Thuis - 22:22, 22/5/2012

Pickles on the side - 18:08, 23/4/2012

Ik weet eigenlijk niet of het iets typisch Amerikaans is, maar in New York krijg je bijna altijd een augurk bij je eten, ofwel een 'pickle on the side". Het formaat is meestal dat van een zure bom (of 2 keer zo groot) en het smaakt niet helemaal naar de augurken die wij kennen, maar het is een combinatie van zoet, zuur en zout (zoals veel dingen hier). Er zit in Manhattan zelfs een winkel (www.gusspickle.com) die alleen maar pickles verkoopt! Marcel en ik hebben ons in het begin verbaasd over die liefde van Amerikanen voor augurken. Het is best lekker (als je er van houdt), maar je kan toch ook wel zonder? Nou blijkt onze smaakbeleving zich toch wel, zonder dat we het doorhebben, te hebben aangepast aan de lokale en nationale keuken want ik ontdekte deze week dat er in onze koelkast intussen continu een potje 'europese' augurken verblijft, samen met een grote pot New Yorkse pickles... Het is sowieso grappig hoe je smaakbeleving zich aanpast aan de lokale en nationale keuken. Zo zaten wij gisteren zowaar pretzels te eten waar zowel stukjes zeezout als chocola op zaten. In het verleden had ik dit een onsmakelijke combinatie gevonden want zout en zoet gaat in mijn beleving niet echt samen, maar nu kwamen we beiden tot de conclusie dat we het eigenlijk wel lekker vonden. En de croissantjes die ik eerst niet te eten vond omdat ik alleen maar gist proefde, smaakten me vandaag gewoon goed. Toch ga ik me nog wel hard maken voor die 'muffin on the side' want die mag er van mij ook wel komen!

Creche en een weekendje weg - 21:07, 12/4/2012

Die arme Elian is de afgelopen week helemaal lekgeprikt. Vorige week zijn we voor het eerst naar de kinderarts toe geweest en daar heeft hij gelijk de eerste prikken gekregen (van een set van 3) voor Hepatitis A en Hepatitis B. Afgelopen maandag naar het ziekenhuis voor het afnemen van bloed. In Amerika wordt het bloed van kinderen ieder jaar onderzocht op zo'n beetje alle enge ziektes, totdat ze 5 jaar oud zijn. En de dag daarna, toen we naar de kinderarts terug gingen om een formulier op te halen, werd meegedeeld dat ze vergeten waren om Elian te testen op TBC en of ze dat gelijk nog 'even' konden doen. Zo gebeurde het dus dat hij, voor hij het wist, weer een naald in zijn armpje had, waar het plaksel van de 'blood work' sticker nog zat, om wat TBC in te spuiten. Vandaag is gebleken dat hij ook TBC vrij is dus daar zijn we natuurlijk erg blij mee (let op de sarcastische toon want de kans dat hij TBC heeft of heeft gehad achten wij nou niet erg hoog in). Waarom nu al dit geprik? Als je hier je kind naar een daycare/childcare/preschool/pre-k school/etc. toe wil brengen dan kom je er niet in voordat je kind helemaal binnenste buiten is gekeerd en getest is op van alles en nog wat. Het vaccinatieprgramma is hier vele malen uitgebreider dan in NL. Vandaar dat Elian nu ook zonder gezondheidsrisico kan afreizen naar Papoea Nieuw Guinea of een ander minder ontwikkeld land. Hij voldoet nu wel in elk geval aan al het benodigde papierwerk dus vandaag is hij aangemeld bij de creche en 24 april begint hij. Dat wordt wel spannend aangezien hij nog niet eerder op een creche heeft gezeten, maar we zullen wel zien hoe dat allemaal zal gaan. Tot nu toe wil hij steeds niet meer mee naar huis als we bij de creche langs gaan. Afgelopen weekend zijn we er ook heerlijk een weekend tussenuit geweest en hebben we in het huis van Marcel zijn baas gezeten, in de Catskill Mountains. Als je NY uit rijdt dan ben je eigenlijk gelijk al in een hele andere omgeving: het wordt heuvelachtig en er is alleen maar bos en de lucht is schoon en fris! We hebben het heerlijk gehad en gaan dit zeker vaker doen. Op de foto's wat plaatjes van afgelopen weekend.

