Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
my life

Description




«  October 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 

My Links

* Home
* My Profile
* Weblog Archives
* Friends

Achter mijn masker schuilt...

waar zal ik eens gaan beginnen, Ik, ik ben geboren op 1987, ik heb 1 grote zus die 5jaar ouder dan mij is. eigelijk heb ik er veel meer. maar helaas mogen ze niet bij ons zijn. ik ben opgegroeid tot op mij 10de in IndonesiŽ, Jakarta Selatan om precies te zijn. wij wonen bij mijn oma 's thuis samen met mijn andere oom's en tante en nichtjes/neefjes. mijn moeder was een alleenstaande moeder met 2kinderen. zoals ik net al zei, wij wonen met heel veel mensen in een huisje. in dat huis hebben wij alleen maar recht in onze kleine kamertje, onze kamertje zat niet echt vol spullen... 2persoon bed en een 1 kledingkast, dat was het dan onze eigendom. de rest ervan... durven wij eigelijk niet eens aan te raken. bang om stuk te maken. sinds dat ik het weet ik en mijn zus was altijd al tegenpolen en eigelijk nog steeds tot nu toe, wij hadden nooit een echte band gehad en nu dat wij hier zijn in Nederland is de band eigenlijk steeds verslechter. mijn zus was de brain-maniak, zij wil het wereld veroveren, carrier maken en nergens bang voor en ik daar tegen? ik was altijd die van het leven geniet, zorgzaam en eigelijk zo snel mogelijk mijn eigen familie beginnen en ik werd ook genoemd als crybaby( maar dat veranderde toen wij verhuisd was naar Nederland). maar natuurlijk daar heb ik een reden voor. ik had een erge vorm van epilepsie, ik was altijd in/uit ziekenhuis. dus op school was ik er bijna nooit te vinden.' tot het laatst voor mijn 5de verjaardag, ik was ver van de wereld. de dokter had het opgegeven en gaf mijn moeder de keus of de beademingsapparaat moet gestopt worden of niet. mijn moeder koos het om te stoppen. wonder boven wonder, had ik het overleeft (waar me moeder eigenlijk nooit had verwacht). en ik ben zelfs over het epilepsie ziekte overheen gegroeid. maar goed ik verdwaald er een beetje in het verhaal.. toen wij eenmaal verhuisd naar Nederland was, veranderd ik van mijn karakter. ik was wel nog steeds de tegenpolen van mijn zus. ik was wild, ik genoot van mijn leven wat ik maar kon. ik heb bijna alles wel gedaan, wat het met jeugd te maken. en dat bedoel ik niet met sex. maar dingen uitproberen. met soft drugs/ hard drugs en/of alcohol. ik was wat ze noemen feest-beest, onhandelbare tiener. ook leerde ik voor mijn zelf opkomen en zo zat ik voor tijdje op kickbox. ik was zelfs verder gegaan dat ik nooit gedacht dat ik het kon en daarnaast had ik een manier gevonden om mijn gevoelens onder te drukken en dat is dan masker op te zetten en niet mijn ware kleur te laten zien aan iemand. zo kan ik dan niet meer gekwetst. ik had wel paar keer geprobeerd om als mijn zus te zijn, en dat komt ook omdat ik wil mijn moeder het gevoel geven dat ik geen mislukking was. maar hoe dan ook, ik was/ben mezelf dus kwam ik steeds terug naar mijn gedrag. ik kan me niet iemand anders voordoen. mijn relatie tussen mij en mijn zus is maar slechter geworden sinds wij hier waren. maar ik kom zo weer terug op dat verhaal. tot op mijn 5de herinnerd ik eigenlijk vrij weinig. wat ik wel herinnerd is dat op mijn 5de verjaardag, dat mijn moeder de allereerste keer mijn slaap-verhaal. het is niet een zomaar een slaap-verhaal, het is een verhaal dat het eigenlijk mij voor altijd een littekens zullen blijven in mijn hart. hoe erg ik ook wens om te vergeten en hopen dat het vanzelf goed komt. maar helaas tot de dag van vandaag word ik het nog steeds herinnerend waardoor dat slaap- verhaal , had mij de neiging gegeven in de tussentijd tot nu meerdere keren zelfmoord wilde plegen. in dit gedurende 19 jaar lang waar ik paar keer even niet meer zitten. o.a ,ik had mijn hele lichaam gesneden, polsen gesneden en dat ik doos van 20 ibuprofen van 1000mg geslikt met met alcohol. die laatste 2 werd bijna mijn fataal. het is niet zo dat ik mijn leven wil gaan beŽindigen, ik hou van leven. zeker als mijn leven pad anders was geschreven. en dat geval van mijn wond die eigenlijk een blijvende littekens zou bezorgen niet zou zijn. het zou fantastisch zijn. ik zou de gelukkigste persoon van de aarde. maar dat is niet mijn pad, het is nou eenmaal zo. en die pogingen, het is alleen dat ik rust wil hebben. even niks meer erover wil nadenken. en gewoon rust in mijn hoofd. even niet mijn masker hoef te zetten. ik denk hierdoor ben ik ook geen prater. ik heb hel liever de problemen ontwijken en heel diep laten begraven en verder gaan. ik verlangde naar een leven/gevoel waar ik "familie" hebt, gevoel dat ik erbij hoort maar inplaats ervan juist door wat ik vroeger meegemaakt wil ik ver weg van mijn familie en beginnen met mijn eigen "familie". ik liep destijds ook jaren lang in psycholoog en kinderbescherming omdat ik vaak niet thuis was toen ik nog onder de meerdere jarige leeftijd. MIJN MOEDER, zij is de beste, zorgzame, liefste moeder van de hele wereld voor iedereen en voor mijn zus. maar helaas ik heb dat gevoel nooit gekregen van mijn moeder. zij is ook daarnaast de beste actrice, hoe goed ze in schijnen kan spelen. mijn moeder was getrouwd, haar 1ste kindje is mijn zus. zij was gewild. iedereen was blij met haar komst. totdat mijn moeder achtergekomen dat mijn vader klootzak was. hij had een gokverslaving en drankprobleem. hij is zelfs vaker vreemdgegaan.maar mijn moeder vergaf hem steeds omdat zij nooit heb kunnen zien om het te bevestigen. vůůr mij komst, was mijn moeder zelfs 4keer al zwanger geweest maar dit had ze altijd al abortus gedaan en was altijd al gelukt. zij wou het niet door haar onzekerheid. totdat 1keer, mijn moeder kwam thuis van boodschappen doen, zag mijn vader bezig was met mijn zus's oppas midden in het daglicht. toen stort mijn moeder's wereld in. zij zag het en bevestigd haar gevoel dat het eigenlijk wat zij altijd dacht waar is. zij pakte haar koffer in, nam mijn zus en verlaat mijn vader. na een paar maanden dat mijn moeder mijn vader verlaat. kwam ze erachter dat zij in verwachting was van mij! hoe zij het achter was gekomen, is door dat ze 1keer aan het "winkelen" met haar beste vriendin. haar beste vriendin zei het, "hey, ben je zwanger? je buik is bollig". mijn moeder lachte en zei: "nee, hoe dan?". maar om zeker te zijn , zij had het getest in het "openbare wc " in het winkel centrum. en het test blijkt positief te zijn, zij was zwanger dus. zonder getwijfeld wilde mijn moeder het abortus weer plegen, zoals ze altijd al deed met haar vorige 4 zwangerschap. 