Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
de kunst van het loslaten

Home - Profile - Archives - Friends

De kunst van het loslaten

Posted on 12/7/2011 at 14:58 - 0 Comments - Post Comment - Link

Vannacht geen oog dicht gedaan.....De paniek over de gedachte dat jij er binnenkort niet meer zult zijn,maakte zich akelig meester van me. Heden, verleden en toekomst dienden zich afwisselend aan in mijn hoofd en lieten me versufd achter.

De behoefte om heel dicht bij je te zijn, is nu groter dan ooit. Angstvallig probeer ik om je vast te houden, je hier te houden, heel dicht bij mij. De opgave van het loslaten is begonnen.....Een les die ik maar niet schijn aan te kunnen...

De paniek tekent zich af langs verschillende facetten: Radeloos word ik van het idee dat er straks geen enkele vriend meer is, die mijn vroegste vroeger nog met mij deelt; Die mij kent zoals werkelijk geen ander mij kent; Bij wie ik mijn meest kwetsbare zelf heb durven zijn. Iemand die weet hoe mijn adem klinkt als ik in diepe slaap verzonken ben, die weet welke kreetjes ik slaak als ik me genoegelijk tegen m opkrul. Maar ook iemand die weet hoe extreem gevoelig ik soms kan reageren, vooral als het aankomt op loslaten.

Ik heb wel vaker gefantaseerd over de momenten waarop ik dierbaren zou moeten loslaten, doordat de dood aanklopte. Wat mij tijdens die morbide fantasieen telkens weer gerust stelde, was het besef dat jij er zou zijn om me op te vangen. Met jou aan mijn zijde, kon ik alles aan, zo fantaseerde ik.

Nu zal ik alleen afscheid moeten gaan nemen, van jou en van iedereen die nog komen gaat. Ik stik van angst daarvoor.

Bij jou kon en kan ik de wereld buitensluiten, in jouw armen volledig tot rust komen. Ik ben gelukkig op die plek. Een veilige haven, die me opgedragen wordt los te laten. Ik weet niet hoe...

Ik weet niet of jij weet welke invloed jij op mijn leven hebt en hebt gehad, maar ik weet zeker dat jij die onderschat. Ik ben er zelfs van overtuigd dat een deel van mijn karakter en overtuigingen is gevormd op de basis van de omgang met jou. Die was bij tijd en wijle tergend moeilijk voor mij. Jij hebt nooit de innige band die wij delen, willen omzetten in een voor de buitenwereld zichtbare bevestiging van die band. De fysieke vorm waarmee jij uiting gaf aan jouw band met mij, bleef een continue worsteling. Een grote mate van fysieke intimiteit, maar nauwelijks fysieke seksualiteit.

Ondanks dat gemis, heb ik je nooit kunnen loslaten en bleef ik op een diep emotioneel niveau aan je verbonden. Soms denk ik dat me dat meer slecht dan goed gedaan heeft. Then again..ik had onze mooie momenten voor geen goud willen missen.

Ik word steeds weeig als ik terug denk aan onze wandeling in de Millingerwaard. Toen de eerste zon van dit jaar over onze in elkaar verstrengelde lichamen heen viel. Ik voelde dat jij op dat moment volledig en helemaal samen met mij daar op die plek was. Een onvervalsd gedeeld moment in het hier en nu. Er was even niets anders dan die beleving  op dat moment. Ik voel nu nog de tedere aanraking van jouw hand op mijn rug, jouw hoofd heel dicht bij de mijne, zodat onze adem 1 werd. Ik wil het vasthouden, maar moet het loslaten...

Door onze ondefinieerbare relatie is de rol die ik kan en mag spelen in jouw ziekteproces soms pijnlijk beperkt. Mijn gevoel daarin is als een tijgerin: Ik wil vechten voor mijn man, de klappen voor hem opvangen. Ik wil degene zijn die jouw tranen dept en in je oor fluistert dat het wel goed komt. De praktijk is helaas akelig anders. Ik word gedwongen een andere rol te kiezen en een stap terug te doen. Ik ben niet degene met wie jij samen de koers bepaald. Ik kan en mag slechts volgen en dat brengt me soms op plekken, waar ik helemaal niet zijn wil. Waar de afstand tussen jou en mij zich schrijnend aftekent en mij niets anders rest dan accepteren.

Een songtekst resoneert in mijn hoofd, over and over again: " How do you expect me, to live alone with just me, because my worl revolves around you, it's so hard for me to breathe."

En dat is het inderdaad.....No air.

Wuhwei.


Hosting door HQ ICT Systeembeheer