Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Wat vandaag?

Mijn verhalen uit Sint Peterburg op chronologische volgorde

Welkom! Over 21 dagen precies vertrek ik naar het bitterkoude Rusland.. Ja, 21 dagen, ja. Het gaat zó snel opeens! En ik wil nog zo veel mensen zien voordat ik ga! Ik hou echt niet van afscheid nemen. Heb je weleens van die filmpjes op tv gezien van die Islamitische vrouwen die iemand hebben verloren en dat ze daarom ontzettend huilen en schreeuwen? Nou, zoiets gaat mijn afscheid dus ook worden. Misschien valt het wel mee... Ik wil natuurlijk niet huilen, maar ik kan er niet veel aan doen; dit ben ik. Terwijl ik dit schrijf, begint het een beetje te kriebelen in mijn buik van opwinding. Hoe vet is het dat ik naar Rusland ga?!! Heel vet dus. Ik heb gisteravond tot 2 uur 's ochtends allemaal bezienswaardigheden opgezocht op internet. Ook al denk ik dat ik in 5 maanden St.Petersburg nog steeds niet helemaal heb gezien, heb ik toch Moskou en Pskov ook op mijn lijst staan. Ik ben er klaar voor! Morgen Het is 2 februari. De dag voordat ik vertrek. Heb ik alles geregeld? Heb ik alles ingepakt wat ik mee moet nemen? Wie moet ik nog spreken? Het is zo onwerkelijk. Morgen rond deze tijd heb ik al ingecheckt en zit ik waarschijnlijk mijn tranen in te houden en ben ik aan het kijken op mijn telefoon om te zien hoe laat het is. Ik vlieg om 14.10 naar Riga. In Riga zal ik een klein uurtje moeten wachten en dan zal mijn vliegtuig naar St Petersburg vertrekken. Het is daar 2 uur later, dus zal mijn aankomsttijd 21.20 zijn. Te St Petersburg zal ik worden opgehaald door een meisje, waar ik bij mag logeren. De volgende ochtend word ik opgehaald door mijn Study Angel, Elizabeth genaamd, die mij zal helpen bij Migratie Bureau en bij de aanmelding op school. Oh jee.. Wat spannend! Morgen... Het gaat opeens zo snel! Het is 2 februari. De dag voordat ik vertrek. Heb ik alles geregeld? Heb ik alles ingepakt wat ik mee moet nemen? Wie moet ik nog spreken? Het is zo onwerkelijk. First days in Piter On Thursday I left Amsterdam. After a difficult and emotional night at home with beds on the floor in the living room, I said goodbye to my lovely family. The tears started in the morning.. Therefore, my eyes were puffy and red the entire day! I flew at 14.10 PM from Schiphol Airport to Riga (Latvia). At the check in, in Amsterdam, they told me my luggage was too heavy. Six kilos too much. I had two options: pay E30 per kilo, or take out stuff. HELL NO I would pay E180! So there I was... taking out stuff on the floor. My hand luggage was already aproved, so I just put a lot of things in there . When the luggage was 21,5K the guy said it was okay (maybe because at that moment I was a small girl with tears in my eyes), so I checked in. After hugging my family I went through the gate. The plane was pretty full when I walked in! And it was very quiet! Everyone looked at me; I came in with my big ass coat, my big hand luggage and there was no place to put everything, haha! So I just put all my stuff in different places, while everyone's eyes were on me, great. I finally sat down. Next to me there was an empty seat, and next to that a guy with an accent from Brabant and a bit of German. The first few minutes I just talked to him in English, 'cause it was so weird! He was very kind and I shared some candy with him . There was lots of turbulence at the end, but it was all good because of the beautiful sunset. When I looked down there was snow everywhere! When I was at Riga Airport, the cold weather was not the problem, but the cold people. I really needed some nice people, but those were hard to find after I had left Holland. I went through another gate to wait for my plane and eat my sandwich that my mommy had made . I sat down and got my sandwich. In it, there was a note that said "what a nice bread my mommy makes!". Hahahah, that's my mom! I appreciated every single bite. After eating my sandwich I wanted to get some water. Unfortunately, the cashier didn't have enough euros to give me my change, so I didn't buy it. I decided to ask some people if they had change. I started talking to a girl and we got along very good. She is also studying in Piter. We stepped into a plane, that looked like a toy with weird noises and we laughed a lot We exchanged numbers and she waited with me until somebody came to pick me up. Two girls picked me up, Christina and Olga. They were super nice and spoke good English! We drove through Piter and we got to Christina's place, where I would spend my