Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Consider yourself BITCHED now!

Thursday 8 October 2009 - Hoogbegaafd

Het is geweldig als je je werktijden zo kunt indelen dat je het kind iedere dag van school kunt halen. Wat minder lollig is, is het gezelschap waarin je op het schoolplein verkeert. Een enkele uitzondering daargelaten zijn het allemaal snoevers en opsnijders. De brallers roepen luidkeels hoe slim en voorlijk hun kroost wel is. De pseudo bescheiden ouders delen je op fluistertoon mede dat X op tweejarige leeftijd Proust las, Y de relativiteitstheorie aan de buurkinderen uitlegt en Z supercalifragilisticexpialidocious binnen 20 seconden kan spellen. Achterstevoren. Gebruikmakend van het NAVO alfabet.
Vrijwel iedereen laat zich laatdunkend uit over het onderwijzend personeel dat niet in staat is de genialiteit van hun bloedjes te onderkennen. Daarom weigerde een kennis haar kinderen naar school te sturen voordat zij daartoe bij de wet verplicht was. Deze thuismoeder had met vlag en wimpel haar Pabodiploma behaald en stortte zich met ziel en zaligheid op haar innig geliefde proefkonijntjes. Nog voor zij de veters van hun orthopedisch verantwoorde schoeisel konden strikken, zetten zij hun d-tjes en t-tjes op de juiste plaats en maakten zij staartdelingen. Contact met leeftijdsgenoten was er nauwelijks want de belevingswerelden liepen te ver uiteen. Daarbij werden potentiele speelkameraden keer op keer op hun gebrekkige cognitieve vaardigheden en hun gelimiteerde vocabulaire gewezen. Daarmee smeed je geen vriendschappen voor het leven.
Maar ook de iets minder fanatieke thuisprofessoren kunnen er wat van. Het opscheppen begint al bij de geboorte. Er zijn altijd zuigelingen die eten als bootwerkers, kleuters die romans schrijven en prepubers die rechtstreeks op een hoogleraarschap afstevenen. Het is alsof ouders een hogere maatschappelijke status ontlenen aan een fictief IQ van hun kinderen. Het is niet vanzelfsprekend dat oudere kinderen en opvoeders papegaaiende wijsneuzen daadwerkelijk een hoog IQ hebben. En dan nog- wat dan? Tegenwoordig hecht men meer waarde aan andere letters voor de Q. Want met alleen een goede aanleg om ingewikkelde zaken te doorgronden ben je natuurlijk nog niet geslaagd in het leven.
Al die ouders die hun inderdaad iets sneller lerende kinderen gelijk hoogbegaafdheid toeschrijven, moeten toch maar afwachten of die aanvankelijke voorsprong bestendig blijkt. Grote kans dat het gemiddelde, hardlerende kind uiteindelijk succesvoller zal zijn op wat voor gebied dan ook.
En zijn niet bijna alle kinderen in beginsel hoogbegaafd? Als je je bedenkt wat een kind in de vormingsjaren zoal leert, gaat het je duizelen. Lopen, spelen, delen, spreken, sociale vaardigheden, rekenen, onderhandelen- en dat alles binnen luttele levensjaren. Als volwassenen hetzelfde klusje moeten klaren, zal dat zeker niet met zoveel gemak en vanzelfsprekendheid gaan.
Alleen als kinderen de pech hebben dat zij opgevoed worden door domme, vrijwel altijd afwezige of ongeinteresseerde ouders zullen zij hun aangeboren talenten niet kunnen uitbuiten. Daar worden ze vast danig gefrustreerd van en gaan dan later op schoolpleinen andere ouders lastig vallen met het ophemelen van hun kroost.
0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

Wednesday 7 October 2009 - Bierelftal

In het meest recente nieuwsblad van FC Babylon las ik dat het Bestuur een Bierbesluit (sic!) heeft uitgevaardigd. Zoals verwacht is het junioren onder 16 verboden waar dan ook op het verenigingsterrein alcoholische dranken te nuttigen. Voor de senioren is het Bestuur natuurlijk wat coulanter: per persoon kan men 1 biertje aan laten rukken in de kleedkamer. In een plastic beker. Na de zondagswedstrijd mag men zelfs 1 krat per elftal via de (dressing) roomservice bestellen. Het spreekt voor zich dat senioren te allen tijde hartelijk welkom zijn in de kantine. Hulde aan het Bestuur, want deze regel is meer dan duidelijk. Zelfs de voetballer die al aan zijn taks zit, begrijpt waar hij of zij aan toe is.

