Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Een asbak vol met woorden.

13/9/2009 - Introductie week.

Maandag, rond een uur of acht, zat ik naast mijn lieftallige moeder in de auto, op weg naar driebergen. Ze vroeg het al kriebelde en ik dacht even na, maar dat deed het eigenlijk niet. Toen ik om negen uur voor het gebouw stond, ging ik bij een andere jonge staan en besloot nog even een shaggie te roken (en ik werd niet eens raar aangekken, later kwam ik er achter dat deze school een stuk meer shag rokers kent dan het Geert Grote) en maakte een praatje met nog wat mensen die er bij kwamen staan.

Vervolgens hebben we allemaal een kaartje uit een kom gepakt. Daar op stond iemands naam en dat persoon moest je dan gaan zoeken. Wat heel leuk leek, duurde een stuk langer dan dat de bedoeling was en uiteindelijk besloten de docenten dat iedereen stil moest zijn en dat zij de overgebleven kaartjes gingen uitdelen. Er volgde een intronductie van school en leraren en we werden in 'traject groepen' (gewoon klassen) verdeeld. Ik zit in groep Oost. 

Eenmaal in ons lokaal hebben we een paar dingetjes gedaan die niet erg noemenswaardig zijn voor lezers. Na de pauze gingen we onze eerste ècht vrije schoolse opdracht uitvoeren, namelijk een brief schijven aan jezelf van uit de toekomst. daar in moesten we zetten wat we in het afgelopen (het komende dus) jaar berijkt hadden en heel erg makkelijk vond ik dat niet. Daarmee stelde ik namelijk eisen aan mezelf. Niet dat ik dat nooit doe, maar nu ze op papier staan voelt het alsof ik ze echt uit moet voeren, anders voel ik me over een jaar, wanneer we de brief weer te lezen krijgen, namelijk vrij triest.  

 

Op dinsdag gingen we kamperen. De eerste dag voelde eigenlijk al zo vertrouwd dat er mensen hadden afgesproken hadden om samen in de tent te gaan zodat niet iedereen een tent mee hoefde te nemen. Zo ook Sarah en ik. Na een een fietstoch van 16 kilometer in de brandende zon met alle bagage op mijn rug en fietstassen, kwamen aan bij een fort dat, voor mijn gevoel, ergens in the middle of nowhere lag. Het enige dorpje dat op een fatsoenlijke afstand lag was Houten. Daar hebben ze een snackbar, een Spar, een kerk en bouwvakkers.  

De beheerder van het fort wachtte ons al op en kwam ons koffie en thee brengen. Na dat we ongeveer een kwartiertje gezeten hadden kregen we een rondleiding en konden we onze tenten gaan opzetten. Toen dat gebeurt was moesten we... werken! Voor de mensen uit mijn jaarlaag van het ggca: denk kamp in de eerste. Met heggescharen, bosmaaiers, scheppen, zagen en bijlen mochten we het terein gaan bewerken.

Sarah, Lisanne en ik hadden te taak van het boodschappen doen en koken (verreweg het fijnste werk). Na dat we het eten besproken hadden en aan iedereen gevraagd hadden wat ze nog voor lekkers aan snacks en drank wouden nuttigen die avond (we hadden een budget van 225 euro gekregen voor 15 man) hadden we bergen pasta, ingredienten voor saus, chips, marshmallows, bier en wijn ingekocht. Toen het eten eenmaal klaar was, mochten we bij het eten een 'geheimzinnige' brief open maken, waarin stond dat we als groep een toneelstuk moesten maken met het thema 'de ontmoeting', waar een paar regeltjes aan vast zaten (iedereen moet een podiumrol hebben en dat soort voor de hand liggende dingen) en we een masker moesten gebruiken dat we mee gekregen hadden. Nou, zo gezegt zo gedaan. We hebben die avond een concept uitgewerkt en zijn later lekker bij het kampvuur gaan zitten, onder het genot van een biertje (of een paar) en wat marshmallows. Het was raar, maar het voelde alsof ik sommige mensen echt eeuwen kende en bij haast niemand waren de gesprekken alleen maar oppervlakkig gebleven.