first night. She had made an amazing soup and she has the cutest cat ever, which spend the whole night with me trying to attack everything that moved I was scratched all over, but I didn't mind at all! The next morning my Study Angel picked me up and I invited Julia (from school in The Hague) to come along. Christina also joined. We went to school and to Migration Office to get some paper work done. After a lot of waiting it was done and we met with Mahalia, Dragos and Alex. They were in Piter for a few days and they will stay in Pskov, 6 hours away from here. I had some lovely pancakes with chicken. We went to get ourselves Russian phone numbers. We were all pretty tired, but I had to go to my dorm. Olga drove me here with two of her friends and they carried it to my dorm. At the registration desk I saw Merit and San (also from the Hague University) My first reaction when I saw the room was OMG... Olga started laughing about the Sovjet style. But now all my stuff is in my room and my pictures are on the wall, I feel fine. My room mate is very nice, too! Her name is Christine and she's from Florida. The neighbours are Korean and they only speak "Russian", so that's an adventure. My adventures so far: going to supermarket, asking for my key at reception, explaining at what time I was coming back after going out and when my neighbours were coming back, asking someone how to get to a place and actually going there alone without paying in the bus, 2 clubs in one night, walking through snow with high heels, taking a shower with not so nice water, subway station, russian food, buying internet... Thank god for Olga and Christina! Frozen snot Wow, I've been here over a week now. I must say that it is not that hard to adapt to my surroundings. People look at my on the streets, because I walk around as if I have shit in my pants. But hey, I didn't fall (yet), so I don't really care. When I got here I was so proud of myself that I could stand the cold. People who know me where scared for me, because they know I'm always cold in Holland. I just realized that we had a good week and now the real cold is starting. While I'm writing this, I'm in my bed with blankets and thinking about how to make a little hat for my nose. I've done some things since I got here, of course. The thing is: I lose track of time. Maybe because school hasn't started yet, but it's kind of hard to remember what I did and on what day. We've been to Kronstadt with Merit, San, Olga, Christina and Pavil and it was very nice. It's a small town and it takes a while to get there. We walked through a park and we had a snowball fight There were some really cool military boats and that's how we realized there was water everywhere! We didn't notice before, because everything is covered with snow and ice. Really cool experience After that we had some nice student meal at Pavil's house. On another day I went with Merit and San to a restaurant close to home. It's like a Japanese place and we had some lovely food there, even though the prices are European there. I almost forgot to tell, but we went clubbing on Saturday It was really nice. We went to two clubs and ended up in Johnny Walker, which was the nicest. It's different to go out here: you have to dress up and wear high heels, which is a big adventure for me. Smoking is allowed everywhere unfortunately. People dance different... The biggest adventure that night was to get from the campus to the car on heels and from the car to the club, hahahah! It was hilarious! I went to Julia's place. She lives at her aunt/uncle in Kupchino. It was different from where we live. It almost seemed like there was more snow! Her aunt wanted me to try a lot of Russian things, which was extremely nice of her! We ate a lot of things, such as plemyanik, pryanik, pierogi (different from Polish pierogi), smetana, and more. She also gave me a Russian boiler, which is very primitive, but works really well! She also fixed my bag! It was an amazing experience I went to eat Sushi with Olga and Christina at Wasabi and was also really nice! Yesterday, I want with Julia to KunstKamera, which is the oldest museum of Saint Petersburg. Peter the Great collected children with missing parts and siamese twins and he put them in yars with alcohol. It was so weird to see it, but interesting at the same time! I also made some very nice pictures outside, because the combination of the shining sun and the snow was awesome. Now it's Saturday again. It's between -20 and -13 outside. It's Mahalia's birthday. And I don't know what I'm gonna be doing today.. We'll see Ja esho zhivu = ik leef nog! (mijn kameraden), Het is alweer dik een maand geleden na mijn laatste reisverslag. Wat gaat de tijd snel. Dit doet me denken aan het liedje van John Mayer: Stop this train. Aan de andere kant, hoe langer ik hier ben, hoe leuker ik het begin te vinden! Sint Petersburg is waanzinnig als het zonnetje schijnt..! Wat een verschil en wat een plezier om buiten te lopen. De afgelopen maand heb ik veel gewandeld; het zonnetje nodigt je zowaar uit. Het wordt makkelijker om me te verwoorden in het Russisch, al is het wel zo dat ik het nog steeds erg moeilijk vind. Met Mieke (Nederlands meisje, dat 1 straat verderop heeft gewoond van mij in Den Haag.. oh god, de wereld is klein) heb ik een wasserette ontdekt in de buurt van het dichtstbijzijnde metrostation Primorskaya Ik heb een gat in mijn broek laten maken, wat een heel avontuur was. Ondertussen is mijn room mate Christine 21 jaar oud geworden. Een gezellig feestje in onze kamer gehad; de wijnspetters staan nog steeds op de muur en verder. We zijn naar een bar geweest, XXXX-bar genaamd. Klinkt natuurlijk erg fout. Maar, het was erg gezellig en ik ben een eerste ervaring op de bar dansen rijker. Hier moet bij gezegd worden dat ik geen alcohol had gedronken. Er hebben een hoop feestjes plaatsgevonden in onze studentenflat, waar ik ook weer een ervaring 'shisha roken' rijker ben geworden. Bij die feestjes is het alle talen die je kent door elkaar praten. Zo spreek ik op zo'n avond maar liefst Nederlands, Frans, Spaans, RUSSISCH, Hebreeuws, beetje Duits zo nu en dan, Engels, en ik leer ook wat Canadees Frans, aangezien er een hoopje mensen uit Canada komt. Ik ben naar de Finse Golf geweest. Daar word je verblind met witheid door de mooie sneeuw die tot in zijn verste verte gaat. Het plan is om in de zomer daar lekker met z'n allen te genieten en te bbqen. Ik heb eindelijk besloten om regenlaarsjes te kopen. Hiermee spetter ik elke dag in een hoop plasjes, aangezien het ijs met een rotgang smelt! Als je door de plasjes loopt, voelt het alsof je door een slush puppy loopt Thuis woon ik nu nog steeds samen met Christine, maar in de kamer naast mij woont een Chinese en een Iraanse. Allebei zijn de erg van het 'kijken-wat-ik-aan-t-doen-ben', wat mij erg irriteert. Zo heb ik de Chinees 'Inie' een keer betrapt op iets wat mij nog steeds dwarszit: Ik kwam uit de wc, had mijn handjes gewassen en ik rende naar mijn kamer om mijn handen te drogen. Ik was vergeten het licht uit te doen in de wc. Ik loop mijn kamer uit om het licht uit te doen en ik zie Inie door de deur gluren (er zit een spleet tussen de wc deur en de muur)! Hierop reageerde ik natuurlijk met PARDON, ik ben hier! Zij schrok, erg fijn. Ook is zij van de gedroogde vis eten en bewaren en in een pannetje lekker laten stomen, waardoor je kokhalzend terug je kamer in sjokt. Ze vindt het ook erg leuk om mijn kamer in de kijken als ze voorbij loopt naar haar kamer. Hahaha, wat een Chinees... Verder gaat alles prima, hoor 2 en 3 april ga ik met Merit en mevrouw Meijman met een turkenbusje naar Pskov rijden! Ik ben erg benieuwd en ik heb veel zin om Mahalia te zien, die daar studeert. De week daarna hebben Christine, Mieke en ik, ons getrakteerd op een avondje Zwanenmeer in HET Marinsky Teatr! Ik kan niet wachten! Waarom gaat de tijd zo snel... Iemand? Toevallig sprak ik net met Liz en met een collega uit Nederland. De collega bracht me op de hoogte van alles en nog wat. Zo vreemd; voor hen is alles nog hetzelfde, je weet wel, alles gaat z'n gangetje. Maar voor mij? Voor mij is alles anders. Voor iedereen die dit leest, zal ik proberen chronologisch te vertellen. Het was maart. Inmiddels allemaal kaartjes verstuurd naar mensen die me lief zijn. Postkantoor is plek der terror nummer 35, of zo. Wat heb ik daar wel niet meegemaakt. Aangezien er 4 kassa's zijn en ik niet helemaal begrijp waarom, ga ik gewoon bij, let's say, nummer 2 staan. Wat je dan wel niet veroorzaakt. Stinkerd nummer 18 gaat voor je staan en hijgt dat zij langer in de rij stond dan jij, dus zij mag voor, van haar. Er werd mij afgeraden om in discussie te gaan. Eigenlijk kan ik dat ook niet met mijn Russisch, maar dat heb ik er niet bijgezegd Mijn eerste reactie was ook eigenlijk OH HEMELTJELIEF, POETS UWE TANDEN, ALSTUBLIEFT. Maar ja, de kaartjes zijn aangekomen. Leuk om van de mensen te horen dat ze blij waren. Vooral mijn oma'tje in Israel, die geen kaartje verwachtte. Terwijl ik dit allemaal schrijf, moet ik af en toe in mijn (oh, jawel) dagboekje kijken om te zien wat ik heb meegemaakt. Zo viel het mij op dat als je iemand belt, dat je dan een muziekje krijgt totdat de gewenste persoon opneemt. Leuk! Nou, het zijn stomme muziekjes, maar entertaining Op 6 maart heb ik Maslenitsa gevierd. Hier vier je dat de lente is gekomen. Niet dat die er al was, hoor. Maar toch, je hebt een excuus om genadeloos pannekoeken en nog meer prutjes te schransen. Daar hou ik wel van. Er scheen een plek te zijn waar het fijn gevierd zou worden. Ik liet me meenemen naar die plek. Wat een tyfus eind gelopen, door hopen sneeuw! Oh, besef me net dat ik me dus toch niet schuldig hoefde te voelen voor de bergen sheit die ik naar binnen heb geschoven Fijn, da's ook weer geregeld. In de dagen erna heb ik een hoop in mijn eentje door de stad gewandeld. Dan kom je nog eens dingen tegen, zo alleen. Op 8 maart was het Vrouwendag. Als geëmancipeerde Nederlandse dacht ik, wa's da nou weer?! Nou, het is dus nog een reden om chocola naar binnen te schuiven, jeej! Ik liep door Nevski Prospect, waar het mij opviel dat er een ventje ongegeneerd naar mij zat te kijken. Op een gegeven moment besloot ik dat terug te doen ("Nou is het genoeg geweest. Hier! Mijn starende blik terug!" Maar dat deed het mannetje?! Hij kwam naar mij toe, wat niet de bedoeling was. Maar goed, hij lachte en dat is apart. Hij pakte mijn hand en gaf mij chocolaatjes en zei: "Fijne Vrouwendag"! LEUK, hè!? Nom nom nom, was mijn reactie. Met mijn oh-hoe-niet-Russische glimlach, liep ik verder door de stad. Mijn lieve Russische Christina had een spontaan feestje voor deze dag bedacht, waarop ik ook nog eens een mooie tulp kreeg Die hou ik erin, Vrouwendag 8 maart. Op 9 maart was mijn drollige huisgenote jarig. Aangezien zij ontzettende fan is van banaan met Nutella eten, heb ik haar om 12 uur verrast met zingende vriendjes en vriendinnetjes en een American-sized Nutellapot en bananen. Zij kon er weer even mee door. De avond van 9 maart zijn wij naar XXXX-club geweest. Ja, XXXX-club. Het is erg. Zo heb je hier ook "DJ-bar", "Radio Baby", en nog meer van die foute namen. We hebben de club eer gedaan door even op de bar te dansen. Paar daagies later besloot ik regenlaarzen te kopen, aangezien het ijs begon te smelten. Wat een bende. Bij dé Lenta, het kortingsparadijs waar ze van alles hebben, heb ik mijn redding gevonden. Op de weg terug heb ik fijn door de plasjes geplensd. Tijdens een van de feestjes in onze - hostel, heb ik voor het eerst waterpijp gerookt! Het is leuk! Het is lekker! Het is grappig! Het is... voor herhaling vatbaar. Eind maart had ik inmiddels een fijne koortslip ontwikkeld. Daar had ik al sinds ik... superklein was geen last meer van gehad, maar wel ja, waarom niet, kom er gezellig bij, joh. Rond deze laatste week van maart, besloot ik weer cultureel te doen. Oh, wat fijn om cultureel te doen! Ik besloot naar het Russische Museum te gaan. Wat een pracht van een museum! Normaal gesproken hou ik niet zo van uren naar dingen kijken, maar het was geweldig! Wat een mooie kunst. Hierna ben ik ook naar de Church of Spilled Blood geweest, de toefjeskathedraal. Erg mooi... van buiten. Maaaaaaar, ik ben blij dat ik binnen ben geweest. Alles was mooi van mozaïek en marmer. Oh ja, grappig momentje. Toen ik aan een vrouwtje, dat drankjes op straat verkocht, vroeg waar het Russisch Museum was, antwoordde ze knorrig dat het haar niks kon schelen wat ik wilde. Zij was immers aan het werk. Ik heb haar een prettige dag toegewenst. Tijdens een afscheidsfeestje, besloten we naar Dumskaya te gaan. De hippe straat met minder hippe uitgaansgelegenheden. Zeker het bezoeken waard. Het niveau qua mafheid is erg hoog. Piet Paulusma zou ook voor St Petersburg cijfers moeten geven qua mafheid, net als dat ie doet voor "barbeque-weer" of "strandweer"... Of zo. Ik heb blini leren maken. Dat zijn dus gewoon pannekoeken. Gelijk goed gelukt. Het beslag is ook lekker, verdorie. Op 29 maart was onze State University jarig. Er volgde een groot feest in Atmosfera. Erg mooi en leuk gedaan. Begin april reisde ik met Merit en mevrouw Meijman naar Pskov. Erg interessante reis! Veel geleerd door de notorious verhalen van Meijman en de natuur was prachtig. Zo veel ruimte, zo veel sneeuw. Echt, wonderbaarlijk. Eénmaal in Pskov, hebben we met Mahalia, Eva en Dragos afgesproken. We hebben Pskov gezien, wat ik eigenlijk niet echt een stad kan noemen. Het is ook zeker geen dorp. Je hebt er gewoon veel minder dan in een stad. Heel leuk om gezien te hebben. We hebben een excursie naar Pechory en Izborsk