Brood bij de Libanees - 20:26, 4/4/2012

Ik denk dat de meeste mensen die in de VS zijn geweest, het wel met mij eens zijn dat het brood hier niet zo lekker is als in Nederland (eigenlijk vind ik nergens het brood zo lekker als in Nederland, maar dat terzijde). We hebben hier intussen al veel soorten, merken en smaken brood op tafel gehad, maar al het brood smaakt of zoet of zoet, of nog erger: zout en zoet tegelijk (iets waar Amerikanen dol op zijn is het combineren van zout met zoet, bijvoorbeeld zoute pretzels met chocola of vanille ijs met stukjes zoute noten). Ook de structuur is niet wat wij kennen: het brood hier is zacht (dus geen knapperig korstje) en als je het 'vers' haalt dan is het eigenlijk oud brood dat we onder andere omstandigheden aan de eendjes zouden voeren. Het valt uit elkaar als je het doorsnijdt en is tijdens de reis van het bord naar je mond al helemaal verkruimeld. Als ras Nederlanders willen wij natuurlijk ontbijten met een echte boterham dus intussen hebben we een hele studie gedaan naar brood dat aan onze (strenge?) eisen voldoet. Gelukkig hebben we sinds een paar weken iets gevonden wat door de beugel kan: zowel het merk "Bread Alone" (voorverpakt) als het brood van de Libanees (vers) zijn zowaar lekker te noemen! Vooral die laatstgenoemde is een echte ontdekking. De Libanees heeft een winkeltje dat er niet uitziet, maar daarachter zit een bakkerij verstopt waar hij iedere dag vers brood bakt voor zijn vaste klanten, waar wij nu ook onderdeel van uitmaken. Hij moet er wel wat moeite voor doen want hij importeert zijn meel uit Duitsland omdat (volgens de Libanees) "die Amerikanen niet weten hoe ze brood moeten bakken". Intussen zijn de Libanees (hij komt uit Libanon, vandaar) en ik dikke vrienden geworden. Elian kent hem intussen als 'de man die hem het brood geeft' en we hebben nu ook de geweldige koekjes bij de Libanees ontdekt dus we zijn weer helemaal blij! Voor degenen zonder Facebook, hieronder ook nog een foto van Elian zijn verjaardag. 

Lente - 19:57, 20/3/2012

Nu de lente is begonnen, verschijnen ook hier witte en roze bloesems aan de bomen. De typische Brooklyn straten (breed met aan beide zijden bomen, brownstone huizen met opgaande trappen) en het Prospect Park worden dan ook iedere dag nog mooier. Zodra we de weg oversteken en een stap in het park zetten, verdwijnt het verkeersgeluid en hoor je alleen nog maar vogeltjes. De eekhoorntjes zie je van boom naar boom springen of eten zoeken op de grond en als je wat dieper het 'bos' in gaat dan hoor je de spechten tikken en het ruisen van de kleine, verborgen watervalletjes. Het met bomen begroeide gedeelte wordt afgewisseld met een aantal grasvelden (meadows) en omdat het landschap hier glooiend is, ziet alles er nog mooier uit. Er zitten zelfs wasberen in het park (zie foto, helaas niet zelf gemaakt) en het schijnt dat er ook behoorlijk grote schildpadden wonen, maar die moeten we nog ontdekken. Elian en ik gaan regelmatig naar Manhattan toe, ofwel 'the city' zoals de Brooklyners het noemen. Vorige week was het heerlijk weer en daarom hebben we Marcel tussen de middag van zijn werk opgehaald en zijn we een broodje gaan eten in Bryant Park. New York kent vele parken, maar ieder park is weer anders en heeft zijn eigen sfeer en charme. Bryant Park ligt midden tussen de wolkenkrabbers en is omgeven door veel verkeersdrukte, maar toch is het een gezellig park met  terrasjes, een carroussel, een fontein en meestal zijn er ook straatartiesten. Het meest opvallend aan het park is het grote grasveld in het midden en dat er perfect bij ligt. Helaas mag je hier niet op lopen en de afzetting er omheen moet voorkomen dat mensen hun picknickkleedje uitslaan of een balletje gaan trappen. Bij de fontein hebben we heerlijk ons broodje gegeten (afkomstig uit Marcel zijn favoriete broodjeszaak Guy & Gallard) en daarna hebben Elian en ik weer de metro terug genomen. Heerlijk zo'n ochtendje in Manhattan, maar thuiskomen in Brooklyn is ook geweldig.

