Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Caught in Emotions

Scared of Lonely

13:18, 16/10/2011 .. 1 comments .. Link
Met volle overtuiging kan ik zeggen dat ik een heftige 1e week achter de rug heb. En dit was van woensdag t/m vrijdag (dus niet eens een volle week). Dinsdagavond was drama, veel gehuild, niet kunnen slapen en vooral liggen piekeren over het afscheid nemen van mama en Nick, die me weg zouden brengen woensdag. Woensdag moest ik me om 14.00uur op locatie melden. Mama kwam vroeg en samen met Nick zijn we richting Apeldoorn gereden. Voor mijn doen was ik erg rustig, Nick mocht me niet vasthouden of tegen me aan zitten want dat zou mijn verdriet 'triggeren' (triggeren: dan komt een impuls zo direct binnen, dat ik controle over mijn emoties kwijt ben). Rond half 12 reden we Apeldoorn binnen, eerst opzoek naar een lunchroom of een koffiehoek waar we even rustig een kop koffie konden drinken. V&D word het dan maar, dichtbij de locatie en het ligt in de passage van Apeldoorn (wat betekend; niet door de regen terug naar de auto, maar gewoon gemakzuchtig parkeren in de parkeergarage voor een uurtje!) Na 2bakken pleur was het toch echt tijd om richting locatie te gaan, nog steeds was ik erg rustig, in de auto werd geen woord gesproken over mijn opname, maar dat hoefde ook niet, de spanning was om te snijden, ik kon het allemaal maar net aan. Toen we eenmaal het terrein opreden, had ik eindelijk bedacht hoe ik afscheid ging nemen; ga ik alleen naar binnen, mogen ze mee naar binnen, loop ik het laatste stuk zelf, lopen zij het laatste stuk mee? Eerst maar de auto uit, nog steeds geen tranen en nog steeds geen paniek. Dit gaat best dacht ik.. Sigaret opgestoken, mama, Nick en ik buiten de auto wachtend op het moment dat ik ging lopen. Tassen tijdens het roken uit de auto getild en toen ik bijna mijn sigaret op had, gaf ik mijn moeder een knuffel die ook haar emoties niet meer kon verdringen. Tranen stroomde over haar wangen, waardoor ook ik natuurlijk emotioneel werd. Ze vertelde me hoe trots ze op me was, dat ik sterk ben en dat het allemaal goed kwam! Ze zou me 's avonds ook bellen. Toen Nick, hier zag ik de hele week al tegen op, hier heb ik nachtenlang van wakker gelegen, hoe zeg je gedag tegen die ene die je dag en nacht hebt gezien voor een jaar? We hebben elkaar vast gepakt, keken elkaar aan en ik wist dat ik dit kon. IK KAN DIT! Nick staat volledig achter me, wij zijn sterker dan ooit. Traantjes weggeveegd, kus gegeven, tassen gepakt en het aanbod of iemand me moest hebben sjouwen afgeslagen; het laatste stukje doe ik zelf! Zonder om te kijken liep ik het lange fietspad af om aan een nieuw hoofdstuk te beginnen. Ik hoorde ver achter me dat mama en Nick in de auto wachtte totdat ik uit het zicht was. Een laatste blik achteruit, even zwaaien, even slikken en richting de secretariaat, waar ik me moest melden. Samen met mij waren er nog 2andere meiden die diezelfe dag werden opgenomen. Met z'n 3en werden we naar het huis gebracht, het huis waar we moet 24 andere meiden zullen verblijven, slapen, eten, drinken, douchen, pissen, schijten, huilen, lachen, ALLES! Woensdagmiddag