gedaan, aan de Estlandse grens. Ik kreeg zelfs een sms'je "Welkom in Estland!" Dat waren prachtige plekken midden in de natuur. Echt.. wauw! We zijn in een mannenklooster geweest, waar we een rok en een hoofddoek moesten dragen. Dit was natuurlijk een heus verkleedpartijtje! Het is inmiddels april geworden. Met Mieke en Christine ben ik naar Het Zwanenmeer geweest in het Marinsky Theater. Dit verdient een pluim! Wat een prachtige voostelling! Mooi theater ook! Echt de crème de la crème. Wat een eer om het te mogen hebben aanschouwen. Met Mieke ben ik ook naar het geweldige restaurantje geweest, Teplo genaamd. Oh, wat was het fijn, oh wat was het fijn. Weer heerlijke homemade Mors gedronken, een soort van Russische bessensapje. Een fantastische pastasalade gegeten en afgesloten door een samen een heerlijke punt (wat klinkt dat viieesss!!) taart te delen. Midden april besloten Mieke en ik om nog eens een kijkje te nemen bij de Finse Golf, ons strand dus. Voorheen één massieve witte bende tot de verste verte. Nu? Alle poepjes die ook waren gelegd op de sneeuw door hondjes, waren nu duidelijk zichtbaar op de grond. Bah! Het was vies! Het wás helemaal geen strand! Nee! Niet! Zo wilde ik het niet! Dus wat doe je... beseffen en accepteren. We liepen voorzichtig naar het water. Per ongeluk, zagen wij mensen die dachten YES, GEEN SNEEUW, die besloten naaktfoto's van elkaar te nemen. Ook was er een mannetje bij een muurtje aan het plassen, waar wij langs liepen. Hij besloot om niet om te draaien... volle glorie dus. Hij had wél een leuke Dalmatiër. Enkele dagen later kreeg ik te horen dat mijn oom en tante uit Israel mij zouden komen opzoeken. Ik kon het niet geloven, zo fijn nieuws. Helaas werd mijn opa erg, erg ziek de dagen erna, waardoor het moeilijk was de plannen te bevestigen. Gelukkig werd mijn opa ietjes beter, waardoor ik geweldige dagen met mijn oom en tante heb gehad. Eind april besloot ik met 3 klasgenoten om naar Moskou te gaan. Wat een prachtige ervaring in de trein. Ik was natuurlijk de domme buitenlander die oeeh aaahh zei. We hebben een hoop gelachen met alle Russen om ons heen en ik kreeg zelfs instructie hoe ik in godsnaam in mijn bed zou komen. Als je me kent, weet je dat ik klein ben. Ik kon niet eens rechtop zitten. Gelukkig bezit ik over een klein beetje lenigheid, waardoor ik het heb overleefd. Je moet ook in ligstand je bent induiken, anders lukt het niet. Hierbij moet ik ook zeggen dat ik in het bovenste bed sliep (soort van plank die aan de muur vastzit). Met instructies van de Russen, lukte het op een gegeven moment wel! Ik kreeg applaus en blije gezichten Ook kreeg ik de naam Masha, want mijn naam was gewoon niet oké. In Moskou van alles gezien: het Rode Plein, Kremlin, Arbat, parken, straten, mooie gebouwen en we hebben op de zonnigste dag een fiets gehuurd en door een park gecrossed. Wat was dat geweldig! Zie mijn foto's op Facebook, trouwens. We besloten ook om te couchsurfen. We hadden 2 opties: of bij een groep jongens die "good intercourse" aanboden, of bij een jong getrouwd stelletje. We besloten bij de laatste te slapen. Tonya en Fedya - 2 studenten die in een soort kraakpandje woonden, en zij zelf waren ook soort van krakers. Geweldig! Toen wij het bed wilden neerleggen, werd mij woordenschat qua scheldwoorden verrijkt. Een tarakan, oftewel een kakkerlak van minstens 4 cm keek Tonya aan. Zij vonden dit heel raar en schandelijk, want dit hadden zij nooit meegemaakt. We hebben de kakkerlak gevangen en zijn gaan slapen. Op 1 mei was ik uitgenodigd voor een picknick, zowaar. Op een strandje. Op een strandje! Prachtige dag bij Peter & Paul Fortress Wat erg apart was: het was lang niet warm genoeg voor op het strand chillen, maar de Russische dames staan in hun onderbroekjes met tietjes tegen de muur (er is een muur) om bruin te worden! HEH!? Ik was zó verbaasd! Ik heb er zelfs even mijn bril voor opgedaan. En no worries, ik heb er ook ongegeneerd een foto van gemaakt 9 mei, de dag dat wij terugkwamen uit Moskou, was het Victory Day. Kan wel stellen dat dat de belangrijkste dag is voor Russen. Hier wordt het einde van de WO II gevierd. Alle veteranen lopen dan in een parade en worden door iedereen bedankt. Heel mooi om te zien. Heel Nevski Prospekt was PROPvol met mensen. Kleine Yael heeft zich door de mensenmassa kunnen wurmen om de parade te kunnen filmen. Hierbij stop ik, want ik kan niet meer. Volgende keer vertel ik verder Er is namelijk veel meer! En meer dat zal gebeuren! Stay tuned, dus! Liefs aan al mijn dierbaren, jullie worden gemist.