Enigzins verbaasd was ik dan ook toen ik enkele pagina's later de aankondiging zag van een wedstrijd van het zesde. Gekscherend wordt een laag elftal vaak een bierelftal genoemd omdat het bestaat uit lieden die hier door overgewicht, versleten knieën of een totaal gebrek aan talent terecht zijn gekomen. Die zich met al hun wilskracht twee helften inzetten voor de goede zaak om daarna pas echt te gaan genieten van het samenzijn. Goed, de aankondiging van de bewuste wedstrijd ging dus wel gepaard met de opmerking dat hierna de derde helft zou plaatsvinden.
Nee toch! Voor zover ik enig verstand heb van voetbaljargon is de derde helft synoniem aan het zich na een wedstrijd vol laten lopen met alcohol, meezingen met Frans Bauer en echtgenotes van medespelers in de billen knijpen. Maar dan toch zeker niet bij FC Babylon met hun kordate bierbeslissing?
Nou kom ik uit de tijd van zwart-wit televisies, kinderen die zich tijdens lange reizen op de achterbank vermaakten met het tellen van rode auto's of koeien en Hollanders die in de winter spierwit waren. Dus wellicht beschik ik over achterhaalde informatie. En hijst het zesde zich binnenkort fris gewassen en opgepoetst op de barkrukken om zich te laven aan glazen appelsap, mineraalwater en een frisdrankje. Ze gaan in de derde helft vast door met hun sjoelcompetitie of praten onder leiding van de Matthijs van Nieuwkerk van FC Babylon over sociaal-maatschappelijke thema's. Iets anders zal het toch niet wezen als het op deze wijze wordt medegedeeld?
Het Bestuur heeft toch niet voor niets zo'n politiek correcte verordening openbaar gemaakt?
0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

Tuesday 6 October 2009 - Power couple

Ze zijn in, de stelletjes waarvan beide partners aardig wat in de al dan niet internationale melk te brokkelen hebben. Zoals een gehuwd stel nieuwslezers, zangeressen en hun dirigenten, architectenkoppels, de vele acteursstelletjes en als we over de grens gaan kijken, zien we daar nog meer van die zogeheten power couples. Soms vraag je je af of het slechts een geslaagde fusie is tussen twee aandachttrekkers, maar vaker valt te constateren dat macht erotiseert. Dus deelt zo'n koppel niet alleen met plezier een Hästens, maar ook een werkkamer en misschien zelfs een persvoorlichter.
De trainer en ik zien dat wel zitten, een positie als de Barack en Michelle van FC Babylon. Met zijn voetbalinzicht en mijn pen zouden we een staatsgreep moeten kunnen plegen. Zodra we het driemanschap onschadelijk hebben gemaakt, kan er gewerkt worden aan een significante verbetering van een op laag niveau gestart spelervolgsysteem. Jammer voor Snuf en Snuitje, maar de Dikke Deur kan zich beter uitleven op de kinderen die hij voor zijn dagelijks brood voorbeeldig begeleidt. (Nog even, Snuitje: met "driemanschap" bedoelen wij dan ook een op Oosteuropese leest geschoeide oligarchie. Als we het Cocktail Trio hadden bedoeld, hadden we dat wel luid en duidelijk gezegd.) In onze voetbalstaat gaat het puur om het voetbal. Geen zelfverheerlijking en er wordt niet langer over het hardwerkende middenkader van de hiërarchie heengewalst.
Er wordt door sommige mensen op de vereniging al met argusogen naar ons gekeken. Wees gerust: wij komen met goede bedoelingen. Mr and Mrs Smith- at your service! Maar ja, wij zijn nou eenmaal geen Brangelina, dus verzinnen we snel andere artiestennamen. Zoiets als The Beauty and the Bitch?
0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

Monday 5 October 2009 - Oud

Op een gegeven moment zei mijn vader dat wij automobilisten niet meer mochten uitmaken voor “ouwe lul” omdat de rest van de weggebruikers dat zo zoetjes aan wel van hem zou zeggen.

