Margje, Marcel, Elian & Emma in New York

About Me

In 2012 hebben wij Krimpen aan de Lek ingeruild voor New York City om te ervaren hoe het is om in een miljoenenstad en een mega groot land te wonen en te werken. Op dit blog lees je alles over onze voorbereidingen en ons leven in de Big Apple! We zullen voor ongeveer 2 jaar hier blijven wonen.
Home | Profile | Archives | Friends

Bye bye New York...? - 15:28, 11/3/2014

Zoals jullie waarschijnlijk wel verwachtten, is dit het laatste stukje dat we op dit blog vanuit New York schrijven. Volgende week vrijdag 21 maart staat de terugreis naar Nederland voor mij en de kids gepland en die woensdag daarna vliegt Marcel terug. Ons NY avontuur zit er dan echt op! Dit blog zou geen blog zijn als we nu niet terugkijken op de afgelopen jaren. Natuurlijk zijn die twee jaar omgevlogen! Vooral als we dit blog teruglezen, dan voelt het helemaal alsof we gisteren pas zijn vertrokken naar Amerika. Maar nu zijn we wel een hele waardevolle ervaring rijker. Die twee jaar hier hebben ons zeker verrast en veranderd. Het was geweldig, een avontuur, genieten, verrijkend, mooi en super bijzonder! Tegelijkertijd ook moeilijk, verwarrend en lastig. Maar we zouden het zo weer doen en hebben nooit een seconde spijt gehad van ons leven in New York. Nou denken we ook wel dat NY een van de beste plaatsen ter wereld is waar je maar kunt wonen en dat we ook in de gelukkige omstandgheid waren om ergens te wonen waar het goed toeven is, dus wat dat betreft hebben we ook enorm veel geluk gehad. Maar voor nu voelt het ook goed om weer eens onze roots te (her)beleven. Wat we vooral gaan missen uit NY? Heel veel, te veel om op te noemen. Vooral de mensen die we hier in die twee jaar tijd hebben leren kennen en waar we nu afscheid van moeten gaan nemen. Afscheid nemen is gewoon niet leuk, maar hopelijk kunnen we via Facebook, e-mail e.d. toch in contact blijven met de mensen hier... Andere dingen die we gaan missen, zijn bijvoorbeeld: de vele koffietentjes waar je zo makkelijk een koffie 'to go' kunt halen (en dan bedoel ik niet de Starbucks of Dunkin Donuts, maar echte leuke en gezellige koffietentjes!), de sfeer van 'New York' (tja, daarvoor moet je hier geweest zijn...), het dorpse van onze wijk middenin een miljoenenstad, het unieke van Brooklyn (ook hiervoor geldt: je moet er geweest zijn), dat je hier alles maar dan ook alles kunt kopen en online kunt bestellen (Amazon gaan we nog het meest missen denk ik), het feit dat er zoveel te doen en te zien is, de vele speeltuinen en gemakken die voorhanden zijn, de geweldig snelle en vriendelijke bediening in restaurants, dat mensen hier alles awesome!, wonderful!, super! en great! vinden, dat iedereen zo beleefd is en de hele dag 'excuse me...' zegt en zo kan ik nog wel doorgaan... Maar dan is natuurlijk de volgende vraag: waarom ga je dan in hemelsnaam terug naar Nederland? Tja, dat is lastig uit te leggen want het is vooral een gevoel, maar het komt er op neer dat we ons fijne huis met tuin missen, onze vrienden en familie en dat ik het werken mis. En Nederland is, net zoals New York, zo slecht nog niet. Door te leven in een ander land en andere cultuur, zie je opeens wat er nou zo typisch Nederlands is en dat waardeer je dan toch weer iets meer. We nemen dus echt met pijn in ons hart afscheid van New York, maar vanaf nu hebben we twee plekken op aarde die ons thuis zullen zijn en dat is wel iets heel bijzonders. En sowieso komen we hier natuurlijk nog vaker terug. Marcel zal zeker een week per maand naar NY moeten voor het werk en ik kom ook zeker vaker terug. En wie weet zeggen we nog wel eens tegen elkaar: laten we het allemaal nog eens een keer doen! De foto's hieronder zijn: Manhattan (Financial District) vanuit de lucht tijdens een helikoptervlucht die we op Marcels verjaardag hebben gemaakt, de 1e verjaardag van Emma, de oneindige New Yorkse winter 2013-2014, de Brooklyn Bridge die ons altijd zal herinneren aan onze tijd in Brooklyn, New York, 

 

 


0 Comments | Post Comment

Hoe gaat het na anderhalf jaar met ons - 18:08, 6/9/2013

We wonen intussen al anderhalf jaar in New York, wat gaat het snel! We zijn hier naartoe gegaan met het idee dat het voor twee jaar zou zijn. Nu kregen we de vraag of we er geen drie jaar van willen maken. Wat een luxe probleem want we hebben het hier naar ons zin en in Nederland ook. Na lang wikken en wegen hebben we toch besloten om volgend jaar (dus 2014) weer terug naar Nederland te gaan, maar het was wel een moeilijke keuze! Nu maken we ons dus op voor ons laatste halfjaar hier. Wel een gek idee want een halfjaar dat klinkt nog zo kort! Opeens krijgen we het gevoel dat we nog zoveel dingen willen zien en doen. Terwijl we daar allang mee bezig zijn geweest natuurlijk. Ook veranderen er een aantal dingen waar we ons dagelijks leven mee vullen. Elian gaat sinds afgelopen donderdag naar een Nederlands schooltje voor een paar uurtjes in de week. We ontdekten via een ander Nederlands gezin dat deze school op loopafstand van ons huis is en dat ze een peuter/kleutergroep hebben. Er wordt alleen Nederlands gesproken en de Nederlandse feesten worden ook gevierd. Blijkbaar zijn er veel meer Nederlandse en gemengde Nederlands/Amerikaanse huishoudens dan wij konden vermoeden dus dat is een grappige ontdekking! Daarnaast blijft Elian naar de Amerikaanse crèche gaan. Ook gaat hij sinds kort naar een soort muziekles bij ons in de buurt waar drie kwartier lang een soort interactieve musical wordt opgevoerd waar kinderen meespelen op diverse instrumenten, mee zingen en mee dansen. Dit voorjaar zat Elian op voetbal bij de Super Soccer Stars, allemaal kindjes van 2 tot 4 jaar die achter een voetbal aanrenden, maar Elian vond er weinig aan dus dat was niet echt een succes. Nu dus maar iets met muziek proberen want dat vindt hij altijd leuk. Ik ben sinds deze week begonnen aan een cursus over gedrag in organisaties (organizational behaviour) aan de NY University. Een superleuke en interessante ervaring met cursisten uit Japan, Chili, Duitsland, Nederland (ik dus :-) en natuurlijk Amerikaanse New Yorkers. Marcel is nu een week terug van een 10 daags bezoek aan Nederland en zal waarschijnlijk binnenkort een lange trip maken naar Brazilie, want ook daar zit een Pointlogic kantoor (waar niet tegenwoordig?). Verder hebben we nu weer de deuren van onze Bed & Breakfast geopend en hebben we regelmatig gasten uit Nederland. We hebben dus geen gebrek aan hagelslag, drop en ontbijtkoek (nooit gedacht dat ik dat laatste nog eens zou gaan missen...) Helaas deze keer geen foto's van onze laatste vakantie want het lukt niet om die te uploaden, hopelijk volgende keer wel.

