Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

zonder last en ruggespraak

About Me

belevenissen van een volksvertegenwoordiger
Home | Profile | Archives | Friends

Bruggeld - 23:31, 9/11/2015

 

Pieter Hilhorst gooide begin vorig jaar het bijltje erbij neer als wethouder van de gemeente Amsterdam, omdat hij zichzelf kwijt was geraakt in de politiek. Hij had de politiek willen veranderen, maar de politiek had hèm veranderd, vond hij. De voormalige ombudsman schreefer een boekje over ‘De belofte’ dat deze week verscheen. De reacties waren wisselend. De één roemde hem om zijn openhartigheid, de anderen vonden hem een watje, ongeschikt voor het politieke handwerk.

Ik moest aan hem denken tijdens de discussie over ‘mijn’ motie om het bruggeld van de Hoenkoopse brug in Oudewater te verlagen van 4,5 naar 2 euro. Ik besef dat er belangwekkender kwesties in de wereld zijn, maar het exorbitante tarief voor het openen van de ophaalbrug in de Hollandse IJssel is velen al jaren een doorn in het oog. Sommige pleziervaarders mijden Oudewater er zelfs om.

Aangezien mijn partij, de Onafhankelijken, sinds vorig jaar weer deel uitmaakt van het college, dacht ik als eenvoudig gemeenteraadslid deze steen des aanstoots met een sympathieke motie op te ruimen. Zelfs aan de dekking van de verminderde inkomsten, een bedrag van pakweg € 15.000 was gedacht. Iedereen blij, zou je denken.

Tot mijn stomme verbazing stuitte het voorstel op felle protesten. Burgemeester Verhoeve, portefeuillehouder toerisme en recreatie, vond het weliswaar een sympathiek voorstel, maar betoogde ernstig dat het bruggeld een ‘onmisbare bouwsteen van de sluitende begroting’ is. Een merkwaardige redenering, vergelijkbaar met die van een voetbalbestuurder die zegt graag mee te werken aan het beperken van het alcoholgebruik onder de sporters, maar helaas de kantineopbrengst niet kan missen. Bovendien ging het volgens hem om een structurele ingreep in de toch al wankele begroting.

Daarna was het hek van dam. Hoezeer ik ook aanvoerde dat het om een bescheiden inkomstenderving gaat die eenvoudig kan worden gecompenseerd uit de niet bestede gelden voor automatisering (bijna 2 ton). Dat de inkomsten snel weer op peil kunnen worden gebracht door het heffen van liggeld. En dat door het verlaagde bruggeld, het aantal pleziervaarder waarschijnlijk zal toenemen. Maar de tegenstanders waren onvermurwbaar.

De fractieleider van het CDA maakte me in het heetst van de discussie zelfs uit voor een dogmaticus die koste wat het kost zijn zin wilde doordrijven. Uiteindelijk werd op aandringen van mijn fractiegenoten, de motie ingetrokken.

Later in de vergadering gaf de raad het college op voorspraak van het CDA zonder noemenswaardige discussie toestemming om € 50.000 te subsidiëren aan de initiatiefnemers van een hospice. Een concreet plan ontbreekt weliswaar, maar de dekking kan eenvoudig uit het sociaal deelfonds, vond men. De CDA-fractieleider prees de raad om zijn moed voor het besluit voor deze belangrijke voorziening. Maar ja, sterven is dan ook incidenteel.

 

PS 

In de marges van de vergadering is afgesproken dat de portefeuillehouder over drie maanden een ‘integraal plan voor toerisme en recreatie’, zal presenteren, waarin  de verlaging van het bruggeld alsnog wordt meegenomen. Ook het CDA zal bij die gelegenheid de verlaging van het bruggeld omarmen, zo heeft de fractieleider toegezegd.  

 


0 Comments | Post Comment

Leveren of wieberen - 22:48, 15/7/2015

Terwijl de meeste Oudewaternaren enthousiast aan het feesten zijn naar aanleiding van het 750-jarig bestaan,  woedt  in het stadhuis een fel maar grotendeels onzichtbaar gevecht  over het behoud van de zelfstandigheid van de stad. Sinds het besluit om de ambtelijke organisatie per 1 januari  van dit jaar over te doen aan buurgemeente Woerden, is het hoogst onzeker of Oudewater nog lang als zelfstandige gemeente zal blijven bestaan. Hoezeer de initiatiefnemers van het uitbesteden van de ambtelijke ondersteuning  ook anders willen doen geloven.  In de dagelijkse praktijk  neemt het  Oudewaters bestuur, gekenmerkt door eigenzinnige kleinschaligheid en betrokkenheid, steeds meer de kleur van Woerden aan. Maar er is nog hoop. In juli nam de gemeenteraad in grote meerderheid (Onafhankelijken, VVD66 en SGP/ChristenUnie) een motie aan, om de afname van ambtelijke diensten van Woerden te verbeteren en te verzakelijken. De zogeheten dienstverleningsovereenkomst, waarin de ambtelijke ondersteuning geregeld is, moet strikter worden uitgevoerd, vindt de raad.  Woerden moet gewoon leveren wat er afgesproken tegen de afgesproken prijs. Met het indienen van de motie lossen de Onafhankelijken een belangrijke verkiezingsbelofte in. Zoals  bekend zijn de Onafhankelijken geen voorstander van bestuurlijke schaalvergroting en ambtelijke fusie.  Simpelweg omdat het voornamelijk nadelen heeft:    