was om even bij te komen van alle spanning, het is natuurlijk niet niks om opgenomen te worden in een kliniek. Dus we konden in alle rust even onze tas uitpakken, bellen met onze ouders, partner of wie dan ook en op ons gemak even het huis bekijken. (Het lijkt alsof ik op schoolkamp ben zo primitief is het!). Ik heb een kamergenoot, net als iedereen. Ze is erg lief en erg stil, niet zoals ik dus, ik ben wat drukker en wat meer aanwezig! Heel nieuwsgierig en voor sommige zelfs irritant! :) Jammer dan, we moeten het helaas samen doen de komende 3maanden, dan komt er een kamer wissel en krijg ik dus ook een andere kamergenoot! (Dit zijn allemaal therapeutische handelingen, om mij te laten leren omgaan met veranderingen in mijn leven).. Achja, als het moet, dan moet het maar! Vooralsnog ervaar ik alles in de kliniek als heel positief! Ik ben goed opgevangen door de medebewoners, ze zijn heel warm en verwelkomend, niemand kijkt je er raar aan of veroordeelt je om welke reden dan ook. We zitten er immers allemaal voor hetzelfde! De grote groep van 24 is opgedeeld in 3subgroepen, A-B&C, ik zit in groepA, mijn kamergenoot zit in groep C. Waar de groepen precies voorstaan weet ik niet, maar het zal kennelijk iets te maken hebben met eetstoornis, introvert en extraverte emotiesstoornis! Mijn groep ervaar ik als heel prettig, iedereen heeft Borderline, dus we snappen elkaar als geen ander. Maar toch komt ook Borderline in verschillende vormen. Sommige lopen vaak weg (zoals ik), andere sluiten zich helemaal af (die kan je gewoon 10minuten lang roepen en naar zwaaien of tegen praten, maar je krijgt nooit een reactie), andere automutileren (zelfverminking, iets wat ik wel kende, maar nog nooit mee geconfronteerd was). Dus toen ik voor de eerste keer op de douche stond te wachten en iemands littekens zag, toen schrok ik wel.. En ik realiseerde me dat ik heel blij mag zijn met de handvaten die ik al heb en de milde vorm van Borderline die ik meedraag. De eerste paar dagen waren echt heel heftig, je moet wennen aan een nieuwe omgeving, nieuwe mensen, andere regels, andere gewoontes, etc etc.. Ik heb dingen gezien die ik nog niet wou zien, die ik nog niet hoefde te zien! Maar het bevestigd maar weer waarvoor ik dit doe; voor mezelf, zodat ik verder kan leven en niet steeds op het punt van crisis kom (zelfmoord). Dit was het eerste weekend thuis, ik ben echt niets waard. Alle indrukken die ik het opgedaan in de eerste paar dagen, hebben mij zowel geestelijk als lichamelijk gesloopt. Ik ben moe en lusteloos, maar volgens vele is dit normaal de eerste weekenden! Voor nu ga ik verder met het inpakken van mijn tassen, want vorige week had ik te weinig spullen bij me! Dat gebeurd me niet nog eens.. Ondanks dat ik het meest bang ben voor alleen zijn, moet ik toch bekennen dat ik erg trots ben op mezelf! Omdat ik het toch maar wel heb gedaan die eerste halve week! En vanavond rij ik alleen met goede moed terug naar Apeldoorn. Ik ben trots op mezelf want ik weet dat als ik dit volhou, dat ik mijn grootste angst zelf zal overwinnen; Scared of being lonely..