21:58 - 22/10/2011 - comments {0} - post comment

Herfstvakantie is niet meer

De herfstvakantie. Het punt waarop, meestal, we in Nederland overgaan naar de echte herfst. Het betekent niks, herfst. Behalve dan dat ik binnenkort jarig ben en dat het gewoon koud wordt. De meerderheid van de Nederlanders heeft al minstens 1 keer geniesd. Vroeger was de herfstvakantie voor mij heel fijn; de eerste vakantie na het begin van het schooljaar. Je kon dan eindelijk weer bijkomen en ik besteedde dan uren aan bedenken wat ik met mijn verjaardag zou gaan doen en ik ging met mijn familie urenlang naar de geitenboerderij met regenlaarsjes om lekker onder de geitenkak thuis te komen, heerlijk. Urenlang Bassie en Adriaan kijken. Ik ging vroeger ook vaak bij vrienden spelen en hutten bouwen met mijn broers in de kamer van mijn ouders. Maar waarom schrijf ik nu dan over de herfstvakantie? Waarom haal ik die herinneringen op? Het begon met iets wat ik tijdens het journaal zag. Het ging over de Nederlanders en hun drukte. Telkens als er gevraagd werd hoe het ging, dan kreeg je het volgende lelijke antwoord: "Ja goed, druk." Welcome to my life. Het feit dat ik geen herfstvakantie meer heb gehad de afgelopen tig jaar, daarom schrijf ik. De bedoeling is nu, namelijk, dat ik druk aan het leren ben voor de tentamens na de herfstvakantie. En nondeju, het is geen herfstvakantie meer. Nee, het is studieweek. Gekkerds! Mogen we even tot rust komen alsjeblieft?! Nee. Gewoon niet. Bedankt. Het is wel lastig om dit te bekritiseren, want als ik geen herfstvakantie had gehad... shit, ik bedoel natuurlijk studieweek, dan had ik ook geen tijd gehad om te leren/studeren/repeteren. Ik moet wel; er is geen andere mogelijkheid en er is geen tijd om te verspillen. Vandaar dat ik mijn blog begon. Nu is het natuurlijk zo dat de docenten wél herfstvakantie hebben en onbereikbaar zijn om jouw oh zo dringende vragen te beantwoorden. Zo wacht ik al een paar weken op het definitieve antwoord of ik op stage naar Argentinië mag. Hallo, tickets worden steeds duurder! Weg uit de kinderboerderij, docenten! Ik mag lekker nóg een extra week wachten op het antwoord dus. Ik heb gemerkt dat ik deze week zo druk in mijn hoofd ben, dat ik het dus te druk heb om te leren. Oftewel, ik kan me niet concentreren omdat ik aan het stressen ben. Maar daar is geen tijd voor! Ik zing af en toe nog liedjes die mij herinneren aan de goede tijden, toen de herfstvakantie nog bestond voor mij. De tijd die ik nog niet associeerde met leren en extra werken, omdat je anders niet kan overleven. Dit zijn liedjes zoals die van mijn grote helden Bassie en Adriaan, tijdens de zoektocht naar de Huilende Professor Archibald Chagerijn, met zijn hulpje Joris. Oh, ik dwaal weer af. In ieder geval is de tekst van het liedje via deze link te lezen: http://www.adriaan-homepage.nl/pages/18_alle_liedjes/rustig.html En als dat niet werkt, heb je altijd nog het liedje van Samson en Gert: http://www.lyricsondemand.com/s/samsonengertlyrics/repeterenlyrics.html Het is nu tijd om de zaterdag van mijn studieweek in te luiden met een portie Human Rights Law. Eens kijken of het wat oplevert volgende week. Hou me vast, sta me bij.

21:46 - 22/10/2011 - comments {0} - post comment

Beesies

Het WK is begonnen... Eindelijk mag Nederland zich uiten in de favoriete kleur: Oranje.
Ik kwam op mijn werk aan, bij Albert Heijn, en ik kreeg te horen dat wij ook "oranje zouden gaan". Het verbaasde mij niet. Elke keer dat er iets gaande is in ons land, is dat ook te merken aan het promotiemateriaal van Albert Heijn. Dit keer waren het de Beesies. De Beestjes? Nee, niet de Beestjes. De Beesies. Nou, oke, vooruit dan maar. Dan voel ik me helemaal een Amsterdamse als ik het zo moet uitspreken!
Het zal menig mens verbazen hoe fanatiek de mensen zijn als het gaat om dit soort prulletjes. Het is namelijk niet de bedoeling dat wij deze Beesies gaan uitdelen. Nee, bij boodschappen krijg je er eentje. Ik krijg de meest rare discussies (jazeker, discussies) aan de balie als mensen mij komen smeken en uitleggen waarom ze perse een Beesie moeten en zullen krijgen.
Dit zijn de meest voorkomende smoezen:
1. Ik heb 4 kinderen, dus als ik er 1 krijg, dan is het oneerlijk.
2. Het is voor mijn kinderen. (NOT!)
3. (Terwijl ze super lang bij de kassa blijven staan..) Mag ik misschien dan uw Beesies hebben (tegen een klant)? 
4. Ik kom helemaal uit Groningen! Mag ik misschien 1 Beesie van je?! Ah, kom op..
5. Ik kom net bij de kassa vandaan en daar heb ik er geen gekregen (terwijl er allemaal Beesies uit de tas puilen).
6. Ik spaar ze. (Later!)

Wat ik hiermee duidelijk wil maken, is dat het belachelijk is dat mensen zo ongelooflijk veel moeite en tijd steken in het veroveren van een Beesie. DOE NORMAAL! Echt.. Oke, ze zijn leuk. Maar het gaat zo ver! Mensen die half huilend vragen of ze meer mogen! Zo was het ook bij de Welpies, de voetbalplaatjes, de Smurfen, Sneeuwwitje.. Mensen gaan zelfs meer boodschappen doen, zodat ze meer Beesies kunnen krijgen.
Tegen die mensen wil ik graag zeggen dat ze beter voetbal kunnen gaan kijken, in plaats van tijd steken in deze frutseltjes. En niet smeken, want dat ziet er lelijk uit.

10:34 - 22/6/2010 - comments {2} - post comment

Doei idee!

Vorig jaar rond deze tijd werd ik gek gemaakt door een collega; 'IK DOE MEE AAN DE DAM TOT DAMLOOP!' Ik moet eerlijk bekennen dat ik er weleens wat over had gehoord, maar het kwam nooit echt binnen. Tot vorig jaar dus, omdat ik zowat werd gedwongen om het aan te horen. Rond die tijd was ik ook bezig met rijlessen. Ik weet nog dat ik de auto instapte en vroeg aan mijn rijleraar 'hey, alles goed?' en hij antwoordde 'ja, goed. alleen beetje spierpijn, he.' Alsof ik moest weten waarvan, dus ik vroeg waarom. Hij zei 'ik oefen voor Dam tot Damloop.' Ja en toen was het voor mij genoeg. Eigenlijk was ik natuurlijk hartstikke jaloers, want het klonk allemaal zo leuk en als vette uitdaging en zo! Yael dacht, volgend jaar ben ik van de partij!
Nu is het inmiddels dat volgende jaar.. Ik helemaal blij met het idee. Ik had eindelijk een doel waar ik naartoe kon werken (is heel fijn als je even de motivatie om hard te sporten kwijt bent.. ;) ). Heel fijn gevoel erbij, omdat ik al iemand had gevonden die ook mee wilde doen en dus met mij wilde gaan trainen (sorry, Iris). Daarbij speelde ook dat ik volgend jaar in Rusland woon rond deze tijd, dus kan 'm dan niet lopen, kwam daarom prima uit! Natuurlijk tegen iedereen zeggen dat ik daaraan mee ging doen. En kijk, DAT had ik dus niet moeten doen.. Volgende dag wil collega mij gaan inschrijven.. Zijn de startnummers op! Heh, dat kan niet.. Huh? Nordic Walking.. nee, dat is met die stokjes lopen! Dat wil ik niet! Nou, wandelen dan.. NEE, dat wil ik ook echt niet! Fuck! Alle startnummers waren al uitverkocht.. Het ging abnormaal snel! Doei idee!
Maar ja, ik toch had afgesproken om te gaan trainen, dus gelukkig blijft dat idee wel bestaan en ik ga het ook echt doen! Echt :P

08:28 - 11/5/2010 - comments {0} - post comment

Waar maken we ons toch druk over..

'Enjoy life while you can!', zeggen veel mensen.
Ik dacht dat ik dat best wel deed. Lekker uitgaan en zo. Chillen, je weet zelluf..
Ongeveer 2 weken geleden had ik cursus Leidinggeven van Albert Heijn. We hadden het over hoe je om moet gaan met mensen die zich ongeoorloofd ziek melden. Een meisje vertelde dat zij niet zo lang geleden 3 keer op dezelfde dag een ziekmelding kreeg van ouders. Alle 3 de medewerkers bleken ernstige vormen van kanker te hebben... 2 jongens van 16 jaar en 1 van 18 jaar. 3 mensen op dezelfde dag opgenomen vanwege kanker...  Een paar dagen daarna was een vriendin van school erg verdrietig. Ik vroeg haar wat er aan de hand was. Ze vertelde dat een klasgenoot, die op uitwisseling was, botkanker had. Toen ik hoorde dat het een meisje was dat ik kende, schrok ik me te pletter. HEH?! ZIJ?! Hoe kan dat?!
Het is zo verschrikkelijk als je hoort dat iemand een familielid of vriend(in) heeft verloren aan kanker. En dan opeens is het iemand die je kent, waarmee je gesproken en gelachen hebt. Iemand waarmee je zenuwachtig was, vanwege een opdracht voor school. Iemand die heeft lopen vertellen over haar vriendje en haar toekomstplannen. Alles stortte voor haar in op het moment dat er bij haar kanker geconstateerd werd.
Voor mij werd die dag duidelijk dat 'enjoy life while you can' een andere betekenis heeft, dan ik had geïnterpreteerd.


20:00 - 1/5/2010 - comments {1} - post comment

moving again :)

Sinds januari dit jaar zit woon ik in Den Haag. Ik woonde daarvoor in Amsterdam, maar omdat ik in Den Haag op school zit, was het net even wat gemakkelijker om in Den Haag te gaan wonen.
Ik zit nu in een tijdelijke woning. Het meisje van wie deze kamer is, is nu in Canada op uitwisseling en ze zal eind juli terugkomen. Aangezien ik pas in januari/februari 2011 op uitwisseling ga, werd het voor mij ook tijd om alvast te gaan kijken voor een woning voor het eerste semester van volgend schooljaar.. Lastig he ;)

Een vriendinnetje van mij woont 5 minuten van school en zij gaat het eerste semester op uitwisseling, dus we hadden bedacht dat ik in haar huisje kon! Geweldig plan, zo op het eerste gezicht. Maaaaaar.. ik ben Yael, dus er moet wel iets misgaan. En ja hoor. Ik laat even alle lastige termen achterwege, maar het kwam er op neer dat het nogal "lastig" zou gaan worden, qua huur en zo. Erg kaa uu tee :P

Nu ben ik vandaag langsgegaan om het even allemaal uit te pluizen, na een drankje bij de Boterwaag op de Grote Markt te hebben gedronken. Geweldig temperatuurtje, trouwens. Na wat eten in het maagje kon ik weer nadenken en hebben we heel veel opgeteld en afgetrokken en we zijn tot de conclusie gekomen dat het nog best kan gaan lukken! Hoe nice?! Zeer nice.

Met die gedachte in het achterhoofd ga ik het laatste blok van school met volle kracht tegemoet.

20:54 - 28/4/2010 - comments {1} - post comment

Een wonderlijke dag

28 april, 02.00 uur

Het is laat. Morgen weer school. Waarom ben ik nou niet moe? Waarom ben ik alleen moe als het niet uitkomt? Tijd om wat te schrijven à la Carrie Bradshaw.

 

Op 27 april was mijn lieve vriendin Lizzy jarig. Alweer 21 jaar.

Het was mij een reisje uit Den Haag waard. De uitnodiging om met z’n allen te gaan eten in Amsterdam, maakte de dag op school wat gemakkelijker.

 

Wat is Herkelbach een mooie locatie! Het weer was prachtig! Alleen maar fijne mensen! Het kon niet misgaan en dat gebeurde ook niet. Het bleef mooi. Zelfs toen ik een traantje moest wegpikken vanwege het idee van Lizzy’s moeder om ieder even wat over Lizzy te zeggen. Bij het idee van spreken over onze vriendschap moest ik dus huilen! Ik ben echt zo in tranen… Haast lachwekkend. Dat vond ik eigenlijk wel genoeg zeggen; niets zeggen. Dat zegt genoeg over onze vriendschap.

We gingen met een glimlach weg. Geslaagde avond.

09:11 - 28/4/2010 - comments {1} - post comment

Description
Van alles over van alles

«  December 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Home
User Profile
Archives
Friends

Recent Entries
- Mijn verhalen uit Sint Peterburg op chronologische volgorde
- Herfstvakantie is niet meer
- Beesies
- Doei idee!
- Waar maken we ons toch druk over..

Friends
Hosting door HQ ICT Systeembeheer