  • het leidt niet tot betere dienstverlening of grotere doelmatigheid,

  • het levert geen besparingen op. Integendeel, alleen al de zogeheten frictiekosten lopen in de tonnen. Daarmee hadden we heel wat mooie dingen kunnen doen voor Oudewater

  • het beperkt de beleidsvrijheid van het gemeentebestuur

  • het vergroot de afstand tussen burger en bestuur.

De praktijk én onderzoek bevestigen steeds weer dat bestuurlijke en ambtelijke schaalvergroting niet werken. Desondanks blijven veel bestuurders er hardnekkig in geloven.

Toch is dat niet de reden voor de motie. Ondanks onze bezwaren en het feit dat heel  veel Oudewaternaren  om die reden op ons gestemd hebben, hebben  we het besluit  van de vorige gemeenteraad gerespecteerd. De grootste partij moet verantwoordelijkheid nemen en hoort thuis in  het dagelijks bestuur.  Ook als daarvoor vuile handen gemaakt moeten worden.  Als we onze  principes maar niet verloochenen. Politiek is de kunst van het haalbare.

Nee, de belangrijkste reden voor de motie is dat de afspraken met en door Woerden niet worden nagekomen. Op die manier kan het geen succes worden!  Voorbeelden?  De afgesproken uitvoeringsovereenkomsten zijn niet gemaakt, er is geen versterkte secretarie gekomen, het  stadskantoor is ontmanteld, er is voortdurend gedoe over de uitvoering van opdrachten en gesteggel over meerwerk, beloften aan de oud-medewerkers worden niet nagekomen, enz. enz.

Vandaar onze kritische vragen bij de evaluatie van de ‘samenwerking’.  Ook daarop kwamen helaas voornamelijk halve en ontwijkende en jijbakken. Het lijkt wel of Woerden en, eerlijk is eerlijk, soms ook onze eigen bestuurders er geen succes van willen maken.

Wij nemen onze kaderstellende en controlerende taak als raad serieus. Daarom deze motie als opdracht en aanmoediging  aan het college om het raadsbesluit  alsnog onverkort en zakelijk uit te voeren.  De fracties van VVD66 en SGP/ChristenUnie  zijn het met ons eens. In het voorjaar van 2016 maken we opnieuw de balans op.

 

 


0 Comments | Post Comment

Geloof - 15:00, 19/4/2015

De feiten spelen zelden of nooit een rol in de keuze voor bestuurlijke schaalvergroting. De pleitbezorgers laten zich vooral leiden door geloof, al dan niet vermeend eigenbelang en ressentiment. Groter is beter! In werkelijkheid, onderzoeken bevestigen het keer of keer,  komt er overwegend narigheid van schaalvergroting: slechtere dienstverlening aan de burgers, hogere overheadkosten, huisvesting en ICT en eindeloos gesteggel over de geleverde prestaties, de prijs en de pikorde. En ook nog eens afkalvende betrokkenheid van de burger bij het bestuur.

Bij het uitbesteden van de ambtelijke organisatie van Oudewater aan grote buur Woerden is het niet anders. Drie plaatselijke onheilsprofeten, de VVD-wethouder, de fractievoorzitter van het CDA en de gemeentesecretaris sloegen enkele jaren geleden de handen ineen om de klus te klaren. Aangespoord door hun hel-en-verdoemenispreken over een dreigend faillissement als gevolg van de tsunami van nieuwe taken uit Den Haag, zwom een ruime raadsmeerderheid willoos de uitgezette fuik in. Alleen de plaatselijke politieke partij spartelde hevig maar vergeefs tegen. Vlak voor de afgelopen gemeenteraadsverkiezingen werd met het sluiten van een zogeheten dienstverleningsovereenkomst het pleit beslecht. Inmiddels werken de Oudewaterse ambtenaren bijna vier maanden voor en in Woerden. Nou  ja, de meesten dan,  de rest zit ziek of gedesillusioneerd thuis.