True Colors

13:14, 10/10/2011 .. 0 comments .. Link
Mijn afscheidsfeestje was serieus GEWELDIG! Ik had rond de 20 mensen uitgenodigd, er zijn er zo'n 12 op komen dagen! Dit bewijst wederom maar weer wie mijn ECHTE vrienden zijn :) Voor de mensen die zich netjes hebben afgemeld (ik neem je niets kwalijk!).. Ik heb lieve kaartjes gekregen, een home-made groen/rose cupcakeje, een zelfgemaakte cd en een fotoboek! Ik ben zo blij met mijn lieve vriendjes en vriendinnetjes. Na jarenlang gepest te worden op school en geen vaste vriendengroep hebben, begon ik sterk te twijfelen aan mijn eigen sociale vaardigheden. Maar ik heb overal wel een vriend of vriendin zitten.. En dat vind ik leuk aan mezelf! Omdat je mij niet in een hokje kan plaatsen, doe ik dat bij mijn vrienden ook niet. Nou, heerlijk feest gehad, ff een paar minuutjes ontroerd geweest door de cadeautjes en het vervolgens flink op het zuupen gezet om me niet down te voelen! Dus het was een draaierige, melige en hele gezellige avond! Later in de nacht het feestje nog even naar het plein verhuist om vervolgens zonder stem naar huis te strompelen en in slaap te vallen. Ik wil via deze weg iedereen bedanken die er is geweest, iedereen bedanken die mij succes heeft gewenst, iedereen bedanken die mijn blog volgt en ik wil als laatste iedereen bedanken die af en toe even aan me denkt! Ik moet er nu echt aan geloven, ik heb namelijk nog maar 2dagen. Dus ik ga mijn tanden even op elkaar zetten en ik ga maar eens beginnen aan het inpakken van mijn tassen! Echte vrienden tel je vaak maar op 1 hand, ik heb 2 handen en ik heb de liefste vrienden die ik op 2handen kan tellen!!

On my own..

14:45, 5/10/2011 .. 1 comments .. Link
LIEVE MENSEN HET SPIJT ME! Ik weet het dat ik al heel lang (ruim een week) niets van me heb laten horen. Laten we er voor het gemak even vanuit gaan, dat ik druk was met andere dingen.. Nee even zonder gein, de datum van mijn opname komt natuurlijk steeds dichterbij en bij mij uit zich dat altijd op een heel aparte manier. Ik kijk er nog steeds heel positief naar uit, maar m’n zenuwen worden wel steeds erger, waardoor ik mijn emoties nog minder onder controle heb! Er word vaker gelachen om dingen waar je niet eens om zou moeten lachen, er word meer gehuild om dingen waar je niet om hoeft te huilen en mijn mond is nog sneller dan ik gewend ben! Ik kan niet eens nadenken over de dingen die ik wil zeggen, of ga zeggen.. Ik gooi het eruit voordat ik er erg in heb. Vergeef het me, ik ben er gewoon niet bij! Ik kijk heel erg uit naar mijn afscheidsfeestje, maar ik vind de gedachte alleen al heel moeilijk; afscheid nemen van al mijn vriendjes en vriendinnetjes. Natuurlijk niet voor altijd, maar wel voor lang! Ik ben straks alleen nog maar in het weekend thuis, maar aangezien Nick in de horeca werkt en alleen op zaterdag vrij is, ga ik natuurlijk mijn zaterdag alleen met Nick doorbrengen! Dan woon je eerst een volledig jaar samen (echt genieten, nooit gedacht dat het zo goed zou gaan), dan ga je daarna voor een jaar uit elkaar om elkaar nog maar 1dag in de week te zien.. Daar zie ik het meest tegenop! Maar Nick en ik hebben natuurlijk veel gepraat, veel gedeeld en veel overlegd.. En gelukkig zijn we het er allebei over eens dat we samen sterker zijn dan ooit! En als we het afgelopen jaar zonders kleerscheuren hebben gered, dan kunnen we dit helemaal! Ik mag met trots zeggen dat mijn relatie overloopt van positiviteit! En daar zijn we heel erg trots op en heel erg blij mee  Dus voorlopig iets minder updates voor jullie, ik moet me deze week echt gaan concentreren op mijn vertrek (ook al wil ik me daar zo min mogelijk mee bezig houden). Ik moet me gaa bedenken wat ik nog nodig heb om mee te nemen, wat ik al heb en wat ik wel en nog niet kan inpakken! GATVERDAMME wat een kutklus! Maar we zijn en blijven positief, ookal ben ik gebroken van binnen en heb ik het gevoel nog nooit zo bang te zijn geweest voor iets wat komen gaat. Puur omdat ik het nu echt alleen moet doen! Alleen in een andere stad, andere woonruimte, andere omgeving.. Alles wat ik gewend ben en voor lief heb genomen dit jaar,verdwijnt straks langzaam op de achtergrond en word het tijd voor de ECHTE WERELD.. MIJN ECHTE WERELD! I’m ready…………………………………… I think………………….