Dokters in Brooklyn - 19:15, 15/3/2012

Toen wij nog maar net een paar dagen 'geland' waren, zagen wij overal in de wijk praktijken van 'pediatricians'. Wij dachten dat het misschien voetendokters waren, of zaakjes waar je een pedicure kon laten doen. Wat blijkt: een pediatrician is een kinderarts (oké, jullie wisten het blijkbaar wel). Het is hier niet gebruijkelijk dat kinderen die ziek zijn of vaccinaties moeten krijgen dit bij de huisarts doen want ze hebben hier altijd een 'eigen' kinderarts. Via via hoorden wij dat je je het beste van te voren bij een kinderarts kunt inschrijven want als je op stel en sprong met je zieke kind naar het ziekenhuis moet en je hebt geen kinderarts dan kan je dat duizenden dollars extra kosten. We hebben dus maar gelijk een afspraak gemaakt bij een pediatrician hier in de buurt en over een paar weken kunnen we eens meemaken wat het voordeel (of nadeel) hiervan is. We hebben nu ook meegemaakt dat het hier heel moeilijk is om een huisarts te vinden. Je zou verwachten dat die hier overal zitten, met zoveel mensen op een kluitje (2,5 miljoen mensen in Brooklyn alleen al) maar niets is minder maar. We hebben een stuk of 4 huisartsen in Brooklyn gebeld en die hadden geen interesse om ons op te nemen in hun bestand omdat ze onze ziektekostenverzekering niet in hun lijstje hadden staan. Daar waren we dus mooi klaar mee! En dat terwijl we bijna 8000 euro per jaar betalen voor een super goede 'expat' verzekering. Uiteindelijk kwamen we erachter hoe het systeem hier werkt: je komt alleen bij een huisarts binnen als je de naam kunt noemen van iemand die daar al in het bestand zit. Je moet de volledige naam van diegene kunnen noemen en aangeven wat jou relatie is met diegene. Gelukkig is dat het geregeld en hebben we nu gewoon dezelfde huisarts als een collega van Marcel. Waar wij ons ook over verwonderen is de financiering van het verzekeringsstelsel voor de gezondheidszorg. In NL loopt iedereen te klagen dat de premies (weer) stijgen, maar ga dan maar eens in de VS wonen! Een gemiddeld consult bij de huisarts kost je 500 dollar (zo'n 380 euro) en de premie voor een ziektekostenverzekering voor 2 volwassenen en 1 kind is al snel 1000 dollar (ruim 750 euro) per maand,, terwijl je dan nog steeds in veel gevallen een eigen bijdrage moet betalen. Het is dan eigenlijk ongelofelijk dat Nederlanders zo weinig betalen en zulke goede zorg krijgen. Ik zou zeggen: stop met klagen en waardeer het Nederlandse systeem veel meer!

Inburgeren - 21:49, 8/3/2012

We zijn hier nu ruim een maand en voelen ons steeds meer ingeburgerd. We zijn blij om hier te zijn en vinden het voorrecht dat we in dit mooie, grote land mogen wonen. Tegelijkertijd missen we natuurlijk ook onze familie en vrienden, maar het positieve gevoel overheerst gelukkig en het gemis bestaat uit korte momenten. Nu we in praktische zin zijn gesetteld, wordt de behoefte aan contact met andere mensen wel steeds groter. Het is niet moeilijk om een praatje te maken met de mensen op straat want Amerikanen zijn erg open en laten je in een paar seconden foto's zien van een feestje waar ze zijn geweest of van hun zoon of dochter waar ze trots op zijn, maar het opbouwen van een kennissenkring kost tijd en daar hopen we nu wat meer aan toe kunnen komen. Van medebewoners in ons appartementencomplex hebben we al gehoord dat er in onze straat meer gezinnen wonen met kinderen van Elian zijn leeftijd dus we hopen hier straks, als het lekker weer wordt en iedereen wat meer buiten gaat leven, ook mee in contact te kunnen komen. We zijn sinds een paar dagen ook lid van de YMCA. Die zit bij ons in de buurt en het is een soort groot uitgevallen buurthuis waar je kunt sporten en cursussen kunt volgen en waar ook veel activiteiten voor kinderen worden georganiseerd. Gisteren zijn Elian en ik bijvoorbeeld naar de Tumbling Tods (soort gymnastiek voor kinderen van 0-4 jaar) geweest en vandaag gaan we, samen met een collega van Marcel en zijn dochtertje, naar een activiteit waar kinderen kunnen kliederen met verf. Het gaat bij mij wel steeds meer kriebelen om iets op te pakken waar ik mijn ei in kwijt kan. Ik zou het ook erg leuk vinden om weer te gaan werken, maar daarvoor hebben we eerst opvang nodig voor Elian dus daar zijn we nu hard naar op zoek. Ik hoef niet persé betaald werk te doen, vrijwillerswerk zou ik ook leuk vinden. Daarom ga ik over 2 weken naar een bijeenkomst over vrijwilligerswerk voor Prospect Park om eens te horen wat dat precies inhoudt. Ook hebben we aanstaande maandag een afspraak bij een kinderdagverblijf. Kortom, het uitvogelen van alles kost tijd en mensen leren kennen ook, maar we hebben er alle vertrouwen in dat het helemaal goed zal komen. Hieronder een paar foto's van Coney Island waar we afgelopen week naartoe zijn gegaan. Het is maar 20 minuten met de metro dus hier zullen we van de zomer veel te vinden zijn! Vanaf het strand zagen we de containerschepen de haven van New York in varen.

Ons appartement aan 4th Street - 19:21, 4/3/2012

Hoi allemaal, eindelijk is het zover en wonen we in ons nieuwe appartement! Na veel schoonmaakwerk en klussen wordt het steeds meer ons eigen huisje. De badkamer en keuken waren bij nader inzien erg vies en de kakkerlakken kwamen we overal tegen. Gelukkig waren ze wel dood, maar er zullen vast wel levende zitten... Ongelofelijk waar die beestjes zich allemaal verstoppen! Maar na 2 flessen chloor, 4 schuursponsjes en een paar huishoudhandschoenen te hebben versleten, zijn onze huisdiertjes hopelijk voorlopig verdwenen en is alles aardig opgeknapt. Zaterdagochtend ging opeens de bel en bleek de exterminator op de stoep te staan om te sprayen tegen de kakkerlakken. Intussen weten we dat hij iedere maand langs zal komen om onze kleine vriendjes te 'exterminaten'. Ook hebben we ons eerste gaslek al gehad. Sinds we hier wonen, roken we al een vage gaslucht, maar toen we werden aangesloten is alles gecontroleerd dus wij dachten dat het goed moest zijn. Ook hebben we melding gemaakt bij de huisbaas maar die deed er vrij luchtig over dus wij ondernamen niet direct actie. Uiteindelijk toch maar even het gasbedrijf gebeld en die stonden binnen een uur op de stoep. Bleek dat de aansluitingen bij het gasfornuis en de droger (want die gaat ook op gas) versleten waren... Gelukkig stond de buisbaas ook gelijk op de stoep toen bleek dat onze gasmelding toch wel serieus was en heeft hij het gelijk gerepareerd. Dit weekend gaan we nog even door met het in elkaar zetten van meubels, maar we hopen daar toch wel snel mee klaar te zijn. Ook mag het huis nog wat meer worden aangekleed, maar dat zal de komende weken en maanden vanzelf wel vorm krijgen. Hieronder alvast wat foto's zodat jullie een idee krijgen van ons onderkomen.