Onlangs maakt de nieuwe gemeenteraad in een evaluatiebijeenkomst achter gesloten deuren de eerste tussenbalans op. Met de verwachte uitkomst: de dienstverlening is niet verbeterd, de kosten zijn niet lager en de gemeenteraad heeft zicht noch grip op de gedwongen winkelnering bij Woerden. Eén grote mislukking dus.   

En de onheilsprofeten? De VVD-wethouder geniet in Parijs van zijn riante wachtgeld. Après moi le déluge. De gemeentesecretaris, ooit gevierd architect van de ambtelijke overname, is hopeloos verstrikt geraakt in zijn eigen fuik. Op het Woerdense stadskantoor is de beoogde ‘onze man in Woerden’ persona non grata, in Oudewater de judas van het onzalige complot. De huidige wethouders regelen hun zaakjes met de ambtelijke leverancier bij voorkeur zelf of met hun persoonlijke bestuursassistenten. Alleen de fractieleider van het CDA gelooft tegen beter weten in nog in de goede afloop en roept bij elke gelegenheid op tot vertrouwen.

Intussen vieren de Oudewaternaren uitbundig 750 jaar stadsrechten. Als de raad niet snel ten halve keert, zijn de rechten over een paar jaar geschiedenis. Vertrouwen is goed, maar controle is beter. En geloven is voor in de kerk. In het bestuur gaat het om de feiten. Geloof ik, hoop ik.


0 Comments | Post Comment

Papenhoef - 21:18, 20/3/2015

Oudewater is er de afgelopen jaren niet mooier op geworden. 't Is maar goed dat de binnenstad al een tijdje af is en een groot aantal historische panden de status van rijksmonument heeft, waardoor ze een zekere bescherming genieten. Hoewel dat door het ontbreken van een actief monumentenbeleid, ambitie en geld lang niet altijd voldoende is. Zie de verpaupering van de voormalige nutskleuterschool, het oude postkantoor, de theekoepel bij de Hoenkoopse brug , hetvogelvrij verklaren van industrieel erfgoed en de knullige verkoop van de oude openbare lagere school aan de Sint Janstraat.

Tegelijkertijd wordt de geschiedenis schaamteloos misbruikt en geweld aangedaan om de bouw mogelijk te maken van zouteloze appartementencomplexen. Stond daar niet een kasteel, een molen of kazerne?Zoals die aan weerszijden van de Lange Linschoten net buiten de binnenstadstad. Waar ooit de markante huishoudschool stond, liggen nu twee lagen witte schimmel, ertegenover aan de Grote Gracht een smakeloze flat met veel zink en als terras bedoelde vogelbadjesaan de gevels. Het 'penthouse' op de bovenste etage is onverkoopbaar.Een misser van recenter datum aan de oostkant van de stad is Molenstaete, een typisch voorbeeld van bouw-de-kuil-maar-vol stedenbouw en kraak-noch-smaak-architectuur.Oudewater wordt in rap tempo verkocht aan projectontwikkelaars.Het gemeentebestuur laat henongestoord hun gang gaan en dus prevaleert het rendement op de kwaliteit.

Nu is het groene restgebiedje aan de Papenhoef aan de beurt. Een projectontwikkelaar wil er 12 appartementen bouwen, verdeeld over 2 torentjes van ruim 14 meter hoog. In Engelse landschapsstijl volgens de prospectus. Logisch, want in WO II schijnen de tommies er een bom afgeworpen te hebben, nou ja,in de buurt dan.Er is in elk geval een Lancaster overgevlogen, misschien.

Van enige inhoudelijke onderbouwingvoor het veranderen van de bestemming 'groen en water' is geen sprake.Die bestemming heeft het niet voor niets.Een jaar of wat geleden wilden twee Oudewaternaren er twee villas bouwen in combinatie met de aanleg van een openbaar parkje. Maar ja, zij waren lid van de verkeerde partij. En dus hielden de toenmalige CDA-wethouder en zijn brave ambtenaar, dezelfde die het onzalige plan voor de appartementencomplexen heeft voorbereid,onverbiddelijk vast aan de groene bestemming van het gebiedje.Maar ja, dat is recente geschiedenis. Die telt niet in Oudewater; veel te makkelijk te controleren.

Ook procedureel rammelt de zaak aan alle kanten.Om de groene bestemming ongedaan te makenpromoveerde een vorig college het gebiedje in de gemeentelijke woonvisie simpel tot inbreilocatie. Daar is een woonvisie weliswaar helemaal niet voor, maar het was wel een handige opmaat om mee te kunnen werken aan het plan van de bevriende ontwikkelaar. In reactie op zijn bouwaanvraag werd vervolgens een beeldkwaliteitsplan opgesteld, met het protserige bouwplan als uitgangspunt.Een projectplan vermomd als beeldkwaliteitsplan dus.

De aanpassing van het bestemmingsplan om het bouwplan mogelijk te maken was volgens het college de logische volgende stap.De critici werd simpelweg de mond gesnoerd door te verwijzen naar de woonvisie en het beeldkwaliteitsplan.Om de teleurgestelde omwonenden zand in de ogen te strooien stoeiden de voorstanders nog even over de openbare toegankelijkheid van het restgroen en de ontsluiting en daarmee was de zaak beklonken.

Zorgvuldigheid, onafhankelijkheid en betrouwbaarheid heten belangrijke waarden te zijn in het openbaar bestuur. In Oudewater werden ze door het gemeentebestuur met voorbedachte rade aan de laars gelapt door gesjoemel, willekeur en opportunisme. Enkel en alleen om een projectontwikkelaar in staat te stellen een van de laatste groene gebiedjes in de binnenstad tjokvol te bouwen met overbodige appartementen.


0 Comments | Post Comment

Protocollen - 23:02, 8/2/2015

 

 

Ooit liet een brugwachter in Leeuwarden  met een noodgang het imposante dek van een verkeersbrug zakken vlak voor de boeg van ons huurjacht.  Ik had al mijn bescheiden  stuurmanskunsten nodig om een aanvaring te voorkomen.  Had ik maar beter moeten aansluiten, schalde het vanuit de hoogte door de megafoon over  het water.  Elders weigerde een humeurige collega me, beroepsvaart of niet, doodleuk  de doorgang , omdat het bijna lunchpauze was. Hij had lang genoeg op zijn poten gestaan, vond hij.  Zo kan ik nog even doorgaan. Ergerlijke ervaringen, die me, hoewel overtuigd voorstander van de menselijke maat, overtuigden van de zegeningen van bediening op afstand. Geen gedoe met chagrijnige brugwachters meer, maar gewoon je aanmelden via marifoon of mobieltje en Sesam opent zich.

Totdat ik onlangs op een gure winterdag een scheepje van Gouda naar Oudewater moest brengen.  Keurig aangemeld bij de respectievelijke vaarwegbeheerders verliep de reis voorspoedig. Tot we de  ophaalbrug in Haastrecht bereikten.  In reactie op onze aanvraag voor een opening meldde de centralist van de bedienpost in Nieuwegein dat er een storing was. Behoudens de bekende alarmbellen – voor een zacht prijsje overgenomen van NS? -  kwam slechts één van de slagbomen even schokkend in beweging.  Na drie vergeefse pogingen gaf de onzichtbare bediener de moed op. Hij zou de storingsdienst waarschuwen. Na ruim een uur verscheen er inderdaad een technicus ten tonele. Om na pakweg anderhalf uur ernstig bestuderen van ingewikkelde schema’s en ijsberen langs de drie (!) met relais en plc’s afgeladen schakelkasten tot de conclusie te komen dat het om een uiterst compliceerde installatie ging. Ook de gemobiliseerde hulptroepen konden er geen wijs uit. Aan het vriendelijke verzoek van de gestrande schippers om de brug een keer  handmatig te bedienen met de aanwezige drukknoppen voorzien van de opschriften: ‘brug openen’ en ‘brug sluiten’, zodat wij verder konden varen, konden de techneuten tot hun spijt niet voldoen. Zulks was, naar zij met grote stelligheid meedeelden,  volgens protocol uitsluitend toegestaan aan een bevoegd burgwachter.  En dat waren zij niet. Zij waren maar eenvoudige eleks. Wat we ook probeerden,  ze waren onvermurwbaar.  Gedesillusioneerd en tot op het bot verkleumd vertrokken wij uiteindelijk bij het vallen van de avond met ons bijbootje naar Oudewater.

De volgende ochtend liet een uit Bodegraven ‘ingevlogen’  brugwachter van vlees en bloed ons met één druk op de verboden knop eindelijk door de brug. Op de achtergrond waren technici nog steeds doende om het defecte onderdeel te traceren. Het lag op de punt van mijn tong om  ‘Zie jullie nu wel, …..?!’ te roepen, maar ik slikte het in. Met dwarse  brugwachters is met enige relativering te leven. Het blijft mensenwerk en op de wal is het ook niet alles. Maar tegen de volgelingen van krankzinnige protocollen is geen kruid gewassen.