Zelf heb ik nooit enige noodzaak gevoeld om welk rijbewijs dan ook te gaan halen en dus zit ik al jaren naast dezelfde chauffeur. Die het liefst rijdt alsof hij de enige is op een verlaten circuit. Dat levert zeer regelmatig heftige boetes op wegens snelheidsovertredingen. Tot mijn onuitsprekelijke geluk is hij te arm en netwerkloos om in het echt deel te nemen aan autoraces, want dan zou ik geen oog meer dicht doen.

Soms rijdt hij slechts een beetje harder dan de borden aangeven en kan ik vanaf de passagiersstoel rustig om me heen kijken wie zich zoal op de weg begeeft.

Ondanks het feit dat ik zelf nu van middelbare leeftijd ben, erger ik me aan mensen die nòg ouder zijn. Die grijze golf moet lekker naar uitvoeringen van klassieke muziek gaan, maar dan wel met het openbaar vervoer.

Op verjaardagen hoor ik niet zelden “Mammie is zo zelfstandig- ze is 86, maar rijdt nog 2 keer per week naar de bridgeclub!” en “Papa heeft al 70 jaar zijn rijbewijs. We zijn zo trots op hem!” Ja, dat zal allemaal best wel, maar hebben die kakelende kinderen op leeftijd hun verwekkers weleens zien deelnemen aan het alsmaar drukker wordende verkeer?

Met een angstaanjagende regelmaat zie ik blauwe permanentjes en kalende schedels met ouderdomsvlekken over de weg sukkelen. Toegegeven, het is moeilijk om in jaren zeventig woonwijken de weg te vinden, zelf met navigatie. Oude mensen willen trouwens niet zo’n ding, want ze luisteren niet graag naar die snotneuzen die alles beter weten en ook is er een maximumvolume op zo’n ding en dat is niet altijd toereikend. Maar het is hetzelfde liedje op de snelweg. Veel harder dan 90 wordt er meestal niet gereden en de geriatrische jakkeraar blijft veelal te lang rijden op de linkerbaan. Normaal, op een ontspannen manier rijden is er ook niet bij. Of men zit onophoudelijk te beppen met medereizigers en oude mensen hebben nog manieren geleerd- die kijken je aan als ze tegen je spreken. Levensgevaarlijk. Of zij zitten volkomen stijf van de stress met wit uitgeslagen knokkels aan het stuur met de dubbelfocusbril tegen de voorruit gedrukt.

Waarom gaat men niet lekker met het openbaar vervoer? Toch niet omdat men bevreesd is voor de agressie van de jeugd van tegenwoordig? Geloof me, als bussen, trams, metro’s en treinen vol zitten met ouden van dagen, vluchten de raddraaiers zodra de pensionado’s terugslaan met verhalen over oorlog, bezoeken aan allerlei medisch specialisten en de goede oude tijd. Een knappe randgroepjongere die de maag op dezelfde plaats houdt als iemands oma of opa een minutieus verslag geeft van ingrepen aan lichaamsdelen die bij een 18-jarige nog volop werken.

Het is maar goed dat mijn moeder geen rijbewijs heeft, want ik vrees dat zij mij na het lezen van dit stukje tegen het asfalt zou rijden. Dus laat ze het bij een diepe zucht en de woorden “”Ach, jullie jonge mensen…….. Denken dat jullie alles beter kunnen!”  En met dat eerste gedeelte kan ik nog jaren voort. En dan ben ik zelf oud.
0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