 

Woensdag moesten we helaas weer vrieg de veren uit om om negen uur weer te beginnen met werken. Rond een uurtje of twaalf mochten we stoppen om aan ons toneelstuk te werken en het ging echt heel erg goed! Toen we om vier uur weer terug gingen naar de vila (onze school) begon het helaas te waaien en te regenen en toen we aangekomen waren (die 16 kilometer leken een stuk langer dan op de heenweg) merkte ik hoe moe en afgemat ik was. Iedreen eigenlijk wel, denk ik. Toch hebben we nog een super leuke avond gehad, ook met de andere klassen en de leraren die ook een voorstelling voorbereid hadden.

 

Op donderdag is er niets gebeurd wat voor jullie vermakelijk genoeg is en vrijdag heb ik dan eindelijk mijn eerste echt les gehad. We moesten een zelf portret maken, maar niet zomaar een zelf portret, nee, het moest een zelfportret worden van ons achterhoofd. Gelukkig zit ik op een vrije school en kon ik enigzins verbloemen dat ik nog nooit serieus aan een schilderij heb gezeten (gestaan in dit geval, ik voor het eerst met een schilder ezel gewerkt) door er een abstract kunstwerk van te maken. Dat beteket trouwens niet dat ik gewoon een bol op papier heb gezet en gezegt dat dat mijn hoofd is, ik heb er wel mijn best op gedaan.

 

Zou de kwaliteit van halfvolle melk achteruit zijn gegaan door de crisis? Mijn nesquick proeft vreemd.

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

2/9/2009 - Toen het allemaal tot me doordrong.

Ja, hier zit ik dan, om twintig voor één achter mijn computer. Ik drink een glas water, rook een sigaret (ja, een sigaret) en luister naar muziek die gemaakt word door een man met een schuurpapieren, dramatische stem.

Het begint opeens allemaal zo tot me door te dringen. Het is raar, een beetje eng zelfs. Straks, aanstaande maandag, zit ik voor het eerst in de trein naar Driebergen Zeist. Dan stap ik de trein uit, loop naar de villa die ik tot nu maar twee keer gezien heb (bij de informatie avond en bij mijn toelatings gesprek) en dan neem ik plaats tussen onbekende mensen met onbekende gezichten en dàt is dan mijn nieuwe klas. Dan hoor ik niet meer bij de B klas waar ik naar mijn gevoel een eeuwigheid in heb doorgebracht, al was het in werkelijkheid slechts vier jaar. Dan ben ik geen scholiere meer van het Geert Grote College Amsterdam - educatie voor hippies, hipsters en dergelijk gespuis. Is dat niet vreemd? Ik vind het héél vreemd.

Ik weet dat ik bepaalde mensen nooit meer zal zien en nu dat tot me door gedrongen is, merk ik opeens hoe belangrijk zij voor me waren. Ik denk niet dat ik ooit op een plek zo veel mensen heb leren kennen die ik lief heb. Waar ik van hou. Vraag me niet waarom, maar om de een of andere reden vind ik het haast beangstigend dat die onbekende, nu zelfs nog naamloze mensen misschien vrienden van mij worden. Vind je dat gek? Ja, dat is het ook, dat is het zeker.

En ik heb bijna één uur gedaan over dit stukje tekst. Fuck. Ik mis het. Nu pas of nu al, het is maar hoe je het wilt zien, maar ik mis het.

 

Oh, the glorious sound of the one way street and you can't get it down without crying

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me

Dit is een asbak, gevuld met mijn woorden. Ik laat hier vallen wat ik kwijt wil, of moet -om wat voor reden dan ook- en deel de gedachten waarvan ik vind dat ze niet alleen bij mij gelaten moeten worden. Soms is het zinnig, maar soms misschien ook niet. Ach. Ik weet het niet. Lees maar.

Links

Home
View my profile
Archives
Friends
Email Me

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer