27 juli 2007
Posted at 04:56, 12/9/2007
Het afscheid viel zwaar. Ik kon mijn tranen niet bedwingen en vroeg me vertwijfeld af waarmee ik in hemelsnaam bezig was. Op zo’n moment besef je nog eens te meer hoe veel je van ze houdt. De pijn van het afscheid was duidelijk voelbaar, maar bevestigde even duidelijk, dat ik ontzettend veel van hen houd. Nadat ik mijn tranen weer onder controle had was dat de overheersende gedachte. Bovendien was het afscheid slechts tijdelijk. Een paar maanden op zijn hoogst wat Nenette betreft en Tessa en Robert zie ik uiterlijk weer in februari.
De sms-jes vlogen over en weer nadat ik de paspoortcontrole op Schiphol was gepasseerd en voor de allerlaatste keer had gezwaaid.
De winkels van Schiphol slaagden er dit keer niet in om mijn serieuze belangstelling te wekken en dat gold ook voor de horecagelegenheden.
De vliegreis van acht en een half uur verliep, mede dankzij mijn boek, de films en de goede verzorging zeer voorspoedig. Het culinaire gedeelte bestond uit de keuze voor vis met risotto of een vegetarische pastaschotel. Ik koos voor het laatste en kreeg daar direct spijt van toen zo’n rijk met pastasaus beladen pastapijpje languit op mijn overhemd viel en aldaar na verwijdering een forse rode vlek achter liet. Ik heb de schade, de schande en de schaamte nog wat kunnen beperken door het benutten van de “hot towel”die werd uitgedeeld. Deze offerde ik geheel op aan het reinigingsritueel van mijn shirt, dat er ook inderdaad redelijk van bleek op te knappen. Het KLM vliegtuig kwam stipt op tijd om tien over vijf in de middag aan op St. Maarten. De meeste passagiers bleven echter achter in het vliegtuig om door te reizen naar Aruba. Onder hen die wel uitstapten bevond zich ook de briljante dwarsfluitist Thijs van Leer van FOCUS.
In de aankomsthal stond mijn toekomstige collega Wim R. al te wachten om mij naar mijn hotel te brengen, het Holland House aan de Frontstreet in Philipsburg.
Ik kreeg exact dezelfde kamer toegewezen als in april toen ik samen met Nenette al een weekje op oriëntatiebezoek was. Op mijn kamer probeerde ik direct contact te leggen met het thuisfront om te laten weten, dat de reis voorspoedig was verlopen en ik veilig was aangekomen. Mijn mobiel gaf echter nog geen krimp en tenslotte besloot ik maar om terug te komen op mijn vast voornemen om in ieder geval geen gebruik te gaan maken van de telefoon op mijn hotelkamer. Dat was ons de vorige keer duur komen te staan. De behoefte aan contact met Nenette deed mijn zuinigheid als sneeuw voor de zon verdwijnen. Nog geen vijf minuten later gaf mijn mobieltje al het gewenste teken van leven en kon ik uitvoerig sms-en met Nenette. Ook kon ik meteen collega Humphrey bellen om alvast af te spreken wanneer we elkaar zouden zien om bij te praten.
Vandaag had ik daar geen zin meer in want de vermoeidheid van de reis sloeg toe en het werd de hoogste tijd om mijn koffer uit te pakken en wat rust te nemen.
28 juli 2007
Posted at 04:02, 12/9/2007
Een paar sms-jes van Tessa waren alsnog met succes de oceaan over gevlogen en vrolijkte mij onmiddellijk op. Mijn ontbijt genoot ik in een klein restaurantje waar uitsluitend Spaans werd gesproken, maar het ontbijt niettemin goed smaakte. Daarna snel de supermarkt in om enkele broodnodige dingen te kopen voor de inwendige mens. Alvast voor de lunch.
Om 9.00 uur had ik met collega Wim R. afgesproken, dat hij mij naar een redelijk betaalbaar autoverhuurbedrijf zou brengen. Hij was stipt op tijd evenals ik zelf, voorzien van rijbewijs en credit card. De beoogde autoverhuurder bleek een vrije dag genomen te hebben of helemaal gestopt te zijn, maar geen nood Honderd meter verder bevond zich een andere verhuurder, die bereid werd gevonden aan mij een Hyundaaitje te verhuren tegen de vriendenprijs van $ 180,-- per week excl. Tax and insurance. Mocht ik besluiten om het huurcontract volgende week te verlengen, dan wordt de huurprijs nog gunstiger, namelijk $ 25,-- per dag.
Het autootje stelt mij in staat om het eiland te verkennen en desgewenst wat boodschappen te doen buiten Philipsburg. Dat deed ik onmiddellijk bij de Grand Marché, waar ze een zeer uitgebreid assortiment van alle mogelijke voedingswaren hebben. Ik kocht appels en bananen en ook thee, honing en (natuurlijk) wijn, want waar zouden we zijn zonder wijn?
Daarna op zoek gegaan naar een paar slippers in de Backstreet. Helaas hadden ze mijn maat niet, maar die hebben ze binnenkort wel. Zal mij benieuwen. Lopend door de Backstreet stopte een auto naast me waarvan de chauffeur mij aanriep met “Hi how are you? do you need this?” Hij had een rol keukenpapier in zijn hand en bood mij een vel aan. Ik dankte hem hartelijk, want de zweetdruppels werden zowel in aantal als omvang groter en groter.
Om 16.00 uur afgesproken met Humphrey Iseli in zijn appartement, waar ik straks een paar weken op mag passen. Zag er heel behoorlijk uit. Hij nam me mee naar een restaurant/bar net aan de Franse kant van Oyster Bay. Een schitterende plek waar de pelikanen om beurten loodrecht het water in schoten voor hun vangst van de dag. We gingen eten in Grand Case in het restaurant La California. De prijzen op de menukaart luiden daar in Euros, omdat het ook Frans is, maar om meer gasten te lokken is de dollar gelijk aan een euro, mits je wel cash betaalt. Ook deze plek was subliem. Humphrey informeerde me over van alles en nog wat en gaf mij ook de nodige tips voor de komende tijd. Na afloop liet hij mij nog kennis maken met een paar vrienden van hem,afkomstig uit India, die werkzaam zijn in de juweliersbranche. Leuke lui, die erg hard moeten werken om het hoofd boven water te houden. Ze werken zes dagen per week en soms ook wel zeven.