 

Naschot

Met dezelfde vaarwegbeheerder, Hoogheemraadschap de Stichtse Rijnlanden (hdsr) zijn we in overleg over uitbreiding van de ligplaatsen voor historische schepen aan de IJsselkade in Oudewater.  In vroeger jaren lag de kade vol met afgemeerde vrachtschepen. Het leverde een prachtig havengezicht op. Vandaag de dag mogen de schepen er niet meer vastleggen.  Volgens het Binnenvaartpolitiereglement (BPR), waarop HDSR zich beroept, is de vaarweg ter plekke te smal…


0 Comments | Post Comment

Window dressing - 23:33, 25/1/2015

Een buitenburger uit Oudewater stuurde afgelopen spontaan een ingezonden brief aan de IJsselboderedactie. Mmet de complimenten aan burgemeester Pieter Verhoeve en Annelies Otten, een ambtenaar van de gemeente Oudewater die zich achter het Omgevingloket ophoudt. Geen idee wat ik me bij zo een loket moet voorstellen, maar in weerwil van alle scepsis en bangmakerij van de lokalo’s hadden de overheidsdienaren volgens de briefschrijver zijn vrouw toch maar mooi in één week toestemming gegeven voor het openen van een bed & breakfast. Petje af voor de snelle service! Gezagsgetrouw als altijd plaatste de redactie van het plaatselijk sufferdje de lofzang prompt .

Het gaat hier een typisch geval van wat in communicatiejargon heet window dressing oftewel vermomming van de werkelijkheid. Toegegeven een vergunninkje afgeven voor een B&B  kan geen kwaad, hoewel het volgens de regels onmogelijk in één week tijd kan. Maar een kniesoor die daarop let. Het is goed nieuws voor andere Oudewaternaren die een kamer, boenhok of kippenschuur over hebben. Binnen een weekje kunnen er toeristen in. Gewoon even de burgemeester bellen of dat meisje van het Omgevingsloket in Woerden.  Volgens de annonces op de gemeentelijke datingsite in De IJsselbode wil ze dolgraag afspraakjes met burgers. En als ze moeilijk doet, wijst u gewoon op de onvolprezen precedentwerking. 

Intussen is er achter de roze gordijnen van het Woerdense stadskantoor en de dependance in Oudewater van alles uit de haak. Van de beloofde verbetering van de dienstverlening  is vooralsnog geen spat terecht gekomen door de overname door Woerden.  Van de verminderde personele kwetsbaarheid evenmin. De telefoon doet het weliswaar weer en er schijnen ook weer koffiemelk en wc-papier in het pand voorhanden te zijn.  Afgelopen week is er zelfs weer een receptioniste gesignaleerd, geen echte maar toch. Maar het meubilair en de computers zijn zonder betalen afgevoerd naar het rovershol in Woerden. En naar verluidt is ook een duurbetaalde inhuurkracht, die Oudewater door de overname niet meer nodig had, gewoon weer aan het werk.  Twee keer raden op kosten van wie.  De voorgerekende kostenbesparing door betere efficiëntie kunnen de Oudewaternaren dus ook op hun buik schrijven.  Kortom, de samenvoeging loopt geheel volgens plan.

Eén troost, uiteindelijk eindigt vrijwel alle window dressing in die variant met dat anti-inbraakgordijn in die reclame van InShared.  Ik kan niet wachten.


0 Comments | Post Comment

Crisiscommunicatie - 23:21, 6/12/2014

 

Communicatie is er in vele soorten en maten tegenwoordig. Vroeger ook al waarschijnlijk, maar toen was het nog geen vak. Men babbelde en krabbelde maar wat aan. De hogeschool van het vak heet crisiscommunicatie, naar de aanleiding van de interactie. Voor rampen halen bestuurders, ondernemers en andere betrokkenen alles uit de kast: persverklaringen, bewonersbijeenkomsten, gespreksleiders,  deskundigen, wetenschappers, grafieken, enz. En gratis koffie met een koekje en een drankje na afloop natuurlijk, want het mag de slachtoffers, gedupeerden en verontruste burgers aan niets ontbreken.

Bij een pluimveebedrijf in Hekendorp brak onlangs de vogelgriep uit. De 150.000 legkippen werden in allerijl vergast. De buurtweg afgesloten, De Nederlandse Voedsel en Waren Autoriteit en de Veiligheidsregio gemobiliseerd , een noodverordening afgekondigd, een vervoersverbod ingesteld. Doortastend en imponerend. Maar niet doeltreffend:  een week later sloeg 20 kilometer verderop het virus weer toe en inmiddels nog een aantal keren.

Afgelopen week kwamen in dorpshuis De Boezem in Hekendorp de buurtbewoners voor de debriefing. Over de procesbegeleiding en de communicatie, gewichtigheid hoort erbij,  waren de aanwezigen goed te spreken. Alleen jammer dat de jongens die op zondagavond na de uitbraak de brief van de gemeente moesten bezorgen, werden onderschept door overijverige agenten bij de afzettingen. Maar afijn, via  internet en nabuurschap kwamen ze er toch achter.