4keer deed ze het abortus plegen via traditionele manier(pijit), want het was natuurlijk het goedkoopste dat zij het kunt betalen. 1ste keer was mislukt, 2de keer ook. en zo ging het tot de 4de, zij was toen al 5maanden zwanger van mij. toen besloot ze in het ziekenhuis te doen. het was hartstikke duur voor dr en normaal gesprokken mag het niet eend meer, maar mijn moeder was vastberaden om mij niet te houden en betaalde dubbel. ook het poging in het ziekenhuis, mislukte. ik ging maar niet dood, zij was 6maanden zwanger van mij. dus of ze het nou wil of niet wil, kwam ik toch ter wereld. een kind dat zij nooit had gewild, was toch geboren. en mijn komst was zeker niet te verwachten en natuurlijk door het mislukte abortus pogingen van mijn moeder bij een late zwangerschap duren, was ik geboren in complicatie. daardoor ben ik dus vaker ziek(erge vorm van epilepsie en stress-kindje) en ik bezorgd mijn moeder juist door mij veel problemen met haar financieel. een alleenstaande moeder met 2 kinderen. dat begrijpen jullie wel toch?, mijn moeder liefde tegenover mij hierdoor dus veranderd in walg/wraak/haat gevoel. en dat heb ze mij zeker laten merken en zien. weet jullie nog toen ik vertelde op mijn 5de verjaardag kreeg ik mijn 1ste slaap-verhaal? wat eigenlijk niet een slaap-verhaal is?. die avond nadat ik mijn verjaardag gevierd met mijn vrienden van school. mijn moeder vertelde: dat ik eigenlijk nooit was welkom. mijn moeder had mij nooit gewild (niemand wil mij was haar exacte zin) en zij vertelde ook dat zij meerdere keer abortus had gepleegd terwijl ik in haar buik zat. zij vertelde ook dat ik haar leven heb verpest, dat ik geboren was omdat het moet, dat het niet anders kan. zij zei dat ik mijn leven altijd vervloekt zal zijn. ik ben een een stuk ellende, een nietsnut en ik zal iedereen 's leven verzuren. ik had nooit moeten geboren zei ze het laatst. zij vertelde ook daarnaast dat mijn vader een klootzak zijn en dat ik nu al groot genoeg was om dit allemaal te moeten horen. dit verhaal hoor ik elke avond voordat wij gingen slapen. sterker nog dit verhaal hoor ik nog tot nu toe omdat ik het nu tijdje weer bij haar gaan wonen, hoe beter zou zijn als ik er niet was. ik weet nog dat ik die avond nadat ik dit gehoord had, huilen in het hoekje van onze slaapkamer totdat ik inslaap viel. de volgende dag wist ik niet of het dat verhaal dat mijn moeder vertelde waar zou zijn of ik het gedroomd had. ik ging dus met alles opletten met alles was ze deed, hoe haar lichaamstaal mij vertelde. en dat klopt het helemaal. mijn moeder is meer naar mijn zus, hoe ze mijn zus knuffelde, kusjes geven en "ik hou van je" zeggen. dat 3dingen had/heb ze nooit bij mij gedaan. als mijn zus gevallen is of als mijn zus de bus gemist had om naar school te gaan. hoe bezorgd mijn moeder was en nam zij persoonlijk vrij van dr werk om mijn zus naar school te brengen., maar als het andersom was was het zo altijd van: "ach joh, kom op jij bent geen klein kind meer" of "nou en? er rijden meer bussen!". ook natturlijk wat ik erg mis was het liefde, moeder's liefde, mijn moeder gaf veel kusjes aan mijn zus en knuffelde haar ook vaak. en natuurlijk het woord: "ik hou van je" dat zegt ze om de 5min tegen mijn zus. maar bij mij was het niet. eigenlijk tot nu toe heb ze nooit gezegd tegen mij. ik hou werkelijk veel van haar. hoe zij mij ook had behandeld, onbegrijpelijk maar ik hou zielsveel van haar en ik denk dat het komt ook zeker omdat zij nooit mij had vermoord na mijn geboorte. daar ben ik haar dankbaar voor. 1keer, had mijn vader mij en mij zus ontvoerd. ik was 6 en mijn zus 11, wat was zij bezorgd zeg.. zij had op elke station gewacht voor ons (dacht ik, maar eigenlijk was het voor mijn zus). tot ze ons had gevonden. ik zat al in het bus. terwijl mijn pa nog bezig was mijn zus in het bus erin te laten kwam mijn moeder. mijn moeder pakte snel mijn zus hand, had mijn vader klap gegeven. toen ik dr zag, dacht ik: " zie je".. mijn moeder houd wel van mij. zij kwam helemaal ons ophalen, niet alleen voor mijn zus maar ook voor mij dacht ik. ook al liet ze het niet merken. maar nee hoor. zij had mijn zus al en zonder over mij te vragen, ging ze al weg. mijn vader stapte erin, zat naast mij met gelacht ach joh. komt goed je kan beter met papa meegaan. en dan zoek papa wel een goede man voor jou. mijn vader wilde dus "ons" verkopen aan zijn vrienden omdat hij verloren met gokken. dat was eigenlijk al de plan. maja mijn zus is er niet meer, maar ik er nog. dus maakte mijn vader niet zoveel zorgen en ik was ook 5jaar jonger dan mijn zus. dus mijn vader maakte ook nog winst ervan. ik was die dag heel erg bang hoe mijn leven eruit zal zien en mijn toekomst. zal ik met ouwe man trouwen door mijn vader? 2uur later, ik had niks meer gehoopt. kwam mijn moeder eindelijk mij ophalen. ze heb mij toch gered. ik had weer hoop en dacht misschien dat ze teveel had in dr hoofd en daarom was ze mij vergeten gelijk te nemen 2uur ervoor. maar helaas ik hoorde van dr die avond, het komt door je zus. je zus vroeg aan je de hele tijd. dus eigenlijk mijn moeder had mij gered omdat zij het moest doen van mijn zus en niet uit zichzelf. ik moest mijn zus hiervoor dus bedanken van mijn moeder. als het niet door mijn zus, was jij eigenlijk al weg zegt ze. dus ik bedankte mijn zus en ga onmiddelijk slapen. ik ging huilen onder mijn deken tot ik inslaap viel. dat deed ik elke avond. ik besloot die avond dat ik nooit zal worden als mijn moeder. na een tijdje was ik eigenlijk al "gewend" hoe mijn moeder is, hoe zij voelt tegenover mij en wat zij over mij denkt. nou ja.. gewend, je kan hier niet aan wennen maar ik bedoel dat ik dit allemaal normaal vind, ik had sinds de ontvoering poging van mijn vader mezelf aangeleerd om niet mijn vader wil kennen en voorgoed wissen uit mijn geheugen. en ik leerde mezelf masker op te zetten. gewoon de echte "ik" niet laten zien, lachen en graven het gevoel diep in mijn hart. en dat het gewoon zo hoort mijn leven . toen ging ik vaker buiten spelen, ik vind buiten heerlijk. ik hoef even niet met mijn moeder dingen bezig te zijn. ik ben thuis alleen om te eten en slapen en mijn moeder vind het alleen maar best, zij was nooit zo bezig met mij. zo ging het maar door, totdat mijn moeder "iemand gevonden". toen ik 9jaar was, ging mijn moeder naar Nederland, om mijn tante die hier woont te helpen. mijn tante was hoogzwanger in destijds en mijn moeder kwam hier om eigenlijk te helpen met beetje huishouden als het mijn neefje geboren. en zodat mijn tante weer snel aan de slag kan met dr werk. mijn moeder kreeg hier geld van mijn tante. mijn moeder nam het aanbod en bleef 3maanden in Nederland. zij ontmoette "mijn stiefvader", toen ze hier in Nederland was voor 3maandjes. en het ging als speer. 