zwolse poort

unit 12

Ik werd toen gebracht naar de zwolse poort in Raalte,daar wilden de artsen mij direct op een open afdeling plaatsen, maar dat vonden de stemmen niet goed, dus werden ze weer vervelend.

Ik ben toen in een separeerkamer geplaatst voor 1 nacht op eigen verzoek.

Na die nacht ben ik geplaatst op een gesloten afdeling genaamd "unit 12". Daar kom je terecht als je de weg helemaal kwijt bent.Dat was ik dus wel even.  

In de loop van de tijd begon ik langzaam wat op te knappen,maar ik had mijn arm in het gips en mijn andere arm in het verband,dus ik kon niet veel beginnen en had dus veel hulp nodig, die ik kreeg van de verpleging en soms van de medepatienten.

De verpleging bestaat grotendeels uit proffesionals, maar er waren ook een aantal stagieres, ik ben hun nog altijd dankbaar voor hun hulp. Het is hun werk, ze doen het dagelijks, maar ik vind dat als je met mensen omgaat zoals zij doen gewoon top

Als ik de kans krijg zal ik een foto plaatsen van de buitenkant. van unit 12, ik moet daar wel toestemming voor vragen,want ik doe dit niet zomaar.

Ik zal niet zo veel schrijven over de medepatienten, want dat is prive.

Ik zal wel een aantal ziektes opnoemen waarvoor mensen opgenomen kunnen worden,

Shizofrenie : http://nl.wikipedia.org/wiki/Schizofrenie

psychoses : http://nl.wikipedia.org/wiki/Psychose

Meervoudige persoonlijkheden,psychose door verslaving van drank en drugs,manisch depresiviteit, en andere geeslelijke aandoeningen.

 Op "unit 12" ben ik flink opgeknapt. Ik heb daar veel rust gehad door bezig te zijn met diverse dingen,waaronder kruiswoordpuzzels en legpuzzels. Als je wilde roken kon je dag en nacht even naar buiten, op een soort binnenplaatsje. 

Je had daar een bepaald dagritme, eten en koffiedrinken op vastgestelde tijden, de rest van de dag kon je diverse dingen doen in de therapieruimte, ik verkoos vaak om op mijn kamer te gaan puzzellen.

Ook had je bijna wekelijks een gesprek met de arts in opleiding,die verslag deed aan de hoofpsychiater. De arts in opleiding die ik daar had, daar was ik behoorlijk tevreden over.

In het begin mocht je niet alleen de unit verlaten, ging er altijd een verpleegster met je mee, later ging ik alleen weg,door bepaalde tijdsafspraken te maken en je daaraan te houden kreeg je steeds meer ruimte en tijd om wat langer weg te blijven.

Ik heb twee weken op "unit 12" gezeten, en weinig tot geen vervelende dingen meegemaakt, zelfs de stemmen waren bijgedraaid.

Waarom ik naar de zwolse poort moest is mij nog steeds onduidelijk, mischien omdat de stemmen bang waren dat ik weer zou vereenzamen, De stemmen worden alleen vervelend als ik iets doe of denk wat niet goed voor me is, maar ik moet zelf altijd uitzoeken waarom ze vervelend zijn. Dat kan vervelend zijn vooral als je denkt dat je alles goed doet. Ondertussen is het 11 weken verder en ik ben er nog altijd niet achter waarom ik toen opgenomen moest worden en mijn huur op moest zeggen,het is nog altijd gissen,De stemmen zeggen dat het een foutje van hun was, en dat de dingen anders gelopen zijn dan dat ze gehoopt hadden. Maar hoe het moest lopen zeggen ze niet ,dat houden ze geheim.

Dat maakt het mij weer moeilijk voor de toekomst, ik weet niet wat ik anders moet doen om nog zo een "foutje" van hun te voorkomen

hoe is het begonnen

13 jaar geleden kreeg ik stemmen in mijn hoofd omdat ik toen aan het vereenzamen was,al die jaren zijn die stemmen bij mij altijd aanwezig geweest, ze zijn een onderdeel van mij geworden.

Ze zijn bij mij geweest in goede en in slechte tijden, maar kunnen ook goede en slechte tijden veroorzaken,je kan wel eens met ze lachen,maar ze kunnen ook je leven een hel maken, meestal is er dan iets wat ik volgens hun niet goed doe, dan kunnen ze erg vervelend worden. Zo vervelend dat je heel erg ver gaat om er van af te komen, de laatste keer waren ze erg vervelend(de reden weet ik nog steeds niet,maar daar een andere keer over.)dat ik mijn polsen ging snijden,om ze zo op te laten houden, met de gedachte dat ze me wel over zouden halen om met dat snijden te stoppen, en dat is gelukt, ze werden toen even rustig, gaf mij de gelegenheid om 112 te bellen toen de ziekenauto er was werden e weer vervelend, mij werd extra medicatie toegediend, waardoor ik minder tegen ze in kon gaan, dus werd het toen voor mij erger.

In het ziekenhuis aangekomen ben ik direct geopereerd aan mijn polsen, en moest toen twee dagen in het ziekenhuis blijven.De stemmen waren toen wat rustiger.