Monday 5 October 2009 - Blauw

De laatste tijd vond ik mijn werk niet zo leuk meer. Dus ging ik een beetje bedenken welke carrièreswitch geschikt zou zijn voor mij.
Tijdens het door mijn man zo verfoeide eetlezen viel mijn oog veelvuldig op het breed uitgemeten voorpaginanieuws over onze Hermandad. Helaas staat blauw mij absoluut niet en ik moet er niet aan denken dat ik mij iedere ochtend in dat spuuglelijke, vormeloze uniform prop. Maar, in schril contrast tot wat mij zo ergert aan mijn werk, kom je bij de politie als werknemer zo ongeveer overal mee weg. En dat lijkt me voor de verandering wel eens leuk.
Als ik mij niet vergis, zit na Hoek van Holland een deel van de daar aanwezige agenten, stil of niet, thuis. In de ziektewet, met sporen van de doorstane doodsangsten nog in het lijf. De baasjes die niet naar de noodkreten van de agenten wensten te luisteren, slapen goed. Zij weten dat er een mannetje op de zaak is gezet, maar die was ooit één van hen. Dus zal het wel los lopen met de strafmaatregelen.
Als agent kan je ook straffeloos toezien hoe de man met wiens auto hij in botsing kwam, te water raakt en verdrinkt. Direct haast een Blauw Baasje zich naar de media, want de betreffende agent had erge pijn in zijn hoofd van de klap. Dan kan men niet van hem verwachten dat hij een vinger uitsteekt, toch? Nou, ik kan me nog herinneren dat John de Wolf met krammen en tulband om het hoofd vrolijk doorbuffelde na in het veld neergeslagen te zijn. Ook Piet Velthuizen weet het zeker: zelfs met een enkel die op vier plaatsen is gebroken, keept hij gewoon door.
Journalist Alberto Stegeman heeft deels undercover een hele reportage gemaakt over een draaideurcrimineel die zijn zoveelste motorfiets jatte. De stuitende lamlendigheid van het politiebureau in Soest had tot gevolg dat menig motorhuis in dit land zal besluiten bij proefritten een bijrijder mee te geven. En was deze reporter ook niet degene die onthulde dat politiemensen te pas en te onpas hun auto gratis parkeren? Bij nader inzien, dat zal Peter R. de Vries wel zijn geweest. Die heeft wel vaker met onfrisse politiepraktijken te maken.
Laatst is iemand opgepakt en voorzien van een fikse boete omdat hij een paar letters op zijn hoofd had laten tatoeëren. Hij hield vol dat het een afkorting was voor de drankjes die hij en zijn maten graag nuttigen, maar de diender meende er een grove belediging jegens het hele corps in te ontdekken. Discussie voeren was geen optie. De politie was onvermurwbaar en de man mocht dokken. Tip: laat gewoon je hele schedel volzetten met het alfabet. Kijken welke zure dienstklopper daar verboden lettercombinaties uit weet te halen.
Volgens mij heeft iedere moderne Bromsnor een heerlijk leventje. Niks boeven vangen, maar lekker bonnen uitschrijven voor kapotte fietslampen van rijwielen die wellicht in het donker niet eens de schuur verlaten.  Of kinderfeestjes verstoren omdat de aanwezigen in de weer waren met zwartgespoten Bart Smit blaffertjes. Verkleed als Darth Vader of Chewbacca- was blauwmans bang dat de als R2D2 vermomde kleuter een bank zou overvallen met zijn imponerend schiettuig? Echt een actie die de burger het idee geeft dat over ons gewaakt wordt. En omdat de snelheidslimiet met 3 kilometer per uur overschrijden natuurlijk een doodzonde is, valt daar ook nog een hoop eer te behalen. In het geval dat een kitsmurf door zijn daden of juist door gebrek daaraan de krant haalt, is er altijd een woordvoerder die welwillend over het hart strijkt.
Eigenlijk hoef ik niet langer na te denken. Morgen zeg ik mijn baan op.
Pfff, van dat geprakkizeer heb ik gewoon dorst gekregen. Barman, mag ik acht cola en acht bier?