1jaar later besloot ze te trouwen met die man. ik zag weer een klein hoopje, waar ik me echt vasthoud met dat hoopje. misschien die man kan mijn moeder gedachte veranderen en dat mijn moeder mij dan zal behandelen als mijn zus. ik verheugde me heel erg op dat gedachten. eindelijk een moeder en een vader dat ik nooit had gevoeld en gehad. voor mijn 11de verjaardag verhuisde wij hier in Nederland. ik was zo door de dolle heen. al snel wil ik en voeg ik mijn stiefvader achternaam bij mijn naam en vertelde ik ook natuurlijk tegen iedereen en de docenten van mijn school dat dŠt mijn biologische vader was. ik was al snel gewend met dat idee. tot nu toe eigelijk zie ik hem eigenlijk als mijn "biologische vader". helaas dat hoopje, mijn klein hoopje was eigenlijk niks. mijn moeder behandelde mij nog steeds het zelfde. zij vertelde mij "het slaap-verhaal"nog steeds elke avond tegen mij. en mijn stiefvader omdat hij zag hoe mijn moeder mijn zus behandeld met meer liefde en automatisch deed/doet mijn stiefvader dat ook. ik geef hem hier geen ongelijk hoor. is begrijpelijk, maar hij behandelde mij niet als een nietsnut en of ellende, ook al trekt hij meer aan mijn zus. daar ben ik hem wel dankbaar. na een tijdje... nogmaals moest ik het weer gaan aanwennen hoe mijn moeder mij behandeld. kon ik weer mijn masker op. en gewoon genieten van mijn leven. al snel leerde ik roken, ik was weer het "buiten-been-mens". ik vond het heerlijk om buiten te zijn en niet hoeft naar huis te gaan, alleen om te slapen. natuurlijk heb ik daardoor veel ruzies met mijn vader, terwijl mijn moeder allemaal best vind. maar om in schijnt te zijn, doet ze zogenaamd bezorgde moeder spelen. tegenover mijn vader. misschien daardoor deed ik juist expres om vaker niet vaak thuis te zijn. om te voelen het gevoel dat mijn moeder bezorgd was over mij, ook al was het maar schijnt. ik ontmoet ook al vrij snel fouten vrienden. natuurlijk was ik daar niet van hoogte. maar vond niet erg. ik had een wereld van tiener leven in destijds. op mijn 12de maak ik het kennis met wiet. wat vond ik dat spul lekker zeg... ik was wel bijna elke dag stoned thuis. tot op mijn 13de ging het fout, dat was nadat ik 3 maandjes op middelbare school zat. ik ging wiet roken voordat ik niks had gegeten in de ochtend. het zit zo: voordat ik naar school ging die ochtend, vertelde/waarschuwde mijn moeder mij: "hou op met wat je doet. ik kan zo niet langer tegenover je stiefvader( ze bedoelde in schijnt te zijn). dus hou op, ik waarschuw je anders stuur ik je terug naar IndonesiŽ en daar ga je bij je vader wonen". ik voelde me echt kut toen ik hoorde, want ik heb werkelijk en letterlijk mijn "biologische vader gewist uit mijn geheugen". ik wil niks meer van hem weten/kennen. en dat zij mij daarvoor bedreigd was ik gelijk weer terug op punt 1. ik was door gezakt helemaal tot op de bodem van de grond weer. zonder na te denken rookte ik die ochtend dus al die wiet. ik viel flauw, natuurlijk mijn moeder en mijn stiefvader werd op school geroepen. ze dachten dat ik het voor het eerst had gebruikt. ik kreeg natuurlijk preek van mijn stiefvader en de volgende ochtend van mijn moeder, zij dreigde me dat dit laatste keer was en bij de volgende zet ze me gelijk in het vliegtuig terug. ik had nooit iemand om terug te kunnen vallen, maar dat was de begin jaar dat ik wel iemand had. daar kom ik zo wel weer terug. dat ik een persoon was waar mijn moeder de schuld kon geven en een persoon die zij niet om geef is geen verrassing/taboe meer. en bleef mijn moeder mij de schuld geven tot nu toe. ik krijg de schuld dat mijn oma overleden was, ik krijg de schuld omdat mijn moeder huwelijks relatie met mijn "vader" niet zo goed dan ze dacht, ik krijg de schuld dat ze nu ziek is. en dat gaat maar door, nu dat ik een moeder van 2kinderen: het komt door jou dat jou huwelijks stuk is (ik ligt op dit moment in scheiding, dit leest jullie nog), het komt door jou dat mijn klein kinderen nu geen vader heb, het komt door jou dat je ex-man vreemdgaat. daarnaast zegt ze ook ik zei het je toch, zeg niet dat ik jou niet had gewaarschuwd hiervoor. jij bent een stuk ellende, je zult nooit je geluk vinden. want jij had dood moeten zijn. je hoort hier niet, jij vervloekt. dit naast de slaap-verhaal dat ik vanaf mijn 5de hoort is erbij gekomen sinds dat ik weer terug ben gaan wonen bij mijn moeder met mijn 2kinderen, na 9jaar werkelijk mijn moeder verlaat. dit is nou wat werkelijk mijn moeder is. Mijn zus, mijn zus en ik, we waren 5jaar verschil van leeftijd. maar dat is niet alleen het leeftijd die wij zo verschillend maakt, maar ook onze uiterlijk. mijn uiterlijk gaat meer naar mijn moeder en mijn zus naar ons vader. ook qua karakter lijk ik meer op mijn moeder. mijn zus en ik waren echt tegenpolen als het om de karakter gaat. mijn zus was altijd al tegen mij, misschien komt ook door onze moeder hoe ze me altijd behandeld. zo makkelijk was het voor mijn zus ook de schuld te schuiven aan mij. zover ik weet, ben ik nooit closed met mijn zus. we kunnen nooit in 1 ruimte samen zijn want dat loopt vaak in ruzie. hoe het komt? weet niet. zij heb veel eigendunk van zichzelf zij vind dat ze zelf beter was dan ik in elke zicht je kan bedenken. ik weet nog dat mijn zus de verhalen kwam met "loverboy"dat ik in gevangen zat onder "loverboy", omdat zij jaloers was dat ik opeens thuis komt met leuke spullen en dat ik genoot van mijn leven was. of dat zij opeens kwam omdat ik nooit thuis was en dat ik zo uitbundig wild en even niet meer zitten. dat ik "borderline" lijdt. het grappigste is zij bevestigd iedereen hiermee, terwijl nooit was bevestigd door arts/psycholoog/ noem maar op. dit hield ze zelf vol en zei nog het laatst tegen mijn "huidige vriend". mijn zus is tegenwoordig getrouwd en nee zij heb nog geen kinderen. omdat zij er zelfs voor kies om carriŤre vrouw te zijn. ook hier gaf haar man en zij mij de schuld dat ze nu nog