Inhoudelijk was de oogst van de bijeenkomst schamel, hoezeer de gemobiliseerde deskundigen  ook anders wilden doen geloven. De oorzaak van de vogelgriep bij de grootschalige kippenhouderijen is onbekend, zo bleek. Onderzoekers vermoeden weliswaar dat  trekvogels het virus verspreiden. Maar het bewijs daarvoor is flinterdun, ook nu het virus aangetroffen is bij een paar Kamerikse smienten.  De productiekippen slijten hun dagen immers afgesloten van de buitenwereld en de kans dat hun baasjes bij alle uitbraken in de smientenpoep zijn gestapt is statistisch gezien bijzonder klein. De route zou voor hetzelfde geld omgekeerd kunnen zijn.  Het verplicht ophokken van hobbykippen heeft in elk geval geen enkele zin.  Het virus is nog nooit vastgesteld bij deze relaxte ondersoort.  

Ook de verzekering van de GGD-vertegenwoordiger in De Boezem dat in geval van besmetting van produktiekippen met een virus dat wèl overdraagbaar op en gevaarlijk is voor mensen het  vaccin voor het grijpen op de plank staat, is niet echt geruststellend. Tegen de tijd dat het virus vastgesteld is, is immers de halve bevolking van de streek  al geïnfecteerd door de fijnstofwolken die de pluimveebedrijven continu uitstoten.

Ik wil maar zeggen: crisiscommunicatie is vooral een ritueel van de moderne samenleving om de bezorgde burger rustig te houden. Er wordt veel gepraat maar weinig gezegd.


0 Comments | Post Comment

Het Bewegende Doel - 15:17, 7/12/2013

 

Argumenten spelen een ondergeschikte rol in de politiek. Meestal voldoet de macht van het getal: meeste stemmen gelden. Maar soms is het wel handig om een paar argumenten achter de hand hebben. Zeker als de buitenwacht meekijkt of als er verkiezingen voor de deur staan. Zelf bedenken hoeft niet. Er is altijd wel een adviesbureau of een schnabbelende ex-bestuurder of ondernemer te vinden die bereid is om tegen betaling een rapportje in elkaar te flansen, waarin de voordelen van het plan worden bevestigd. Met geld en goeie vrinden is vrijwel alles te bewijzen. En als zelfs dat niet genoeg is om het plan aan de goegemeente te verkopen, wegens te veel steekhoudende bezwaren bijvoorbeeld, taaie tegenstanders of een te hoog waanzingehalte, dan is er altijd nog Het Bewegende Doel. Succes verzekerd! Het werkt heel eenvoudig. Het Bewegende Doel zorgt ervoor dat het plan domweg niet ter sprake komt.  Zodra een volksvertegenwoordiger kritische vragen stelt, wijst u hem fijntjes op besluiten, onderzoeksrapporten of andere wapenfeiten uit het verleden, onder het gedragen of verontwaardigd uitspreken van de stoplappen: ‘’Dat is een gepasseerd station”, “Dat besluit is al genomen” of “Dat is al aangetoond in de kerntakendiscussie, de bestuurskrachtmeting, enz.” Waar u naar verwijst dondert niet. Want terugkijken is taboe in de politiek. Ouwe koeien horen in de sloot. Uw medestanders zullen het beamen. 

Ter afwisseling kunt u ook naar de toekomst verwijzen als het plan ter sprake dreigt te komen in de vergadering. Geschikte teksten voor die situatie zijn: “Dat is nu niet aan de orde”, “Dat wordt nog nader uitgewerkt” en ”Vandaag besluiten we over.”

Zo kan het gebeuren dat de Oudewaterse gemeenteraad op donderdag 12 december gaat besluiten de ambtelijke organisatie met fikse bijbetaling over te doen aan Woerden.

Zonder dat er ooit serieus over gesproken is. Dat is aan volgende generaties die zich verbaasd zullen afvragen waarom de gemeenteraad uur toch zo oliedom heeft kunnen zijn om na bijna 750 jaar trotse zelfstandigheid zonder nadenken eerst de ambtelijke organisatie en een paar jaar later de autonomie op te geven. Hoed u voor Het Bewegende Doel!

 

.


0 Comments | Post Comment

Klein, het nieuwe groot - 23:50, 2/11/2013

Waarom moet en zal de ambtelijke organisatie van Oudewater met man en muis opgaan in die van Woerden? Zoals met name het CDA wil.

Fractievoorzitter Gert Koffeman stelde het al bij de collegeonderhandelingen direct na de raadsverkiezingen in 2010 als eis. Over bijna alles viel te praten, maar daarover niet. Oudewater moet en zal fuseren met Woerden.

Wij, de Onafhankelijken, wilden eerst nadenken over de beste weg naar de toekomst.

Dus bliezen de christen-democraten de besprekingen op en gingen in zee met VVD66.

Sindsdien raast de fusietrein op volle snelheid naar het oosten. Enkele reis.

Critici die de euvele moed hebben nut en noodzaak van de overname in twijfel te trekken, worden als naevelingen en saboteurs weggezet en met geweld van de baan gejaagd.

Opzij, opzij, opzij, we hebben ongelooflijke haast.

Onze argumenten dat:

  • Oudewater prima de eigen boontjes kan doppen
  • Overname leidt tot forse lastenverzwaring voor de inwoners,
  • slechtere dienstverlening
  • en, binnen afzienbare tijd, tot het einde van de gemeentelijke zelfstandigheid

houden weliswaar stuk voor stuk steek.

Maar de tijd van rede en redelijkheid is voorbij, zo lijkt het.

Aangewakkerd door het spookbeeld van de decentralisatie waart het bijgeloof van de schaalvergroting door het land. Groot is goed, klein pass.

Dat krijg je ervan als het gemeentebestuur zelfs de verlichting uitbesteedt.

Als het licht verdwijnt, heerst de duisternis.

Ik vestig mijn hoop in navolging van de Triodosbank op Klein, het nieuwe groot,

als voorbode van de renaissance van de menselijke maat!


0 Comments | Post Comment

pluche of principes - 13:49, 6/10/2013

Blij als een kind viel hij bijna in de armen van zijn beschermengel. Gevolgd door een yell met de fractie. Jan Wouter van Wjngaarden mag nog even wethouder blijven spelen. Met dank aan fractievoorzitter Gert Koffeman die hem donderdag in de raadsvergadering in de hand boven het hoofd hield. Met de kleurloze loyalisten van VVD66 aan zijn zijde. De Onafhankelijken waren ondanks alle listen en lagen die hen geflikt waren niet te beroerd om hun motie bij te stellen, zodat Jan Wouter de kans krijgt om zijn bestuurlijke blunder te herstellen.

 Jan Wouter heeft tegen de uitdrukkelijke wil van de raad in de voormalige openbare lagere school voor een prikkie verkocht aan twee uitgeslapen plaatselijke ondernemers in plaats van aan het idealistische stel dat er een muziekhuis in wil vestigen. Dom, dom, oliedom. Normaal gesproken betekent zo een stommiteit het einde van je bestuurlijke carrière. Tenzij je lid bent van een raadsmeerderheid waar het vijanddenken sterker ontwikkeld is dan het zelfreinigend vermogen en de onbaatzuchtige gemeenschapszin.

Dan is meestal nog wel een afgedragen liefdesmantel of doofpot te vinden. Zoals bij de CDA-VVD66-coalitie in Oudewater. En dus bedacht Gert Koffeman een even doortrapte als doorzichtige list  om zijn protegee in het college te redden.Eerst zorgde hij voor een bliksemafleider door verontwaardigd de kopers de schuld in de schoenen te schuiven voor het misleiden van de muzikanten en de naïeve CDA-wethouder. Vervolgens betoogde hij tegen beter in dat de wethouder de opdracht van de raad om het gebouw aan de initiatiefnemers te verkopen wel degelijk uitgevoerd heeft. Het moet alleen nog even geregeld worden in het bestemmingsplan en de bouwvergunning. En tenslotte verweet hij de Onafhankelijken met veel misbaar dat zij de wethouder niet mogen opzadelen met een onuitvoerbare opdracht: het openbreken van het koopcontract. Daar had hij principiële bezwaren tegen.

 Stuk voor stuk kulargumenten, want zo zijn de manieren van de meeste projectontwikkelaars nu eenmaal, de opdracht van de raad is domweg niet uitgevoerd en een koopovereenkomst kan gewoon worden opengebroken als de betrokken partijen dat willen. In een uiterste poging om het muziekhuis en de maatschappelijke functie van het verenigingsgebouw te redden, gingen de Onafhankelijken toch akkoord met de afgezwakte opdracht aan het college. Op voorwaarde dat Jan Wouter eerst serieus werk maakt van een nieuw of herzien koopcontract met de kopers, zodat het muziekhuis er echt komt en de maatschappelijke functie van het gebouw gewaarborgd is. Jan Wethouder beloofde het plechtig. Een leugentje meer of minder om op het pluche te mogen blijven zitten moet kunnen. Maar getuige zijn smeekbede aan de Onafhankelijken om hem er niet op af te rekenen als het onverhoopt niet lukt om het contract open te breken, heeft hij weinig (zelf)vertrouwen in een goeie afloop.

 

 


0 Comments | Post Comment

Geldingsdrang - 22:45, 8/9/2013

Waarom gaat een mens in de politiek? Oud-burgemeester N.W.M. Mooijman citeerde regelmatig de vaderlandse dichter Joost van den Vondel: Indien t gemeen u roept, bezorgt het als uw eigenom in zijn ogen luie raadsleden tot meer ijver en toewijding aan te sporen.

Bij de vorige raadsverkiezingen haalde ik tot mij verbazing weliswaar de meeste voorkeurstemmen, maar een geroepene heb ik me nooit gevoeld. Je doet jezelf immers in de aanbieding door je verkiesbaar te stellen.

Om het geld hoef je het ook niet doen, zeker niet in een kleine gemeente als Oudewater. De maandelijkse vergoeding bedraagt nog geen driehonderd euro bruto.

En status ontleen je tegenwoordig ook niet aan het volksvertegenwoordigerschap. De tijd dat je als raadslid samen met de dokter, de notaris en de fabrikant de notabelen van de gemeente vormde is voorbij. Gelukkig maar.

Er moet dus een andere drijfveer zijn. Persoonlijk houd ik het op geldingsdrang oftewel de drang om de baas te spelen en de eigen zin door te drijven. De drang kent vele vormen en stadia, mild en ernstig, van vasthoudendheid, drammerigheid en dominantie tot fanatisme, despotisme, ja zelfs regelrechte machtswellust.

De mensheid is van nature behept met geldingsdrang. Bij de meeste mensen is de aanleg onschuldig, maar bij politici kan de drang ernstige vormen aannemen. Met name als zij deel uitmaken van een meerderheid en erfelijk belast zijn met een ideologie. Reden waarom de aandoening in de literatuur ook wel het getalsvirus genoemd wordt. Bij minderheden komt de aandoening veel minder voor.

De bekendste symptomen zijn ongevoeligheid voor feiten en argumenten, tunnelvisie en zelfingenomenheid. Als er niet tijdig ingegrepen wordt kunnen uitbraken tot wel vier jaar of langer aanhouden. Werkzame medicijnen zijn nauwelijks voorhanden. Collectieve afrekening is tot op heden de enige effectieve remedie. Maar alleen inzicht, wijsheid en bescheidenheid leiden tot werkelijke genezing. Dat is helaasslechts weinigen gegeven.


0 Comments | Post Comment

Nestor - 21:51, 22/8/2013

Of het een aanbeveling is, weet ik niet. Maar eigenlijk ben ik de nestor van de Oudewatersegemeenteraad. Of liever de oudste bewoner van het stadhuis. Ik zit er met tussenpozen al pakweg 40 jaar. Op uitnodiging van mijn broer, ook al zon taaie habitu, stapje ik er op mijn achttiende voor de eerste keer binnen, gewapend met pen en schrijfblok en een dikke bruine envelop met raadsstukken. Daarop moest je je in die tijd abonneren, een soort leesportefeuilleover het gemeentebestuur. Alleen de blote dames ontbraken.

Samen met drie andere verslaggevers van Rijn & Gouwe, Goudsche Courant en De IJsselbode deed ik er jarenlang voor het Utrechts Nieuwsblad, het UN, en de IJsselbode verslag van de gewichtige beraadslagingen van de heren en een enkele dame volksvertegenwoordigers met het college van burgemeester en wethouders en hun secondanten: N.W.M. Mooijman, Jan Smit, Jan Oosterhoff, Toon van den Hoogen, Ben Arke, Andries Reparon, Ria Pollemans, Bernt Feis, Kees Knol, Jet Rutten, Henk Treur, Jaap Spruijt, Loek Slootjes, Paul Schumacher. En al die anderen.

In het holst van de nacht werkte ik mijn aantekeningen uit op een ouderwetse schrijfmachine, opgesteld op een centimeters dikke stoffen isolatiemat, anders werd de familie wakker.s Morgens vroeg belde ik slaapdronken mijn proza door aan de krant. Paula van het redactiesecretariaat, ik zal haar strenge stem nooit vergeten, belde steevast terug om opheldering: Wil je voortaan de namen spellen! Je bent weer niet te verstaan.Dezelfde dag, nieuws was nog nieuws in die tijd, stond het artikel in de krant, zo mooi mogelijk geschreven en lekker lang. Daar hield ik van. En ook wel een beetje omdat er per woord betaald werd, een dubbeltje, inclusief lidwoorden. Daar heb ik later als freelancer nog eens mee geadverteerd: lidwoorden half geld!

De vergaderingen duurden meestal lang, met ellenlange monologen, vooral van de wethouders en hun secondanten. Het meubilair was spartaans, de zaal stond blauw van de rook en het was er bloedheet of steenkoud. Zelfs toen burgemeester Mooijman een batterij radiatoren liet plaatsen op zolder. Om er een expositieruimte van te maken, geloof ik.Maar de koffie van Bert was prima en om tien uur ging de bar open. Bier, wijn, jenever of cognac, voor elk wat wils. De stemming steeg, de stemmen werden luider, maar de meeste bleven gelden. Zo begon het.


0 Comments | Post Comment
Hosting door HQ ICT Systeembeheer