0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

Monday 5 October 2009 - Complex

Als je vrijwel in je eentje verantwoordelijk bent voor onder andere het invoeren van de burgerlijke stand en het feit dat men op het vasteland rechts rijdt, ben je natuurlijk een grote jongen. Toch staat Napoleon te boek als onderdeurtje, maar dat schijnt weer te komen door de Britse spotprenten van weleer. Maar ja, die willen liever links rijden en hebben nog lang vastgehouden aan hun niet-continentale maten en gewichten.
Die arme Napoleon B. wordt door sommige kwalijkdenkenden gezien als de voorloper van een andere vent die ook zijn zinnen gezet had op een Verenigd Europa. Niet lollig als je bedenkt dat de negentiende eeuwse keizer voornamelijk dacht aan een politiek-economische eenheid zonder daarbij hele volksstammen uit te roeien.
Uiteindelijk is het door koudegrondpsychologen gelanceerde Napoleon complex dan ook niet historisch onderbouwd. Maar wie eenmaal heeft gelezen dat mannen die klein van stuk zijn zich graag door middel van verbale intimidatie opblazen tot proporties die meer bij hun ambities dan hun fysiek passen, blijft ze in hun eigen omgeving herkennen. De haantjes die het uiterlijk van een krielkip hebben. De ultieme "coq" is natuurlijk Nicolas Sarkozy. De huidige echtgenote en zij die haar voorging steken allebei zeker een halve kop boven Monsieur le Président uit. Arme Carla Bruni- toen zij nog couturemodel en fluistermeisje was, stal zij op torenhoge escarpins het hart van menig popster en filosoof. Nu schuifelt zij -toch immer bevallig- rond op ballerina's. Inmiddels is uitgelekt dat haar man op een sinaasappelkistje achter het spreekgestoelte stond toen hij naast  Barack Obama, ooit een redelijk basketball speler, een speech afstak. Nog gênanter zijn de krantenberichten dat werknemers van Franse bedrijven geselecteerd worden op (gebrek aan) lengte tijdens werkbezoeken van de president en ministers. Niemand mag uitsteken boven de machtigste man van de republiek en dat houdt in dat je een dagje vrijaf hebt als je langer bent dan 1.70 meter. Misschien zou een bezoek aan de Efteling een leuk uitje zijn voor het presidentsgezin?
Om mij heen zie ik ze regelmatig, de Napoleons in de dop. Meestal zijn het regelneefjes bij verenigingen en leraren die niet bijster populair zijn bij de leerlingen. Mijn levensgezel heeft de bouw en uitstraling van Alex de Tank en hij heeft pas echt last van kleine jongens met grote ambities. Op zijn werk, bij het uitoefenen van zijn grote passie en zelfs als hij in een winkel staat te onderhandelen, overal ziet hij kereltjes die zichzelf staan op te blazen. Soms wordt hij daar zo moe van, dat hij zijn rug recht en zijn borstkas volzuigt met ongezonde Rijnmondlucht. Met sardonisch genoegen kijkt hij tijdens het praten dan net iets meer langs zijn neus naar beneden waardoor de man in kwestie zich nog kleiner voelt. Misschien wat kinderachtig, maar vooral die pseudo Dick Advocaten zijn zo klein van geest, dat je je weleens laat uitdagen.
Overigens is het het Napoleon complex net zo sexe-gebonden als het naar Oedipus genoemde psychologische fenomeen. Alleen mannen hebben er last van, want vrouwen die klein van stuk zijn, weten hun postuur meestal in te zetten als voordeel. En niet zelden staan zij aan de zijde van mannen die qua lichaamslengte uitsteken boven het gemiddelde. Hoe groot zou Joséphine zijn geweest?
0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

Monday 5 October 2009 - Beter, best

Op aanraden van een vriendin verdiepte ik me online in The Secret. Al lezend voelde ik een gevoel van irritatie opkomen. Natuurlijk wil ik heel graag geloven dat ik door middel van visualisatie kan krijgen wat ik wil. Want ik ben 's werelds grootste dagdromer en iedere maand heb ik een schitterend scenario op mijn netvlies: wat te doen met de jackpot. Helaas heb ik die voornemens nog niet ten uitvoer kunnen brengen. Ook is mijn jongemeisjesdroom tot op heden niet uitgekomen: ik wilde koningin worden.