Verhuis stress - 20:56, 23/2/2012

Dit stukje schrijf ik in de tuin en jawel, zonder jas aan! Het lijkt wel alsof de lente hier niet kan wachten om te beginnen terwijl het nog steeds februari is. Sinds wij hier zijn is het weer iedere dag anders. Het kan zelfs op één dag 's ochtends lekker warm zijn en 's middags zo ijzig koud dat je echt een muts op moet. Maar genoeg over het weer (al praten Amerikanen er trouwens net zoveel over als Nederlanders!). Morgen is het dan zover en gaan we verhuizen. Zo soepel als alles in het begin ging met het vinden van een huis, zo lastig was het uiteindelijk allemaal om de logistiek te regelen van het uitzoeken en laten bezorgen van spullen. We zijn afgelopen maandag (op Presidents Day) naar de Ikea geweest en gingen er vanuit dat we alles daar gingen halen en konden laten bezorgen. Helaas liep dat allemaal wat anders want de Ikea kon alleen afgelopen dinsdag bezorgen (maar dan hebben we de sleutel van ons nieuwe appartement nog niet) of volgende week (maar dan zitten we al een paar dagen in ons nieuwe huis, zonder bed of wat dan ook). Beide opties kwamen dus erg slecht uit. Uiteindelijk hebben we kunnen regelen dat we voor een paar uur de sleutel mochten lenen van ons nieuwe huis en hebben we de Ikea chauffeurs wat geld toegeschoven om op ons nieuwe adres af te leveren. Tja, als je over dollars begint dan kun je veel gedaan krijgen. We hebben ook een busje gehuurd waarmee we morgen de spulletjes van onze vacation rental gaan overbrengen naar ons nieuwe huis. Morgen komt ook de National Grid langs om ons aan te sluiten op gas en als het goed is hebben we ook elektriciteit. Verder komen morgen nog verhuizers langs op ons nieuwe adres om de meubeltjes van een collega van Marcel naar ons te brengen. Al met al wordt het dus een druk dagje, maar ook leuk omdat we straks echt ons eigen plekje hebben.

Een eerste impressie - 19:34, 13/2/2012

Aankomst in New York - 02:51, 8/2/2012

Laatste berichtje uit Nederland - 15:58, 2/2/2012

We zijn goedgekeurd! - 13:21, 21/1/2012

Vrijdag 20 januari 7.30 uur: Elian afgeleverd bij opa en oma en snel terug in de auto om met z'n tweeen naar Amsterdam te rijden. Bestemming: het Amerikaanse consulaat aan het Museumplein.

Iets voor 9 uur: zonder file door kunnen rijden, wat een unicum! Snel de auto geparkeerd en naar het consulaat gelopen want om 11.15 uur sluit het consulaat alweer. We komen aan bij een oud, groot pand met een metershoog zwart hek en overal camera's en de Amerikaanse vlag. Op de vlag na word je hier nog niet echt warm van... Als we door het hek zijn, worden we zeer onhartelijk ontvangen door de bewaking en gefouilleerd. De batterij krijgen we niet uit mijn mobiele telefoon dus moet Marcel de mobiele telefoons in de auto leggen (dus: door het zwarte hek. terug naar de parkeergarage, teruglopen, weer door het zwarte hek, fouilleren, etc.).

9.30 uur: we komen binnen in een kleine ruimte. In de hoek staat een security guard waar je liever niets aan wil vragen en in het midden staan ongeveer 20 stoelen waar iedereen op moet zitten. Blijven staan mag ook echt niet want mensen die langs de kant staan worden onvriendelijk gecommandeerd dat ze moeten zitten. Er hangt een grote camera in de hoek die gericht is op alle bezoekers (je weet tenslotte maar nooit waar we toe in staat zijn) en de ruimte is verder zo kaal dat de kleurige frisdrankenautomaat in de hoek het gezellig maakt. Er staat  wel een tv aan, maar zonder geluid dus daar heb je na een paar minuten wel genoeg van. Helaas, we mogen er 5 kwartier naar kijken en dan zijn we eindelijk aan de beurt.