X-Files

14:18, 22/9/2011 .. 1 comments .. Link
Zo hier zit ik dan weer, inmiddels 8dagen gestopt met roken (okee, 1x gezondigd!), gelukkig geen koppijn meer, maar nu wel een giga-knoop in m'n maag.. Je zal wel denken; Is er nou weer wat?! Welcome to my life, in mijn wereld.. is er altijd wel wat. Hoe kan het toch, dat iedere x als ik denk dat het goed gaat, ik iets doe of er gebeurd iets, waardoor ik het gevoel heb dat m'n wereld weer op z'n kop staat? Ben gister behoorlijk boos op Nick geworden, om meerdere dingen! Maar ik heb mezelf voorgenomen om niet mijn relatie hier op de blog te bespreken, of alles kenbaar te maken naar de buitenwereld.. Wat Nick en ik hebben, is iets tussen Nick en mij en dat wil ik met respect behandelen. Dus voor diegene die het verhaal al hebben gelezen, thanks voor het lezen van mijn blog! Ik ben hierin te persoonlijk geweest over mijn relatie. En zoals ik al eerder zei, ik wil mijn relatie niet volledig bespreken hier op het internet, ik wil het met respect behandelen.. Bedankt voor je begrip :) Ik vertel je snel meer! Nu eerst heerlijk van mijn weekend genieten.

Makkelijkste weg

13:27, 20/9/2011 .. 1 comments .. Link
Jaja, volle bekentenis hier; ik heb net mijn 1e sigaret weer aangestoken! Ja ik schaam me, maar tering, ik loop over van stress, voel me superkut en weet gewoon echt niet wat ik moet doen om m'n gedachte kwijt te raken! Dus heb ik maar voor de makkelijkste weg gekozen; we steken een sigaretje op! (Ik kies altijd voor de makkelijkste weg). De sigaret smaakt vies, ik denk dat die langer tussen mijn vingers hangt dan dat die aan m'n lip hangt.. Moet toch wel bekennen dat ik er rustig word van dit sigaretje! Net overstuur buiten drama-muziek geluisterd, maar dat sigaretje verricht toch meer wonderen dan ik voor ogen hield. Sinds ik gestopt ben met roken heb ik constant pijn in me knar!! Echt heel erg kut, zeker met zo'n grote kop als ik heb! De sigaret haalt de hoofdpijn een beetje weg, maar brengt er echt een smerige droge smaak voor in m'n mond terug.. Tja, wat heb ik liever vraag ik mezelf dan af! Voordat ik naar Apeldoorn vertrek organiseer ik een klein afscheidsfeestje, op zaterdag 8oktober, heb ik je niet uitgenodigd maar wil je me nog wel even uitzwaaien/succes wensen, aarzel niet en kom me opzoeken op de Veenderweg! Sms me, bel me of stuur ff iets via FB of reageer hierop om even door te geven dat je er ook bij wilt zijn :) Mijn sigaretje is bijna op, dus dat betekend dat ik ook ga stoppen met typen.. Ik wou hier gewoon even melden dat ik teleurgesteld ben in mezelf omdat ik wederom voor de makkelijkste weg koos! Ach, straks in Apeldoorn gaat het allemaal anders..

Eindelijk; DE DATUM!