 


0 Comments | Post Comment

Een werkdag in New York - 18:19, 16/7/2013

Hier een nieuw blogbericht. Deze keer niet van Margje, maar van Marcel met een beschrijving van een typische werkdag in New York. Het is dinsdagochtend en na het onbijt rond half acht vertrekken Elian en ik richting de metro, Elian op zijn scooter en ik er achteraan rennend. We gaan eerst met de metro twee haltes dieper Brooklyn in om Elian naar de crèche te brengen. Gelukkig gaat Elian altijd met plezier hier naar toe en is het een gezellig ritje. Hierna een klein half uurtje in de metro om midden in Manhattan uit te stappen. Dit half uurtje wordt altijd nuttig gebruikt aangezien men in Nederland dan al 6 uur aan het werk is en er dus een berg e-mail in mijn mailbox zit die ik in de metro mooi kan beantwoorden. Zodra ik op kantoor ben, staan in de ochtend altijd interne meetings op het programma met Nederland (zie eerste twee foto’s). Dit duurt meestal tot 11 uur waarna het rustiger wordt. Het tweede deel van de ochtend en de middag bestaan meestal uit calls en meetings met klanten. Vanmiddag heb ik een afspraak bij Experian, een onderzoeksbureau dat onder andere de kredietwaardigheid van Amerikaanse burgers bij houdt (een soort BKR). Aangezien Amerikanen gemiddeld over 3 creditkaarten beschikken en sparen als iets fouts zien, een interessante business. Na de lunch (die meestal bij de deli om de hoek wordt genuttigd) dus gauw de taxi in op weg naar het Time Life gebouw waar Experian is gevestigd. Voor de filmliefhebber: dit is een iconisch gebouw dat prominent aanwezig is in de filmklassieker ‘Rosemary’s baby’. Nu een typische beschrijving hoe een afspraak in zijn werk gaat in NY. Het eerste deel valt het best te vergelijken met vliegen. Als je in de lobby van het gebouw arriveert, dan moet je je standaard legitimeren en wordt er een foto van je gemaakt. Zoals je op de foto kunt zien, snappen ze niet altijd waar mijn naam op mijn rijbewijs staat en is mijn voornaam opeens Gemeente en mijn achternaam Nederlek geworden. Vervolgens moet ook je tas of rugzak vaak nog door een scanner. Dan op naar de 45e verdieping, waarbij het heel normaal is dat je naar een afspraak gaat met je eigen koffie. Je krijgt in ieder geval bijna nooit iets aangeboden! Maar het uitzicht wat je er voor terug krijgt is daarentegen magnifiek (zie foto, genomen vanuit de vergaderkamer). Cultureel gezien verschillen Amerikanen veel met Nederlanders. Het grootste verschil tijdens mijn afspraken is dat Amerikanen vooral kansen en mogelijkheden zien, terwijl Nederlander toch vooral willen praten over de risico’s en hoeveel iets kost. Men is hier dan ook minder geïnteresseerd in hoe onze producten precies werken en meer geïnteresseerd in hoe het hun bedrijf verder kan helpen. Ook duren afspraken hier over het algemeen veel korter, een uur is heel normaal voor een afspraak. Dit is ook het geval als ik bijvoorbeeld hiervoor naar Dallas moet vliegen en meer dan 8 uur aan het reizen ben. Ze vinden één uur al lang zat. Mijn Amerikaanse collega’s verbazen zich dan ook altijd wanneer we met Nederland een vergadering van 2 uur of langer inplannen. Ze begrijpen hier echt niets van! Meestal ben ik rond 18:15 uur weer thuis. En nu de grote vraag: werken Amerikanen echt zo hard? Harder weet ik niet, maar privé en werk zijn wel duidelijk veel meer met elkaar verweven. Het is namelijk heel normaal dat je in de avonden, weekends en vakanties gewoon per mail en telefoon bereikbaar bent voor klanten en collega’s (ook als het niet dringend is). Zelf ben ik erachter gekomen dat ik dit eigenlijk niet zo erg vind en dit minder belastend ervaar dan het misschien lijkt. Tot zover een typische werkdag in NY….het zal in ieder geval best weer wennen worden als we weer in Nederland zijn. Tot gauw en al het beste gewenst!

 

Kantoor Pointlogic NY

 

Kantoor Pointlogic NY Marcel en collegas

 

ID kaartje

 

45e verdieping

 

Uitzicht bij de klant


0 Comments | Post Comment

Ons 'gewone' leven in New York - 03:49, 21/5/2013

Sinds ons gezin uit vier leden in plaats van drie bestaat, is het hier in huis iets drukker geworden en schiet het blog er nog wel eens bij in, maar het is nu dus gelukt! Met ons gaat het allemaal erg goed! Emma groeit als kool en is een hele vrolijke, rustige baby. Elian is ook erg blij met haar komst, dat gaat heel goed samen. Hij vindt zichzelf nu wel een grote jongen met zo'n kleine baby in huis en dat zegt hij dan ook zeker wel een paar keer per dag. Marcel heeft het de laatste tijd behoorlijk druk op z'n werk, maar het werken hier bevalt hem nog steeds erg goed. We merken wel dat we ons steeds minder verbazen over de verschillen tussen Nederland en Amerika. Dingen die we eerst vreemd, leuk of niet leuk vonden, zijn nu zo 'gewoon' geworden. Je kunt het vergelijken met een nieuwe baan: de eerste paar weken verbaas je je over alles wat anders is dan in je oude baan en na een tijdje weet je niet meer beter. Zo zijn we gewend aan de eekhoorntjes die je hier overal buiten ziet en verbazen we ons al lang niet meer over de knullige en gevaarlijke manier waarop hier de electriciteits bedrading buiten hangt. Dat het brood hier niet te eten is, hebben we intussen geaccepteerd en ook wij zeggen nu "how are you doing" in plaats van "hallo" tegen andere mensen. Marcel is eraan gewend dat hij geen koffie krijgt als hij voor zijn werk een afspaak buiten de deur heeft dus hij neemt gewoon zijn eigen koffie mee en Elian schakelt automatisch over op Amerikaans als hij in de speeltuin/park/creche speelt. Kortom, het aanpassen gaat eigenlijk helemaal vanzelf en ook zonder dat we het heel bewust meemaken. Het blijft een hele bijzondere ervaring voor ons om hier te wonen en we genieten er nog steeds enorm van. We proberen ook altijd in het weekend met z'n viertjes naar Manhattan te gaan of iets anders te zien wat typisch New Yorks is. Afgelopen weekend was het Memorial Day weekend en was Marcel vrij op maandag. We zijn toen naar Governors Island toe geweest, een eilandje onder Manhattan wat vroeger van het leger was en wat nu is opengesteld voor bezoekers. Je kunt hier nog alle barakken en officiershuizen bekijken en er wordt een hoop opgeknapt om het eiland aantrekkelijker te maken, erg leuk om dit te zien. Een favoriet van ons is Coney Island. Hier vind je het strand en kun je uitwaaien of afkoelen tijdens de hete zomer. Ook hopen we deze zomer wat meer te zien van de omgeving rondom New York City. Eind juni zitten we een week aan zee bij Cape Cod (ligt tussen NY en Boston) en we gaan een week naar de Catskill mountains, naar het huis van Marcel zijn baas. Ook willen we een paar dagen naar Washington want dat ligt hier maar een paar uur rijden vandaan. Kortom, genoeg plannen en genoeg te zien hier. Het volgende blog zullen we een beschrijving geven van een werkdag van Marcel, met foto's!

 

Strand van Coney Island, in de verte het pretpark

 

Emma op Governor's Island, in de verte Manhattan

 

Elian in de tuin van ons appartement

 

Grand Central Station in Manhattan

 

Margje en Emma op Coney Island

 

Uitzicht op Manhattan vanaf Brooklyn Heights

 

De zomer is begonnen in New York!


0 Comments | Post Comment

Geboren: onze Amerikaanse dochter! - 20:38, 28/2/2013

De grootste gebeurtenis van de laatste weken is natuurlijk dat onze dochter en zusje Emma is geboren! Op 17 februari jl.  was het eindelijk zover en kwam ze precies op de uitgerekende datum. Nadat Marcel vroeg in de ochtend Elian had weggebracht naar een collega, zijn wij naar het ziekenhuis gelopen. Het is maar 2 blokken bij ons huis vandaan, maar toch moesten we onderweg 3 keer stoppen om de weeen op de vangen. Na aankomst in het ziekenhuis bleek dat er geen bevallingskamer vrij was. Pas toen Emma letterlijk werd geboren, werd ik door de ziekenhuisgangen geraced op het bed, onderweg botsend tegen deuren, muren en mensen en konden we terecht in een kamer die snel was vrijgemaakt. Twintig minuten later was Emma er! Vanaf het begin doet zij het helemaal volgens het boekje en is zij de rustigste baby die je maar wensen kan. Na 2 nachtjes in het ziekenhuis zijn we weer naar huis gelopen en ook thuis gaat alles erg goed. Het lijkt erop dat Elian ook al helemaal is gewend aan zijn zusje en hij is erg lief voor haar. We hebben ook 3 weken een geweldige kramhulp in huis want Sanne is overgekomen om ons te helpen. Ik krijg nu regelmatig de vraag uit Nederland of zwanger zijn en een kind krijgen in de VS heel anders is dan in NL. Terugkijkend zijn de grootste verschillen dat je hier in principe altijd naar de dokter gaat voor controles terwijl in NL de verloskundige gebruikelijker is en het andere verschil is dat hier geen (door overheid gefinancierde) kraamhulp bestaat. Ik heb er wel voor gekozen om naar een verloskundige (dat noemen ze hier een midwife) toe te gaan en dat waren altijd bezoekjes van 5 minuten omdat er gewoon puur wordt gekeken naar de fysieke controles. Mijn ervaring in NL was dat het bezoek aan de verloskundige bijna een theekransje was waar je heel je hart kunt luchten en waar je al snel een halfuur mee bezig was dus inhoudelijk is er een groot verschil. Het ontbreken van kraamhulp heeft mij in het begin wel wat zenuwachtig gemaakt want ik was er heilig van overtuigd (en met mij vele Nederlandse vrouwen...) dat je alleen een goede kraamtijd kunt hebben met zo'n doortastende Nederlandse kraamhulp die met wit schort voor en vrolijke lach op haar gezicht iedere ochtend een verse fruitcocktail op bed komt brengen. Gelukkig weet ik nu dat een kraamtijd ook echt heel fijn kan zijn op veel andere manieren. Degenen die geen man hebben die alles uit handen neemt als je pas bent bevallen of een zus hebben die 3 weken kan overkomen, schakelen hier meestal familieleden in of zij huren een professional zoals een doula of een babyzuster. Intussen zijn we al 2 weken verder sinds de geboorte van Emma en hebben we ook ons eerste weekendje weg gepland naar de Catskills. En, heel luxe, de kraamhulp gaat ook mee! We zijn erg benieuwd hoe dat zal zijn en hopen ook ergens dit voorjaar de reis te kunnen maken naar NL.

 

 


1 Comments | Post Comment

Laatste verslag van 2012 - 02:11, 19/12/2012

Nu wij hier wonen, verkeren we in de gelukkige omstandigheid dat we onze vakanties in Amerika kunnen vieren en dit grote, afwisselende en mooie land stukje bij beetje kunnen ontdekken. Een paar weken geleden hebben we onze (voorlopig) laatste vakantie gehad, voordat de baby wordt geboren. We zijn naar New Orleans en Pensacola geweest. Hierdoor hebben we ook gelijk 4 staten 'gezien' want de autorit ging van Louisiana (waar New Orleans ligt) naar Mississippi, naar Alabama en toen naar Florida (hier ligt Pensacola). Stukje bij beetje raken we zo ook steeds meer bekend met de ligging van de verschillende staten want het zijn er nogal wat! (50 stuks) We kunnen terug kijken op een fijne vakantie, maar helaas hadden we wel een ziek kind het grootste deel van de vakantie waardoor we meer van het hotel hebben gezien dan ons lief was. Maar goed, dit soort dingen gebeuren en heb je gewoon niet in de hand dus we hebben er het beste van gemaakt. New Orleans vonden wij leuk om eens gezien te hebben, vooral het French Quarter is erg mooi. Maar na 2 dagen hadden we het ook wel gezien en toen zijn we met de auto naar Pensacola gereden. Een rit van een halve dag, langs de kustlijn met de mooie witte stranden en huizen op palen, erg leuk om te zien. In Pensacola hebben we een week gelogeerd bij mijn oom. Hij is vele jaren geleden verhuisd naar de VS en heeft hier een kerstbomenfabriek. Het was dus erg leuk om eindelijk eens zijn huis en de fabriek te zien, iets waar ik al mijn hele leven verhalen over hoor.

Nu we weer in New York zijn, is het opeens bijna kerst en de hele stad (en ook veel huizen in onze wijk) is mooi versierd. Ook hier in huis staat de kerstboom opgetuigd. Overal op straat worden kerstbomen verkocht en de etalages, vooral in Manhattan, zien er heel mooi uit, de één nog mooier dan de ander. Wij verheugen ons ook op de komst van Finn, Claartje en Sander die hier kerst komen vieren. 

Ondertussen groeit de baby in de buik vrolijk door en gelukkig gaat alles goed. Marcel en ik volgen sinds kort een Child Birth cursus en dat is ook erg leuk om te doen en een goede manier om in contact te komen met andere zwangeren (en zenuwachtige vaders die het voor de eerste keer gaan meemaken, ha ha). We hebben intussen ook een tour gemaakt door het ziekenhuis waar de bevalling zal gaan gebeuren. Het New York Methodist Hospital ligt 2 blokken bij ons huis vandaan en het ziet er allemaal prima uit. Veel dingen gaan precies hetzelfde als in Nederland, zoals bijv. de manier waarop de bevalling wordt begeleid en de hulp bij borstvoeding. Het enige is dat je hier minimaal 2 nachten moet blijven terwijl je in NL al gelijk naar huis kan als er niets aan de hand is. Het grappige is dat je voor 200 dollar per nacht een eenpersoonskamer kunt 'boeken' dus ik was erg benieuwd met hoeveel personen je dan normaal op een kamer ligt. Blijkt dat je normaal met 2 personen op een kamer ligt! Toen ik in het ziekenhuis vertelde dat het heel normaal is om in NL met 6 dames op een zaal te liggen, werd ik dus wel een beetje ongeloofwaardig aangekeken...

 

  

 

 

 

 


0 Comments | Post Comment

Hoe het verder ging na Sandy - 02:07, 16/11/2012

Terwijl wij in Nederland waren, hebben wij veel gemist in New York: Halloween, de verkiezingen (gelukkig gewonnen door Barack, joehoe), de eerste sneeuwbui en natuurlijk de grote storm Sandy. Veel mensen uit NL vragen aan ons hoe het hier is. Gelukkig hebben wij geen last ondervonden van de storm, behalve dat ons tuintje redelijk omver gewaaid was en alle plantjes kapot waren. Wij wonen op een heuvel en ook niet op de begane grond dus van wateroverlast was gelukkig geen sprake. Verder hebben wij 3 appartementen boven ons en tralies voor de ramen dus er is niets naar binnen of vanaf gewaaid. Eigenlijk geldt dit voor de meeste mensen in onze wijk (Park Slope). Het Prospect Park is helaas wel getroffen en is de eerste week gesloten geweest. Ook nu is men bezig met het opruimen van omgewaaide bomen en het herstellen van hekken e.d. maar de wegen zijn in elk geval gewoon begaanbaar. Veel slechter hebben de mensen het getroffen in andere wijken van Brooklyn (bijv bij Coney Island) omdat die wijken aan zee liggen en het water daar in feite naar binnen is gerold. Bewoners konden ons vertellen over golven van 3 meter, daar kun je niet zoveel tegen doen als er geen dijken zijn. Onze huisbaas heeft zijn huis in de Rockaways (een wijk in Queens, hemelsbreed niet eens zo ver bij ons vandaan) moeten verlaten omdat het is ondergelopen en er in elk geval tot de lente geen electriciteit of gas zal zijn. Het leger en het Rode Kruis zijn daar momenteel bezig met het verlenen van hulp en volgens onze huisbaas lijkt het wel een oorlogsgebied. Zijn moeder heeft haar hele huis met inhoud verloren. Onze buurvrouw werkt op Staten Island (een gebied wat zwaar getroffen is) en zij vertelde over een studente uit haar klas die haar 4 jarige nichtje meegesleurd heeft zien worden door het water. Zo zijn er vele verhalen, de één nog erger dan de ander. Gelukkig zijn de meeste mensen wel positief en kijken ze vooruit. In onze wijk zijn heel veel verzamelpunten voor kleding en spullen voor de mensen die alles hebben verloren en een aantal gebouwen (zoals onze sportschool) zijn momenteel ingericht als shelters voor deze mensen. Hoe lang het gaat duren voor alles weer hersteld zal zijn, weet niemand, maar duidelijk is wel dat veel mensen deze winter niet in hun eigen huis kunnen wonen.


1 Comments | Post Comment

Fall in the States - 20:40, 11/10/2012

Het is hier al behoorlijk herfst aan het worden: halfkale bomen, bruine blaadjes op de grond, steeds meer regenbuien en de temperatuur is plotseling gezakt. Vanochtend was het voor het eerst onder de 10 graden en dat was toch wel koud toen we uit bed kwamen. De verwarming is hier in New York nog niet aan. Dat gebeurt pas op 15 oktober, dat is bij wet geregeld. Pas als het 15 okt is of als iedereen bijna doodvriest in zijn appartementje dan wordt er een uitzondering gemaakt. We moeten dus nog heel eventjes geduld hebben. We overleven het wel hoor, alleen is Elian op dit moment zwaar verkouden en hebben hij en ik een erg vervelend hoestje dus dan zou een beetje warmte in huis wel fijn zijn. Waar we wel erg blij van worden, is het Halloween gevoel! Iedere dag worden er meer huizen versierd, waarbij de versiering varieert van één pompoen voor je huis, tot 30 pompoenen voor je huis of tot een compleet spookhuis met namaak spinnenrag, skeletten en poppen van stro. In de winkels liggen bergen met snoepgoed, vaak in speciale uitdeelzakjes en ook kun je overal kostuums kopen voor de kinderen. Er zijn ook overal tijdelijke Halloween winkels, zo groot als een heel blok huizen, waar dus ALLEEN maar Halloween spullen te koop zijn. Het is echt heel leuk om dit mee te maken. Halloween wordt gevierd op 31 oktober en dan zitten wij net in Nederland (ook leuk, maar niet als je Halloween wilt vieren), maar het is wel iets om voor volgend jaar naar uit te kijken. Voorlopig kijken we dus maar uit naar onze eerste kerst in New York, volgens veel NY'ers de mooiste tijd van het jaar hier. Verder gaat alles goed met ons, behalve dan de eerder genoemde verkoudheid, maar ja, ook dat hoort eigenlijk bij de herfst. Marcel reist de laatste tijd weer wat vaker voor zijn werk rond door het land en is gisteren naar Dallas gevlogen en diezelfde avond door naar Chicago. Ook gaat hij volgende week naar Kentucky en een paar dagen later naar Minnesota. Zo vliegt hij kriskras over de VS en probeert hij, tussen de besprekingen en vliegvelden door, nog wat op te snuiven van de sfeer en cultuur. Op de dagen dat Elian niet naar de creche/preschool gaat dan gaan we zoveel mogelijk naar buiten: naar de speeltuinen, parken of wat anders leuks doen (er zijn ook heel veel kindermusea of we nemen de boot ergens naartoe). We genieten nog zoveel mogelijk van buiten want als de winter komt dan wordt het echt koud en zijn we meer aangewezen op playdates bij iemand anders of bij ons thuis of de overdekte speeltuinen. Ook zijn we lid van de YMCA, daar worden veel activiteiten voor kinderen georganiseerd. We komen de winter dus ook wel door, maar eerst nog even genieten van de herfst.


1 Comments | Post Comment

Tweedehandsjes - 17:48, 6/9/2012

Toen wij hier naartoe verhuisden, hadden wij niet meer dan een paar koffers meegenomen met wat kleding en een paar kleine spulletjes. Intussen staat ons huis toch wel vol met meubels en ander aankleedspul. In die paar maanden is ons kale appartement volledig ingericht en het wordt zelfs al een beetje vol. Ik verbaas mij er nog steeds over wat een spullen wij blijkbaar nodig denken te hebben. En wat we nog nodig denken te GAAN hebben. Gelukkig wordt in onze wijk een heel goed systeem toegepast: hergebruik! Wat we in Nederland naar de Kringloop zouden brengen of weggooien, wordt hier buiten voor de deur gezet zodat een ander daar weer gelukkig van kan worden. Op deze manier hebben wij een schoenenkastje gekregen, een groeiende boekenverzameling voor onszelf en Elian bij elkaar gesprokkeld en heeft hij een grote bak met duplo (al zijn alle steentjes wel even in bad geweest en 1 voor 1 goed schoongemaakt...). Hoewel het natuurlijk heel prettig is dat we nu niets hebben betaald voor deze spulletjes, is het minstens zo fijn om te weten dat er nu geen nieuwe boeken, lego en kastje gemaakt hoefden te worden voor een gezinnetje dat maar 2 jaar hier komt wonen en daarna toch alles weer weg doet. Ik was nooit zo van de tweedehands dingetjes, maar het geeft nu toch wel een soort voldoening als we weer eens iets op straat hebben gevonden dat we nodig hebben en in een goede staat verkeert! En het mooie is dat als wij iets weg willen doen, wij het ook weer buiten kunnen zetten. Al moet ik wel eerlijk zeggen dat we daarin nog wat meer moeten oefenen. Nu maar hopen dat er niet stiekem een bedbug verstopt zit in één van onze nieuwe tweedehandsjes...

1 Comments | Post Comment

Risico's - 18:16, 4/8/2012

Waar wij ons vanaf het begin af aan over verbazen is dat Amerikanen zoveel mogelijk risico's willen vermijden. Tegelijkertijd doen ze ook juist het tegenovergestelde. Neem bijvoorbeeld de buitenkant van ons appartement. Kabels en electriciteit hangen open en bloot aan het huis op de meest knullige manieren. In Nederland worden dit soort dingen netjes weggewerkt, hier loopt een heel zwart spoor langs ons huis van kabels, dat eindigt in een grote wirwar van draden. Het is een wonder dat we nog geen enkele keer onder stroom hebben gestaan want de electriciteit is hier bijna net zo aangelegd als in een derdewereldland. Of je nou in Harlem of de chique Upper East loopt, dit is het beeld door de hele stad. Nu wij ons ook fietsend door de stad bewegen, zien we dat het wegdek ook heel wat te wensen overlaat. Grote kuilen in de weg zijn eerder regel dan uitzondering dus het is wel even opletten als je met hoge snelheid de heuvel van Park Slope afstuitert... Aan de andere kant wil men juist zoveel mogelijk risico's uitsluiten. Zo is zwemmen streng verboden tenzij er een lifeguard is (oke, dat is ook wel echt veiliger natuurlijk), staat op plastic verpakkingen dat een kind erin kan stikken, de advertenties voor medicijnen zijn 6 pagina's dik omdat alle waarschuwingen er ook bij moeten staan en TV reclames voor medicijnen bevatten bijna een minuut aan alleen maar waarschuwingen (je zou er bijna zo bang van worden dat je het middel daarom juist niet koopt). Het valt ons ook op dat het verboden is om producten van ongepasteurizeerde melk te verkopen. Er liggen hier dus geen rauwmelkse kazen in de winkel en alle zuivelproducten kun je 'veilig' eten. Dit om te voorkomen dat er mensen doodgaan aan een voedselvergiftiging a.g.v. de Listeria bacterie. Natuurlijk wil je niet dat hier mensen aan doodgaan, maar kijk je naar cijfers dan het Centers for Disease Control and Prevention dan zie je dat er in 11 jaar tijd in Amerika 2 mensen zijn overleden a.g.v. het eten van rauwmelkse producten. Hoe verhoudt zich dat dan tot dat recht op zelfbescherming waardoor iedereen een wapen kan kopen en er jaarlijks 25.000 doden vallen? Amerika is echt een geweldig land, maar het is ook een land dat ons nog dagelijks doet verbazen en waar sommige dingen voor ons Europeanen maar moeilijk te begrijpen zijn.


1 Comments | Post Comment

Een halfjaar in New York - 19:26, 1/8/2012

Intussen wonen we al bijna een halfjaar in New York. Aan de ene kant hebben we het gevoel dat de afgelopen 6 maanden heel snel voorbij zijn gegaan, aan de andere kant juist ook niet. Wel kunnen we zeggen dat een tijdje in het buitenland wonen heel wat met je doet. Wat het precies doet, is moeilijk uit te leggen, maar je wordt zo op jezelf teruggeworpen en uit je comfort zone gehaald dat je weer een hele nieuwe ontwikkeling doormaakt. Na zo'n halfjaar krijg je een beetje het gevoel dat het tijd is om de balans op te maken: hoe hebben we het de eerste paar maanden hier ervaren en hoe gaat het nu, wat zijn nou die cultuur verschillen waar iedereen het over heeft, hebben we het naar onze zin hier of niet, missen we NL of niet, enzovoort. Terugkijkend hebben we die eerste paar maanden wel in een soort hoera stemming geleefd. Alles was anders en het hele leven leek wel een soort vakantie. Heerlijk hoor, een andere omgeving, ander eten, ander klimaat, andere mensen, geen sociale verplichtingen dus ook veel tijd voor elkaar en om leuke dingen te doen. Maar na een tijdje kwamen de heimwee en het gemis naar de familie en vrienden. Ook het gemis naar Nederland, iets wat we nog nooit eerder hadden ervaren, kwam om de hoek kijken. Nederland is toch wel heel mooi, dachten we opeens, ook al is het klein en soms benauwend. Wat missen we het fietsen toch, zeiden we tegen elkaar, als we weer eens aan de wandel waren of voor de zoveelste keer met de metro gingen. En dat lekkere brood in NL, en die mooie weilanden ook al zie je de flats bijna altijd aan de horizon en hoor je overal verkeersgeluiden. Maar tegelijkertijd zien we ook dat heel veel dingen in de NY juist heel positief zijn. Bijvoorbeeld: de vele speeltuinen die veel leuker zijn dan in NL, de mensen die altijd een praatje met je maken, veel vrolijker kijken dan in Nederland en bereid zijn je te helpen, de heerlijke brede stoepen, alle winkels en het mooie park op loopafstand, de altijd vriendelijke bediening als je ergens uit eten gaat, de grote servicegerichtheid van winkelpersoneel en vooral de uitgestrektheid en diversiteit van de natuur in dit mooie land! Nu zitten we in de fase dat NY voor ons echt wel aanvoelt als thuis. Het feit dat hier heel veel nationaliteiten wonen draagt daar zeker aan bij. Op een bepaalde manier is bijna iedereen hier ver weg van zijn echte thuis en dat schept ook een band. Wij kennen intussen ook een paar mensen hier, maar het opbouwen van een echte vriendschap kost veel tijd en daarvoor zijn we hier nog te kort. Als echte Nederlanders hebben we dus nog wel 1 ding te klagen en dat is dat we ons Nederlandse sociale leventje soms toch wel missen...

 

 

 


0 Comments | Post Comment

Kindervoetbal, Brooklyn Pride en Russische badgasten - 18:53, 11/6/2012

De temperatuur warmt hier steeds meer op en het is duidelijk dat we nu echt richting de zomer gaan. Gelukkig heeft Marcel airco's en ventilatoren geinstalleerd dus we hopen dat we goed voorbereid zijn want de zomers hier kunnen smoorheet zijn. Toch hoor je ons voorlopig nog niet klagen want het is tot nu toe heerlijk warm. De luchtvochtigheid is af en toe wel boven de 90%, dat is erg hoog en dan drogen de handdoeken niet meer op, maar verder valt er wel mee te leven. Door het mooie weer leven we buiten en dat is heerlijk natuurlijk. Marcel en Elian gaan iedere zaterdagochtend in het park voetballen met een amateur voetbal clubje. Elian gaat steeds meer meedoen met de oefeningen en hij krijgt er steeds meer lol in. Ook Marcel is blij dat hij toch nog een beetje zijn voetbal-ei kwijt kan, al is het dan op een iets ander niveau (zowel letterlijk als figuurlijk...). Afgelopen weekend zijn we na de voetbal 's middags naar een festival van de Brooklyn Pride geweest dat plaatsvond in onze wijk en werd georganiseerd door de organisatie voor homo's, lesbiennes, transseksuelen en biseksuelen. Wij vonden het een mix van een keurige, burgelijke Krimpense braderie waar je ondertussen gratis condooms kreeg, getest kon worden op aids en rondliep tussen extreem uitgedoste figuren. Een grappige ervaring dus, al ging het er allemaal wel een stuk braver aan toe dan in Nederland met soortgelijke events. Op zondag hebben we 's ochtends een vroege metro gepakt naar Brighton Beach, dit ligt naast Coney Island. Toen we de boardwalk op liepen, kwamen de restaurants met namen als 'Tatiana' en 'Volna' ons al tegemoet en de aanplakbiljetten waren uitsluitend in het Russisch. Kortom: we waren aanbeland in het Russische deel van Brooklyn. Het was heerlijk op het strand en Elian kon zijn lol niet op in die grote zandbak met water. Toch vonden we het wel een beetje een aparte ervaring om de hele ochtend geen woord Engels te horen dus volgende keer gaan we eens een kijken nemen op Manhattan Beach, het strand dat weer naast Brighton Beach ligt. 


2 Comments | Post Comment

Thuis - 21:22, 22/5/2012

Gisteren zijn we thuis gekomen na een lange reis. De vlucht ging gelukkig erg voorspoedig (zelfs een halfuur korter dan gepland) en Elian heeft lang geslapen aan boord. Het lijkt wel alsof hij steeds langer gaat slapen, hoe vaker hij vliegt. Het is alleen zo jammer dat we opnieuw lang in de rij hebben gestaan om het land in te mogen. Toen we uit het vliegtuig stapten, kwamen we al snel in een rij terecht voor de immigratie waar we anderhalf uur over hebben gedaan. Dat is niet zo'n pretje met een klein kind dat natuurlijk niet op een plek kan blijven staan en dat in een erg warme en benauwde hal (zonder airco), zonder drinken en zonder stoelen. Nou kunnen wij natuurijk wel staan, maar ook oudere mensen met een stok en hoogzwangere dames moeten gewoon in de rij staan wachten op hun beurt. Het is toch wel een beetje triest hoe er op dat moment met mensen wordt omgegaan. Toen we eindelijk door de meest slome ambtenaar waren geholpen (echt waar, ik denk dat ze selecteren op langzaamheid in plaats van snelheid!) konden we onze koffers ophalen en een taxi ophalen. Dan denk je dat je bijna thuis bent, maar niets is minder waar want je mag dan eerst in de rij staan voor de taxi's en toen we eenmaal een taxi toegewezen hadden gekregen, besloot onze chauffeur er drie keer zo lang over te doen. We zaten er toen dus wel een beetje doorheen, maar goed, we zijn veilig thuis en hebben vannacht heerlijk geslapen in ons eigen bedje. Gelukkig zijn er geen bedbugs (bedwantsen) meer gesignaleerd door de exterminator dus dat was ook een opluchting. Voor degenen die het niet weten: de dag voordat we naar NL vertrokken waren er bedbugs gesignaleerd in appartement 4L, dat is 2 appartementen boven ons. De bedbugs verstoppen zich in het houtwerk en komen 's nachts, als je lekker ligt te slapen, in je bed en zuigen zich vol met jouw bloed. Ze planten zich supersnel voort dus voor je het weet heb je een plaag en daar kom je bijna niet meer vanaf. Het lijkt er nu op dat ze dus weg zijn uit ons gebouw... Ach, dit kan er ook nog wel bij: kakkerlakken, bedwantsen... hopelijk is dit het zo'n beetje qua ongedierte!

0 Comments | Post Comment

Pickles on the side - 17:08, 23/4/2012

Ik weet eigenlijk niet of het iets typisch Amerikaans is, maar in New York krijg je bijna altijd een augurk bij je eten, ofwel een 'pickle on the side". Het formaat is meestal dat van een zure bom (of 2 keer zo groot) en het smaakt niet helemaal naar de augurken die wij kennen, maar het is een combinatie van zoet, zuur en zout (zoals veel dingen hier). Er zit in Manhattan zelfs een winkel (www.gusspickle.com) die alleen maar pickles verkoopt! Marcel en ik hebben ons in het begin verbaasd over die liefde van Amerikanen voor augurken. Het is best lekker (als je er van houdt), maar je kan toch ook wel zonder? Nou blijkt onze smaakbeleving zich toch wel, zonder dat we het doorhebben, te hebben aangepast aan de lokale en nationale keuken want ik ontdekte deze week dat er in onze koelkast intussen continu een potje 'europese' augurken verblijft, samen met een grote pot New Yorkse pickles... Het is sowieso grappig hoe je smaakbeleving zich aanpast aan de lokale en nationale keuken. Zo zaten wij gisteren zowaar pretzels te eten waar zowel stukjes zeezout als chocola op zaten. In het verleden had ik dit een onsmakelijke combinatie gevonden want zout en zoet gaat in mijn beleving niet echt samen, maar nu kwamen we beiden tot de conclusie dat we het eigenlijk wel lekker vonden. En de croissantjes die ik eerst niet te eten vond omdat ik alleen maar gist proefde, smaakten me vandaag gewoon goed. Toch ga ik me nog wel hard maken voor die 'muffin on the side' want die mag er van mij ook wel komen!

 

 


1 Comments | Post Comment

Creche en een weekendje weg - 20:07, 12/4/2012

Die arme Elian is de afgelopen week helemaal lekgeprikt. Vorige week zijn we voor het eerst naar de kinderarts toe geweest en daar heeft hij gelijk de eerste prikken gekregen (van een set van 3) voor Hepatitis A en Hepatitis B. Afgelopen maandag naar het ziekenhuis voor het afnemen van bloed. In Amerika wordt het bloed van kinderen ieder jaar onderzocht op zo'n beetje alle enge ziektes, totdat ze 5 jaar oud zijn. En de dag daarna, toen we naar de kinderarts terug gingen om een formulier op te halen, werd meegedeeld dat ze vergeten waren om Elian te testen op TBC en of ze dat gelijk nog 'even' konden doen. Zo gebeurde het dus dat hij, voor hij het wist, weer een naald in zijn armpje had, waar het plaksel van de 'blood work' sticker nog zat, om wat TBC in te spuiten. Vandaag is gebleken dat hij ook TBC vrij is dus daar zijn we natuurlijk erg blij mee (let op de sarcastische toon want de kans dat hij TBC heeft of heeft gehad achten wij nou niet erg hoog in). Waarom nu al dit geprik? Als je hier je kind naar een daycare/childcare/preschool/pre-k school/etc. toe wil brengen dan kom je er niet in voordat je kind helemaal binnenste buiten is gekeerd en getest is op van alles en nog wat. Het vaccinatieprgramma is hier vele malen uitgebreider dan in NL. Vandaar dat Elian nu ook zonder gezondheidsrisico kan afreizen naar Papoea Nieuw Guinea of een ander minder ontwikkeld land. Hij voldoet nu wel in elk geval aan al het benodigde papierwerk dus vandaag is hij aangemeld bij de creche en 24 april begint hij. Dat wordt wel spannend aangezien hij nog niet eerder op een creche heeft gezeten, maar we zullen wel zien hoe dat allemaal zal gaan. Tot nu toe wil hij steeds niet meer mee naar huis als we bij de creche langs gaan. Afgelopen weekend zijn we er ook heerlijk een weekend tussenuit geweest en hebben we in het huis van Marcel zijn baas gezeten, in de Catskill Mountains. Als je NY uit rijdt dan ben je eigenlijk gelijk al in een hele andere omgeving: het wordt heuvelachtig en er is alleen maar bos en de lucht is schoon en fris! We hebben het heerlijk gehad en gaan dit zeker vaker doen. Op de foto's wat plaatjes van afgelopen weekend.

 

 

 

 


1 Comments | Post Comment

Brood bij de Libanees - 19:26, 4/4/2012

Ik denk dat de meeste mensen die in de VS zijn geweest, het wel met mij eens zijn dat het brood hier niet zo lekker is als in Nederland (eigenlijk vind ik nergens het brood zo lekker als in Nederland, maar dat terzijde). We hebben hier intussen al veel soorten, merken en smaken brood op tafel gehad, maar al het brood smaakt of zoet of zoet, of nog erger: zout en zoet tegelijk (iets waar Amerikanen dol op zijn is het combineren van zout met zoet, bijvoorbeeld zoute pretzels met chocola of vanille ijs met stukjes zoute noten). Ook de structuur is niet wat wij kennen: het brood hier is zacht (dus geen knapperig korstje) en als je het 'vers' haalt dan is het eigenlijk oud brood dat we onder andere omstandigheden aan de eendjes zouden voeren. Het valt uit elkaar als je het doorsnijdt en is tijdens de reis van het bord naar je mond al helemaal verkruimeld. Als ras Nederlanders willen wij natuurlijk ontbijten met een echte boterham dus intussen hebben we een hele studie gedaan naar brood dat aan onze (strenge?) eisen voldoet. Gelukkig hebben we sinds een paar weken iets gevonden wat door de beugel kan: zowel het merk "Bread Alone" (voorverpakt) als het brood van de Libanees (vers) zijn zowaar lekker te noemen! Vooral die laatstgenoemde is een echte ontdekking. De Libanees heeft een winkeltje dat er niet uitziet, maar daarachter zit een bakkerij verstopt waar hij iedere dag vers brood bakt voor zijn vaste klanten, waar wij nu ook onderdeel van uitmaken. Hij moet er wel wat moeite voor doen want hij importeert zijn meel uit Duitsland omdat (volgens de Libanees) "die Amerikanen niet weten hoe ze brood moeten bakken". Intussen zijn de Libanees (hij komt uit Libanon, vandaar) en ik dikke vrienden geworden. Elian kent hem intussen als 'de man die hem het brood geeft' en we hebben nu ook de geweldige koekjes bij de Libanees ontdekt dus we zijn weer helemaal blij! Voor degenen zonder Facebook, hieronder ook nog een foto van Elian zijn verjaardag. 

 

 

 

 

  

 


0 Comments | Post Comment

Lente - 19:57, 20/3/2012

Nu de lente is begonnen, verschijnen ook hier witte en roze bloesems aan de bomen. De typische Brooklyn straten (breed met aan beide zijden bomen, brownstone huizen met opgaande trappen) en het Prospect Park worden dan ook iedere dag nog mooier. Zodra we de weg oversteken en een stap in het park zetten, verdwijnt het verkeersgeluid en hoor je alleen nog maar vogeltjes. De eekhoorntjes zie je van boom naar boom springen of eten zoeken op de grond en als je wat dieper het 'bos' in gaat dan hoor je de spechten tikken en het ruisen van de kleine, verborgen watervalletjes. Het met bomen begroeide gedeelte wordt afgewisseld met een aantal grasvelden (meadows) en omdat het landschap hier glooiend is, ziet alles er nog mooier uit. Er zitten zelfs wasberen in het park (zie foto, helaas niet zelf gemaakt) en het schijnt dat er ook behoorlijk grote schildpadden wonen, maar die moeten we nog ontdekken. Elian en ik gaan regelmatig naar Manhattan toe, ofwel 'the city' zoals de Brooklyners het noemen. Vorige week was het heerlijk weer en daarom hebben we Marcel tussen de middag van zijn werk opgehaald en zijn we een broodje gaan eten in Bryant Park. New York kent vele parken, maar ieder park is weer anders en heeft zijn eigen sfeer en charme. Bryant Park ligt midden tussen de wolkenkrabbers en is omgeven door veel verkeersdrukte, maar toch is het een gezellig park met  terrasjes, een carroussel, een fontein en meestal zijn er ook straatartiesten. Het meest opvallend aan het park is het grote grasveld in het midden en dat er perfect bij ligt. Helaas mag je hier niet op lopen en de afzetting er omheen moet voorkomen dat mensen hun picknickkleedje uitslaan of een balletje gaan trappen. Bij de fontein hebben we heerlijk ons broodje gegeten (afkomstig uit Marcel zijn favoriete broodjeszaak Guy & Gallard) en daarna hebben Elian en ik weer de metro terug genomen. Heerlijk zo'n ochtendje in Manhattan, maar thuiskomen in Brooklyn is ook geweldig.

 

 

 

 


3 Comments | Post Comment

Dokters in Brooklyn - 19:15, 15/3/2012

Toen wij nog maar net een paar dagen 'geland' waren, zagen wij overal in de wijk praktijken van 'pediatricians'. Wij dachten dat het misschien voetendokters waren, of zaakjes waar je een pedicure kon laten doen. Wat blijkt: een pediatrician is een kinderarts (oké, jullie wisten het blijkbaar wel). Het is hier niet gebruijkelijk dat kinderen die ziek zijn of vaccinaties moeten krijgen dit bij de huisarts doen want ze hebben hier altijd een 'eigen' kinderarts. Via via hoorden wij dat je je het beste van te voren bij een kinderarts kunt inschrijven want als je op stel en sprong met je zieke kind naar het ziekenhuis moet en je hebt geen kinderarts dan kan je dat duizenden dollars extra kosten. We hebben dus maar gelijk een afspraak gemaakt bij een pediatrician hier in de buurt en over een paar weken kunnen we eens meemaken wat het voordeel (of nadeel) hiervan is. We hebben nu ook meegemaakt dat het hier heel moeilijk is om een huisarts te vinden. Je zou verwachten dat die hier overal zitten, met zoveel mensen op een kluitje (2,5 miljoen mensen in Brooklyn alleen al) maar niets is minder maar. We hebben een stuk of 4 huisartsen in Brooklyn gebeld en die hadden geen interesse om ons op te nemen in hun bestand omdat ze onze ziektekostenverzekering niet in hun lijstje hadden staan. Daar waren we dus mooi klaar mee! En dat terwijl we bijna 8000 euro per jaar betalen voor een super goede 'expat' verzekering. Uiteindelijk kwamen we erachter hoe het systeem hier werkt: je komt alleen bij een huisarts binnen als je de naam kunt noemen van iemand die daar al in het bestand zit. Je moet de volledige naam van diegene kunnen noemen en aangeven wat jou relatie is met diegene. Gelukkig is dat het geregeld en hebben we nu gewoon dezelfde huisarts als een collega van Marcel. Waar wij ons ook over verwonderen is de financiering van het verzekeringsstelsel voor de gezondheidszorg. In NL loopt iedereen te klagen dat de premies (weer) stijgen, maar ga dan maar eens in de VS wonen! Een gemiddeld consult bij de huisarts kost je 500 dollar (zo'n 380 euro) en de premie voor een ziektekostenverzekering voor 2 volwassenen en 1 kind is al snel 1000 dollar (ruim 750 euro) per maand,, terwijl je dan nog steeds in veel gevallen een eigen bijdrage moet betalen. Het is dan eigenlijk ongelofelijk dat Nederlanders zo weinig betalen en zulke goede zorg krijgen. Ik zou zeggen: stop met klagen en waardeer het Nederlandse systeem veel meer!


0 Comments | Post Comment

Inburgeren - 21:49, 8/3/2012

We zijn hier nu ruim een maand en voelen ons steeds meer ingeburgerd. We zijn blij om hier te zijn en vinden het voorrecht dat we in dit mooie, grote land mogen wonen. Tegelijkertijd missen we natuurlijk ook onze familie en vrienden, maar het positieve gevoel overheerst gelukkig en het gemis bestaat uit korte momenten. Nu we in praktische zin zijn gesetteld, wordt de behoefte aan contact met andere mensen wel steeds groter. Het is niet moeilijk om een praatje te maken met de mensen op straat want Amerikanen zijn erg open en laten je in een paar seconden foto's zien van een feestje waar ze zijn geweest of van hun zoon of dochter waar ze trots op zijn, maar het opbouwen van een kennissenkring kost tijd en daar hopen we nu wat meer aan toe kunnen komen. Van medebewoners in ons appartementencomplex hebben we al gehoord dat er in onze straat meer gezinnen wonen met kinderen van Elian zijn leeftijd dus we hopen hier straks, als het lekker weer wordt en iedereen wat meer buiten gaat leven, ook mee in contact te kunnen komen. We zijn sinds een paar dagen ook lid van de YMCA. Die zit bij ons in de buurt en het is een soort groot uitgevallen buurthuis waar je kunt sporten en cursussen kunt volgen en waar ook veel activiteiten voor kinderen worden georganiseerd. Gisteren zijn Elian en ik bijvoorbeeld naar de Tumbling Tods (soort gymnastiek voor kinderen van 0-4 jaar) geweest en vandaag gaan we, samen met een collega van Marcel en zijn dochtertje, naar een activiteit waar kinderen kunnen kliederen met verf. Het gaat bij mij wel steeds meer kriebelen om iets op te pakken waar ik mijn ei in kwijt kan. Ik zou het ook erg leuk vinden om weer te gaan werken, maar daarvoor hebben we eerst opvang nodig voor Elian dus daar zijn we nu hard naar op zoek. Ik hoef niet persé betaald werk te doen, vrijwillerswerk zou ik ook leuk vinden. Daarom ga ik over 2 weken naar een bijeenkomst over vrijwilligerswerk voor Prospect Park om eens te horen wat dat precies inhoudt. Ook hebben we aanstaande maandag een afspraak bij een kinderdagverblijf. Kortom, het uitvogelen van alles kost tijd en mensen leren kennen ook, maar we hebben er alle vertrouwen in dat het helemaal goed zal komen. Hieronder een paar foto's van Coney Island waar we afgelopen week naartoe zijn gegaan. Het is maar 20 minuten met de metro dus hier zullen we van de zomer veel te vinden zijn! Vanaf het strand zagen we de containerschepen de haven van New York in varen.

 

 Coney Island pretpark, 8 feb 2012

 

Coney Island op het strand, 8 feb 2012


1 Comments | Post Comment

Ons appartement aan 4th Street - 19:21, 4/3/2012

Hoi allemaal, eindelijk is het zover en wonen we in ons nieuwe appartement! Na veel schoonmaakwerk en klussen wordt het steeds meer ons eigen huisje. De badkamer en keuken waren bij nader inzien erg vies en de kakkerlakken kwamen we overal tegen. Gelukkig waren ze wel dood, maar er zullen vast wel levende zitten... Ongelofelijk waar die beestjes zich allemaal verstoppen! Maar na 2 flessen chloor, 4 schuursponsjes en een paar huishoudhandschoenen te hebben versleten, zijn onze huisdiertjes hopelijk voorlopig verdwenen en is alles aardig opgeknapt. Zaterdagochtend ging opeens de bel en bleek de exterminator op de stoep te staan om te sprayen tegen de kakkerlakken. Intussen weten we dat hij iedere maand langs zal komen om onze kleine vriendjes te 'exterminaten'. Ook hebben we ons eerste gaslek al gehad. Sinds we hier wonen, roken we al een vage gaslucht, maar toen we werden aangesloten is alles gecontroleerd dus wij dachten dat het goed moest zijn. Ook hebben we melding gemaakt bij de huisbaas maar die deed er vrij luchtig over dus wij ondernamen niet direct actie. Uiteindelijk toch maar even het gasbedrijf gebeld en die stonden binnen een uur op de stoep. Bleek dat de aansluitingen bij het gasfornuis en de droger (want die gaat ook op gas) versleten waren... Gelukkig stond de buisbaas ook gelijk op de stoep toen bleek dat onze gasmelding toch wel serieus was en heeft hij het gelijk gerepareerd. Dit weekend gaan we nog even door met het in elkaar zetten van meubels, maar we hopen daar toch wel snel mee klaar te zijn. Ook mag het huis nog wat meer worden aangekleed, maar dat zal de komende weken en maanden vanzelf wel vorm krijgen. Hieronder alvast wat foto's zodat jullie een idee krijgen van ons onderkomen.

 


1 Comments | Post Comment
« Last Page   Next Page »