10.45 uur: interview door een medewerker van het consulaat. Een bijzondere ervaring en ze stelt wel erg lastige vragen! Gelukkig lukt het Marcel om antwoorden te geven waar de medewerksters tevreden mee is. We krijgen te horen dat onze paspoorten over 5 dagen terugstuurt, inclusief het visum. Na 10 minuten lopen we naar buiten. Zo, nu zijn we echt toe aan een kop koffie!

Eindelijk zit er schot in de zaak - 13:52, 14/1/2012

We hebben eindelijk te horen gekregen dat we langs mogen komen op het Amerikaanse consulaat in Amsterdam voor het visum interview! Volgende week donderdag is het dan zover. Het blijkt dat Elian niet mee hoeft te komen naar de afspraak omdat hij jonger is dan 14 jaar. Dat is fin voor hem en voor ons want we hebben al gehoord dat een wachttijd van 1,5 uur heel normaal is op het consulaat! De hele onderneming van weggaan komt nu wel heel erg dichtbij. We vinden het opeens weer heel spannend worden, maar hebben er ook heel veel zin in. Waarschijnlijk krijgen we ons visum gelijk mee donderdag en kunnen we vanaf dan echt dingen gaan regelen zoals het zoeken van een huis in NY, tickets reserveren, inpakken/opruimen/schoonmaken, en afspraken maken met de huurder/oppas van onze 2 harige schatjes (die we nu al missen!). Als alles goed gaat dan hopen we in februari te kunnen vertrekken. New York, here we come!

Nog steeds wachten... - 14:03, 5/11/2011

Nog even geduld - 16:54, 11/10/2011

Vorige week kregen we bericht van het consulaat dat ze nog meer informatie nodig hebben voor de aanvraag van het werkvisum. Het schijnt altijd al lastig te zijn om een vergunning voor Amerika te krijgen, maar in deze tijden van economische crisis wordt er nog eens extra kritisch naar aanvragen gekeken. Helaas voor ons duurt het dus allemaal nog langer voordat we uitsluitsel krijgen over een go of no go. Het blijft allemaal wel spannend zo! We zijn natuurlijk al wel begonnen om dingen in dozen te doen en weg te gooien want we gaan er gewoon vanuit dat we over minder dan 2 maanden de grote oversteek gaan maken en dus niet meer in dit huis zullen wonen. Hopelijk kan ik de volgende keer vertellen dat we het visum hebben gekregen :-)

Lijstjes maken en waar moeten we beginnen - 14:14, 20/9/2011

Nog maar 2 maanden en dan is het zover: dan gaan we voor 2 jaar naar Amerika om in New York te wonen. We kunnen het af en toe nog maar moeilijk geloven dat we straks echt niet meer in ons huis wonen en dat we onze katten, de tuin, familie en vrienden niet meer in de buurt hebben. Ondanks dat we alles echt gaan missen (dat weten we nu al!), is er blijkbaar toch iets dat sterker is waardoor we wel hebben besloten om de stap te zetten. Blijkbaar is onze nieuwsgierigheid naar het nieuwe en het onbekende groter dan de angst om de stap te zetten. Wij zien het als een kans die je waarschijnlijk maar 1 keer krijgt en die moet je dan ook benutten, toch?! Kortom: er spelen veel emoties en die gaan de hele tijd door ons heen, maar daarnaast moeten er ook praktische dingen worden geregeld. Zoals: het opruimen van ons huis en het inpakken van spullen. Of de vraag: wat nemen we wel en niet mee? En natuurlijk de verhuur van ons eigen huis. Of bijvoorbeeld het regelen van een appartement in New York. En het afmelden van gas/water/icht, het opzeggen van verzekeringen, het uitschrijven uit de gemeente. Kortom: wat komt er eigenlijk veel bij kijken! Ach ja, af en toe relativeren helpt dan ook. Hoe belangrijk zijn nou echt al die spullen? Met alleen kleren en een toilettas red je het toch ook? Net alsof er aan de andere kant van de oceaan geen Ikea is waar je je hele huisinrichting kan kopen of dat daar geen tandenstokers extra fine of de shampoo die ik altijd gebruik te koop zijn! Voorlopig zijn we dus vooral bezig met lijstjes maken, veel lijstjes zodat we niks vergeten...