Het grote geheim om te bereiken wat je wilt repte niet van de hoogtes waarop je de lat kunt leggen. Misschien had ik als verwende oudste dochter stampvoetend en manipulerend de boel thuis kunnen regeren. En van mijn zakgeld had ik bij Bart Smit wel een diadeempje kunnen aanschaffen.
Het artikel dat ik las, maakte ook melding van een nadeel van deze manier van doendenken. Wat als het nou niet lukte? Betekent dit dan dat je het niet graag genoeg wil? Dat je die George Clooney kloon niet krijgt omdat je er niet uitziet als een stripper of in het geniep twijfelt aan zijn geaardheid? Dat je niet genoeg wilskracht hebt om je diepste verlangen het universum in te slingeren opdat je wensen uitkomen?
Het deed me een beetje denken aan supermodellen en de soms desastreuze gevolgen die het kan hebben als je jezelf wijsmaakt dat je er ook zo kunt uitzien. Als je vergeet dat hun uiterlijk ten eerste genetisch bepaald is en dat er zoiets bestaat als photoshoppen, zou je kunnen geloven dat hongeren, sporten en shoemacheren hetzelfde effect kunnen hebben. Maar nog meer deed het me denken aan Lance Armstrong. Eerlijk is eerlijk, ik moet toegeven dat ik de man al vanaf dag 1 eng vond omdat hij van die koude ogen en dunne lippen heeft. Toen had ik hem nog geen etappe zien winnen en geen persconferentie horen geven. Met andere woorden: antipathie op het eerste gezicht. En tot grote verontwaardiging van een boel mensen uit mijn omgeving kon ik niet terugkomen op mijn eerste indruk. Zelfs niet toen de man een helse ziekte overwon en de allerbeste niet-allround wielrenner werd. Eerlijk gezegd vond ik hem toen nog enger.
Dat komt door het woord "overwon". Als een ware Lancelot ging hij die nare celletjes te lijf en kwam als overwinnaar van het strijdtoneel. Iedere keer als hij pronkte met alweer een succes op sportief gebied was de boodschap duidelijk: als je wil kan je alles en iedereen verslaan.
Noem me een pessimist, maar ik geloof er niet in. Net zo min als ik weiger te geloven dat God een bedoeling heeft met de narigheid die de mensheid teistert. Er zijn nou eenmaal gebeurtenissen waarbij je niet meer kan doen dan doekjes voor het bloeden aanschaffen. Storten op giro 555 of vrijwilliger worden is mijn devies.
Een uur na het lezen van het stuk waar ik zo korzelig van werd, viel het tijdschrift BOEK in de bus. Met daarin een voorpublicatie van het autobiografische Beter van Olympisch kampioen Maarten van der Weijden. Slikkend van ontroering heb ik het stuk gelezen en ik weet dat ik het boek ga kopen en door ga geven. Ook in het AD van dit weekend is er aandacht voor dit indringende, door de klare taal erg pakkende boek.
De schrijver zegt het zonder omwegen: hij heeft geluk gehad. Kamergenoten die net als hij heel graag wilden genezen, zijn er niet meer. Maarten heeft ondanks een 30% overlevingskans toch met veel geluk en inzet een gouden medaille om zijn nek. Niet omdat hij positief dacht en de ziekte zijn lichaam uit joeg door te geloven in zichzelf. Hij geloofde in de behandelend artsen.
Nou ben ik niet zo gauw idolaat van iemand, maar ik heb zoveel bewondering voor deze man. Omdat hij geen rubberen armbandjesdragende sekte om zich heen bouwt. Hij is een jonge man die eerst gruwelijke pech had, toen alle geluk van de wereld en daarna in staat was iets heel, heel moois te doen.
"Zonder geluk vaart niemand wel", zegt mijn moeder vaak. En daar is niets geheimzinnigs aan.
0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

Monday 5 October 2009 - Privacy

Sinds Salander weet ik nu dat je Google niet alleen kunt gebruiken om weer een synoniem voor het woord "leuk"op te zoeken. Al dan niet bewegende beelden van voetballers, filmacteurs en popidolen zijn nu ook met een muisklik tevoorschijn te toveren. Maar je kunt ook legaal vinden wat zij met wat spectaculairder resultaat op onrechtmatige wijze verkrijgt. Wat een narigheid je niet tevoorschijn kunt toveren met die vele zoekmachines van tegenwoordig.
Jaren geleden was ik erg sceptisch over de 21e eeuwse communicatiemiddelen. Informatie uitwisselen doe ik het liefst face to face, geschreven berichten zijn vaak vrijelijk te interpreteren. Nog steeds maak ik weinig gebruik van de sms functie op mijn telefoon. Vind ik iets voor mensen die te laf zijn om je in een (telefoon)gesprek een negatieve boodschap door te geven. Weleens twee volkomen passieve, onderuitgezakt zittende mensen in de kroeg een uit monosyllaben bestaande conversatie horen voeren? Heel veel mensen doen dat per sms: het toont de buitenwereld dat je deelneemt aan de maatschappij. En misschien zelfs dat je onmisbaar bent en te allen tijde oproepbaar dient te zijn.
Hyves en Facebook vond ik ook een beetje link. Zeker toen ik op het uitgebreide Hyvesnet geconfronteerd werd met de netwerkpagina's van mijn leerlingen. Best aardig om te zien dat iemand harige huisdieren heeft, leuk om te weten dat de persoon in kwestie "ff chille" is. Maar ik wil niet weten hoe de kinderen er in badkleding uitzien, waar zij tattoos hebben, wat zij in het weekend uitvoeren en ik wil al helemaal niet weten dat die best leuke knul door allerlei stoephoeren liefkozend "gangsta" en "sexymotherfucker" genoemd wordt.
Uiteindelijk ben ik toch overstag gegaan. Hyves is zo handig om in contact te blijven met mensen die uit je gezichtsveld zijn verdwenen. Elkaar opbellen gebeurt gewoon niet, maar van beide kanten is er soms aanleiding een krabbel achter te laten. In ieder geval heb ik op Hyves een pseudoniem- iedereen kent het, maar ik heb nooit ervaren dat mensen vreemde dingen doen met die informatie. Ook sta ik ingeschreven bij Facebook en wel onder dezelfde schuilnaam. Maar ik kom alleen op die site om de foto's en reisverslagen van  mijn vriendin T. te zien. Mijn Windows Space gebruik ik om mijn schrijfsels te publiceren. Die worden toch alleen maar door mijn vriendinnen gelezen, dus dat kan geen kwaad. Desalniettemin kan een ieder die dat wil mij heel goed leren kennen via die stukjes.
Online zoekpartijen hebben me een schat aan hilarische info opgeleverd over iemand die een heel hoge dunk heeft van zichzelf. Dat hij een compleet verkeerd beeld van zichzelf heeft, komt hoogstwaarschijnlijk door zijn eega. De niet onaardig ogende vrouw met de dan wel licht hysterische stem is lyrisch over hem. Hij is de knapste, slimste en meest sympatieke echtgenoot op aarde en als vader streeft hij zelfs Cliff Huxtable voorbij. "Mijn maatje" noemt ze hem- een passend diminutief voor iemand met die gestalte. Erachter komen dat iemand die een communicatieve onbenul is en het kindertelefoonteam overuren bezorgt, voor zijn dagelijkse Kingkorn iets sociaals doet met jongeren, is wel heel bijzonder. Tussen regels van een gastenboekreactie door lezen, levert de suggestie van een conflictueuze toestand bij een vorige werkgever.
Zo maakt iemand zich te sappel om gezichtsverlies bij een derderangs amateurvoetbalclub terwijl zijn privacy op de digitale snelweg ligt.
Dus ben ik erg voorzichtig met mijn persoonlijke gegevens. De Salander die via het wereldwijde web kan achterhalen hoeveel ik weeg, krijgt mijn gewicht in boeken cadeau.
0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

Monday 5 October 2009 - Twitteren

Schijtziek word ik ervan, dat getwitter. "Het is zo leuk en handig om constant op de hoogte te zijn van onze bezigheden", zeiden mijn vriendinnen. Omdat ik heel veel van die meiden hou en best wil weten waar zij zich onledig mee houden, ben ik uiteindelijk overstag gegaan.
Maar nu moet ik wel honderden keren per dag naar mijn laptop rennen om geen tweet te hoeven missen. Stel je voor dat vriendin X meldt buikpijn te hebben- dan moet ik toch kunnen reageren dat ook ik ongesteld ben? En wat als ik nou net mis dat Y hardop roept dat zij twijfelt tussen twee beeldige trouwjurken? Dat Z beteuterd piept dat de zwangerschapstest wéér negatief was? Je voelt je verdorie geroepen dag en nacht te checken of er een catastrofe of juist een blijde gebeurtenis in je vriendenkring plaatsvindt!
Je kunt ook beroemdheden volgen, vernam ik. Tja. Wil ik wel weten dat Marco Borsato gelukkig nog wel kon pinnen bij Etos, dat Dolph Lundgren in slaap was gevallen op de zonnebank, dat Doutzen Kroes haar eerste rimpeltje heeft ontdekt?
Twitteren, verbale diarree is het. Ik ben gekgekwetterd en uitgekwinkeleerd.
0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

Monday 5 October 2009 - Visitekaartje

Mijn kleine broertje, 39 toch alweer, overhandigde mij gisteren zijn visitekaartje. Een mooi vormgegeven stukje papier met zijn volledige naam, leuk logo en zijn niet kinderachtige functie. Uit zijn binnenzak kwam nog een hele stapel die hij trots uitdeelde aan loslopende familieleden. En voor het eerst in mijn leven wilde ik ook een visitekaartje.

Maar ja, ik ben docent Engels zonder stagebegeleidersfunctie (Could you spell that, please?) en mijn boeken zijn voorlopig het uitgeven niet waard. Een door de baas gefinancierd kaartje zit er voor mij dus niet in. Zit er niks anders op om zelf iets te ritselen. Het wereldwijde web heeft heel wat "gratis" visitekaartjes in de aanbieding, dus die hindernis was snel genomen. Maar hoe moet zo'n ding er nou uit zien? En minstens zo belangrijk: wat moet ik er eigenlijk mee?

Plotsklaps kreeg ik een briljante ingeving: afgelopen week werden mijn gesprekspartners en ik op de voetbalvereniging niet erg subtiel afgeluisterd door Snuf en Snuitje. Deze marionetten van de Dikke Deur van FC Babylon waren blijkbaar razend benieuwd naar wat wij zaten te konkelefoezen en zij stonden dan ook ongegeneerd te luistervinken. Kijk, een volgende keer draai ik me om en zal ik het dynamische duo toesnauwen dat de Muur al bijna 20 jaar geleden is gevallen en dat ook de Stasi inmiddels is opgeheven. Raus, bitte!

Maar het kan natuurlijk een stuk feestelijker. Met een visitekaartje. Daarop: Consider yourself BITCHED now! Kort en krachtig gaat bij mij nou eenmaal beter in de taal die mijn ouders spraken om de kinderen om de tuin te leiden. Plus de mededeling dat zij zichzelf terug kunnen vinden op http://bloggers.nl/youhavebeenBITCHED.

Nu nog even nadenken over de vormgeving van het kaartje. Wellicht matzwart met purperen letters? Opgeleukt met een glanzend zwarte kat, gifgroene slang of een elegante doch dodelijke vechthond? Maakt niet uit- ik voorzie al dat de prullenbakken bij FC Babylon binnenkort volzitten met wat ik uit te delen heb. Hier heb je mijn kaartje!

0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

Monday 5 October 2009 - Lasciate ogni speranza, voi ch'entrate

"Mama is niet boos, mama is verdrietig", hoor ik lieve moeders om me heen weleens zeggen. Nou, deze mama is soms behoorlijk boos en als ik heel verdrietig ben, komt dat ook vaak door boosheid. Dan kan je wild om je heen gaan slaan, maar met mijn kleine postuur zou dat niet veel zoden aan de dijk zetten. Om nou te voorkomen dat ik vandaag of morgen toch eens mocht exploderen, ben ik gaan schrijven.

Met de Babylon boeken van Imogen Edwards-Jones in mijn gedachten schrijf ik een online feuilleton over FC Babylon, de voetbalvereniging die het eigen Normen&Waarden reglement met voeten treedt. Binnenkort volgt nog een Babylon College, want over mijn werk valt ook nog wel het een en ander te bitchen.

Het lucht werkelijk op als ik kan schrijven over dingen die me opvallen, irriteren of gewoonweg razend maken. Sommige situaties of mensen roepen gewoon "stukjes" in het leven. Zodra in mijn persoonlijke ruimte wordt ingebroken, sla ik terug. Met de pen. En ja, er zijn al mensen gesignaleerd die me wat angstig gadeslaan zodra ik aan kom trippelen op mijn Manolo's.

Mijn FC Babylon is te vinden op Hyves. Dezelfde schrijfsels en nog veel meer staan op een Space die alleen interessant is als je toevallig geïnteresseerd bent in literatuur en/of muziek. Hier wordt wel een selectie geplaatst. Maar dan natuurlijk niet die snotterverhalen over prachtige opera uitvoeringen of gloedvolle betogen over boeken die iedereen zou moeten lezen.

Mijn zoon, man en moeder houden van me en Jezus houdt van ons allen- dus wie maakt me wat. Wie het zat is om te figureren in mijn blogs gedraagt zich voortaan maar fatsoenlijk. Een welgemeend mea culpa zou aardig zijn, maar lijkt me wat teveel gevraagd.

Welkom, slijk der aarde. Het was geen onverdeeld genoegen met u kennis te maken. Mijn Tod's zijn schoongepoetst- these boots are made for walking!

0 CommentsPost A Comment!Permanent Link

About Me

Wie mij verbaast, irriteert of boos maakt, kan zichzelf binnen een mum van tijd terugvinden op mijn blog.

Recent Posts

Hoogbegaafd
Bierelftal
Power couple
Oud
Blauw

Links

Home
View my profile
Archives
Friends
Email Me

Friends


Hosting door HQ ICT Systeembeheer