geen kinderen heb. "Rachid", helaas zat hij niet meer bij school en ik zag hem pas na schooltijd die dag dat ik flauw viel. hij zou mij ophalen. een Marokkanen jongen, mijn 1ste echte (liefde) verkering. ik had vrijsnel met hem. hij was er voor mij. hij viel als blok op mij toen ik op het 1ste dag in middelbare school zat. Rachid, hij was de derde jaar leerling. ik kwam die dag 1ste dag, natuurlijk moet je nog je plek vinden daar in middelbare school. ik weet nog heel goed. door de dingen ik meegemaakt had in mijn jeugd (nog steeds), was ik een persoon op zichzelf. het kan mij niet schelen hoe iedereen over mij denkt. ik doe gewoon mij ding, had je problemen ermee. heb je gewoon pech. niemand kan mij breken. ik had tenslotte toch mijn masker op, dus niemand kan mij pijn doen. de echte ik. maar ik verdwaal hier een beetje van de verhaal, goed 1ste dag op middelbare school. ik kwam daar. daar was het dan een groep "bitch" met zijn zessen, op het schoolplein. waarvan 1 de "baas" zijn over iedereen. kwam ik langs hun, was de 1ste opmerking er al. kijk weer zo'n loser in ons school. waarvan vervolgens gelijk met andere opmerkingen. zoals: "kijk die mondje dan" , "ja met die mondje durft ik te wedden dat ze goed kan pijpen", "whuhaha zoeloew lippen". en dat ging maar zo door. eerst had ik echt schijt aan... totdat ik echt zat was. het was voor mij te vol. in de 1ste pauze, begon ze weer met die kut opmerkingen. ik kon mezelf niet beheersen. ik pakte de haar van de "baasje" in het groep. sleep zo de grond op. ik had die dag een pump schoen aan. ik haalde mijn linker-schoenen af en duwde zo de hak in dr mondje heel diep. ik zei het nog erbij van: pijpen huh? zal ik je laten zien hoe het echt moet?. omdat ik duwde hard langs haar tong, bloedde ze uit dr mondje. iedereen keek het. zelfs de meisjes die haar als baasje zag. durven het geen actie te nemen. ze keken maar. tot 1ervan zitten schreeuwde: "meester..meester... meester". toen ik het bloed zag stopte ik ook gelijk. ik was ook geschrokken maar liet niet merken. ik keek naar mijn pumps schoen, veeg het bloed in een van de crew bitch af. en ging weer verder met mijn sigaret roken. en daardoor viel rachid als blok op mij. hij had nog nooit iemand zeker van een brugklasser zo heftig gereageerd en opkomen. natuurlijk kreeg ik die dag een schorsing van 4dagen, ik hoef de rest van de week niet te komen. ik hoorde later dat mijn stiefvader smeekte tegen de directie dat ik daar mag blijven. thuis kreeg ik natuurlijk brede preek. maar ik zag juist het leukste. terwijl iedereen al begonnen met school, hoefde ik niet zo vroeg wakker te worden. 1week is voorbij. kwam ik weer naar school. ik had gelijk een andere gezicht van anderen. ik werd echt als een of andere "god" gekeken. ik kreeg opeens overal gratis sigaretten, lunch, geld en vrienden die ik niet een ken. zelfs van hogere klassen tot ik van school af was!!! natuurlijk merkte snel Rachid dat ik weer op school was. die dag volgde hij mij tot de bushalte. hij zei dat hij mij wil leren kennen. ik was helemaal niet bezig in dat gedoe. dus de enige wat ik zei: "doe je best. ik ben niet geÔnteresseerd". het maakte hem niet uit en volgde mij tot station Utrecht . hij zei niks de hele gedurende reis tot Utrecht, hij kijk me gewoon aan met zijn grote verliefde ogen aan mij. tot wij in Utrecht kwam... pakte hij mijn rechte hand vast en zonder te vragen. trok ie mij en tegelijkertijd zei hij: "ik durf te wedden dat je nog niet middag had gegeten, dus nu gaan we naar mijn favo restaurant "pamukkale". in andere kant wil ik me hand afrukken van hem maar in andere kant, de grootste gedeelte liet hem zijn gang gaan. het voelde zo vertrouwd en warm. en zo hebben wij een relatie. hij is de 1ste persoon die van houdt en begrijpt ondanks mijn verleden. en eigenlijk nog steeds. maar daar kom ik nog wel terug. ik voelde me echt als prinses. ik kreeg alles wat ik wilde van hem. letterlijk en figuurlijk. of het nou liefde of spullen. ik was echt in hemel, wij hadden echt nooit ruzie. de perfecte stel was het voor iedereen's ogen. niemand kan mij tegenhouden.hij hield(nog steeds) van mij. zoals hoe ik ben. mijn zus werd jaloers toen zij zag dat ik thuis kwam met nieuwe spullen en natuurlijk zag ze hoe gelukkig ik was. en door de hersenspoeling van mijn moeder. kwam ze met verhaal, dat ik in gevangen zat van "loverboy". maar het maakte mij niet uit, in hoe dan ook en welke manier dan ook. zag ik hem steeds elke dag. hij kwam er altijd. hij liet mij niet vallen. hoe mijn moeder probeerde hem over te halen met haar "waarheid verhalen, dat hij maar beter niet met mij relatie hebben want ik zou hem ergere ellende bezorgen" of mijn stiefvader dreigingen. maar hij kwam er altijd met manier dan ook , mij elke dag opzoeken, ook al zou hij in problemen komen. ik ging zelfs vaker ook niet thuis slapen. of ik in hotel sliep, die rachid betaalde, ook al gaat hij zelfs naar huis of bij mijn "vriendinnen thuis". hij zorgde echt goed voor mij. hij weet dat ik nog maagd was en dat vond hij niet erg. hij wil mij laten zoals hoe ik bent. hij zei ik hou je schoonheid tot wij gaan trouwen. hij wilde/wil het graag met mij trouwen en zijn toekomst bouwen. hij was 3jaar ouder dan mij, hij werkt dan ook. met zijn salaris waarvan hij de helft spaarde. wil hij mij de droom huwelijk bezorgen en mij gelukkig maken. wij hebben 5jaar samen!. wij zijn uitelkaar gegaan doordat zijn ouders merkte dat hij het meent dat hij met mij wil trouwen en toekomst met mij wil. wij hebben echt nooit ruzie. hij snapte me. toen Rachid al tijdje niet meer in zelfde school zat met mij, kwam zijn ouders mij opzoeken 1x. ze zeggen hoe goed en gelukkig ik hem maakt. maak ik geen kans bij hem. hij moet met Marokkaanse trouwen. ze zeggen of ik vanuit mezelf hem uitmaakte of dat hun Rachid moet verlaten en niet meer als een van hun familielid. jullie weten natuurlijk al wat ik gekozen hebt. in mijn ogen familie is de belangrijkste dan wat dan ook. ik had zelfs geen/nooit gevoel van een familie. dus ik koos het eerste. die avond nadat hij gewerkt had, nam ik hem op zijn droomdate, een wandeling door het stad in Utrecht in een zomeravond. het was koopavond. ik liet hem mijn allerbeste kant zien. ik vroeg hem om mij nieuwe jurk te kopen , natuurlijk kreeg ik het zo. en vervolgens ging ik het doorzetten om zijn droomdate te bezorgen, omdat ik hem alleen in positief herinnering willen laten. eerst uit eten, filmpje pakken en met's tweeen de sterren kijken bij wilhelminapark( Utrecht). ik kwam voorzichtig met het onderwerp "familie". en vervolgens maakte ik hem uit met dat reden. hij wist onmiddellijk dat dit "onzin"praatjes komt door zijn ouders. hij zei dat hij niet kan schelen wat de ouders ervan vindt en of zijn familie. en dat hij hoe dan ook mij zal kiezen en dat hij niet kan schelen of hij zou gezegend krijgen van zijn familie, maar natuurlijk door zijn reactie liet ik hem juist gaan. hij weet wat ik ervan vind als het over familie gaat. ik heb hem al jaren niet meer gezien tot dat ik hem weer zag toen ik terug naar school ging in Lelystad. ik was in dat tijd getrouwd( bijna het punt gaan om te gaan scheiden) en had 2kinderen. man wat een raar gevoel was dat. ik stond oog in oog met hem. hij knuffelde mij en zag dat het niet goed ging met mij. zonder wat te vragen knuffelde hij mij nog strakker en nam me te lunchen samen. ik was verbaasd dat ik hem weer zag in Lelystad. het werd dus mij verteld dat hij in die jaren op mij ging zoeken. Hij had korte baantjes genomen in elke stadje(s), zoals Rotterdam, Amsterdam, Amersfoort, Arnhem, Almere en laatst dus in Lelystad. was zeker vereerd om te horen en gaf me echt warm gevoel van binnen omdat iemand toch van mij houd en zeker omdat hij hij wist dat ik 2kinderen had. hij zei dat hij mij zal nemen hoe ik ook ben geworden, met of zonder kinderen. hij zou mij en de kinderen met open arms ontvangen. hij belde zijn ouders om te zeggen dat hij mij vond, vervolgens kreeg ik de telefoontje met zijn ouders aan de lijn. ze klonken blij en opgelucht. waar vervolgens bieden ze hun excuus en dat ze nu zien hoe ik past in de plaatje ondanks dat ze ook weet dat ik kinderen had. ze zagen hoe verloren rachid was zonder mij en dat hun niks kunt maken. dat moment kon ik weer kiezen voor hem helemaal te gaan. ik zou geen zorgen meer hebben voor de rest van mijn leven, dat durft ik te wedden. maar ik inplaats ervan wijs hem af. toen ik hem weer zag, is de vonk eraf. ik zag hem meer als goede vrienden/broer. meer voelde ik niet meer getrokken bij hem. toen die tijd dat ik besloten om hem los te laten op de Wihelminapark, ook al deed ik stoer en probeer mijn masker weer op te zetten en verder gaan met mijn leven. ging ik achteruit. want er was niemand meer waar ik terug kan vallen. en zo heb ik weer paar keer geprobeerd om zelfmoord gepleegd. waarvan 1x bijna gelukt was. mijn masker werd steeds dikker en ik ben ook steeds wat wilder en eigenwijs. zo had ik dan gelijk met 5jongens in relatie. en hun gebruiken voor leuke dingen. ik ben eigenlijk (bijna)nooit meer thuis. ik ben alleen maar bij mijn vriendinnen gaan logeren. en zo had ik voor dat ik 18 werd, een relatie met een Marokkaanse jongen. in de duren van ons relatie had ik echt gevoel alsof ik in het verhaal zit van "bonnie en clyde". hij werkte bij Brinks(geldnet), vlak bij mijn huis. we leerden kennen door toeval. hij had een goede baan dacht ik zelf. maar het was nooit genoeg voor hem. en zo hebben wij paar keer onze crime's gedaan. hij weet waar, waneer en hoe wij het beste geld kunnen pakken. en zo hebben wij zeker 5keer, 5 a 6 duizend euro aan klein geld kunnen krijgen. en de volgende dag gingen wij 2 of 3 stadjes bezoeken bij verschillende winkels om te wisselen. en zo ging het maar door. het was verkeerd. hij maakt mij een slecht mens. ik weet niet of het eigenlijk een echte liefde was wat ik beleefd met hem of de andrealine die hij mij elke keer bezorgd. de kick met de "crime's" die we deden, ik voelde weer tot leven komen.maar was echt blij dat het eindelijk echt over was( mijn relatie met hem was een knipper-licht relatie). na een tijdje van dat gedoe, besloot ik om voor de 1ste keer naar Indonesie te gaan met mijn eigen zwetende verdiende loon. ik ging samen met mijn zus en zwager erheen. we gingen voor 5weken. ik zou zelfs mijn 18de verjaardag daar gaan vieren. dat was zeker het speciale jaar voor mij. ik had de tijd van mijn leven.ik was een vrije vogel. ik was overal en nergens. ik bezocht plekken die ik nooit had gezien en wist zelfs niet eens dat de plekken die ik bezocht nooit bestond. wat het het nog specialer maakt is dat ik mijn 18de verjaardag daar kon vieren. met mijn families o.a mijn oma. zij had zelfs nog speciaal zonder ik te weten mijn favoriete taart gehaald, "the black forrest". maar als ik nu terugkijken. het was eigenlijk de waardevolste momenten van mijn leven. want het was het laatste keer dat ik mijn oma zag. ook al zie ik nog steeds nu al spijt. dat ik niet vaker met haar gebleven was in plaats leuke dingen doen met mijn vrienden. en of de meerdere keren mijn oma afgewezen om bij haar samen in een bedje te slapen. die spijt heb ik dan en nog steeds. waarom had ik niet gedaan? ik verdwaal weer een beetje... na mijn lange break. lekker vakantie in Indonesie, kon ik even mijzelf weer opladen. ik was weer terug naar mijn oude "leven". uitgaan, bijna nooit thuis en dergelijks. tot ik op een dag wakker werd. en zat op het rand van mijn bed en dacht is dit alles? nee ik wilde meer. ik wil mijn eigen gezin, iemand waar ik al mijn liefde propte in mijn hart te kunnen uitlaten. ik wil laten zien dat ik anders was dan mijn moeder. ik had tenslotte veel liefde in me waar ik nooit kun eruit kunt laten aan mijn familie. ik kwam dus terug in Nederland. het was eind sept, ik had vrij snel alweer een baan gevonden bij Mcdonald in Oudegracht, Utrecht. ik werkte als eerst als crew, waar ik langzaam ging omhoog. zag al zelfs een carrier-lijn. ik werkte daar bijna voor 3jaar lang. na 2 maandjes daar had gewerkt, leerde ik 1 van mijn manager kennen. maar dat bedoel ik ook echt kennen. wij hadden zelfs relatie en naderhand getrouwd. en wij kregen samen 2 kinderen. maar daar kom ik zo weer terug op dit verhaal. Kosta, met hem ben ik ermee getrouwd en waarvan ik 2kinderen gekregen. ik kende hem van mijn werk. hij was de manager van Mcdonald in Utrecht. we begonnen eerst met verkering. hij had mij toegevoegd op msn. hij liet in destijds zien dat hij moeite voor mij doet. om mij eens leren te kennen. hij is zeker niet knapste van alle mannen dat ik ooit gezien had. maar ik was verliefd op wat ik dacht zijn innerlijk. dat was ook moeizaam gegaan bij mij, ik was niet gelijk verliefd op hem. hij was vrij breed postuur en hij ziet ook zeker ouder. we zijn tenslotte 10jaar verschil. maar hij liet zien dat hij voor mij gaat. en langzamer werd ik verliefd op hem. hij is de 2de persoon die het basis van mijn achtergrond ken. met o.a dat ik zo snel mogelijk uit het huis wil. weg van mijn familie en beginnen met mijn eigen. hij beloofde mij dat allemaal wat ik wilde. hij is de 1ste man dat ik naar bed ging. na half jaar dat ik met hem was, waren wij verloofd en kort daarna kwam ik erachter dat ik zwanger was. ik vertelde hem en het leek dat hij nog steeds mijn droom kunt/wil waarmaken. natuurlijk toen ik mijn familie vertelde dat ik zwanger was, was een groot chaos. en uiteindelijk besloot mijn moeder mij met hem te laten trouwen in traditionele manier op 15-03-2006. het was dan niet officieel getrouwd, maar wel in mijn familie's ogen. het feest was gehouden bij mijn ouders thuis. dat was voordat onze 1ste kind geboren werd. ik dacht dit is het dan. hier begin ik mijn eigen gezin. weg van alles, ik ben gered door iemand. we woonde toen bij mijn schoonvader thuis voor tijdje. al snel merkte ik dat hij niet de persoon dat ik dacht het was. maar ik ging het volhouden. ik wilde het zo graag dat het wel goed gaat zoals ik altijd al in mijn hoofd had. mijn eigen gezin. op 31 december 2006, is onze dochter, onze 1ste kindje geboren. wat is zij de mooiste dat ik ooit heb gezien, geraakt en gekregen. mijn liefde voor haar is puur. ik wilde niet als mijn moeder zijn. ik vocht voor haar. Kosta had al tijdje laten zien , klein beetje van zijn echte kleur. maar het maakte mij niet meer uit. hoe hij mij behandelde als slaaf en sloeg mij wanneer hij wil. het maakte mij toen niet uit. zo na de bevalling van mijn dochter moest ik direct al het slaafje gaan werken. mijn dochter houd mij stevig vast op het grond en ik wilde niet meer naar mijn oude leven terug. tenslotte hij had wel aan zijn belofte gehouden,hij hebt het kunnen waarmaken wat ik verlangd. dus ik hield het vol en houdt dat gedachte heel erg vast. toen onze dochter 3maanden oud was, kregen wij ons eigen woning. de plek was ver weg van mijn familie. we gingen verhuizen naar Lelystad, vrijsnel werk ik al thuis als gastouder waarvan ik 3jaar in dienst was.. ik had ook een klein hoopje dat het wel goed komt tussen mij en mijn man die tijd. misschien gedroeg hij zo omdat wij bij zijn vader woonde en dat het teveel voor hem werd. eenmaal daar verhuisd, ging het eigenlijk nog slechter tussen ons. maar mijn door mijn dochter hield ik vol. mijn dochter was typisch vader's kindje. dus ik hield vol voor dr. voor haar toekomst. ik wilde niet mijn dochter hetzelfde meemaakt als ik, maar tussen mij en hem is gewoon niet meer. mijn liefde voor hem was weg en veranderde in walgelijk. we zijn zelfs nooit eens meer in intiem gegaan. tot een avond hij dwingte mij om het te doen.en daarvan was ik weer zwanger geraakt. ik vertelde hem, inplaats van knuffel kreeg ik klap en kreeg te horen dat het niet van hem kunt zijn, tuurlijk heb ik aan gedacht om abortus maar door mijn verleden, ik wilde niet als mijn moeder zijn. dus ik verwelkom het kindje van harte. ook omdat mijn dochter vroeg wanneer zij nou eens eindelijk een broertje of zusje kreeg. omdat ik weer in zwanger raakte, moesten wij wel eens gaan officieel gaan trouwen van mijn moeder. dus op 15 maart 2010 stapte wij in een echte bootje, ik was 5maanden zwanger van ons 2de kindje. het was niet de trouwerij dat ik altijd al had gedroond, het was zelfs niet eens dichtbij waarvan ik altijd al gedroomd hebben van trouwerij. mijn trouwjurk is 2de hands. voor het klein feestje die wij gehouden had in ons huis, moest ik gaan smeken van hem aan mijn zus voor beetje geld, onze trouwringen is de ringen van ons verloofd en zelfs de taart kreeg ik van onze buren. maar ik heb het helemaal doorstaan, voor mijn kinderen. ik hield het vol. op 19 Juli 2010 is onze 2de kindje, onze zoon geboren. weer de gevoel als bij mijn 1ste kindje. wat is hij perfect. nu zijn er 2 belangrijkste personen in mijn leven die mij op grond stevig op mijn benen vast. maar dit keer heb ik letterlijk en figuurlijk zelf gedaan om mijn zoon in de wereld te zetten. na de bevalling moest ik natuurlijk weer direct transformeerde ik weer in slaaf. en dit keer was ik vrijsnel weer gaan werken ook om te helpen met financieel en daardoor verlies ik langer bloed, maar als ik nu goed erbij denkt was echt dom, niet alleen slecht voor mijn lichaam. eerlijk ik heb nooit kunnen genieten van mijn zelf verdiende geld. het was gelijk gestopt in "ons" rekening, onze schulden, maar welke rekening, vraag ik mezelf nu af? waarom is het juist veel meer geworden dan minder werd onze schuld?. ik besloot terug naar school om betere baan te kunnen krijgen toen mijn zoontje amper 3weekjes. ik heb wel de 1ste jaar van niveau 3 behaald met moeite om mijn kinderen zo achterlaat, ik heb dat nooit gedaan. ik was er altijd voor hun. het was niet wat ik wilde. mijn kinderen werd achter gelaten door aupair. Begin januari 2011 viel het kwartje, mijn ogen werd geopend. ik kwam erachter dat hij vreemdgaat met 1 van zijn collega. hij nam zelfs dat slet thuis!!! ik besloot hem te verlaten. ik had nu een reden, al de andere reden dacht ik dat het zo hoort. kijk maar naar mijn moeder 's verhaal. ik wil het gaan scheiden van hem. ik wist nog dat hij 1avond zat te huilen om mij, dat hij mij niet wilde kwijtraken. hij kuste mijn voeten en beloofte dat hij in elke contact met haar zal verbreken.. maar mijn gevoel voor hem was dood. en ik was blij dat ik het doorzet, want hij meent het helemaal niks van! hij is nog met haar door. ook zelfs dat ik besloot om te scheiden ik dacht aan onze kinderen, dus wilde ik met uit elkaar in normale manier. zonder geruzie. dat wij samen wel uitkomen met de schulden en het huis. die tijd besloot ik eigelijk de aupair te stoppen maar kon niet, want ik kan niet voor de regeling nakomen, wat ik regeling qua financieel wilde maken met hem. dus ik behoud de aupair zodat ik kan werken. dus in April 2011 kreeg ik een baan bij Walibi, daar verdiende ik meer dan als gastouder. ook wilde ik niet (vond zo raar om daar te werken als moeder met kinderen in pretpark) dus besloot ik maar te nemen en duurde niet lang tot ik weer iets anders gaan zoeken(werk) . en wonder boven wonder heb ik zelfs iemand leren kennen daar in Walibi. ik was daar niet eens van plan. maar daar kom ik ook weer terug op het verhaal. dus na een tijdje tussen mij en hem ging juist verslechter zeker toen hij dat bitch thuis nam midden in de nacht achter mijn rug en liet mij de volgende dag te horen dat zij vanaf nu hier gaat wonen. of jij het nou accepteert of niet. net voordat ik dat bitch uitschopte houdt hij mij tegen en zei als ik haar aanraakt zwaait er wat voor mij en tenslotte zei hij met gelachen dit huis is ook mijn eigen dom. dus ik doe wat ik wil. vervolgens liet hij ook merken dat dat bitch waard is, zo heb hij mij 2x gedreigd en met de 3de bedreiging, waar ik hem per ongeluk overhoorde vanuit zijn gesprek met iemand aan telefoon, met de laatst dreiging vrees ik het leven van mij en die van mijn kinderen. en besloot ik weer terug naar mijn ouders huis te gaan wonen samen met mijn 2 kinderen. dat was het zwaarste dag dat ik ooit heb meegemaakt. terugkomen naar het "hell"huis, waar ik het altijd probeerde te ontsnappen. ik dacht dat ik kosta kent, maar blijkbaar deed hij iemand anders voor dan hij werkelijk is. het was stom dat ik het alles overhaaste, maar ik ben blij met wat ik het gekregen hebben van hem en dat is 2 van mijn dierbare kinderen. ik ben weer terug van het begin van mijn verhaal. maar dit keer ben ik nog dieper gezakt dan het al was. ik ben weer gaan wonen bij mijn ouders, dit keer met 2kinderen. alles wat ik bouwde en waar ik het verlangd verdween in paar seconde. ik was een tijdje niet mijzelf. Dave, ik heb nooit gedacht dat ik weer in relatie zou zitten. ik was niet eens van plan om weer met iemand te zijn. maar het gebeurde het. ik werd verliefd op hem en tot de dag van vandaag heb ik nog relatie met hem. ik leerde hem kennen in de tijd van dat ik en mijn ex-man besloot om te gaan scheiden. ik had veel in mijn hoofd, laat staan weer in relatie met iemand. maar ik voel me erg getrokken bij hem, hij gaf het gevoel van warmte en veilig( precies hetzelfde gevoel met Rachid). ik begon hem te flirten zonder het na te denken en dacht niet verder. ik dacht kijk wel hoe ver we komen, ik had nooit gedacht dat ik echt zou verliefd op hem. ik viel als blok voor hem. de manier dat hij naar mij keek en glimlachte, daar smelt ik gewoon helemaal. op 31-05-2011 waren wij officieel een koppel. hij maakt me gelukkig die tijd, hij was een soort drugs voor mij. dat ik even niet aan mijn problemen hoeft te denken. en zo had ik hem gelogen al vanaf het begin tegen hem. ik zei dat ik al gescheiden was zonder verder na te denken , ik wou gewoon even genieten dat ik vrij was maar dat er iemand was voor mij, die mij het gevoel gaf van toen veilig en geliefd ook al was het door 1iemand. dus ging het maar door met verzwijgen. vrijsnel na een week zijn we samen naar bed gegaan en "ik hou van je" zeggen (hij is de 2de persoon dat ik naar bed is gegaan met iemand,naast mijn ex-man). heel raar, het was vrijsnel, zelfs voor mij, maar het voelde goed en vertrouwd en daarom deed ik het, terwijl ik dacht dat rachid toen mijn ware was. maar we zijn niet eens naar bed gegaan. het was nooit in mijn gedachte gekomen. maar bij deze jongen, man, viel ik als blok en deed dat dingen automatisch. mijn verzwijging ging maar door, zelfs toen hij achter gekomen was dat ik nog getrouwd was. loog ik recht in zijn gezicht! en wat voor?? dat vraag ik mezelf tot de dag van vandaag nog af. ik was bang dat het alles was weg zou gaan en verdwenen. terwijl ik donders goed weet dat ik hiermee juist groot kans maakt om hem te verliezen en hem laten afschrikken. of was het omdat ik de waarheid niet onder de ogen wilde zien, dat ik getrouwd was met een klootzak en dat mijn moeder misschien gelijk zou hebben dat het aan mij ligt. ik was tenslotte een al of grootste ellende die het bestaan volgens mijn moeder. leugens na leugens, ik dekte steeds weer de 1ste leugen, ik maakt steeds weer opnieuw excuus inplaats van de waarheid vertelde. daarnaast loog ik ook over mijn vader. wie mijn biologische vader zou zijn (maar die deed ik ook bij iedereen, ik zag hem ook als mijn "biologische vader"). waarom kon ik hem niet vanaf begin recht voor raap gezegd hoe het situatie zit?. ligt het aan mij? dat ik issues had om iemand binnen te laten in mijn hart door wat met alles gebeurd is, het is ook zo maar dat is nog geen excuus dat ik me zo gedroeg. ik heb echt veel spijt van. ik weet dat ik hierdoor mijn relatie met hem moeizaam is gaan worden en dat wij nu zelfs nog problemen hebben door dit zelfs toen ik sindskort de ťchte waarheid had verteld aan hem en ook hoe het zit met mijn familie( hij is dan de 2de persoon die mijn achtergrond nu kent). ik kom hierzo wel weer op terug. maar goed terug naar de verhaal, na tijdje dat wij met elkaar hebben, hij vroeg het al eens wanneer wanneer hij nou eens de kinderen kunnen ontmoetten. maar door mijn leugen van scheiding, verzet ik het elke keer en ik ben zelfs eerder om kennis te maken met zijn moeder. wat een pracht vrouw is ze, ik was jaloers op hem. waarom hij zo'n geweldig moeder heb en waarom ik niet? en dat zij zorgt maak voor de kind is puur niet als die van mijn moeder. ik wou niet onder de ogen zien dat ik nog bezig was in scheiding, hoe klootzak mijn ex man is en de belangrijkste was dat hij mijn ex man niet zou hoef te zien. dom zoveel moeite met de leugens na leugens, toen hij eindelijk bij mijn huis kwam liet ik de spullen van mijn ex nog rond slingeren in het huis.deed ik het juist expres zodat hij het achterkomt? zoja, waarom dekte ik dat dan weer met een nieuwe leugen? ik snapte mijzelf hierdoor ook niet meer. ik kan wel janken. had ik ook gedaan die avond, gedeelte van mij wil ik bevrijd zijn van de leugens die steeds juist groter maakte om steeds te dekken van de oude wond, ik wil me helemaal geven aan hem. maar gedeelte van mij wilde het niet, want dan moet ik de ware "ik"weer zijn, achter de masker te vertonen wie hij eigenlijk echt in relatie heb. ik was bang bang dat ik weer terug af moet gaan beginnen. want dat masker waar ik 19jaar lang gedragen heb is niet makkelijk om zo dik te maken zoals het al was en bang dat ik weer moest meemaken wat ik maakte. de tijd breek het af, voor het zomer begon, liet ik hem kennis maken met mijn kinderen en het verbaasd me maar het ging perfect. we zijn samen naar de speeltuin gegaan en we hadden naar onze zin. ik was blij hoe het klikt tussen hem en de kids. onze relatie werd steeds serieuzer, ook zijn argwaan wordt steeds groter. ook geef ik hem hier groot gelijk in, met hoe ik het gedroeg tegenover hem. we hebben hierdoor veel ruzies gekregen. en omdat ik het steeds de leugen dekt met nieuwe leugen, zeg ik ook makkelijk tegen hem dat wij beter uit elkaar gaat, ook al meende ik niks van. ik wil het juist niet... hij houdt van mij, hij is mijn ware. ik weet diep in mijn hart dat ik op hem kan rekenen en terugvallen. maar ook diep in mijn hart ben ik bang dat ik weer die kleine hoopje heb voor niks. ik ben al vaker bedrogen door mijn eigen hoop. we hebben het nog steeds gered, wij hebben nu bijna 10maanden samen. een maand geleden heb ik het alles kunnen opbiechten bij hem. met de leugens en met wat er gebeurd met mij in verleden. het gaf me echt een heel erge opgelucht gevoel. maar steeds in kleine hoekje van mijn hart kan ik nog steeds mij helemaal aan hem geven. mijn hart is gebroken is stukjes, het is moeilijk om alles weer bij elkaar te rapen. maar ik doe mijn best. voor mij, voor de kinderen en voor de toekomst. ook al zit het nog niet zo lekker ons, we hebben nog wel vaak ruzies, komt de meeste ook door mij, dat hij mij hierdoor nog niet helemaal vertrouwd en nog altijd wel zijn argwaan. geef ik hem hier groot gelijk in, maar ook omdat ik hem nog niet helemaal binnen laat en hierdoor hem nog niet helemaal vertrouwd of ik wel op hem kan terugvallen. maar ook kleine gedeeltelijk vind ik dat het ook hij mag wel toegeven met sommige dingen. zoals hoe hij bewust woorden zoeken om mij te kwetsend, ook al weet hij dat hij achteraf mij zult ermee kwetsen. of dat hij blijven hangen iedere keer dat wij ruzie hebben, (ja oke hier begrijp ik hem nog wel beetje), maar na vorige maand dat ik alles heb opgebiecht, zei hij nog ik hoef niet eens te verontschuldigen als jij het maar toegeven dat je fout ben. dat heb ik gedaan, zelfs met spijt gezegd blijft hij erin hangen. ik ben al iemand die niet houd van praten en moeilijk iemand erin laten, toch heb ik het uiteindelijk gedaan bij hem. laat het dan los en laten rusten zodat ik ook eens eindelijk beetje rust heb in mijn hoofd inplaats mij steeds laten herinneren wat ik het fout doet. of wanneer ik hem mijn hart uitluchten, wanneer mijn moeder weer mee bezig is met haar "slaap-verhaal", ja klopt ik heb steun aan hem op dat moment maar de volgende dag voelde ik alsof juist meer dieper op het grond getrapt omdat hij dan weer onze problemen hebben. oke misschien komt het door mij door hoe ik het onze relatie heb gehandeld. maar ik ben nou eenmaal geen prater. ik wil rust eens in mijn leven. is dat verkeerd? of wat ik helemaal irriteert is wanneer hij vindt/denkt, dat iedereen moet hetzelfde mening als hem is en hoe hij over sommige dingen, als hij al Ôets" in zijn hoofd zit dan moet het gewoon zo gebeuren, hij moet hoe dan ook bijna altijd zijn gelijk hebben. misschien ziet ik wel verkeerd, maar door dit soort dingen kan ik hem dus nog niet helemaal in laten en het gevoel hebben dat ik op hem kan terugvallen. heb mijn moeder gelijk dat persoon die mij gaat doorbrengen nooit "hun"geluk zullen vinden? ik wil een toekomst met hem, een gezin vormen. maar ik ben bang dat ik weer in de steek gelaten door mijn hoop en met wat ik wil. Slot, ik ben dit begonnen met schrijven van mijn blog, omdat ik het merkt hoe hard het ook is om weer onder de ogen te zien wat er met mij gebeurd is, het helpt een beetje met het schrijven. het heb week geduurd om dit blog af te maken. ik wil het kwijt aan iemand en weten of het wel dit aan mij ligt dat ik zo voelt? hebt mijn moeder altijd al gelijk over mij? graag hoor ik het jullie comment tegemoet. 19jaar geleden sinds mijn moeder mij de slaap-verhaal had vertelt, 19jaar lang moest ik al volwassen worden en leren om op niemand anders te gaan vertrouwen dan op mezelf. ik heb moeite met iemand in te laten in mijn leven, zelfs voor mijn kinderen dat het eigenlijk niet zo moeten horen. ik ben geen prater, ik heb het liever in mezelf houden. 19jaar moet ik het leven tegemoet met een masker, zodat niemand hoeft de "echte" ik te kennen/zien. ik ben zwaar beschadigd door iemand die eigenlijk hoort mij te steunen, van mij houden onvoorwaardelijk en de wereld laten zien dat ik niet hoeft bang te zijn en nog meer erbovenop, lijkt het alsof mijn moeder gelijk hebben in alles wat ze zeggen. dat ik het niet verdiend om leven te zijn en dat ik het juist probeert om niet als mijn moeder te zijn en toch herhaal ik het geschiedenis van mijn moeder met o.a. mijn scheiding en geen dak boven mijn kinderen hoofd kan zorgen. ik voel me echt klote, een slecht moeder, een slecht persoon, nietsnut, een mislukking. alles wat mijn moeder zei lijkt nu wel waar te zijn, ik kan niet eens een dak boven mijn kinderen hoofd zorgen en hun prachtige toekomst bezorgen. het lijkt dat god mij verlaten en dat god mij laten leven om hem te entertainen, zodat hij ook beetje kan entertainen dar boven. ik weet dat dit wat ik voel verkeerd is maar ik kan niks anders van maken. waarom verdiend ik dit leven? waarom heb god mij dit pad gegeven? niemand moeten meemaken wat ik heb het helemaal doorstaan. wat heb ik fout gedaan? hebt mijn moeder al die tijd gelijk? ben ik niet waard om te leven? ben ik echt zo ellendig? ik ben 24jaar, ik ligt in scheiding en ik ben een moeder van 2kinderen die weer woont sindskort bij mijn ouders weer. ik heb een prachtige vriend die ik weet diep in me dat ik op hem kan terugvallen. ik heb nooit echt gevoel hebben van een goede vriend, die naar mij luister en begrijpen. maar ik weet niet meer waar ik dit allemaal het moet laten?ik zie een grote zwarte wolken om me heen. ik kan nu al meer dan 18dagen niet kunnen slapen, ik ben moe, mijn lichaam is moe en mijn verstand is moe, het voelt alsof dat ik het alles heb opgegeven al, dat ik alleen nog maar een reden/ schop onder mij reet dat ik het doe en laten gebeuren. ik wil het niet, ik wil mijn kinderen nog zien groeien, ik wil hun zien trouwen en ik wil mijn toekomste kleinkinderen nog ontmoetten. maar ik kan dit niet alleen. waarom verdiend ik niet om gelukkig te zijn? gelukkig zijn hoeft het niet met geld te maken in mijn ogen, wat ik wil is een familie, iemand waar ik terug kan vallen. iemand die van mij houd onvoorwaardelijk, is dat teveel gevraagd. zelfs iemand die arm is kunnen gelukkig zijn, dat heb ik gezien. hoe graag ik in hun plaats wil komen. hoe vaak ik jaloers wordt op iemand's moeder/familie, had ik het maar. de enige wat mij nu nog sterk op mijn schoenen laten staan is mijn kinderen.

Posted: 01:19, 10/3/2012
Comments (1) | Add Comment | Link

Hosting door HQ ICT Systeembeheer