16:42, 16/9/2011 .. 1 comments .. Link
IK HEB EINDELIJK BERICHT! Na 6maanden dag-in-dag-uit thuis zitten en niets doen, heb ik vandaag eindelijk DE LANG VERWACHTE brief ontvangen :) Opname-datum; woensdag 12-10-2011, vind het toch wel enorm spannend, maar dat er nu eindelijk een vaste datum is, pff.. Er valt zo'n last van mijn schouders! Niet dat ik nou zo enorm graag weg wil hier, maar het wachten op een vaste datum voor je opname.. Stalen zenuwen heb ik gekweekt! Nu tijd om alle laatste dingetjes te regelen, omzetten van OV-kaart (van week-naar weekend, lekker gratis reizen, THANKYOU DUO, scheelt me €100,- per maand!) Even opzoek gaan naar een oude lelijke verotte fiets die ik daar kan stallen (dat werd gevraagd, mijn eigen fiets laat ik in Ede staan, anders kan ik in het weekend nergens heen!), dan nog even kijken of ik ergens in Apeldoorn danslessen kan volgen in de avonduren en opzoek naar een sportschool+zwembad! Ohja, misschien ook slim om even te bellen voor info wat je allemaal mee moet nemen, want zulke dingen vergeten ze altijd te vermelden in zo'n brief! Er is nog meer nieuws trouwens!!! IK BEN GESTOPT MET ROKEN. Dit is inminddels dag2 dat ik mijn lang geliefde sigaretje (11jaar lang gerookt, ziek gewoon!!), links laat liggen.. Hoewel ik nu echt op ben van de stress, hoef ik mezelf er niet toe te dwingen om mijn sigaretten te laten liggen. Voor de noodgevallen, heb ik de sigaretjes verstopt in de keukenla ;) Haha!! Wederom bedankt dat je mijn blog leest :) Ik hou je verder op de hoogte.

Welkom :)

21:28, 14/9/2011 .. 0 comments .. Link
Zoals de titel al zegt, welkom op mijn webblog, waar ik jullie mee neem in mijn strijd tegen, tja, eigenlijk mezelf! Na jaren van mezelf raar en vreemd voelen, kwam ik er 2jaar geleden achter, dat ik misschien toch niet zo heel erg vreemd ben! Wel anders dan anderen, maar uniek! En er was een verklaring voor mijn gedrag, wat natuurlijk voor mijn directe omgeving heel fijn was. (Ik wist het ergens al wel..) Shirley heeft BORDERLINE! Nu vind ik persoonlijk dat het een beetje een verzamelnaam is, voor mensen die last hebben van hun emotie-regulatie. (Voor de laag-begaafden (HAHA!) onder ons, emotie-regulatie staat voor het niet onder controle hebben van je emoties) Och wat voel me weer wijs :) Nou, ik heb mijn eigen emoties niet onder controle en de dagelijkse 'sleur' word voor mij steeds moeilijker om vol te houden. Ik ben heel erg moe, erg emotioneel en de suicidale neigingen mogen we ook niet vergeten. Ik wil heel graag terug naar school, of gewoon werken en dat volhouden voor een langere periode dan 2maanden! Ik wil niet weer ontslagen worden omdat ik niet op kom dagen, of omdat ik me te vaak heb verslapen, of omdat ik ruzie maak omdat de dingen niet gaan zoals ik gewend ben. Ik wil gewoon net als iedereen, de dagelijkse dingen GEWOON kunnen doen!!! Maar helaas, zo werkt het niet in mijn wereld... Dus na 2jaar lang vechten tegen mezelf en mijn gevoelens, heb ik de strijd opgegeven en heb ik hulp geaccepteerd vanuit een andere hoek. Mijn wekelijkse sessie therapie en groepstherapie deed het niet voor mij, dus ik laat me vrijwillig opnemen in een kliniek. Naam en dergelijke zal ik hier niet op vrijgeven! Ook de personen over wie ik mogelijk ga vertellen, krijgen een andere naam! (Niet vergeten om dat op te schrijven voor mezelf, anders heeft iedereen iedere week een andere naam, niet makkelijk voor mij, maar ook niet voor jullie!) Helaas heb ik nog steeds geen bericht ontvangen over wanneer ik precies opgenomen word, hoewel er wel bevestigd is dat ik voor het eind van 2011 in Apeldoorn woon. Gelukkig mag ik in de weekenden naar huis! Euhm, volg m'n blog :) Ik heb namelijk echt GEEN zin om ieder weekend hetzelfde verhaal aan iedereen te moeten vertellen.. (Begrijpelijk toch?) Iedereen succes met waar die mee bezig is, ik ga Friends kijken! DOEI!

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Scared of Lonely
True Colors
On my own..
X-Files
Makkelijkste weg

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer