Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?
Today's Menu

Description

Dat wat ik zie, hoor en beleef incl. mijn (ongezouten) mening. Menu wordt geserveerd met datum, tijd en ruimte voor comments.


My Links

* Home
* My Profile
* Weblog Archives
* Friends
*My Photo Album

Roltrap

Geleund tegen de railing wacht ik bovenaan de roltrap op mijn vriendinnetje Hester. Ze komt aan vanuit Nijmegen, ik was er al. Een soort carpoolen, maar dan anders; Den Bosch als middenweg. Naast mij staat een jonge vrouw, mijn leeftijd, misschien net iets ouder.

'Sjjjjjjj!!!' roept ze.
Een klein blond meisje van nog geen vijf jaar oud maant mij stil te zijn en slechts te fluisteren. "Mijn papa komt zo, en hij mag mij niet ziehiiien! Ik verstop me stiekem!" Ondanks mijn aversie tegen kinderen besluit ik het spelletje mee te spelen en zeg ik op fluistertoon 'Okeeeeeee! Ik zal niks verklappen'. Ze giechelt en gilt en staat te springen als een gek. "Mijn paaaapaaaa komt zoooohoooo!!".

Het wordt me duidelijk dat dochterlief erg verheugd is om papa weer te zien. Volgens mij doet ze het bijna in d'r broek van de zenuwen. Haar moeder lijkt wat minder enthousiast, wat de reden hiervoor is, is me nog niet duidelijk maar ik begin met mezelf een weddenschap af te leggen:
1. Papa en mama hebben ruzie.
2. Papa is op zakenreis geweest met zijn niet geheel onaantrekkelijke secretaresse.
3. Papa en mama zijn gescheiden.
4. Mama is ongesteld.

Niet veel later komt papa de roltrap op en ziet uiteraard direct de kleine meid verscholen achter moeders staan. Hij is niet zo welwillend als ik en rent meteen op haar af om het onzichtbare effect van het meisje geen kans te geven. Moeder wordt half omver gelopen en het enige wat vader en dochter doen is gillen, rennen, kietelen en knuffelen. Mama is al doorgelopen en roept geergerd dat ze wil gaan. Het meisje is door het dolle heen en papa lijkt minstens zo enthousiast. Ze vraagt haar vader waarom hij zijn slaapzak meegenomen heeft. "Dan kan ik bij jou op de kamer slapen!".

Kijk, dat veranderd de zaak. De opties 1 t/m 4 zijn nog steeds van kracht. Al lijken optie 2 en 4 wat afgezwakt, want dan had hij op z'n minst zijn vrouw gedag gezegd. Hij ziet dat ik geamuseerd naar ze zit te kijken en zegt vol trots, blijdschap en een lichte flirt: "Lief is ze he?"

Ik zal nooit weten wat er zich in huize jonge-vrouw-wacht-op-vader-van-dochtertje-bij-de-roltrap afspeelt. Wel weet ik dat het kleine blonde meisje nog nergens last van heeft.


Posted: 10:53, Tuesday, February 12, 2008
Comments (3) | Add Comment | Link

Bimbo's en Burka's

http://www.youtube.com/watch?v=JcCOktdsz-0

Een van de meest spraakmakende televisiemomenten van het afgelopen jaar is wat mij betreft bovenstaand fragment uit de NPS thema avond 'Bimbo's en Burka's'. Tijdens deze thema avond onder leiding van Jeroen Pauw en de Meiden van Halal, kwam een aantal tegenstellingen in multicultureel Nederland aan de orde, onder andere homoseksualiteit en religie.

Te gast is onder andere Hans Teeuwen. Hij wordt door de meiden van Halal onder handen genomen en gevraagd waarom hij ze heeft beledigd in een van zijn liedjes. De meiden van Halal gaan het gesprek vol zelfvertrouwen in; dit varkentje zullen wij wel even wassen, denken zij. Hans Teeuwen begint op zijn manier rebels. Naarmate het gesprek vordert merk je paniek bij de dames; hij blijkt minder makkelijk te gronde te richten dan gedacht.

Teeuwen verrast me uiteindelijk door zichzelf op een zeer sterke en serieuze manier uit te leggen. Hij meent het en maakt verschillende punten met goede argumenten. De meiden van Halal gaan in de verdediging door truttig te kleineren en zijn uitspraken af te doen met dingen als; hoe lang heb je gestudeerd voor deze one-liners?

Of je het nou eens bent met de dames of met Teeuwen, dat is niet echt van belang. Maar Teeuwen vat wat mij betreft een zeer gevoelig punt in onze samenleving uitstekend samen:
gelovigen hebben de neiging een monopolie te hebben op de waarheid.

In De Wereld Draait Door koos schrijver Joost Zwagerman onlangs dit stukje als zijn fragment van de maand en zei; er gebeurt heel veel in dit fragment, (...) het zijn twee gescheiden werelden die na dit gesprek nog verder uiteen zijn gevallen dan ze daarvoor waren.

De thema avond was een mooi initiatief wat had moeten zorgen voor meer begrip en inzicht. Helaas bekroop mij vooral een pijnlijk gevoel van versterkt wantrouwen van reeds bestaande denkbeelden. Maar ik blijf hopen; lang leve de multiculturele samenleving. Hoezee!


Posted: 21:54, Monday, October 1, 2007
Comments (0) | Add Comment | Link

Ongepaste kamer

Het is tijd voor vrouwengezeik. Bij de afdeling Paskamers van de H&M hebben ze het wiel niet uitgevonden, evenals bij The Sting, Bijenkorf, V&D en mening ander kledingverkopende winkel. TL-licht werkt niet in je voordeel, maar dat schijnen ze daar nog niet te weten.

De bedoeling is toch dat je denkt; Nou, dit staat me leuk! Die nemen we mee. Maar nee hoor, in plaats van een portie zelfvertrouwen krijg je een depressie in je schoot geworpen. Zie ik er echt zo uit van de achterkant? Sinds wanneer heb ik daar van die rare bobbels? En waar komen die oneffenheden ineens vandaan?

Oud nieuws, maar ze zitten er al tijden. In normaal licht zie je het alleen niet en vind je jezelf nog best te pruimen. Maar na een dag lang kamertje in, schoenen uit, broek uit, shirt uit, broek aan, truitje aan, truitje uit, broek uit, shirt aan, broek aan, schoenen aan, kamertje uit, is je zelfbeeld volledig beschadigd.

Waarom ze steevast die lampen blijven gebruiken is voor mij een raadsel, maar een ding is zeker; sex in een paskamer is bij deze van mijn wensenlijstje geschrapt.


Posted: 12:27, Friday, August 3, 2007
Comments (0) | Add Comment | Link

Penny Girl

Op 8-jarige leeftijd kreeg ik mijn eerste paardrijles. Ik had een rijbroek, rijlaarzen, een feloranje zweep en een cap. Die cap zette ik voor vertrek naar de manege al op mijn hoofd. Ik had paardenpostpapier en ik sliep onder een paardendekbed. Ik spaarde paardenstickers en ik knipte paardenplaatjes uit. Ik was een penny-girl.

Dagenlang fantaseerde ik over een eigen paard. Ik zeurde en ik zeurde, we hadden de ruimte en ik beloofde al mijn tijd erin te steken. Gelukkig behoedden mijn ouders mij voor deze koop want op mijn 15e werden andere dingen ineens belangrijk. Jongens, urenlang met vriendinnen door de stad slenteren, make-up, kleren en andere 15-jarige meisjesdingen.

Op mijn 21e had ik weer wat extra centen nodig. Op de hogeschool hing een papiertje met de titel: Barmeisje gezocht op Manege Hippisch Centrum Breda, twee avonden per week. Die is voor mij, dacht ik. Horeca combineren met paarden. Perfect. En die was inderdaad voor mij. Terwijl ik biertjes tap kijk ik uit op de buitenbak. Bruine, zwarte, witte, bonte, grote, kleine. Alles komt voorbij.

"Wanneer ga jij nou weer eens rijden?" Het kriebelt, en ik wil weer.
Dinsdag steeg ik te paard, een uur later kwam ik bezweet en vol adrenaline van Bonanza af. De volgende dag kon ik niet meer lopen, maar o wat was het heerlijk. Het is net als fietsen, je verleert het niet. Twee dagen later gelijk weer opgestapt. De zwarte Fries Blacky (weinig creatieve naam, maar ik doe het ervoor) staarde mij namelijk al weken aan. Ok, het was eigenlijk andersom maar ik beschouw de sport graag als een wederzijdse liefde.

Bij thuiskomst heb ik dan ook meteen een oud verlanglijstje opgezocht, een aantal maattechnische veranderingen aangebracht, en deze boven mijn bed gehangen:

- paardendekbed (2-persoons)
- paardensokken (maat 39/40)
- paardrijbroek (maat 36/38)
- paardentrui (maat M)
- paardrijhandschoentjes (maat M)

U bent gewaarschuwd: Ik ben een 21-jarige penny-girl geworden. De obsessie heeft zich weer meester van mij gemaakt en mijn levensmotto is weer van tien jaar terug: "I love horses".


Posted: 19:12, Sunday, June 3, 2007
Comments (2) | Add Comment | Link

Kleinigheidje

"Tigchelaar AutoRent, met Koert"

"Dag, met Sally Hooghiem.
Ik wil graag een Mercedes Benz Vito huren om een 2-persoonsbed in te vervoeren."

"Mevrouw, dit is een Ford garage"


Posted: 16:18, Thursday, May 24, 2007
Comments (3) | Add Comment | Link

Car Wash

"Kom we gaan cruisen!"

Je kan natuurlijk wel stoer gaan doen met de cabrio van je moeder, maar wanneer deze bedekt is met een laag stof van vijf centimeter is dit geen porem. Ongelooflijk wat er allemaal bestaat zonder dat je er weet van hebt. Men zoekt een car wash, men ontdekt een circus aan autostofzuigschoonmaakbedrijven.

Vanwege het stoffen dak ging mijn plan om de auto even snel door te wasbeer te rijden niet door. Nu blijkt er zoiets briljants te bestaan als een wash box, waarin je je auto parkeert en deze voor maar 4,00 euro onbeperkt kunt onderwerpen aan een 5-stappenschoonmaakplan. De bikini laten we dit keer achterwege, maar wij dames zullen deze auto wel wat Tender Loving Care gaan geven.

In vrouwentaal hebben we de volgende stations gepasseerd:

1. De auto prepareren met dun, wit schuim (Carlijn: "Ha, het lijkt wel sperma!")

2. Warm water met shampoo uit een hogedrukspuit erover heen.


3. Met een grote borstel met warm water en flink veel schuim de auto boenen.

4. Koud water met parelglansgoedje voor een extra mooi effect ("Door al deze chemische zooi zijn de vliegen gewoon opgelost")

5. Een laatste beschermingslaagje over de auto ("Hé kijk, wat leuk, je ziet de waterdruppeltjes op de wax liggen!")

Vanwege het bordje 'onbeperkt' overwegen we de auto nog een keer helemaal te doen, maar onze doorweekte broeken weerhouden ons hiervan. Opeens realiseren we ons wel dat het verstandiger was geweest om de auto eerst van binnen te stofzuigen en dan pas te wassen. Maar niemand ziet de binnenkant dus rijden we trots de car wash uit.


Ik snap ineens helemaal waarom mannen hun auto altijd zo graag openlijk wassen in het weekend. Het gevoel van toewijding, liefde en respect voor het verlengstuk van hun penis. Behalve het laatste klopt het allemaal. Girls, go love your car.


Posted: 19:01, Thursday, April 26, 2007
Comments (0) | Add Comment | Link

Sonnig

Ooit waren we vijanden. Ik vond haar niet aardig, ik was waarschijnlijk ook haar grootste ergernis. Zij hield van groen en natuurlijk. Ik van geur-, kleur- en smaakstoffen. Sinds kort zijn we echter vriendinnen geworden. Sonja en ik, ik en Sonja.

De aversie die ik tegen Sonja Bakker had kwam voort uit de hysterie die rondom haar persoontje was ontstaan. Sonja dit, Sonja dat, Sonja zegt sus, Sonja zegt zo. Ik dacht alleen maar; wie de fuck is Sonja Bakker?! Wie is zij om mij te vertellen wat er allemaal uit mijn koelkast moet, en in de fruitmand?

Ik begon Sonja aardig te vinden toen ik de bewijzen om me heen zag. 'Wat zie je er goed uit!'. Ja, Sonja Bakker. 'Jij bent ook wat kwijt of niet?' Ja, Sonja Bakker. De loser die ik ben, besloot ook het boekje aan te schaffen want mijn ideale gewicht is 2,5 jaar geleden volledig overboord gegooit nadat ik het studentenleven liefkozend heb omarmd.

Son schrijft 9 weekmenu's voor waarbij de kern is; niet snoepen, niet snacken, veel water, veel groente en veel fruit. In principe vertelt ze niets nieuws. Wat je erin stopt komt eraan wanneer het meer is dan je verbrandt. Maar wat is er nou prettiger voor een studente als ik als ik om het kant en klaar uitgestippeld te krijgen? Ik kan niet koken; Sonja leert me koken. Samen met mijn twee huisgenootjes wordt het betaalbaar en lollig. Natuurlijk, als ik mezelf straks weer volprop kom ik weer aan, very simple physics. Maar i
k krijg inzicht over wat voedsel doet met mijn lichaam. Wat ik moet doen om te voorkomen dat ik rond mijn dertigste een dikke pad ben. 

Vandaag paste ik mijn broek weer aan die ik anderhalf jaar geleden vaak droeg; ik kreeg de rits weer dicht en ik had geen dakgoot. Nog 6 weken en dan ben ik aan het einde van het boekje. I love Sonja.


Posted: 13:08, Wednesday, April 18, 2007
Comments (3) | Add Comment | Link

Belvrees

Bellen is niet voor mij weggelegd. Ik ben een vrouw die een hekel heeft aan bellen. Ik ben van de duim, gewoon even snel een berichtje, niet steeds dat ellenlange geklets over hoe het leven staat, wat je op je brood doet en hoe de postbode er vandaag bijloopt. Gewoon to the point in een smsje je vraag stellen, je krijgt meteen antwoord van me.

Maar... ik ben verleid. Sinds gisteren weer zo blij als een kind met een nieuwe telefoon. M'n abonnement liep af, ik heb deze verlengd en mocht daarbij een nieuw toestel uitzoeken. Wat voor toestel wil je? vroeg Annemarie van The Phoneshouse. "Een Nokia waarmee ik kan smsen en bellen en waar bluetooth op zit". Waar kom ik mee thuis? Een soort kerncentrale met videobellen, twee camera's, mp3-speler, internet en nog veel meer eindeloze mogelijkheden waar ik geen weet van heb.

Hij is roze. Daar ging het mis. Het enige wat ik vooral wilde was smsen, maar dat mooie oud roze bleef me aanstaren. Als Annemarie dan ook nog gaat zeggen; "O, ik ben jaloers op je! Ik heb een wat oudere uitvoering, maar deze is wel erg mooi hoor"! dan heb je aan mij een goede, ik ben zwaar gevoelig voor dat soort teksten.

En dus liep ik nog geen 20 minuten later met mijn duim aan de knopjes gelijmd naar buiten. Mijn Gloednieuwe Nokia N73. Foto's maken, ringtones uitproberen en MP3'tjes uitwisselen met vrienden, het ging maar door. "Ben je getrouwd met dat ding ofzo?"

Ik ben om, maar doordat ik twee jaar lang zo hard te kennen heb gegeven een hekel aan bellen te hebben, blijft het nog steeds erg stil in m'n tas.

(Heb gehoord dat comments posten niet altijd werkt . Wanneer je mn weblog bezoekt via het originele adres www.bloggers.nl/yourdailymenu dan is het wel mogelijk!)


Posted: 14:24, Saturday, April 7, 2007
Comments (3) | Add Comment | Link

Triviant for Kids


Ik
(21): "Noortje, deze is voor jou; dit noem je ook wel 'de Witte Motor'"

Noortje (11): "De witte motor?! Wat is dat nou weer?"

Ik: "Vroeger, had je een reclame op televisie. Toen keek ik nog op zaterdagochtend Telekids. Die ging over iets dat je drinkt bij je ontbijt en als een soort motor werkt voor de rest van de dag."

Noortje: "Red Bull?"

Ik: "Nee! Bij je ontbijt! Het is wit van kleur!"

Jelte (13): "Bier?"

Ik: "Bier?? Nee, kom op jongens, wit van kleur, bij je ontbijt!"

Noortje: "Paracetamol?"


.....ik geef het op. Ze zijn verpest.


Posted: 15:36, Monday, March 26, 2007
Comments (2) | Add Comment | Link

Old Skool

Voor een dag terug naar het jaar 2002? Zou dat mogen?
Vandaag was ik in Nijmegen, een doordeweekse dag, op bezoek bij Hester. Ze woont twee straten van onze oude middelbare school af. Ik kon het niet laten er langs te gaan en even naar binnen te gluren.

Ik voel me oud, geloof niet dat ik ooit 'zo jong' geweest ben als ik de jongeren buiten bij de hekken zie hangen. Het is verbouwd, het is groot, het is nieuw, maar het is wel mijn oude school. Daar waar ik dwars ben geweest, voor het eerst smoorverliefd werd, veel te bijdehand was en voor de klas met bibberende benen een stemtest heb moeten ondergaan.

Ik wil terug. Ik wil weer die onbevangenheid voelen, weer verslaafd zijn aan Goede Tijden / Slechte Tijden, en praten over de kleur van je oogschaduw het meest essentiele onderwerp is.

Toch herinner me ook die tijd alszijnde de tijd dat ik weer terug naar de basisschool verlangde om niet die stomme SO Frans te hoeven doen, om lekker te kunnen  spelen in de poppenhoek. Blijkbaar wil je altijd terug naar 'die goeie oude tijd'. Je herinnert je tenslotte altijd het goede gevoel, althans, dat lijkt me wel de bedoeling.

Over een paar jaar verlang ik terug naar Breda. Naar mijn studententijd, naar de tijd dat bier drinken hoofdzaak numero 1 was. Ik moet genieten van de tijd van nu.

Yesterday is history
Tomorrow is mystery
Today is a gift


Klinkt leuk, maar toch denk ik nostalgisch terug aan de tiende klas, aan de oude kantine en aan het spinnenwiel van Mevrouw Rath. Als ik morgen maar weer terug ben in Breda.


Posted: 16:11, Monday, March 19, 2007
Comments (5) | Add Comment | Link

Rechtsaf

Soms besluit je plotseling een andere route te kiezen dan normaal. Normaal betekent langs het casino, over de singel, langs de kazerne en dan fiets ik m'n straat in. Anders staat voor rechtsaf bij het casino, richting de Kijkshop en dan langs het park naar huis. Ik besloot voor Anders te gaan.

Misschien toch niet zo'n slechte keuze, ik kan in ieder geval weer een unieke ervaring aan mijn boekje toevoegen. Hij heet getuige zijn van een misdrijf.

Dinsdag 6 maart 2007 - BREDA – Bij een steekpartij in café restaurant Eldorado aan De Oude Vest in Breda zijn vannacht rond 0.45 uur twee gewonden gevallen. De politie heeft vier verdachten aangehouden. Buurtbewoners hoorden rond 0.40 uur twee harde knallen in het restaurant.

Buurtbewoners en ik.

Een kleine reconstructie: Ik fiets op mijn dooie gemakje maar met wind tegen een een flauwe heuvel richting huis en kom daarbij langs het bewuste restaurant. In de verte zie ik iets vreemds; wat jongens die voor het restaurant staan, een auto met een man erin die stationair met lichten aan op het parkeerplaatsje ervoor staat, en een man die bijna wil gaan oversteken.

Mijn brein aanschouwt dit geheel en bedenkt zich dat de overstekende man mij niet ziet en ik dus op de rem moet. Et voila, ik op de rem; de man kijkt mij vol aan en verontschuldigt zich (later bekend als Man 1). Ik fiets door en hoor rumour. Uit het restaurant, waar ik nu vrijwel stil sta vanwege de wind, de bijna-aanrijding, en de flauwe heuvel, komt herrie. Het restaurant is gesloten. Geschreeuw, gegil, gedoe. Als automatische ramptoerist kijk je naar rechts. Een open deur, binnen is het donker, de 3 jongens nog steeds voor het restaurant en de auto nog steeds stationair.

Knal.

2 seconden.

Knal.

Slaan ze elkaar nu de hersens in met stoelen en tafels? Wat een gedoe...
Nee miss-net-uit-een-ei-gekropen: ze schieten. WEGWEZEN! NU!

Ik ga vol op de trappers, gebukt, dat wel, en zie de 3 jongens ook in actie komen. Ik neem een van de jongens, die verscholen staat achter een muurtje in me op (later bekend als Man 3) en fiets alsof m'n leven er vanaf hangt, wat ook wel degelijk zo is. Wie weet komt er een gladiool met die gun naar buiten gerend, ik ben gegarandeerd de eerste in het blikveld.

CSI Breda met detective Sally aan het roer belt op veilige afstand 112 en doet melding van de schietpartij. De auto die stationair draaide komt mij nu met volle snelheid voorbij en ik neem het merk en de kleur onbewust in me op. Ook zie ik werderom maar een man in de auto zitten (later bekend als Man 2). Ik pak weer m'n telefoon want ik voel een 'lichte' behoefte iemand te bellen. De auto komt me nogmaals voorbij en dit keer sla ik ook het kenteken op. 3x is scheepsrecht nietwaar?

M
et jelly benen bel ik mijn vriendinnetje Laura. "Schrijf alles zometeen als je thuis bent even op, dat kan altijd nog van pas komen." Die Laura, wat een wereldwijf. Ik vertel haar ook nog snel het kenteken, voor het geval ik last krijg van kortetermijngeheugenverlies.
Thuis schrijf ik inderdaad alles op, met tijden, het aantal mensen en hun kenmerken, de auto en het kenteken, en alles wat ik gezien en gehoord heb.

Volgende dag heb je een mooi verhaal voor op school. Doet het altijd goed. Toch heb ik ook het gevoel dat ik een bulk aan informatie ongewild heb ontvangen. ik was echt de enige, maar dan ook echt de enige was die fysiek op straat aanwezig was. Geen voetganger, geen fietser, niets. Ik besluit mjn burgerplicht na te komen en zelf te bellen (0900-8844 geen spoed, wel politie) en krijg een vriendelijke Inge aan de telefoon. Ze verbindt me door met de recherche en daar word ik werderom vriendelijk onthaald, dit keer door Richard. De betreffende rechercheurs zijn niet op het bureau aanwezig maar ik word zeker snel teruggebeld, aldus Richard.

Ja, hoe is het? Willen jullie horen wat ik te zeggen heb of niet?!
Vandaag was het Janneke die zeker wel interesse had in mijn verhaal, liever vandaag nog dan morgen. Twintig minuten later zitten Janneke en een blonde, niet onaantrekkelijke Mark tegenover mij in een hok zonder ramen. Anderhalf uur later rollen er 6 velletjes papier uit een printer die ik moet checken en ondertekenen. Samen met een door mij getekende en ondertekende reconstructie van plaats delict en het velletje papier dat ik volgeschreven heb op de bewuste avond gaat mijn verklaring het dossier in.

Mark kan me vertellen dat ik een zeer goede getuige ben voor ze en dat ze zouden willen dat iedereen zo goed zou opletten. Heerlijk, ik zit er tot m'n elleboog in. Misschien dat ik nog opgeroepen word voor het herkennen van foto's en de auto. Met een ferme handdruk en de vraag of ik geen interesse heb bij een baan bij de politie zwaaien ze me uit. "Gewoon bellen als je nog iets te binnen schiet!".
Leuke woordspeling, Mark.


Posted: 18:33, Thursday, March 8, 2007
Comments (3) | Add Comment | Link

Heet Zweet

De zomer is nog niet in zicht maar je kan niet vroeg genoeg beginnen met het bikini-toonbaarheidsgehalte een beetje aan te scherpen. Zes maanden op een kantoor zitten komt je lichaam echt niet ten goede. Ik sport me dus sinds twee weken de zogeheten pleuris.

 

Men neme; conditietraining. Onder de insiders is dit "Cardio", ik moet zeggen je hart maakt inderdaad overuren, en m'n conditie verbetert zich duidelijk. Daarnaast hijs ik ook nog wat gewichten de lucht in, dit noemt men "Krachttraining". Dat hebben voornamelijk m'n billen ook geweten. Geen goed teken, ze hebben dus te lang stilgezeten en ik wil dus niet weten hoe ik het afgelopen half jaar er van achteren heb uitgezien. Flip flop, flip flop...

 

Aan alles komt een eind en dus ook aan flubberbillen. Vol goede moed stapte ik de club der fitness in (believe me, het is een club, je hoort erbij of bent een loser), en begon in het wildeweg wat te fietsen, te roeien en te liften. Geen goed plan. Een lamme arm en behoorlijke pijn in m'n benen verder besluit ik een afspraak te maken om een fitnesstest te doen. Ik krijg mijn eigen trainingsschema aangemeten. Top, niets meer aan doen.

 

Gisteren besloot ik dus weer even lekker te gaan sporten, je moet het tenslotte bijhouden anders gebeurt er nog niets. Ik stap op de fiets en ben lekker bezig met het op peil houden van mijn hartslag voor optimaal resultaat (139 voor vetverbranding, 169 voor conditie red.). Nietsvermoedend kijk ik met een bezweet voorhoofd, klotsende oksels en plakkerig haar uit het raam en zie 9 jongens in de leeftijdscategorie 'maximaal 18' druk voor het raam van een klaslokaal van de hogeschool naast de sportschool bewegen. Ze lachen en zwaaien en springen. Naar mij.

 

Op zich geen punt, ze staan wel vaker naar binnen te gluren, maar ineens waren ze weg. Verdwenen, met z'n 9en. Ik vermoed dat mijn inmiddels vergevorderde staat van onaantrekkelijkheid ook het bewustzijn van de heren heeft bereikt en concentreer me verder op mijn hart, die inmiddels zijn ideale aantal slagen ver heeft overschreden. Even later komen ze terug, met in de aanslag: 10 velletjes papier met op ieder een groot cijfer geschreven. Niet veel later vormen deze 10 cijfers een mobiel telefoonnummer en beginnen de knaapjes weer druk te springen en te joelen.

 

Ik lach en zwaai schaapachtig terug en vraag me af wat er nu van me verwacht wordt. Ze blijven nog een tijdje staan met het telefoonnummer tegen de ruit aan geplakt maar verliezen al snel hun interesse wanneer ze merken dat ik niet van die fiets af ga stappen om het nummer te gaan bellen. Bezweet voorhoofd of niet, 18 jaar of niet, je ego wordt toch eventjes gestreeld.

 

Ze zeggen dat een halfuur beweging per dag gezond is he? Ik denk dat ik zo nog eventjes op die fiets ga zitten...


Posted: 12:16, Friday, February 16, 2007
Comments (4) | Add Comment | Link

Foei Wouter!

 

Ik ben boos. Boos op mijn tandarts. Meneer Wouter Peeters heeft mij namelijk een rekening van 106,00 euro gestuurd.

 

Tijdens de re-organisatie binnen de zorgverzekeringelarij heb ik ervoor gekozen geen aanvullende tandartsverzekering te nemen want ik ben al jaren slechts 15,40 per jaar aan mijn periodieke controle kwijt. Geen reden dus voor het betalen van 12 x 8,14 per jaar aan een tandartspolis. Maar ja, de wet van Bartjens zorgde er natuurlijk voor dat ik onlangs een APK nodig had en weer een fris giecheltje kreeg aangemeten. Dit kostte me dus wel 106,00 euro.

 

Radio 538 heeft ieder jaar de aktie "Hiiiiiiiier met je rekening!!!" Deze slogan wordt iedere 5 minuten met zoveel kracht en allure de ether in gesmeten dat ik ook mijn rekening heb opgestuurd. Nu lig ik dus dag en nacht aan de radio gekluisterd in de hoop dat mijn naam wordt omgeroepen (je hebt 15 minuten de tijd om te bellen wanneer je naam genoemd wordt, pas dan wordt je rekening betaald).

 

Om terug te komen op Wouter, (mijn tandarts spreek ik, wegens zijn leeftijd en prettige voorkomen, graag met zijn voornaam aan), ik ben nog steeds boos. Hij vond het namelijk nodig 2 foto's te maken (tja, die verstandskiezen...daar moet ik toch echt even naar kijken), me een noodvulling aan te meten (zo kan ik goed zien waar je huidige vulling is weggesleten en moet worden opgevuld), en me een week later terug te laten komen. Mijn oude vulling wordt opgevuld, m'n tandjes worden gereinigd en gepolijst. Ketstjng! Kan Wouter even vangen? Ik stond letterlijk beide keren na 20 minuten weer buiten. Ik heb duidelijk het verkeerde beroep gekozen.

 

Om nog even wat dieper in te gaan op Wouter;

Wouter manipuleert mij. Hij zegt namelijk van alles tegen me, maar ik luister niet. Ik heb spontaan geen idee meer wat hij zegt of wat hij doet (dit lees ik achteraf pas terug op de rekening), ik zie namelijk alleen maar een caramelhuidje, twee donkerbruine kijkers en een prachtige, stralende witte Prodent smile.  Het is net als bij de Mediamarkt; "ik heb hem thuis zelf ook!" Ze flikken het iedere keer weer, want je koopt het uiteindelijk dus toch. Zo is het ook met Wouter. Wouter poetst, polijst, reinigt, en vult. Zowel mijn kies als zijn portomonee.

 

Over een half jaar zie ik Wouter weer. Ik ga hem dan eens fijn vertellen dat ik voortaan stap voor stap wil weten wat hij doet en of het wel echt nodig is, en of hij dan voor de gelegenheid een zak over zijn hoofd wil trekken. Ik bel hem een kwartier voordat ik kom op, want zodra ik zijn kamer binnenloop worden mijn benen week, krijg ik een dubbele tong, rode wangen, en dat vind ik ronduit chantage.

 

...shit, wat duurt het nog lang voordat het 11 mei 2007 is.

 


Posted: 13:16, Monday, January 22, 2007
Comments (2) | Add Comment | Link

If I die before you do

 

Hoeveel mensen zouden er komen? Wie zou er wat over me zeggen? Durf eens te beweren dat je nog nooit over je eigen begrafenis hebt nagedacht.

 

Het is een beetje luguber maar toch, iedereen wil weten hoe het eruit zou zien, te meer omdat je weet dat je het nooit zelf zal meemaken. Nu bestaat er in omroepland het zieke idee om een programma te gaan maken waarbij je je eigen begrafenis mee kan maken. Men neme; een kist, hier ga jij voor dood in liggen, een blik familie en bekenden, tissues en voilá, Je Eigen Begrafenis. Als aanstormend programmamaker gaat mij dit toch écht te ver.

 

"Sally was enthousiast, optimistisch en eerlijk" (je weet het, niets dan goeds over de doden), "ze was een jonge vrouw die ambitieus en recht door zee was, ze wist wat ze wilde en ze ging ervoor, af en toe met de nodige chaos maar altijd vol overgave" ...en dan bam bam bam komt er een discovloer a Saturday Night Fever tevoorschijn, een glitterbol en gaat iedereen uit zijn dak om mijn leven te vieren, lijkt me geweldig! Er zou wodka lime geschonken worden en er zouden party poppers worden ontschoten! Nee. Grapje.

 

Toch, realistisch moet je zijn en er zal maar net een tram over me heenrijden. Tragisch maar waar. Dan zou ik wel allereerst een begrafenis willen met mooie witte lelies.  En wacht eens even, ik heb het steeds over een begrafenis, maar onder de grond moet je me niet stoppen. Gaat rotten. Ik wil lekker de hens erin hebben, gewoon in de oven, en wat er met mn as moet gebeuren? Op zee uitstrooien tussen Nederland en Engeland, op het kanaal. 

 

Tijdens de dienst zou ik Acda & de Munnik met 't Regent Zonnestralen (live versie) willen horen, en Nothing Fails van Madonna, en als laatste Neem me Mee van Abel. Verder moet m'n vader wat zeggen en m'n vriendinnetje Hester. En veel lachen, vooral veel lachen.

 

Waarom ik er ineens zo aan denk komt door Menno, een jonge jongen die een hersentumor blijkt te hebben en deze week geopereerd gaat worden. Toen hij, met een biertje in zijn hand als lachend zei; "tja, ik heb toch maar even een lijstje met muziek gemaakt voor het geval het misgaat... vond m'n moeder niet zo leuk" stond ik er bij stil. Stel je voor.


Posted: 15:33, Wednesday, January 3, 2007
Comments (4) | Add Comment | Link

Op dit station geldt een klaagverbod

 

Zoals je misschien al menig maal hebt kunnen lezen is De Trein een grote inspiratiebron voor mijn schrijfsels. Ik vind de trein prachtig. Het is dé weerspiegeling van de samenleving. Alles komt daar samen omdat er mensen samen komen. Iedereen neemt zijn rugzak mee, letterlijk maar vooral ook figuurlijk.

 

Is er vertraging, dan voel je je ineens enorm verbonden met elkaar. Het wij-tegen-zij gevoel. Is er iets schokkends gebeurt dan is je buurman ineens je grootste bron aan informatie. Ik merk altijd dat ik het lastig vind om niet een gesprek te onderbreken. Dan vraagt iemand in de coupé aan zijn medereiziger iets over een film, een televisieprogramma, of iets over de actualiteit waar de medereiziger het antwoord niet op weet. "Hoe heet die ene.... wie was dat ook alweer?" Het liefst schreeuw ik dan het antwoord naar ze toe, ja ik weet wie je bedoelt! Toch is dit een beetje vreemd, alhoewel dit eigenlijk niet zo hoeft te zijn. Je zit daar toch als groep, van bestemming A naar B, dan zou je toch gewoon openlijk met elkaar moeten kunnen praten?

 

Toch werkt het niet zo in de praktijk. Nee, we zijn aan het vervreemden, onze maatschappij wordt harder en anoniemer! Het is een schande! Normen en waarden en waarden en normen en de hele hatseflats. We bestormen met z'n alleen de deuren van de trein wanneer we willen instappen en keer op keer komen we weer tot de conclusie dat er éérst mensen uit moeten waar we plek voor moeten maken. Schuifel schuifel, we maken een gangpad voor de uitstappers. En net wanneer de laatste passagier zijn hak heeft gelicht van het trapje wurmen wij ons de trein in. Zo! Ik zit. Tas ernaast, die je vijf tellen later weer op schoot neemt omdat men daar graag wil zitten. Potverdriedubbeltjes nog aan toe!

 

We moeten helaas nog even wachten met vertrekken want de machinist is nog niet gearriveerd. De machinist is nog niet gearriveerd?! Kan jij met je kniptang dan niet die trein besturen? Helaas, ook in het vak der treinerij zijn er rangen en standen. Snap dat nou eens, domme domme reiziger.

 

Gladde sporen. Gladde sporen horen bij de natuurlijke cyclus van de NS. En dát is hun goedrecht. Die blaadjes moeten gewoon niet op de rails gaan liggen en de regen moet niet allemaal in één week vallen. Dat is gewoon flauw. Alsof ze het erom doen. Ook het spoor moet wennen. Over een tijdje hebben we vierkante wielen, uitzetting van het spoor, bevroren bovenleidingen, en als slagroom op de taart; een nieuwe dienstregeling! Ik kijk zo uit naar 10 december. Chaos, hysterie, gevloek, geprotesteer en bovenal; geklaag. Ha, ik hou zo van Nederlanders in het openbaar vervoer.


Posted: 12:40, Tuesday, November 21, 2006
Comments (5) | Add Comment | Link

LEF

 

"Sorry hoor, maar kun je misschien iets minder hard praten want het is één grote ratel van geklaag! dank je."

 

Dat vroeg een jongen vanochtend in de trein. Er zat een jongen in onze coupé ontzettend hard tegen zijn buurman aan de andere kant van het gangpad te klagen over zijn collega's. Het viel ook mij op dat het inderdaad wat aan de luide kant was, maar wie ben ik om daar iets over te zeggen. Niet vanuit zelfbescherming, maar omdat ik zelf nogal eens de neiging heb om iets teveel decibellen te produceren. (Mijn biologielerares vergeleek mijn volume ooit met dat van een popconcert...) verbluft reageerde de jongen op zijn opmerking en meldde dat hij toch net ging uitstappen. De jongen die het aandurfde om de jongen op zijn stemvolume aan te spreken moest op datzelfde station eruit. Onhandig staan ze achter elkaar in het gangpad te wachten totdat de trein stopt. De één omdat hij zich schaamt om op zijn nummer gezet te zijn, de ander omdat hij waarschijnlijk niet verwachtte het lef te hebben om er iets van te zeggen.


Posted: 13:12, Thursday, November 2, 2006
Comments (4) | Add Comment | Link

Those f*cking stars....

 

Sterrenbeeld: Boogschutter (Sagitarius)
Geboren tussen: 23 november en 23 december
Element: Vuur

 

De belangrijkste eigenschappen van het astrologische teken Boogschutter zijn:

spontaan, tolerant, rondreizend, open, onrealistisch, sportief, overdreven, idealistisch, extrovert, levenslustig, rusteloos, eigenwijs

 

De boogschutter is een spontaan mens. De boogschutter is bijzonder eerlijk en direct in alles wat hij/zij doet en zegt. De waarheid is erg belangrijk voor de boogschutter. Ook al heeft hij/zij niet de intentie om mensen te kwetsen, de eerlijkheid en directheid kan er soms toe leiden dat hij/zij mensen pijn doet. Het optreden van de boogschutter is niet altijd even tactvol. Waarschijnlijk kan het hem/haar niet zoveel schelen, omdat het voor de boogschutter nu eenmaal belangrijk is de waarheid te vertellen. Toch is het goed voor de boogschutter af en toe eens stil te staan bij de manier waarop hij/zij op andere mensen overkomt en hier rekening mee te houden in zijn/haar communicatie met andere mensen.

De boogschutter heeft een optimistische instelling en kijkt altijd naar de toekomst. Heeft de boogschutter een doel bereikt, dan stelt hij/zij onmiddellijk het volgende doel vast en begint daaraan te werken. Het leven moet voor de boogschutter avontuurlijk zijn, met telkens nieuwe uitdagingen en mogelijkheden om zich verder te ontwikkelen. De boogschutter staat nooit lang stil en wil het leven in volle teugen genieten.

 

De boogschutter houdt ervan om op pad te gaan, zodat hij/zij zijn/haar enorme hoeveelheid energie kwijt kan. De boogschutter houdt van reizen en van sporten, en dan vooral buiten sporten, maar ook van uitgaan. De boogschutter wil graag onder de mensen zijn, vooral mensen die hem/haar nieuwe interessante dingen kunnen vertellen. De boogschutter is nu eenmaal nieuwsgierig en wil het antwoord op elke vraag weten. De boogschutter wordt vrij gemakkelijk in een groep opgenomen, omdat hij/zij spontaan en prettig in de omgang is. Hij/zij beschikt over een natuurlijke charme die hem/haar vooral aantrekkelijk maakt voor mensen van het andere geslacht.

 

De boogschutter heeft een enorme behoefte aan vrijheid in de ruimste zin van het woord. Als mensen een boogschutter beperkingen proberen op te leggen, zal hij/zij zich daar op alle mogelijke manieren tegen verzetten. De boogschutter wil het leven leven zoals het uitkomt. Ook is de boogschutter niet gemakkelijk te beïnvloeden. De boogschutter is pas bereid van richting te veranderen, als hij/zij zelf tot de conclusie is gekomen dat die andere richting de juiste is.

 

(....behalve dat ik hierboven beschreven sta zijn sterrenbeelden natuurlijk totale onzin, dat begrijp je.)


Posted: 15:54, Tuesday, October 31, 2006
Comments (0) | Add Comment | Link

Painting your Balls

 

"Ga je mee paintballen?"

 

Of ik mee ga een dagje blauwe plekken scoren, mijn benen uit m'n lijf te rennen en lekker te zweten in een al te vaak gedragen pak? Tuurlijk! Lijkt me fantástisch om eens even als een oermens door een bos te rennen en verfballetjes tegen mijn medemens aan te knallen. Kan me geen leukere invulling van mijn vrije zaterdag bedenken.

 

En dus was het afgelopen zaterdag zover. Ik ging voor de tweede keer in mijn leven op een serieuze manier met verf in de weer. In Delft bevind zich The Security Zone, een paintball instituut dat een aantal hectare aan openlucht ter beschikking heeft en hierin een soort vuilnisbelt van platen, hout, modder, hutjes en andere troep heeft leeggestort.

 

Doel van het spel: De Vlag die in het spel is veroveren door je tegenstander uit te schakelen. Dit doe je door middel van het schieten van verfballetjes op het lichaam van je tegenstander. Let wel; met een slordige 110 km. per uur. Het heet niet voor niets pain(t)ball.

 

Daar stond ik dan, met mijn goede gedrag, tussen 9 mannen. "Ja, er zouden nog meer vrouwen komen...". Niet dus. Help, ik ga eraan, was mijn eerste gedachte. Nee, je gaat er helemáál niet aan, je gaat die mannen eens even laten zien wat tactiek, snelheid en uithoudingsvermogen is! Jaaaaa!! En nu moet je het zelf ook nog gaan geloven, shorty...

 

Hup, pak aan, masker op en kom maar hier met dat pistool. Terwijl instructeur te-oud-en-te-goor even laat zien en horen wat zo'n paintballgeweer allemaal in zijn mars heeft, schiet ik ongeveer een meter de lucht in. Charming. Nu maak ik helemaal een naaldhak/kunstnagel indruk. Ik zie ze stuk voor stuk denken; please, ik wil niet bij háar in het team.

 

Niets was echter minder was want op het moment dat mijn toen nog witte sneakers de grond van het bos aanraken komt er een holbewoner in me los. Ik kruip over de grond, heb de modder in m'n haar zitten en ga als een dolle voor die vlag. Het voordeel van spelen met mannen is dat dit ras enkel op de simpele 'ik moet slachten' manier denkt. Vooral elkaar zoveel mogelijk bevlekken met verf, die vlag komt later wel. En dat is waar ik in beeld kom.

 

Met een heldhaftige tred ga ik af op mijn doel. De vlag bevindt zich zo'n 3 meter boven de grond op de top van een huisje. Ik kan er enkel en alleen komen door de trap te bestijgen die mij echter vol in het zicht van mijn vijand zal beroeren. Ik ontijk een schot en laat de mannen elkaar aanvallen. Ik klim omhoog, pak de vlag en kom met een niet zo'n soepele beweging weer op de grond. Wow, ik leef nog en heb geen kleurenpalet op mijn pak.

 

Terwijl ik als een propje groen door het bos ren en de vlag naar de thuisbasis breng komt er een euforie in me los die nog steeds niet te stuiten is. De mannen van de tegenpartij staan me met een lome blik aan te kijken. Ik zie nog net stukjes pak door de kleuren heen. Lekker bezig, heren. Eens kijken wie er morgenvroeg het hardst piept.

 

Verbaasd hijg ik uit van de zojuist geleverde inspanning; Ik ben vies, ik ben goor, ik ben moe en I kicked ass!


Posted: 16:49, Tuesday, October 17, 2006
Comments (3) | Add Comment | Link

Prijskaartjes

 

Met beiden handen vol tassen schrijdt je door de winkelstraat en waan je jezelf een succesvol mens met een bankrekening die niet te stuiten is. Plotseling verzwik je je enkel door die nieuwe hakken die toch nét iets te hoog blijken te zijn. Ok, ik ben misschien niet rijk, ik ben nog niet dermate succesvol dat ik de PC Hooft kan veroorloven, maar ik struikel wel regelmatig door die nieuwe hakken; ik shop totdat ik letterlijk drop.

 

Winkelen maakt de geest weer helder, ja, daar ben ik van overtuigd. Wat is er nou mis met af en toe even belachelijk veel geld uit te geven aan dingen die misschien niet noodzakelijk zijn maar wel erg gelukmakend?

 

Als student heb je misschien niet altijd veel geld, maar soms dan moet het gewoon even. Dan maar een weekje kattenvoer, je hebt in ieder geval een leuke dag gehad. Vrouwen houden over het algemeen nou eenmaal van dingen kopen die je

a. kunt aantrekken/omhangen

b. kunt geburiken als decoratie

c. kunt opsmeren/aanbrengen/invrijwen op je huid/haar

d. kunt weggeven.

De euforie die in je loskomt wanneer je het prijskaartje van je net nieuwgekochte (on)zin kunt afknippen is gewoon héérlijk. Lekker belangrijk of je het nou nodig had of niet.

 

"Heb je niet al zoiets in je kast hangen?" Nee nee, er kan altijd nog wel een topje bij dat toch net dat beetje anders is. Wij zien een wereld van verschil, geloof me. Interieurvernieuwing is ook heel belangrijk. Het symboliseert een nieuwe fase in het leven. Een vrouwenkamer is een tempel aan de-door-de-gemiddelde-man gebombardeerde prularia. "Dat staat zo gezellig!" is het vaak voorkomende antwoord. Het is nieuw, het is fris, het is van jou!

 

Wij zijn eksters. Ik ben een ekster. Maar wat is er nou precies mis met het verbrassen van geld wanneer je dat heel even héél erg gelukkig maakt? Ok, op een gegeven moment is de keet vol en je kunt maar een paar schoenen per keer dragen, maar omdat koopverslaving inmiddels een erkende aandoening is namelijk Compulsive Shopping Disorder, is daar ook weer een middeltje voor te koop (Celexa Citalopram), en is het cirkeltje weer rond!

 

Op naar de 3 Dol Dwaze Dagen van de Bijenkorf, Het prijzencircus van de V&D en natuurlijk de H&M!


Posted: 20:05, Thursday, September 28, 2006
Comments (3) | Add Comment | Link

Meneer de Voorzitter!

 

Laat ik op dit moment de televisie kijken en mijn oog valt op Nederland 1 : Het kamerdebat. Balkenende III schijnt eraan te komen, ja, heel leuk en enorm interessant. Maar weet je wat ik veel interessanter vind? Die politici. Echt ontzettend amusant. Wouter Bos wordt onder vuur genomen door Mark Rutte (driedubbel kots, de heer kwam eens eten met het VVD gezelschap in Breda, stelletje over het paald getilde Rotary snobs), en nu is Maxime Verhagen aan het woord.

 

Wat me opvalt is de gezelligheid in de Tweede Kamer. Er wordt gelachen om elkaar, er wordt koffie gedronken en men zit gezellig met de buurvrouw op de blauwe stoel achter zich te praten. Wanneer er iets gezegd wordt wat de meerderheid van de kamer onzin vindt, wordt er met de vuist op tafel geslagen. Met z'n allen wel te verstaan. Het lijkt Havo 3 wel.

 

Meneer de Voorzitter, die overigens echt eens van de whiskey af moet blijven, (Frans Weisglas, what's in the name?) grijpt af en toe in wanneer het iets te bont wordt, en Lousewies van der Laan ('het is ronduit pet') loopt in haar Gucci pakje naar de microfoon en spreekt een paar kritische woorden naar Maxime. Grrrauw!

Rita Verdonk heeft duidelijk een nieuwe stylist aangenomen, of er misschien een botoxje tegenaan gegooid. Ze had het nodig.

 

En ja hoor, daar is Femke! Onze eeuwige kritische moeder van twee(ling). Ook zij heeft haar op de tanden en was vroeger al het betweterige meisje van de klas. Even laat ze zich van haar stuk brengen door charmeur Maxime Verhagen. Maar nee, ze pakt het weer op en wijst met haar vinger.

 

De Tweede Kamer is net als ieder andere groep, een sociale gemeenschap met een rangorde. Men discussieert, lacht, drinkt koffie, joelt en schreeuwt. Ik hoop dat ze zichzelf iets serieuzer nemen dan dat het lijkt.

 

Balkenende III: op Hoop van Zege.


Posted: 13:38, Friday, July 7, 2006
Comments (1) | Add Comment | Link

// Untitled Entry

 

Can you imagine us,
Making love.
The way you would feel the first time that we touched,
Can you think of it
The way I dream of it,
I want you to see like im seeing you
It's a picture of perfection,
The vision of you and me... 

Your lips upon my lips,
Can you just picture this
Your finger tips on my finger tips,
Your skin upon my skin
Would be the Sweetest Sin, 

All night I lie awake,
Cause it's too much to take
Dreamin' about the love that we could make
I think of scenes...
To get you next to me,
I want you so bad that i can barely breathe
It's a sign of my obsession,
That I can't stop thinkin bout'

It would feel so good,
To be so bad...
You don't know how bad...I want that,
I would do anything to feel your love.


Posted: 21:22, Wednesday, July 5, 2006
Comments (0) | Add Comment | Link

Vliegtuigbeen

 

Waarom past ons lichaam zich niet gewoon even automatisch aan? Sinds ik teruggekomen ben uit Amerika ben ik misselijk. Geen heimwee-misselijkheid, nee dit is veel nastier. Ik ben 's nachts wakker en overdag zo gaar als een aardappel. Oorlog aan de jetlag. "Oh dat kan ook best een week duren hoor". Fijn, bedankt.

 

Hoe dan ook, ik ben weer thuis. Hoe is het nou, om weer thuis te zijn? Die vraag stelt iedereen me. Vreemd, apart, maar ook wel weer fijn. Mijn eigen bed, een kledingkast in plaats van een koffer, weer op m'n fietsje rondcrossen. Er is ook niets veranderd, het klooster staat er nog, mijn kamer is nog hetzelfde; beetje muffer, dat wel.

 

Het leven gaat weer door... ik mis het lekkere weer in Amerika, de gekheid ook wel een beetje. Amerikanen zijn grappig. Het onwetende, nietsvermoedende volk dat Europa als iets geweldigs zien. Ik heb me verbaasd over de denkgang dat Amerika 'De Wereld' is. "Do you guys have TV channels of your own? Besides the American channels?" - "Are there any celebrities in Holland?"  Dat soort vragen krijg je constant. Ik heb weinig echt patriotische Amerikanen ontmoet. Zeker de jongere generatie is zich erg bewust van de kromme wetgeving en de dingen die verandering zouden kunnen ondergaan in de maatschappij.

 

Het verschil tussen de staten aan zich is ook groot. Het zijn meer aparte landen. Ze spreken toevallig dezelfde taal. Arizona en New York zijn niet te vergelijken. Heel andere mensen, heel andere manier van leven. Ook het verschil tussen de steden San Francisco en New York is enorm. San Francisco is de minst Amerikaanse stad die ik heb gezien. Veel rustiger, relaxter en Europeser.

 

Als ik zou moeten aangeven wat ik als positief heb ervaren in Amerika, ten opzichte van Nederland, zou ik de gastvrijheid als eerste noemen. Ze zijn oprecht gastrvij. Je mag overal binnenkomen, ze hebben geen reden om je niet te vertrouwen en ze willen je overal bij helpen. Wanneer je ergens staat om even op je kaartje te kijken waar je bent komt er binnen dertig seconde iemand naar je toe om te vragen of hij je de weg kan wijzen. Denk jij dat er ooit een Amsterdammer naar een toerist toestapt om te vragen of hij kan helpen met directions? Dus niet. Zal er ooit een Nederlander zijn appartement openstellen om twee wildvreemde mensen vijf dagen te laten logeren? Nee. Feestje? Natuurlijk laat je dan 30 buitenlandse studenten die je niet kent in je huis binnen.

 

Het land is prachtig. Sedona, Grand Canyon, Arizona. Ik heb nog lang niet alles gezien maar op het landschap mogen ze trots zijn daar. Amerika trok mij in eerste instantie helemaal niet maar zo zie je maar weer hoe erg je er naast kunt zitten.

 

Terug ga ik sowieso. Wanneer weet ik nog niet maar de afgelopen vijf weken smaken hoe dan ook naar meer.

Iedereen bedankt voor de e-mails, smsjes, reacties en gewoon de interesse om mijn schrijfsels te lezen.

 

Nieuwe foto's zien?

http://www.mijnalbum.nl/Album=HS3O8HRG

 

(Dank aan Ivo :) www.ikleppe.web-log.nl)

 


Posted: 15:38, Saturday, June 24, 2006
Comments (3) | Add Comment | Link

I have spesal plice foh joe

 

Wat heeft Lian het zwaaaar zeg! Ze zeurt en ze zeurt want haar voeten doen pijn omdat we vandaag door praktisch heel Manhattan hebben gewandeld. O, o, o, wat een leed. Kort samengevat is New York dus super!

 

Na een vlucht van 5 uurtjes zijn we geland en hebben we een echte mooie gele taxi naar onze slaapplek gepakt. De taxichauffeur beklaagde zich over het aantal kilo's dat zich in onze koffers bevond en tilde zich bijna een hernia. Om precies te zijn ben ik van een brave 15 kilo op de heenweg naar nu 23 kilo gegaan. Oops. New York by night is zeker geen straf dus hebben we genoten van ons reisje naar de East Village, Manhattan. Op de hoek van 2nd Avenue en 9th street wonen Erica en Betsy, twee all-American-girls met een hart van goud. Ze zijn vriendinnen van weer een goede vriendin van mij die met hen heeft samengewoond toen ze op stage was in New York.

 

"Ofcoooourse you can stay with us!" Ik had ze al ontmoet toen ze op een tripje naar Amsterdam waren gekomen. Ze waren welliswaar zo stoned als een garnaal dus vonden ze alles prima, maar toch. Ze waarschuwden ons wel dat het appartement erg klein was en dat was niet gelogen, maar het is zo schattig. Boveniden, hoe tof is het om je sleutel doodleuk in de deur van een New Yorks appartement te steken. 'Kijk jongens, ik ga nu naar binnen. Ik. New York. Nu." De buurt is heel gezellig en niet al te druk.

 

De eerste dag was een gare, net als in San Francisco. Allebei moe, cranky en uitgeput. Maar hee, je bent in New York en dus ga je gewoon Statue of Liberty bekijken, over Wall Street lopen en naar Ground Zero. Aparte gewaarwording dat laatste... er wordt nu wel opnieuw gebouwd maar het is en blijft een groot gapend vlak tussen allemaal wolkenkrabbers. Om de plek heen is een groot hek gebouwd waar platen op hangen die de hele gebeurtenis beschrijven. Minuut tot minuut. Best wel aangrijpend. Ineens sta je daar waar bijna vijf jaar geleden twee vliegtuigen de boel hebben plat gemaaid. Eng is ook dat er nog steeds vliegtuigen overvliegen en best laag ook. Daarna zijn we dus maar gaan chillen aan de rivier en hebben we over New Jersey uitgekeken. Aan het eind van de middag zijn we op onze hoek, bij restaurant Veselka, Apple Crumble gaan eten. Hij is bijna net zo lekker als die van m'n mummy, bijna.

 

Vandaag besloten we maar eens lekker te gaan lopen richting downtown Manhattan want ik wilde graag naar een tentoonstelling die hier nu is. Op de weg ernaartoe zijn we door SoHo en Chinatown gelopen. SoHo bestaat voornamelijk uit de musea van New York, en Chinatown is ook echt Chinatown. Ik heb me rotgelachen om alle Chinezen die ons naar binnenloodsten om nep Rolex horloges aan te smeren, zonnebrillen (want ik heb er pas 6) en ongelooflijk veel parfums. Fell of the back of a truck. Hm, hm. "come in come in, only foh joe it's 20 dollahs, velly nice, yes. Ladies... joe want buy this? Is nice foh joe".

 

Na alle troep op straat te hebben gezien zijn we richting South Street Seaport gelopen waar het museum was. Omdat we nog een stukje door Chinatown moesten liepen we langs een visboer die het meest fantatsische ooit deed in het bijzijn van iedereen; het is warm in New York, dus heb je last van vliegen. Die vliegen gaan op je vis zitten. Wat doe je dan? Juist, je slaat de vliegen dood op je vis. Met een vliegenmepper. Mmmmm.... lekker!

 

De tentoonstelling Bodies was gaaf om te zien. Het menselijk lichaam is helemaal ontleed, spieren, botten, bloedvaten, alles. Zo bijzonder. Ook helemaal niet smerig ofzo. Lian houdt niet van operaties op tv maar dit was alles behalve onsmakelijk. Er was een bijzonder stuk wat je, als je dat niet wilde zien, ook kon overslaan. De ontwikkeling van een foetus. Best wel heftig hoor, een echte siamese tweeling, een buitenbaarmoederlijke zwangerschap en de torso van een zwangere vrouw met een kindje van 24 weken in haar buik. Aan het eind van de tentoonstelling kon je een lever, 'half a brain' of een complete hersenset in je handen houden. Natuurlijk, ik ben stoer, dus dan doe je dat. Nou, toen ik de galblaas van de lever een klein duwtje gaf, veerde hij mee. Hmm... allemaal de wet van de natuur, bleef ik maar zeggen.

 

Na het eten, wat er beter uit zag op de kaart dan op ons bord, zijn we terug gelopen naar het metrostation. Ik ben de afgelopen week gebombardeerd tot routeplanner, wat me verbazingwekkend goed afgaat. "Moet je iets mee doen" aldus Lian. Alleen vanavond miste ik even een straat, waardoor we weer tussen de Chinezen eindigden. Nu dus weer terug in 'ons' appartementje, waar we nodig de boel moeten opruimen want onze koffers bedekken vrijwel de hele vloer. Lian is inmiddels gekalmeerd en leest rustig een boekje. Ik heb eindelijk hoestdrank achterover kunnen slaan zodat ik hopelijk iets beter slaap en de boel niet bijelkaar brul. Het gore smaakje neem ik op de koop toe. Nederland heeft gister met 2-1 gewonnen, meldde een wildvreemde man ons midden op straat, en morgen gaan we chillen in Central Park. Het is vaderdag, zowel hier als in Nederland. Pepsie... ik denk aan je!


Posted: 20:15, Sunday, June 18, 2006
Comments (5) | Add Comment | Link

Kleine meisjes worden groot?

 

Welja, om nu maar even op de educatieve tour te gaan; Sally heeft vandaag haar lesje geleerd. Sinds 17:35 is de gloednieuwe Fuji Finepix 470 camera niet meer in haar bezit. Na een geweldige tour over het Alcatraz eiland te hebben gehad werd ik na aankomst op het vaste land verrast door mijn tas zonder camera. Op de boot had ik hem nog, 10 minuten later niet meer.

 

Als twee gekken zijn we terug naar de pier gerend om op de boot te zoeken, daar hadden ze niks gevonden. Aangezien wij de allerlaatsten waren die van de boot afgingen was het onmogelijk dat hij daar gestolen was, ik had mijn foto's daar namelijk nog bekeken. Ook de schoonmakers hadden niets gevonden.

 

De klok stond even stil en ik kon alleen maar denken; nee, nee, nee dit kan niet waar zijn. Zometeen word ik wakker en heb ik hem weer in mijn hand. Hij KAN gewoon niet weg zijn! Lian komt als eerste tot de zinnige conclusie dat iemand hem gejat moet hebben... en wel toen wij even niet opletten terwijl we druk naar een Walibi-achtige foto van onzelf stonden te kijken voor een reddingsboei. Die was vlak voor vertrek van elke Alcatraz-ganger namelijk gemaakt. Een of ander schlemiel moet hem op dat moment uit mijn niet-voldoende afgesloten tas hebben gepikt.

 

De tranen stromen over mijn wangen en ineens voel ik me niet meer zo stoer en dapper. Mijn camera is godverdomme gejat en ik had hem net nieuw...! Gekocht van het geld wat mijn mama en Marco me gestort hebben voordat ik vertrok. Hoe kon ik zo stom zijn om mijn tas niet strak voor me te houden at all times? Blijkbaar was dit nodig om me een optater te geven dat niet iedereen het beste met me voorheeft op deze wereld. Niet iedereen is eerlijk en niet iedereen heeft de houding naar andersmans eigendommen als die ik heb.

 

Een klein lichtpuntje in deze hele domper van de dag is dat ik net mijn memory kaart verwisseld had op Alcatraz en dus al mijn foto's van de afgelopen weken nog heb. Nog een lichtpuntje was opnieuw die intelligente Lian die opmerkte dat ik een reisverzeking had en dus een deel kon terugkrijgen. Hm, daar zit wat in. De zuurheid van het moment was echter nog niet vervaagd. Iemand liep daar met mijn camera, die ik gekocht heb, en die 100% niet tot diegene toebehoorde.

 

Meteen heb ik een tas met een rits aangeschaft en al mn zooi daar ingepleurd.

Ben als een dolle alles gaan nazoeken en ik moet morgenochtend aangifte doen bij een politiebureau hier in deze dodgy buurt, vanavond was het niet veilig met alle crazy people op de straat. Vervolgens moet ik dat bewijs weer opsturen naar mijn verzekering, om dan geld terug te krijgen en zo weer een nieuwe camera te kunnen kopen. Helaas moeten daar nog wel heel wat uurtjes Dante aan toegevoegd worden, maar allee, ik ben weer een levensles rijker....

 

 

 

Oh, en mum; Happy Birthday :)


Posted: 21:36, Thursday, June 15, 2006
Comments (5) | Add Comment | Link

Werelden van Verschil

 

Ja, ik leef nog.

Laat ik beginnen met de afgelopen week even samen te vatten. Flagstaff hebben we verlaten en na 9 uur in de bus te hebben gezeten kwamen we afgelopen vrijdag aan in Los Angeles. Een stad die...tja, anders is dan ik verwachtte. L.A...glamour? Walk of fame? Mooie mensen?

Als je geld hebt is L.A. een paradijs, maar wanneer je, zoals de meerderheid van de bevolking, geen rooie cent hebt is het een grote ghetto. En laat het nu net zo zijn dat ons hotel in die ghetto stond. Buschauffeurs verklaarden onz voor gek dat we daar verbleven. Zelfs zij durfden geen voet in die wijk te zetten. Veel te gevaarlijk. Toch heb ik het overleefd en ben ik een paar beelden op mijn netvlies rijker.

 

Ik vergeet niet waar ik vandaan kom, en velen met mij niet. Daarom zijn we op zondag om 06:00 in de ochtend naar een pub in Santa Monica gegaan om de wedstrijd Nederland - Servie Montenegro te bekijken. Een heel aparte gewaarwording. Ineens stonden daar nog veel meer Nederlanders die blijkbaar ook hadden gehoord dat dit de pub was waar het te zien zou zijn. En ineens, stond ook daar Junkie XL (voor de leek: Nederlandse DJ Tom Holkenborg woonachtig in L.A.. Vooral in Nederland bekend van zijn remix van "Little Less Conversation" van Elvis). Met slaperige hoofden hebben we dus de overwinning kunnen vieren en heb ik bij aankomst in het hotel geslapen tot in de middag.

 

Om toch nog iets van de dag te maken ben ik naar Venice Beach geweest om het wasbordje van Baywatch Mitch te gaan bekijken. Hij was echter al met pensioen, maar er was vervanging. Let wel; in rode zwembroek en met Het Rode Plankje!) Na het zonnebaden, zwemmen, en 60x ondergedompeld te zijn door de erorme golven, hebben we een tijdje naar de echte straatcultuur van Amerika zitten koekeloeren. Iedereen speelt basketball, luistert naar muziek (de ghettoblaster is vervangen door de IPod...), jammed met elkaar, en geniet van de zee.

 

Ok, als je goed zoekt kom je inderdaad de sterren tegen. Je moet een beetje geluk hebben (Chris Pontius (Jackass red.) haalt zijn eten af precies in het restaurant waar ik me bevond...), of gewoon een bekijk-de-sterren-hun-huizen-tour boeken. Lekker touristisch en lekker fout. Maar goed, ik heb nu wel de huizen van Paris Hilton, Dr. Phil, Katie Holmes & Tom Cruise, The Osbournes, Drew Barrymore, en velen anderen gezien. Niet te vergeten een kiekje bij de beroemde letters van Hollywood en hoppa, het plaatje L.A. is rond.

 

Wanneer je 's avonds een poging waagt om met je 20 jaar toch uit te gaan, kan het zijn dat je gewoon stom geluk hebt. Ok, ik had me ingedekt door even een gezellig jurkje met designer schoenen aan te trekken (deze designer had trouwens 11 Ferrari's voor zijn huis staan, enkel rode en gele) en mijn haar in de fohn te laten exploderen. Ik had iets weg van... nou ja, iemand die zijn best had gedaan. In het gezelschap van nog zo'n zelfde femme en twee goedgeklede heren zou het maar net zo kunnen zijn dat je de Skybar binnenkomt zonder reservering en zonder ID. Lucky lucky me. De bar hoort bij gelijknamig hotel dat in het bezit is van de man van Cindy Crawford, wordt regelmatig bezocht door Oprah en een mojito kost een slordige 14 dollar. Maar we hebben wel lol gehad!

Het was de allermooiste bar die ik ooit heb gezien...zwembad, lounge kussens, matrassen, warmtepalen, een view! O, o, o. Ik kan wel wennen aan die lifestyle.

 

Een andere lifestyle waar ik ook aan zou kunnen wennen is wat ik nu doe. Basic, down to earth, vertoeven in een stapelbed met erg pijnlijk matras. Het verschil tussen L.A. en San Francisco is niet normaal. San Francisco doet Europees aan, is rustig, erg mooi en vooral 'cosy'. Het voelde als een soort thuiskomen toen we deze stad binnenreden.  (De bus was overigens prima te doen, beetje jammer dat mijn ticket plotseling is verdwenen toen we op de bus zaten te wachten en ik dus voor 50 dollar een nieuwe heb moeten kopen... ik heb hem nog steeds niet teruggevonden dus hij is hoogstwaarschijnlijk gestolen toen ik even niet oplette...)

Fisherman's Wharf is een heerlijke plek om uit te waaien. Met uitzicht op Alcatraz en een hoopje zeeleeuwen dat bijzondere geluiden produceert is het geen straf om hier te moeten zijn. De huisjes zijn hier lief, ze hebben nog echte 'Cable Cars' en de Golden Gate Bridge is net als in de film. We hebben overwogen om hem te gaan befietsen maar de heuvels hier baren me lichtelijk zorgen. Een hellingproef is hier uitermate uitdagend.

 

Wat hoe dan ook zeker is, is dat ik ga reizen.

Ik ga afstuderen, m'n biezen pakken en de wereld bekijken. Als ik me nu bedenk met wat voor verwachting ik naar Amerika ben gegaan en hoe ik het nu zie, een wereld van verschil. Als ik hier al zo verpletterd kan worden door de steden, de mensen, de cultuurverschillen en ga zo maar door, wat heeft de rest van de wereld dan nog voor me in petto?

 

Nu ben ik er ook dapper genoeg voor. Ik durf erop uit te trekken, ik durf het erop te wagen, ik druf het onbekende te gaan verkennen. Wat heb je nou nog meer nodig dan dat en een rugzak?

 

Morgen vliegen we om 13:00 naar New York, waar we nog 5 dagen zullen verblijven. Ik wil eigenlijk nog niet weg uit SF, maar nu heb ik een goede reden om nog eens terug te komen.

Foto's zou ik graag online zetten want er zijn een paar waar ik erg trots op ben, helaas moet ik even wachten want het is een blijft een backpacker's hostel (zonder USB-poort).


Posted: 20:20, Wednesday, June 14, 2006
Comments (3) | Add Comment | Link

Een saloon, tig cowboys...

 

...en twee nachten monteren later hebben we een mooi item kunnen maken. Cowboys bestaan zeker nog wel, en ze zijn zo gek als een deur. Ze komen welliswaar niet meer op hun paard maar in een Hummer, maar cowboys zijn het zeker. En... ik mag samen met Jessie de show presenteren. Ben ik erg blij mee, het is nou eenmaal wat ik graag doe. Heb geprobeerd een maatschappelijk verantwoord beroep te kiezen, maar nee, ik kan en wil niks anders dan televisie maken.

 

Gisteren was de dag van de Grand Canyon. Met een echte gele schoolbus (niet echt comfortabel maar ach, je zit in zo'n legendarisch geel ding, dat is wat waard) was het anderhalf uur rijden waarbij het meerendeel van de bus lag te slapen. Mijn lieve homovriend Teun fungeert sinds we hier aagekomen zijn als mijn hoofdkussen en dus heb ik weer lekker liggen slapen.

 

'Zeg, ik dacht dat hier ergens een kloof in de grond zat?!' merkte een van de meisjes op toen we de bus uitstapten. Het was een kleine teleurstelling dat we die kloof niet gelijk zagen, we moesten eerst door een hotel heen om vervolgens verbaasd te worden door wat we zagen. Inderdaad een groot gat in de grond, wat meer leek op een schilderij dan op een van de zeven wereldwonderen. Doordat je geen mens, geen auto, helemaal niets qua vergelijkingsmateriaal ziet daar beneden kun je moeilijk hoogtes inschatten. Met een busje vol zwetende Chinezen zijn we naar andere punten aan de Canyon gereden om zo nog meer te kunnen zien. Bij Hobi Point hebben we een tijdje op een bankje gezeten en naar de Colorado river getuurd. Opeens springen twee meisjes naast mij op. Er bleek een grondeekhoorn tussen hen in te zitten. Gezellig wat chips en kaas zitten voeren en lollige foto's kunnen maken. Het was net de Apenheul, maar dan op z'n Grand Canyons.

 

Een verbrande wang en wat uitdrogingsverschijnselen later ("het lijkt wel of ik een kater heb...") rijden we met de hele groep naar een uitzichtpunt waar we traditiegetrouw een groepsfoto moeten maken. Op dat moment merkt er iemand uit het niets op of er niet ergens een Canyon Nano in Europa is. O. o. o. De jeugd van tegenwoordig...

 

's Avonds het item afgemaakt, ik kan mijn eigen stem en verschijning niet meer verdragen Het blijft raar om jezelf terug te zien. Ik doe dingen met m'n gezicht waarvan ik niet eens wist dat ik ze kon. Ik weet dan ook niet of het nou in je voordeel werkt om jezelf terug te zien of dat je het maar moet laten zoals het in je hoofd klinkt en eruit ziet. Ik denk het laatste.

 

Vanavond staat er een bbq gepland en hopelijk nog een potje poker. Ik begin het eindelijk te begrijpen en vlieg er niet als eerste uit. Ik heb De Weduwnaar uitgelezen en roep nogmaals iedereen op om ook dit boek te lezen. Misschien moet ik bij Dante stoppen en voor de Boekenclub gaan werken. Nu ben ik bezig in de Passievrucht van Karel Glastra van Loon. Soms is het gewoon lekker om van al je groepsgenoten, alle idiote Amerikanen en van alle drukte even weg te lopen en je boekje te lezen.

 

Nog maar 4 dagen en dan zit het er weer op. Dan begint LA, San Francisco en New York.

Zeker niet minder leuk maar wel het begin van het einde van de reis en ik wil eigenlijk nog lang niet weg!

 

 

Foto's zien? http://www.mijnalbum.nl/Album=XVWWRL8L

 


Posted: 18:20, Monday, June 5, 2006
Comments (4) | Add Comment | Link

It's all about Las Vegas

 

In Las Vegas kan werkelijk alles.

Op zondag kwamen we aan en was het inchecken in hotel Circus Circus een hels karwei. De Japanners vliegen je om de oren en zien heel Las Vegas alleen door de lens van hun camera.

 

Aangekomen op onze hotelkamer bleek dat Laura en ik als enige van de groep een kamer hadden voor ons tweeën, in plaats van hem te delen met nog twee mensen. Een queen size bed dus! Het was niet een room met een view, tenzij je een bouwval meerekend. Ons hotel lag aan het begin van The Strip, ofwel Las Vegas Boulevard. Onvoorstelbaar, maar alleen maar een hele lange straat met hotels, casino's, nog meer hotels, en nog mer casino's. In die hotels heb je complete winkelcentra, theaters, en pretparken.

 

Een uur lang heb ik alleen maar met open mond over die strip gelopen en ben van de ene verbazing in de andere gevallen. Ik ben niet snel stil, maar oh boy, wat heb ik gestaard. Naar alles en iedereen. De mensen...ze zijn ongelooflijk. Hoeveel nepborsten kun je verdragen in 3 dagen tijd? De video walls... als je het al geweldig vindt om een groot scherm in de bioscoop te zien dan kan je hier je hart ophalen. Reclames voor alles en iedereen. Cirque du Soleil had drie shows lopen, allemaal magicians die optraden, Celine Dion die een show had, en niet te vergeten de gentlemen's clubs. Want reken maar dat je een lapdance of twee kunt krijgen.

 

Overdag ben ik met Landry door de Venetian gelopen (gondels door het hotel...aan imagineering* geen gebrek), door veel te dure winkels gelopen waarbij al het personeel in de aanval gaat met "Hey, how are you? Where you from?" Ofwel: "Wat moet je hier? Je kan het niet betalen, donder op". Ok, ok, you've made your point.

 

Celebrity's. Ook zoiets. Paris Hilton, Oprah (ja, serieus! er is digitaal bewijs), en Bono zijn alledrie gezien, en niet in Madam Tussaud's!

 

's Avonds staan op elke hoek van de straat mannetjes te klapperen met kaartjes waarop dames worden aangeboden (let wel; details netjes verbogen onder kleine sterretjes). Onze heren hebben met hun oren en ogen staan klapperen om al wat ze gezien hebben (en gevoeld, jawel).

 

De eerste avond zijn we uitgeweest in hotel Flamingo, waar ook de minderjarigen in mochten. Drinken was ook geen probleem, als iemand anders het voor je haalde en je niet triomfantelijk voor een beveiliger zijn neus ging paraderen. Gewoon geen aandacht trekken. Onze begeleiders zijn ook helemaal losgegaan, waardoor we uiteindelijk Niels (man van 38, 2 kinderen en vrouw) van de straat hebben moeten slepen omdat hij ladderzat tussen de taxi's door wilde rennen. Jaja, wij betalen dus 1600 euro om vervolgens op onze begeleiders te mogen passen. Het was een geweldige avond, waarbij ik ook nog eens in een stretched limo heb gezeten. Welliswaar voor maar 5 minuten, toen werden we eruit gegooit, maar toch. We deden overigens bijna alles op the strip per taxi, koste een dollar of 10 en je mocht er met z'n vijven in, ideaal want de afstanden zijn veel groter dan ze lijken.

 

Volgende dag naar de Hooverdam gegaan, met de bus. Een enorme dam die heel California van electriciteit voorziet. Daarna naar de factory outlet gegaan en anderhalf uur geshopt voor weinig geld. Ik heb me gedragen, en alleen een truitje en schoentjes van Guess gekocht. Later in de middag naar Ceasars Palace gegaan, waar het plafond dus van dag nar nacht gaat. Echt be-a-utiful. Wat ook zeker niet onaantrekkelijk was, was de halfnaakte, lekker ruikende en enorm sexy man die doodleuk in Abercrombie & Fitch stond te posseren. Mocht je even mee op de foto. Hallo! Even mee op de foto? Houdt er iemand rekening met mijn eierstokken die al maanden aan het klapperen zijn?!

 

Om zeven uur moesten we terug bij het hotel zijn omdat onze buschauffeur Jim ons een rondleiding door Las Vegas wilde geven. Blij dat ik dat gedaan heb want ik heb ook het oude Las Vegas gezien waar het allemaal begonnen is. Echte old skool casino's waar de vrouwen met veren rondlopen. De wereldberoemde cowboy en een laser show waar je u tegen zegt. Bij het Bellagio hotel was een fontein show die zo ontzettend mooi was dat iedereen er stil van was. Met de 'Eiffeltoren' op de achtegrond, New York New York op 3 uur en Paris op links denk je echt even 'waar de hell ben ik in Godsnaam??'

 

Als je het over ervaringen hebt. Echt ongelooflijk.

Je beseft niet dat dit iets van onze wereld is, dat dit echt bestaat. Het is zo moeilijk uit te leggen. Met foto's kun je de belevenis niet uitleggen. Meer dan een week wil je niet in Las Vegas zijn, dan stijgt de waanzin je naar je hoofd, maar echt dit is een try before you die plek.

Ga naar Las Vegas, laat je verassen door als het geks want je weet wat ze zeggen:

 

...What happens in Vegas, stays in Vegas.

 

Toch wat foto's zien van LV? www.mijnalbum.nl/Album=UHJSXYC6

 

*Imagineering: combinatie van de woorden engineering and imagination. Het toevoegen van een belevenis aan een product om daardoor een 'memorable experience' te creeëren. Hoogstandje van de NHTV, Breda)

 

 


Posted: 15:30, Tuesday, May 30, 2006
Comments (8) | Add Comment | Link

Warme melk en koekjes.

Heel de dag had ik mij verheugd op een avondje stappen, welliswaar in een bar waar een net schijnt te hangen. De ene kant is voor 21+, de andere kant voor alle Sally's. Lekker aapjes kijken. Ik moet helaas wachten tot zaterdag want vandaag is het alleen tussen 02:00 en 04:00 voor onder de 21. Dat is toch niet logisch?!  Maar ach, ik zet me erover heen. Amerikanen zijn niet logisch. We hebben zometeen nog een filmavond, pokeren, de Wallmart die 24 uur per dag open is en een redelijk lekker bed.

 

Iedereen bedankt voor de leuke reacties, lieve mailtjes en smsjes. Het voelt toch nog een beetje als thuis wanneer ik hoor dat mensen iets meekrijgen van wat ik hier allemaal beleef.

 

Het kan zijn dat sommige mensen niet weten wat ik hier nou eigenlijk doe dus voor de duidelijkheid: Ik ben hier voor het maken van een live televisie productie. De NAU heeft een School of Communication, waar ze een eigen studio hebben. We zijn hier met een groep van 60 mensen, we zijn verdeeld in 3 groepen: A, B, en C. Ik zit in groep B, en binnen die groep van 20 mensen gaan we een live programma maken. Er komen dus 3 delen van het programma. Maar die drie delen bestaan uit 'packages'. Dat zijn items die je met vier mensen maakt.  Wij hebben binnen onze groep het thema "What's left of the Wild Wild West?" En met mijn groepje gaan we een package maken over De Saloon, waarbij we onder andere de Hells Angels zullen gaan interviewen... help, Mummy.

 

De afgelopen dagen hebben we de eerste lessen gehad. Intensief, van 09:00 tot 17:00. Studio production, announcing&writing, en field production & editing. Het is heel divers want je moet zowel het presenteren op camera, autocue lezen, regisseren als bijvoorbeeld monteren doen. Ik leer hier zo ontzettend veel. De mensen van wie we les krijgen komen ook uit het werkveld en hebben veel ervaring. Binnen mijn groepje ben ik de reporter. Iets waar ik me helemaal goed bij voel. Lekker babbelen voor de camera, al valt het lezen van een autocue best tegen. Ik hoop dat ik in de uiteindelijke live productie mag presenteren. Degenen die mij kennen weten hoe graag ik dat zou willen, en I'd rock them dead! Ik heb geleerd hier voor mezelf en mijn positie uit te komen, anders wordt hij voor je neus weggekaapt. Zo werkt het wel in de media. Zeker onder deze mensen; allemaal ambitieus en niet op hun mondje gevallen. De show zal te zien zijn op internet, dus wanneer ik de link weet zet ik 'em erbij.

 

Ik heb hier ondertussen mijn eigen party maar in gang gezet, met mijn cowboy hoed op. Come mister DJ, won't you turn the music up? Let the base from the speakers run through ya sneakers. Gister een hilartische film gezien, trouwens. The Anchorman. Bro, jij zou em net zo lollig vinden als ik. "I looove Scotch. Scotchy Scotchy Schotch. Down into my belly, M. M. M." (Ok, je had erbij moeten zijn...)

 

Ik ben het eten hier zo ontzettend zat. Ik kan echt geen cola meer bij mijn ontbijt zien. Ik eet alleen maar sla, fruit, en een beetje aardappel. Ik wil een frikandel!! So bad! Ik slib hier sowieso dicht als ik zou gaan wennen aan het voedsel. Het land vind ik nog steeds mooi mooi mooi. Het is niet normaal wat een natuur hier is.

 

Zaterdag hebben we vrij, zondag gaan we naar Las Vegas. Wat dat betreft ben ik wel blij dat ik geen 21 ben, anders zou ik weer platzak op de campus aankomen. Dat was het. Tijd om me te vermaken met de rest, me slank te voelen tussen alle dikkerds, en lekker Mountain Dew te drinken.

 

Fotootjes zien?

http://www.mijnalbum.nl/Album=44CAILRP

(ik hoop dat ie het doet! Anders hoor ik het wel...)

(Mum, zie je hoe mooi de foto's zijn? Camera is echt super!)

(Nathalie, ik ben in gedachten bij je; volgend jaar emigreren we samen tijdens Jazz)

 

 


Posted: 18:43, Thursday, May 25, 2006
Comments (7) | Add Comment | Link

...overal ruik je dennenbomen.

Ik ben dus veilig aangekomen in Flagstaff! De reis was vermoeiend, heel erg vermoeiend. Ik had niet verwacht dat ik zo gebroken kon zijn. Eerst vlogen we naar Cinicinnati, toen naar Phoenix en toen met de bus naar Flagstaff. Het tijdsverschil is 9 uur. (Het is hier nu half twee 's middags), en dus ben ik bijna 24 uur onderweg geweest. Op een gegeven moment werd ik echt opstandig van die stoelen, ik wist niet meer hoe ik moest zitten. Heb mn hoofd ook nog flink gestoten aan die achtelijke bagageluiken in het vliegtuig. Ging flink hard, heb nu een bult op mn hoofd. Een stewardess kwam nog heel lief vragen "Are you alright, darling?"
Er zat ook nog een enge Arizonaan aan de andere kant van het gangpad me 4 uur lang te vervelen met vragen als 'wat is de bezineprijs in Nederland' 'Waarom reis je door naar San Francisco, ze zijn daar veel te liberaal'. Ik heb stug uit raampje gekeken en toen hield ie op, behalve met staren.

 

Vanochtend werd ik om 5 uur al wakker, terwijl ik er pas om 1 uur in lag. Dit is dus een jetlag? It sucks.  Maar gaat vanzelf wel weer over. De dorm waar we met de hele groep in verblijven hier op de NAU is simpel maar wel goed. Ik slaap met Laura op een kamer, en deel de badkamer met nog twee meiden.

Ik heb gehoord dat het regent in Nederland, vervelend...Moehahaha. Hier is het lekker warm, koel briesje. Wel veradelijk want je verbrand levend. We hebben vanochtend ontbeten met pannekoeken, scrambled eggs, aardappelen, cola, scones, vlees, en vers fruit. Apart.

Vandaag een tour over de campus gehad, echt ENORM! Het is gewoon een dorp, er studeren 25.000 studenten(!!), maar die hebben nu vakantie dus het is hier nogal rustig. Morgen gaan we naar Slide Rock, in Sedona. Kun je zwemmen en zonnen.

 

Ik realiseer me toch nog niet helemaal dat ik in Amerika zit, het is allemaal zo 'net als in de film'. De mensen zijn ontzettend vriendelijk, in de winkels, op straat, op de campus. Of het oprecht is of gewoon aangeleerde beleefdheid, ontdek ik de komende weken nog wel. Maandag beginnen we met de eerste colleges op de faculteit van Communication. Een gebouw dat met heel wat dollars uit de grond gestampt is. Ik krijg hier genoeg beweging want we moeten gemiddeld een kwartier lopen om bij de eethal te komen, bij de faculteit en in het centrum.

 

Vanmiddag zijn we na onze tour naar Target gegaan om te profiteren van de gunstige prijzen hier. Ik heb een USB stick met 512mb voor $25 gekocht, dat is nog geen 20 euro. Ik heb al tig foto's gemaakt, sorry mum... je hoeft ze niet alle 600 te bekijken hoor! Ik zal een leuke selectie maken en die aan de geinteresseerden laten zien :)

Vanavond gaan we even het centrum in, ik mag niet drinken dus het zal een nette avond worden!
Ik geniet, word bruin, en zie zoveel nieuwe dingen. Als er bepaalde momenten in je leven zijn die je als een soort eind-begin-milestone moment kunt beschouwen dan is dit er een van.

 

Liefs,
Sally


Posted: 13:07, Saturday, May 20, 2006
Comments (9) | Add Comment | Link

Slapeloos

Slapen is onmogelijk.

Ik ben zenuwachtig, misselijk, brand van de energie en heb het gevoel alsof ik kan stuiteren. Ik ga naar Amerika. Mijn koffer is gepakt, en o wat ben ik bescheiden; het is er slechts een. Ik heb de filmische mijn-koffer-kan-niet-dicht-ik-ga-erop-zitten handeling moeten verrichten maar ik ben trots op mezelf. Gewapend met mijn digitale camera die nu al vastgeplakt zit aan mijn wijsvinger stap ik morgen om 13.00 het vliegtuig in. Om 16.00 dezelfde dag zal ik aankomen (do your math). Het 'ik ga op reis en neem mee' lijstje heb ik geschrapt want ik heb alles; paspoort, geld en gezond verstand (quote van mijn papa).

 

Vanavond had ik het gevoel dat ik voor eeuwig weg zou gaan, mijn collega's waren alles behalve gelukkig dat ik er vijf weken tussenuit piep. Dat doet een mens goed, ik word gewaardeerd? "600 euro bovenop je salaris als je blijft" - "Ik keten me vast aan het landingsgestel en sta met een spandoek op de landingsbaan: "So Sally can wait!" Ik heb nu alweer zin in vanille thee, beaver.

 

De Mini van taxibedrijf T. Hooghiem zal me naar Schiphol brengen, Schiphol, Schiphol, Schiphol. Kan ik daar ook gewoon een keer kamperen? Lekker mensen kijken die zich allemaal zo voelen zoals ik me nu ook voel. Ik ga op reis, ik ga genieten, als een spons alles in me opnemen (alweer een quote van mijn papa), en me constant beseffen dat ik me op de linkerkant van de wereldkaart bevind.

 

Tot snel allemaal!

 


Posted: 02:37, Friday, May 19, 2006
Comments (1) | Add Comment | Link

Komt een vrouw bij de dokter

Mijn empatisch vermogen stijgt ver boven me uit. Wat heb ik vandaag zitten huilen bij het boek "Komt een vrouw bij de dokter". Het einde van het boek (wat ik in zijn geheel binnen 3 dagen heb uitgelezen, oh wat zou mijn leraar Nederlands trots op me zijn geweest) was gewoon ontzettend heftig. Het boek beschrijft het leven van een jonge man, wiens vrouw borstkanker krijgt. Het is duidelijk dat ze komt te overlijden maar het proces duurt ruim twee jaar. In die twee jaar, en ook ruimschoots daarvoor, gaat hij vreemd bij de vleet. Hij lijdt aan monofobie. In eerste instantie is het makkelijk om hem te veroordelen hiervoor maar hij houdt zo ontzettend veel van zijn vrouw, en praat zo liefdevol over haar. Het vreemdgaan is voor hem de enige redding om zijn hoofd boven water te houden in de tijd van haar ziekte. Kleine voetnoot is dat het boek autobiografisch is.

 

Het boek is geschreven door Raymond van der Klundert (kort: Kluun), een Bredaenaar die richting het westen is getrokken. Leuk is het om te lezen hoe hij over het Bredasche carnaval en de kroegen schrijft. Erg herkenbaar...

De humor waarmee het boek geschreven is, maar ook de humor die ze als stel blijven houden ondanks te ziekte is inspirerend. Hij maakt door het hele boek gebruik van 'wramples', korte zinnetjes uit liedjes, zinnen uit andere boeken, en ook Johan Cruiff komt meerdere malen terug "het spel was net een geitenkaas".

 

Terwijl ik de laatste traan nog van mijn wang veeg raad ik iedereen dit boek aan te lezen. Man, vrouw, jong of oud. Ik storm op dit moment dan ook naar de winkel om het vervolg te kopen: De Weduwnaar. Terwijl ik helemaal niet zo'n vastgeroeste lezer ben, maar nu ben ik hooked, en zoet tijdens de gehele vliegreis aanstaande vrijdag.

 

www.kluun.nl


Posted: 15:56, Wednesday, May 17, 2006
Comments (2) | Add Comment | Link

Uit in eigen land

In metro 51 zitten twee provinciaaltjes - Op bezoek bij een voormalig klasgenoot die woonachtig is in de Amsterdamse omstreken; het is zaterdagavond en we gaan een avondje uit in onze hoofdstad. Wij staan er al gelijk op dat we ook een bezoekje gaan brengen aan De Wallen, we zijn er nu toch! Sascha heeft het rode licht district nog nooit gezien en ik ben altijd wel te porren voor een flink staaltje cultuur.

 

Dit keer geen vervelende treingasten en ook geen brutale conducteurs. Terwijl wij onze ogen uitkijken op de drukke straten van Amsterdam en nog worden gewaarschuwd door onze gids Ewout dat De Wallen uit de richting liggen en best ver lopen is, staat onze assertiviteit erop dat we er even doorheen lopen. Samen hebben we het gevoel op vakantie te zijn en dus ben ik tot op het irritante af druk met het maken van foto's. Het wordt steeds drukker naarmate we dichterbij de rode gloed komen en dus knijpt Sascha af en toe in mijn hand, de camera stop ik maar even weg in mijn jaszak. Overal staan groepjes toeristen: voornamelijk Engelsen, Fransen en Amerikanen. Het loopt uiteen van vrijgezellenparty's tot toeristische tours voor bejaarden ('on your right you can see the oldest profession in life being executed').

 

Ik word bedwelmd door de wietlucht en heb het gevoel alsof we een hele andere wereld ingelopen zijn. De wereld van nacht'lijk vertier en plezier. Clubs, bars, striptenten. Samen lopen we langs de ramen met de jongens een paar meter voor ons. Wat me opvalt is dat de meisjes achter de ramen vaak heel jong zijn en helemaal niet lijken op hoeren. Ze zien er goed en gezond uit, en niet als versleten oude kranten. Dat is toch het beeld wat je van die meisjes hebt.

 

In rood licht lijken mensen vriendelijker - Ik kan me niet voorstellen dat al die meiden daar vrijwillig zitten en zonder enige tegenzin hun werk doen. Welke vrouw wil haar lichaam nou verkopen aan een man? Where did they go wrong? Ik verdoordeel ze niet, het is tenslotte legaal, maar ook triest... het liefst zou ik zo'n meisje wat zit te loeren om mannen binnen te krijgen meenemen voor een bakkie koffie en vragen hoe ze zich nou echt voelt, maar dat is denk ik de idealistische kijk op hun bestaan. Die meisjes willen redden is dweilen met de kraan open.  Een pooier houdt van achter een gordijn de meisjes, maar vooral ook de joelende mannen, goed in de gaten. Ze worden 'beschermd' tegen dat wat ze kan schaden. Tenminste, dat houden ze zichzelf voor denk ik.

 

Plotseling schaam ik me diep dat ik Engels bloed heb want overal om me heen hoor ik de-al-bier-slurpende eilandbewoners roepen 'she's hot, I'd like to give her some of my...' -- 'aye, it's me birthday; let me in for free!' -- en thuis zitten hun vrouwen te wachten tot ze terugkomen. De platheid waarmee er naar die meisjes gekeken word vind ik walgelijk. Nu begrijp ik ineens waar die platheid uit de trein naar Rotterdam ook vandaan komt. Gek he? Zij zijn net zo goed volwaardige vrouwen als dat ik dat ben, en dus ook andersom. Het blijft tegenstrijdig...

 

De avond is nog jong - Deze stad slaapt ook nooit. We gaan richting het Rembrandtplein om nog iets van de binnenkant van de Escape te kunnen bekijken. Volgens onze gids een van de mooiste clubs van Amsterdam waar vanavond de legendarische Raymundo draait. Geen idee wie de beste man is, maar daar hebben we het niet over. De prijzen zijn klassieke vakantieprijzen want 14 euro entree, 1,20 voor mijn jas en 2,50 voor een cola vind je niet in Breda. Ik geef toe; het ziet er gelikt uit! Vloerbedekking op de trap, een confettimachine, een lichtshow waar je U tegen zegt en ook nog gratis ijsjes. Op de WC begint er een meisje tegen me aan te kletsen uit Schotland. Ze klaagt over het feit dat ze at home nergens mag roken en drinken, dat ze vandaag 21 is geworden en dat ze hier moet betalen voor het toilet. Ze heeft duidelijk van de gelegenheid gebruik gemaakt om alles te drinken en roken wat ze thuis niet mag.

 

De DJ maakt zijn naam waar en wij zijn een aantal ervaringen rijker. Vakantie is altijd leuk want je ziet en doet dingen die je normaal niet doet. Wij waren deze avond ook op vakantie, nu nog de duiven voeren op de Dam en naar Madam Tussauds en de cirkel is rond.

 

Wie zegt dat Nederland een saai land is?


Posted: 21:09, Sunday, April 23, 2006
Comments (1) | Add Comment | Link

Schatjes

Opvoedprogramma's; wel eens gezien? Er is ineens een wind opgestoken vanuit opvoedend Nederland dat de meest rebelse koters een plek in de programmering verdienen om zo, vooral de ouders, wat 'common sense' bij te brengen. Dit houdt in: niet de ogen van je broertje uitsteken met een mes, geen duplo-blokjes bij je zusje naar binnen proppen en de borden in de kast laten staan in plaats van een paar meter verder in de kamer werpen.

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo rebels ben geweest! Thomas zijn ergste zonde was wel mijn Barbie's haar afknippen, en hij heeft eens een gat in de deur geschopt. Deze verhalen gaan nu nog steeds rond op familiefeestjes. Ik was vooral goed in het bloed onder mijn broers nagels vandaan halen, zodat hij uiteindelijk de schuld kreeg. Nee, deze kinderen zijn anders. Ze zijn aggressief en echt hondsbrutaal. Het scala aan programma's is nu verspreid over een aantal omroepen. Gister was 'Schatjes' van de Avro op de televisie.

 

Huub van 6 en Jelle van 4 maken het leven van moeder tot een ware hel. Vader is 40 uur per week van huis voor zijn werk en dus vangt zij alles op. Huub maakt er graag een sport van om weg te rennen van zijn moeder tijdens het wandelen of boodschappen doen, daarbij timmert hij structureel zijn broertje Jelle in elkaar als hij het even naar boven voelt komen, en slaat hij zijn moeder zo vaak mogelijk. Heerlijk, kinderen.

Welnu, het probleem zit het in het geven van positieve en negatieve aandacht. Positieve aandacht is; oh wat speel je leuk, wat help je goed, wat ben je braaf. Negatieve aandacht is; NEE! niet doen!, Laat dat, ophouden met slaan, dat mag NIET!. Voel je het verschil? Door veel positieve aandacht te geven is uiteindelijk de negatieve aandacht niet meer nodig. Schijnt. Moeder Saskia voelt hem nog niet helemaal dus wanneer Huub in het Kruidvat een hand snoep uit een bak graait en lekker in zijn mond propt explodeert moeder en komt er negatieve aandacht. Tja, wat moet je dan? "Oh wat speel je leuk met die snoepjes, voortaan wel even een schepje pakken he?"

 

In alle programma's wordt ook gebruikt gemaakt van Het Strafstoeltje. Afkomstig van 'The naughty chair' van Jo Frost - opvoedgoeroe in Engeland. Zo gauw de lopende snotgrot weer iets doet wat niet mag moet er verplicht een aantal minuten op het strafstoeltje gezeten worden en mag er niet meegespeeld worden. Pijnlijk voor zo'n kind en dus werkt het. 

Naar bed gaan. Ook zoiets. Er moet een Olympisch onderdeel komen voor Hoe Vaak Kan Ik Uit Mijn Bed Komen? Huub kan het wel tig keer en dus is er een techniek voor ontworpen: negeren. Wanneer Huub uit zijn bed komt moet je hem zonder iets te zeggen weer erin stoppen. Vindt hij het vanzelf niet leuk meer. Dat er drie kwartier van je avond aan verloren gaat moet je maar even slikken.

 

Vader moet ook een betere rol op zich nemen. Prachtig om te zien dat hij ineens spijt heeft van het feit dat ze aan het programma meedoen want nu kan hij niet meer op zondag vissen. Nee, daarvoor in de plaats komt paardjerijden, memory spelen en met het hele gezin naar de speeltuin gaan. Het blijkt inderdaad beter te gaan met het gedrag van de kinderen maar het mooie is dat het voornamelijk bij de ouders ligt. Sommige kinderen krijgen gewoon te weinig aandacht terwijl ze er meer van nodig hebben. Ze gaan erom vragen op een negatieve manier omdat ze dan wel aandacht krijgen.

 

Pff... Ik wil later wel kinderen, maar dan moeten ze wel leuk zijn. Anders mogen ze vaak bij opa en oma gaan slapen.

 

 

Schatjes - elke vrijdag 21:00 Nederland 2

Supernanny - eerste hulp bij opvoeden met Jo Frost - elke zondag 22:00 RTL4

Kanjers - elke vrijdag 20:00 EO

Van etter tot engel - elke donderdag 21:30 RTL5


Posted: 10:30, Sunday, April 9, 2006
Comments (6) | Add Comment | Link

Gewoon doen.

Je weet het!

Ik ga ervoor, ik ga een keer de stoute schoenen aantrekken. Soms moet je jezelf echt even over de streep trekken om ergens voor te gaan. Iedere dag weer en de een heeft er meer moeite mee dan de ander. Het zit in kleine dingen; opstaan, verstandig je brood smeren, de fiets pakken ookal regent het, op tijd naar bed gaan (uh huh, Sally!). Dit zijn kleine, dagelijkse dingen maar voor sommige mensen is het heel moeilijk om ergens waar ze onzeker over zijn, voor de volle 100% voor te gaan. Solliciteren, vreemde mensen opbellen, helder je mening geven. "Daar heb jij toch geen last van?" Juist de mensen bij wie je het het minste verwacht schuilt een grote angst om te falen.

 

Slechts een aantal mensen weten het, maar ik heb een jaar geleden auditie gedaan voor de dansacademie van Lucia Marthas in Amsterdam. Het knaagde al een tijd aan me dat ik ooit gestopt ben met dansen, terwijl ik wel degelijk talent had op jonge leeftijd. Eigenlijk zou ik het liefst heel de dag dansen. Daarom ben ik op 22 mei 2005 auditie gaan doen voor de academie om het gewoon eens te proberen. Om te kijken of het er nog inzat. Zou ik toch nog met mijn motivatie binnen kunnen komen op de vooropleiding? Samen met Sascha ben ik naar Amsterdam gegaan, volop van de zenuwen. Aangekomen was ik nog vol goede moed; ik was niet de dikste, ik had de juiste kleding en ik wist mijn weg te vinden. Daarna ging het mis, ik kon de boel op zich volgen maar het tempo lag te hoog. Om over het klassieke onderdeel nog maar te zwijgen! Moeha. Ik heb ooit twee lessen gehad, waarbij ik heb geleerd wat een tutu was. Van de 130 meisjes die er auditie deden werden er 9 aangenomen. Maar teleurgesteld was ik zeker niet. Ik was juist trots op mezelf; ik heb het geprobeerd en ik heb een antwoord op mijn vraag; en het is voor mij niet meer haalbaar. Nu kan ik er tenminste vrede mee hebben. Hoe verschrikkelijk is het om je hele leven je te moeten afvragen 'wat als...'.

 

Ik ben er altijd heel goed in om smoezen te bedenken waarom ik bepaalde dingen niet zou moeten of hoeven doen. 'Als ik dat stoplicht haal, dan hoef ik vanavond niet meer aan dat vak te gaan zitten'. Maar ook; 'Nee, ik heb het nu echt veel te druk om dat te doen, dat komt een andere keer wel'. Terwijl ik eigenlijk gewoon te onzeker ben om iets te ondernemen. Om mij heen zie ik mensen die gewoon aanpakken, die van het moment gebruik maken en over een oplossing zien. Hoe inspirerend is dat? Je niet laten tegenhouden door omstandigheden, je omgeving of wat dan ook. Gewoon je eigen koers varen. Ik begin het steeds beter te leren. Wat is nou het ergste wat je kan overkomen? Die auditie heb ik gedaan, overleefd en van geleerd. Niks is onmogelijk, het klinkt zo idealistisch maar wanneer je gewoon schijt hebt aan wat andere mensen van je denken, lekker doet wat jij leuk vindt; who gives a f*ck?

 

Nu doe ik ook eindelijk wat ik leuk vindt, en het kan me geen moer schelen wat anderen ervan denken. Ik doe wat ik wil and I love it! Hup, geef jezelf die schop onder je kont, want wat kan er nou werkelijk misgaan?


Posted: 12:30, Tuesday, March 28, 2006
Comments (3) | Add Comment | Link

Daily Thoughts

Sommige dagen zijn anders dan anders. Vandaag is de dag dat ik me zorgen maak om mijn vader, dat de zon niet schijnt en gister wel. Vandaag is ook de dag dat ik me verslapen heb. De dag dat ik de deur uitliep zonder mijn tas en dat pas bij mijn fiets realiseerde. Als mijn hoofd niet vastzat lag die nu ook nog thuis.

 

Vandaag zijn mijn drie vriendinnen naar Thailand vertrokken. Drie weken zijn ze weg, en dat voelt best leeg. De eerste dag zonder een spijker in mijn tong, en dat voelt vooral fijn. De fase ontgroeid.

Wacht, Marloes is vandaag jarig; niet vergeten een e-card te sturen, ze zit in Suriname. 14.02 uur... welke dag is het ook alweer? Lotte kijken om 0.30. Maar we hebben de herhaling van de herhaling nog op internet. Ik hou van de technologie.  

 

Naast me zitten ze met Unox worsten te gooien. Zo'n dag is het ook. He, daar was ik weer. S-Live...Play it Loud! De kantine is een ware speeltuin op de NHTV. Ook een promotie slagveld waar iedere student moe van wordt. Waarom vind die gast naast mij hardcore leuk? boem boem boem boem. Oh, het is een meisje - vooroordeel? Een kantine juffrouw ruimt de rotzooi van een ander op. Wanneer leren die varkens eens een prullenbak te vinden; haar gezicht spreekt boekdelen.

 

Knipper knipper - MSN gesprek; 'moet je vanavond werken?'  - Nee, wel vergadering om 22:00 uur dus ik zie je dan -  'oh ok' -

 

De zon schijnt! Iemand daarboven heeft me vast gehoord. Nothing Fails... no more fears, nothing fails, you washed away my tears. When I get lost in space - I can return to this place - Cause, you're the one. Wie zegt dat Madonna niet kan zingen?  He, zat zij niet bij mij op de middelbare school? (nee, niet Madonna) Wat is de wereld klein. 14.22 uur. Oh crap, ik heb om 15.00 afspraak ergens in dit gebouw.

 

Boodschapjes doen...fruit, kaas (aangezien een brutale aap die gejat heeft uit mn koelkast, I live in a wicked house), gehakt, wijntje, paprika, pasta; Sas komt morgen. Hmm, dan is een toetje ook wel verantwoord. Brood, boter. Pff... zware tas straks. 

 

Oh hallo daar mooie man; leuk uitzicht zeg. Auw... hij had zijn jas wel aan moeten houden, die blouse is nogal pijnlijk voor m'n ogen. Hoeveel gekleurde strepen passen er op een kledingstuk?!

De zon schijnt nog steeds. Na het zien van de film Simon Birch geloof ik dat er iemand zit daarboven... of in ieder geval iets! Kan toch niet anders? Er is meer, wat het is weet ik niet. Stof tot nadenken, voor mij althans.

 

Ah wat voelt dat fijn.... eigenlijk is vandaag gewoon gewoon (zonder spijker).

 


Posted: 14:40, Monday, March 20, 2006
Comments (3) | Add Comment | Link

Geen stress

Vandaag heb ik besloten dat ik geen stress meer ga hebben. Ik wil graag de 30 passeren, en als ik zo doorga met stressen, dan overlijd ik aan een hartverzakking. Onze maatschappij maakt zich zo vreselijk druk om teveel dingen. Nu moet ik zeggen dat we tegenwoordig ook heel veel moeten, maar let op: vooral ook willen! Een dag bestaat volgens mij nog steeds uit 24 uur maar we werken van 9 tot 5, kinderen moeten van en naar school gebracht, kinderopvang, muziekles, boodschappen doen, voetbal, bijscholingscursussen, yogales, in de file staan, en de 8 uur benodigde slaap natuurlijk... past dat in 24 uur? Knap hoor. 'Hoe gaat het?' Ja, druk druk druk, oh wat hebben we het druk.

 

Ook ik heb het druk, ik heb veel te doen. Studeren, werken, sporten, boodschapjes, e-mailen, afwassen, opruimen, afspraken, ...bla bla bla. Maar ik noem het voortaan: leuk druk! Laten we vooral niet te verwend raken; we kiezen er zelf voor om de dingen te doen die we doen en ook om dingen te laten!  'Een keertje uit eten?? Ja leuk!... wat dacht je van April 2008?' Onze hersenen willen constant geprikkeld worden, en wij voeden ze keer op keer met (on)zin. Al deze cumulatieve impulsen leiden uiteindelijk tot Stress. We kunnen het namelijk fysiek en mentaal niet meer aan, het wordt ons teveel.

 

Burnouts, overspannen, manisch... voor je het weet komt het Pieter Baan je halen. Maar stress is iets wat je helemaal zelf creeert. Mag ik je wat voorleggen?

Heb je ooit een schapenhoeder op de toendra in de stress gezien? Nee. En reken maar dat die man heel vroeg op moet en pas laat naar zijn matje teruggaat. Hij heeft geen dubbelzijdig Tempur matras met elektrische deken, een wekker met snooze-functie en een Senseoapparaat. Nee, hij houdt zichzelf warm met stro en zijn diertjes. Ja, noem me een idioot maar de echte idiotrie zit in onze consumptie-maatschappij, en zwaar dat we het hebben. Och och och.

 

John Lennon zei ooit: Life is what happens to you while you're busy making other plans.

Ik stop met zeuren. Ik kies er namelijk voor om een studie te volgen die mij ligt, en waar ik veel uren in de week aan wil besteden. Ik wil 2 a 3 avonden per week werken omdat ik geld wil verdienen voor mijn reis. Ik wil dat. Ik wil daarbij ook nog eens een spiertje oprekken in de sportschool, en ik wil ook heel erg kunnen socializen met mijn omgeving. Daarom heb ik geen stress, ben ik niet druk, maar heb ik gewoon mijn leuke, dynamische, en uitdagende leven vol met stressloosheid! Hulde aan de schapenhoeder.


Posted: 02:08, Friday, March 17, 2006
Comments (3) | Add Comment | Link

Dromen

'Ik droom nooit'.

 

Hoe vaak heb je dat al iemand horen zeggen? Nou, ik droom als een dolle, met spraak erbij. Iedere dag kan ik mijn dromen navertellen. Dat is ook het verschil, iedereen droomt maar de een onthoudt het wel en de ander niet. Omdat ik zo bewust droom (ik kan ze sturen, veranderen en me relaliseren dat ik droom) word ik soms heel uitgeput wakker. Ik piek al niet in de ochtend maar land vaak pas na een halfuur op aarde omdat ik nog zo in mijn droom verwikkeld zit. Kort samengevat probeert je onderbewuste te communiceren met je bewuste wanneer je droomt.

 

Al sinds ik klein ben droom ik heel intensief. Omdat ik vaak mijn dromen niet begreep heb ik sinds een tijdje een dromenboek in huis. Het geeft de verklaring van een heleboel droomsymbolen. Als je namelijk over een waterval droomt betekent dit vaak niet dat je over een echte waterval droomt (al kan ik me voorstellen dat je, wanneer je net naar de Niagra Falls bent geweest dit nog even door je hoofd blijft spoken). Volgens mijn boek, gebasseerd op o.a. de theorieen van Freud, komt het vaak neer op sex of het mannelijk/vrouwelijk geslacht. Nu neem ik Freud altijd met een korreltje zout, want de beste man hield er aparte gedachtegangen op na.

 

Toch heb ik een jaar geleden een heel bizarre droom gehad die me nu nog verbaasd.       

         Ik zit op een bankje in de wind met niemand om me heen, behalve een kraai op mijn schouder. Hij was pikzwart en zat constant heel vervelend tegen mijn wang aan te pikken met zijn snavel. Ik herinner me dat ik het een bijzonder irritant gevoel vond. Dit was het enige wat er op dat moment plaatsvond. Na een aantal dagen zag ik dat beeld nog steeds heel goed voor me, en dus dacht ik; ik zoek het eens op in mijn dromenboek. Wat ik toen las deed zelfs mij, de mond snoeren.

 

"Een kraai kan de dood of tegenslag symboliseren en kan een voorspellende functie hebben".

 

Die vrijdagnacht, de nacht van mijn droom, is er heel plotseling een meisje van mijn opleiding overleden in haar slaap aan een hartstilstand. Ze was pas 21. Het was een heel erge schok, zeker voor degenen die dicht bij haar stonden. Ik kende haar eigenlijk alleen van gezicht. Op het moment van mijn droom, midden in de nacht, wist ik nog niks van haar dood. Ook juist omdat ik nietsvermoedend de droom pas na een paar dagen opzocht, schrok ik wel even. Ik ben nuchter en helemaal niet bijgelovig maar hoe verklaar je dit?

 


Posted: 15:57, Monday, March 13, 2006
Comments (3) | Add Comment | Link

Net als toen

Als de nacht weer dag wordt

En ik weer bij zinnen ben

Merk ik dat ik verander

 

Gister net als toen

Vandaag is lang geleden

Wie vangt mij op?

 

Morgen is er weer een dag

Als uit een sprookjesboek

Maar morgen duurt nog lang

 

Zoek balans in wat ik doe

Zoek balans in wat ik denk

Zoek balans in wat ik voel

 

         Cogito ergo sum

 


Posted: 11:53, Friday, March 10, 2006
Comments (3) | Add Comment | Link

Stemmen

Bepakt en bezakt: "Hallo"

Kaal met bril: "-blabla- hallo -blablaat verder- nummer 523... zo kijk eens aan: 134 voor Sally"

 

Bepakt en bezakt met dikke jas: "Het is hier echt warm en het is trouwens S-E-LLY"

Kaal met bril: "Ja, dat weten wij toch ook niet. En die tweede naam dan?"

 

Bepakt en bezakt met dikke jas en dichtbij het broeikas-bestaan: "Djo-enna"

Kaal2 zonder bril: "Oh das mooi, maar waarom dan Hooghiem? Vind ik niet zo passen"

 

Bepakt en bezakt met dikke jas, nu broeikas: "Mijn vader is Fries, en mijn moeder Engels, en dan krijg je dat.

Maar waar moek nou heen?"

Zittende-stemmachine-operator: "Hierzo"

 

Broeikas die nu eindelijk op de knopjes mag drukken: "Ah ok" -- hee, er staan vijf namen, dat hadden we niet afgesproken... hmm, nummer 2 zal vast wel met een reden op 2 staan. Daarom druk ik maar op naam 1. Lucky bastard. De rode knop -- "U hebt gestemd" -- Jottem.

 

Drie musketiers: "Dat was het alweer, makkelijk he? Daag, Sally Joanna Hooghiem"

 


Posted: 22:00, Tuesday, March 7, 2006
Comments (0) | Add Comment | Link

Ja, ik kom zo bij u...

Ik ben gesloopt. En wel door alle mensen die ooit bedacht hebben dat lunchen en/of dineren bij Dante een feest is. Mijn werkdag begon op een zonnige donderdag om 12:00 uur. Even lekker koffie drinken om op gang te komen denk je dan, nou de deur was nog niet open of een horde bulderende neushoorns overvalt me.

 

"Cappuciiiino en een kleine salade met lauwwarme groente en kipreepjes en dressing en pijnboompitten, maar ik wil er alleen ciabatta brood bij"

"Een broodje beenham, maar die moet dan wel warm zijn, ik wil er geen boter op, wel extra ketchup en mayonaise erbij en is jullie melk vol of halfvol? Als hij vol is, dan wil ik sjuudooransj maar alleen als hij vers geperst is...doe trouwens maar gewoon koffie. Wel met extra suiker"

"Juffrouw, de rekening graag"

"Hee, heb je een doekje voor de tafel?"

 

Een greep uit de fantastische wereld die de Dagkaart heet. Het vervelende is dat we maar met twee mensen stonden en de baas, maar die trekt zich altijd graag terug in zijn kantoor. Ik heb drie pogingen gedaan om een kop thee te verorberen, eerst perzik, toen kers en toen kaneel, maar ik heb er enkel aan mogen ruiken want voor ik het wist was het koud.

 

Tot drie uur was het dus storm, een halfuurtje rustig en toen kwam het volgende legioen verhongerde schapen binnen... AAAPPELTAAAAAAART!!! MET SLAGROOM!!! NU!!!

Jaja, rond de klok van vier uur is het een kwestie van leven of dood, men moet en zal cappucino drinken en appeltaart met slagroom eten. Staat dit niet binnen twee minuten op tafel (de taart moet van boven uit de oven in de keuken komen) dan kan je het schudden wat betreft de fooi.

 

"Mevrouw, ik heb net appeltaart besteld, zijn jullie die niet vergeten?"

    Nee hoor, hij komt er zo aan, hij moet van boven komen.

"Van boven? Oh dan zal ik even gaan verzitten...ik wil hem niet op mijn hoofd krijgen (MOEHAHAHAHA!!)"

 

Ja, het niveau van de gemiddelde horeca-ganger is hoog. Het leuke is dat alles vooral snel moet. 's Middags hebben mensen haast en willen ze snel koffie dirnken en een broodje eten. Er moet namelijk nog veel gewinkeld worden. Onder het personeel is een duidelijke tendens te zien wat betreft ergenissen die de klant ons aandoet. Ik noem een aantal typen klanten even op:

 

1. Terwijl er 10 schone tafels beschikbaar zijn, ga ik juist op een tafel zitten waar net mensen weggaan. Als het even kan kruip ik vast op schoot bij de vorige klant, dan weet ik zeker dat die tafel voor mij is. Graag kijk ik de serveerster heel geirriteerd aan; heb je deze tafel nog niet schoongemaakt???

 

2. Ik hou van zwaaien. De werkplek is enorm ruimtelijk en je kan bijna alle tafels van elke hoek zien, maar ja, de serveerster is blind dus zwaai ik graag, het liefst met twee armen.

 

3. O jee, ik heb dorst. Het leukste is om haar nog even terug te sturen voor een volgend drankje, het liefst drie keer. Zo, dan heeft uiteindelijk wel iedereen wat te drinken.

 

4. Er staat wel een bordje gereserveerd op die tafel maar die geldt niet voor mij. Ik mag overal gaan zitten.

 

5. Het is druk dus ik moest even wachten tot er iemand bij mijn tafel kwam, uiteindelijk kost het me alsnog 5 minuten om te beslissen of ik nou koffie, cola of toch maar thee wil.

 

6. Ik zie wel dat je net vijf borden met schalen en side dishes op je arm hebt gestapeld, maar ik blijf gewoon rustig tegen je doorvragen.

 

Tot 18:00 is het voor ons, de tussendiensten, een drukke bedoeling. Dan pas komen de avonddiensten en kunnen wij even eten. Eindelijk even rust aan mijn hoofd.Om 22:00 was ik klaar en heb ik heerlijk Ben en Jerry's ijs gegeten (oh sorry, Hertog; Ola; Hagen dasz). Ik werk altijd liever 's avonds want dan is het veel gemoedelijker. Mensen hebben dan de tijd en vinden het niet erg als dingen iets langer duren. Het veradelijke is dat je wanneer je aan mijn kant van de bar staat je goed begrijpt dat sommige dingen langer duren, maar wanneer ik zelf uit eten ga of ergens ga lunchen ben ik vaak net zo'n ongeduldige klant (afgezonderd van het zwaaien). Maar ja, een beetje begrip is af en toe best op zijn plaats. Wij doen ons best, echt waar!

 

 


Posted: 10:28, Saturday, March 4, 2006
Comments (4) | Add Comment | Link

Oestrogeen 2

Onderstaande gedeelte is geheel aan mezelf toegwijd.

(met dank aan alle dertienjarige meisjes en hun websites)

Desalniettemin mag u doorscrollen of zonodig het kruisje beklikken.

 

Het is Nationale PuberDag in het leven van Sally. Sorry.

Sven; dump Annette (Gerrtisen, ja!) nou gewoon. Teveel schaatselarij aan je hoofd is niet goed voor je.... benen.

 




 

Welnu, zeg nou zelf.

En even to the point: hij dendert vandaag ook nog in 6.14.90 over de 5 km lijn.

 

Dank je.


Posted: 20:25, Friday, March 3, 2006
Comments (1) | Add Comment | Link

Oestrogeen

...voor mannen is het misschien de hele maand lang zo maar vrouwen hebben af en toe een dagje een schommeling in de hormoonspiegel die duidelijk merkbaar is in het gedrag. Ovulatie. Omringende personen vinden me vooral heel irritant en druk. Het is vrij persoonlijk, maar ik ben ook maar menselijk en 20.  Daarom moeten mij vandaag wat dingen van het hart. 

 

Stoer of Lief?

Ik heb afgelopen weken de hots voor Sven Kramer ontwikkeld, de fijnerd schaatst de sterren van de hemel in Turijn en ook al gleed hij tijdens de ploegenachtervolging onderuit, je krijgt er alleen maar meer sympathie voor. Waarom vrouwen toch zo'n zwak hebben voor 'schattige en lieve' jongens, ik weet het niet, maar het doet gewoon wat met je. Dat koppie, het talent (daar is het weer), en die passie voor de sport. Mannen denken altijd dat vrouwen van stoere, rauwe en grote mannen houden. In zekere zin is dit ook wel zo (de wetenschap wijst uit dat vrouwen vooral tijdens de ovulatie op zoek zijn naar bevruchting door een grote en sterke man die haar en haar kroost veiligheid kan bieden), maar hij moet vooral lief zijn. Het is dus echt geen schande om als lief betiteld te worden, lieve mannen. Neem nou een Chad Hedrick. Gatverdamme. Een Amerikaanse showman van hier tot gunter die enkel en alleen voor de roem in Turijn is. Hij is pas drie jaar geleden begonnen met langebaan schaatsen en waant zichzelf de koning van het ijs. Het vervelende is dat hij gewoon echt heel goed is en goud wint waar Sven het zilver pakt. Pff. Maar zo zie je maar weer dat een stoere, arrogante kerel met te witte tanden niet altijd in de smaak valt. Bah, haal die kerel van het ijs en geef hem een talkshow....

 

Begrip

Dames willen vooral liefde, respect en waardering van hun mannetje. Al snappen wij niks van mannendingen (die bril moet omlaahaag!), we houden echt wel van jullie. Ook al snauwen we, zeggen we dat er niks is terwijl ons gezicht op onweer staat, en kunnen we zuchten en met onze ogen rollen als geen ander; het enige wat we vragen is wat begrip. Vraag nou gewoon een keertje door, en ga niet tegelijkertijd rustig door met voetbal kijken. Jullie kunnen ook doen alsof je doodgaat wanneer er een licht griepje present is, dus aan acteertalent kan het vast niet liggen.

 

Hoofdpijn

Soms hebben we gewoon geen zin, ik spreek voor mezelf wanneer dat voor mij niet opgaat, maar dat kan ook aan het 18 maanden durende vrijgezellenleven liggen. Maar goed, soms dus geen zin. Dat vrouwen dan met allemaal omslachtige excuses moeten komen is toch zot? Doe er eens wat aan (boeken genoeg; inspiratie!) of hou die zipper maar even een avondje dicht (nee, dit is geen legitieme manier om het buiten de deur te zoeken).

 

Attent(ies)

"Hij heeft nog nooit wat voor me gekocht!" quote van mijn niet-nader-te-noemen-samenwonende lieve vriendinnetje, vorige week woensdag. Niet alle vrouwen verwachten Otazu, een bos met minstens 60 rode rozen of iedere maand een nieuw parfum. Dat is te clichee (ik kan het streepje op de e niet vinden op mn laptop), en gewoon te duur. Het gaat om de gedachte! Een lief briefje op de koelkast vinden; een klein zelfgeschreven gedichtje; een eigengeplukt bloempje of gewoon de deur openhouden wanneer we ergens naar binnen gaan. Het is het gebaar wat wij zo waarderen. Het boerengehalte uit mijn vorige post kan ook doorslaan. Mannen, een beetje romantisch en attent mag best nog vandaag de dag.

 

 

Nog een paar laatste dingen die vandaag door mijn hoofd spoken;

-Fabio, nog nooit gezien hoe mooi blauw jouw ogen zijn

-Sven, ai ai aaai....grrrrr.

-Rene, aan jou zijn al deze adviezen niet besteedt; je bent al helemaal vrouw-begrijpend

-Mark, je accent is toch best schattig

-Sven, grrrr......aaai ai ai.

 

Wanneer stoppen mijn hormonen met gieren?

 


Posted: 15:07, Monday, February 20, 2006
Comments (5) | Add Comment | Link

Verbale aanranding

Mag ik even mijn gal spuwen?

 

Ik ben het werkelijk helemaal zat met de manier waarop er tegenwoordig tegen vrouwen gepraat wordt! Ik ben geen feminist, ik wil mijn BH niet verbranden, en vrouwen kunnen nog steeds niet autorijden, maar alsjeblieft zeg... Ik zal het beeld van gisteravond even schetsen.

 

Met vijf meiden gaan we een avond uit in Now&Wow in Rotterdam. De reis begint voor drie van ons in Breda en dus gaan we met de trein naar Rotterdam toe. Op het station begint de vleeskeuring bij de taxi-chauffeurs, die het altijd weer even nodig vinden om een opmerking te maken over ofwel je achterwerk, of de trolly die je met je meezeult ('Hee stewardess mevrouwtje, waar ga jij op reis?'), of het feit dat je ubercharmant rent om je trein te halen. Luister, die mensen staan 23 van de 24 uur per dag leunend tegen hun spuuglelijke Mercedes te wachten op een gek die 16 euro voor 3 kilometer betaalt. Ja, dat werkt geestdodend en IQ verlagend.

 

Wanneer wij het onszelf gemakkelijk maken in een 6-persoons coupe, waar niemand anders inzit vertrekt de trein richting Dordrecht. Er komt een Antilliaanse jongen voorbij lopen die stopt bij onze coupe. Hij werpt een blik naar binnen, grijnst en opent de deur. Suzanne, onze oernuchtere Bosche Bol kijkt Marloes en mij wat angstig aan en trekt gauw haar jas aan. De jongen heeft duidelijk andere bedoelingen dan 'gewoon een plaatsje uitzoeken' want zijn houding is uitdagend en provocerend. Hij gooit een DVD op Marloes haar schoot van de heer Vijftig Cent; "Get Rich or Die Trying" genaamd. Direct opent hij het vragenvuur.

 

        "Heb je die gezien? Is goed man,  wie zijn jullie? Wat gaan jullie doen? Stappen? In Rotterdam zeker."

Wanneer wij geen interesse tonen in een diepe conversatie met de jongeman, en ik steevast uit het raam blijf kijken richt hij zich tot mij.

        "He meisje, ben jij Turks? of Marokkaans?"

Mijn antwoord luidt een simpel "Nee, ik ben Nederlands, maar heb een Engelse moeder"

        "Oh jij lijkt niet zo, je bent dus een halfbloedje?"

....ja, en in mijn vrije tijd ook Paashaas, maar dat zeg ik niet hardop.

 

Het spel is begonnen. Meneer heeft zijn stempel gedrukt op de situatie en begint aan te dringen op mijn nummer en andere persoonlijke informatie. Wanneer ik antwoord dat niet te willen geven blijft hij opdringerig. Ik herhaal dat ik mijn nummer niet ga geven waarop Suzanne en Marloes mij bijvallen.

        "Hee, ik praat met haar en niet met jullie dus bemoei je er niet mee"

 

De toon is gezet. Hoor ik hem nu echt zeggen dat mijn vriendinnen zich er niet mee mogen bemoeien terwijl er een eenzijdige conversatie gevoerd wordt? Ik praat niet met hem, hij lult tegen mij aan! Ik zeg nog eenmaal dat het antwoord 'NEE' luidt en vraag hem wat hij daaraan niet begrijpt.

 

       "Nee betekent voor mij altijd 'Ja' "

 

De bom is nu gebarsten. Hier heb ik geen zin in en dus vraag ik hem weg te gaan. Wanneer hij weigert kondig ik aan dat wij dan wel opstappen. Trots en eer interesseren me nu even geen moer, ik ga niet mijn energie verspillen aan zo'n figuur. Period. We zoeken een andere coupe op en we komen aan op station Dordrecht. Hij stapt hier blijkbaar uit want even later verschijnt zijn persoon voor ons raam waarbij hij op de ruit tikt en voor mijn gezicht zijn tong al zwabberend voortbeweegt in zijn open mond. Hij wil kennelijk duidelijk maken verdere interactie te willen. Er schallen nog wat termen door het raam heen als "Schatje, geef me je nummer; hee, halfbloedje kom hier; ik wil je, ik wil je" 

 

Waarom in vredesnaam bestaan er dit soort figuren? Is dit humor? Wie heeft hem fatsoen bijgebracht?

 

Het is onze jackpot night denk ik want op Rotterdam CS aangekomen maken wij ons voort richting de uitgang van de trein. In de gang wachten wij met twee andere dames op het stilstaan van de trein. Voor ons staan vier conducteurs die waarschijnlijk hun laatste dienst erop hebben zitten, en ons zien staan. Een van de conducteurs werpt een blik naar ons en bemerkt: "Kijk eens, vijf prachtige dames; die laten we allemaal even voor".  Tot hier kan ik het aan maar wanneer er bij het uitstappen wordt gezegd: "al dat lekkers moet je natuurlijk even voor laten gaan", komt er stoom uit mijn oren. Ligt het aan mij of is een conducteur enkel en alleen verantwoordelijk voor kaartjes knippen en de orde handhaven? Misschien dat het komisch klinkt allemaal maar probeer je het even voor te stellen. Van een conducteur in functie hoef ik zoiets niet te horen en niet te pikken.

 

Klap op de vuurpijl komt op het perron van de metro. Na al mijn gal op de weg van de trein naar de metro te hebben gespuwd heb ik het idee dat ik weer normaal kan praten, maar wanneer er twee jongens (opnieuw van buitenlandse afkomst; zie ik een patroon of mag ik dat niet zeggen?) pal voor ons komen staan en zeggen 'Dames, waar gaan we heen vanavond...?' heb ik het gehad. Vriendelijk vraag ik of ze ons met rust willen laten omdat we even geen zin 'hierin hebben'. Ik word direct verzocht mijn mond te houden want 'ze praten niet met mij, maar met mijn vriendinnen'.

 

Het gaat hier om de toon. De houding.

Ik ben het zat om aangesproken te worden als een biefstuk. Misschien dat dat in andere culturen allemaal maar kan maar hier in Nederland behandel je mij als een Nederlandse. Met fatsoen, en gepastheid. Hollandse jongens worden vaak bestempeld als boeren. Nou, ik heb liever een boer die te verlegen is om iets tegen me te zeggen dan een jongen die denkt mij te kunnen aanspreken alsof ik zijn bezit ben en lager in rang ben dan hij.

 

Ik HOEF niet te praten met iemand als ik dat niet wil, ik HOEF mijn nummer niet te geven als iemand anders dat wil. Ik HOEF niet te antwoorden als iemand 'pssst pssst' naar me doet. Ik BEN geen hoer als ik besluit om geen antwoord te geven op een man zijn vraag. Ik BEN niet arrogant als ik geen persoonlijke informatie rondstrooi wanneer daar om gevraagd word. Ik BEN geen lustobject.

 

Ik ben een jonge, Nederlandse vrouw die grootgebracht is met normaal gedrag, beleefdheid en respect tonen naar andere mensen. Ik laat jou in je waarde door jou te laten zijn wie je bent, door je de ruimte te geven om je tradities uit te voeren en daar respectvol mee om te gaan, maar al die dingen mogen nooit ten koste gaan van andere mensen. Ik hoef nergens in mee te gaan om een ander te plezieren, daarvoor waardeer ik mezelf teveel.

 


Posted: 13:46, Sunday, February 12, 2006
Comments (4) | Add Comment | Link

Mijn moeder: Deel II

Mocht je mijn blog al een tijdje in de gaten houden dan heb je misschien gezien dat mijn eerste post over '2005 en mijn moeder' ging. Bij deze Deel II: 2006.

 

Het is zover; een nieuwe auto! De blauwe CRX heeft het leven gelaten en dus werd het tijd voor een nieuw race monster voor mijn moeder. Het doet best wel even zeer om die mooie tweezitter met open dak te laten gaan, wanneer dat de auto is waar je echt in hebt leren autorijden. Amsterdam, Birmingham, Bristol, Calais, het Friese Akkrum...overal heb ik ermee naartoe geraced en menig vrachtwagenchauffeur een toetertje terug doen nemen. Mijn moeder spande echter de kroon door vol in z'n 3 een mini rotonde te nemen. 'Soepele motor' zei ze dan altijd.

 

Nou, hij is dus zo goed als verkocht maar ze heeft alweer een nieuwe op het oog. Zelf zegt ze dat hij voor 98% zeker van haar gaat worden, waar die 2% nu dan inzit is voor mij een raadsel... Ze stuurde me wat foto's toe, die mij absoluut helemaal gelukkig maakten! Ze is nog steeds de moeder die ze was in 2005 en dus is haar smaak voor auto's niet gedaald.

 

Ik zeg: aanschouw en geniet van de Toyota MR2 Spyder!

 

 

Dit vind ik dus echt een Ladies Car! Zie je ons al gaan? Das toch prachtig? Kijk, zo materialistisch ben ik niet ingesteld, mag dat inmiddels duidelijk zijn, maar hier word je toch helemaal wild van?!

 

Ik hou van mooie auto's en van autorijden, en ik deel de mening van menig man dat vrouwen niet kunnen autorijden. Met uitzondering van mijn moeder en mijzelf. Wij rijden als mannen, niet eens scheuren of perse te hard maar we rijden Gewoon Door. Ik kom uit een auto-familie met een opa die een rijschool had, een vader die al jaren de auto als zijn schatje beschouwd en een broer die automonteur is. Daar zal het dus wel vandaan komen.

 

Als ambassadrice van de stichting ter bevordering van de Vrouw op de Weg roep ik bij deze alle vrouwen op om voortaan door te rijden, op tijd in te voegen, besluitvaardiger te zijn, en niet zoveel te kletsen tegen andere weggebruikers. Zo eng is het echt niet hoor. Hoppa, gewoon gaan met die mean, lean pulling machine!

 

P.S: Mannen, bespaar je de moeite en ga niet met me in discussie over de kwaliteit, esthetiek en het vermogen van desbetreffende bolide. Dat heeft geen zin.


Posted: 20:44, Tuesday, February 7, 2006
Comments (0) | Add Comment | Link

Geluk zit in een klein meisje

 

Soms kun je je zo intens gelukkig voelen.

Nu heb ik zo'n moment.

Ik weet niet hoe lang het duurt, misschien maar even.

 

Een goed gesprek met je dierbare vriendin.

Het lezen van mogelijke stageplekken en je taken.

Voelen dat je op de goede plek zit.

Je afwas net gedaan hebben.

Weten dat morgen je laatste tentamen is, en dat die best gaat lukken.

Horen dat je moeder ondanks een gebroken been, nog heel vrolijk is.

Lachen omdat je weer op de klok kijkt als het precies 22.22 is.

Je favoriete nummer op de radio horen.

 

Een compliment krijgen over je ogen.

Een net opgemaakt bed in stappen.

Nog net een plekje vinden in het fietsenrek op het station om je fiets tussen te proppen.

Je bankrekening weer uit de rode cijfers zien.

Chocola.

Wakker worden en weten dat je nog een uurtje kan slapen.

Een warm bad.

De zomerwind langs je huid voelen gaan.

 

Er is zoveel te vinden zonder te zoeken.


Posted: 22:36, Wednesday, February 1, 2006
Comments (1) | Add Comment | Link

De eerste dag

Als 's morgens het licht

door de gordijnen dringt

smelten je laatste dromen

 

Er klinken geluiden

uit de achtertuinen

een buurman stapelt stenen

een rammelende kettingkast

 

Het is vandaag de eerste dag

om met iets te beginnen

waar niemand aan begon

 

Fetze Pijlman

 

 


Posted: 20:08, Saturday, January 28, 2006
Comments (1) | Add Comment | Link

Schiphol Airport

Wat doet jouw hartje sneller kloppen?

 

 

 

Op Schiphol kloppen een hoop harten sneller, en het contrast ertussen kan niet groter zijn. Mensen komen en gaan, met allemaal hun eigen bestemming. De een zwaait een ander uit, de ander staat weer te wachten op de een. Het programma 'Hello, Goodbye!' (KRO, 2005) vind ik een van de meest oprechte programma's recent gemaakt. Daarin praat presentator Joris Linssen met mensen op Schiphol. Allemaal met een uniek, eigen verhaal. Sommigen staan met tranen in hun ogen omdat ze afscheid moeten nemen van hun geliefde, en weer anderen zijn euforisch over het naderende vertrek naar een warme vakantiebestemming. Wachtend op een vriend, vriendin of familielied; spandoeken, ballonnen, en rozen.

 

Hoe dan ook; heerlijke sfeer. Echt, zet mij een dag op het panorama dek en ik vermaak me; vliegtuigjes kijken. Ben net een klein kind wat dat betreft. Vandaag heb ik mijn huisgenoot Stijn uitgezwaaid. Hij gaat 3 maanden lang naar China op stage. Ik was stiekem heel erg jaloers dat hij mocht inchecken, en ik niet. Dat hij door de douane mocht, en ik niet. Dat hij even later in z'n stoel gedrukt wordt bij het opstijgen, en ik niet. En dat hij over 3 maanden terugkomt met nieuwe, niet materialistische, bagage, en ik niet.

 

Zonde vind ik het dat zakenmensen de charme van het reizen niet meer kunnen inzien. Logisch, de zenuwen die ik vroeger voor de trein kende, zijn ook al lang vervaagd. Maar het is toch iets magisch?! Die enorme kist die 11 kilometer hoog in de lucht zweeft en mensen brengt naar plaatsen die ze vaak nog nooit hebben gezien. We kunnen tegenwoordig overal komen. Er is geen plek meer 'lonely' op aarde. (De boekenreeks 'Lonely Planet' is dan ook heel zo lonely niet meer. Als je trouwens heel vaak lonely zegt klinkt het woord steeds vreemder). We kunnen binnen no time aan de andere kant van de wereld zijn. Wanneer kan ik naar de maan? Dan komt mijn nog niet vaak onthulde kinderwens om astronaut te worden alsnog een klein beetje uit.

 

Nog eventjes wachten en dan verlaat ik voor het eerst Europa. Ik ben nu al zenuwachtig. Want echt, behalve de bestemming vind ik de reis op zich ook al geweldig. Koffer pakken, treinreis, inchecken, douane, gate, vliegtuig, Amerika. Need I say more? I love Schiphol!

 

 


Posted: 18:40, Friday, January 20, 2006
Comments (1) | Add Comment | Link

Talent

Elk jaar word ik weer blij van de Lakeside World Darts Championship in Engeland. Veel mensen kijken mij wat verward aan wanneer ik vol enthousiasme verslag doe van de wedstrijden, dit omdat ik niet gelijk oog als een behaarde kroegtijger met veel goud (al kunnen de meningen daarover verschillen). Waarschijnlijk stamt mijn passie af van de Engelse genen. Zelf kan ik niet darten, ik ben al blij als ik een pijltje in het bord gooi, en niet ernaast. Toch vind ik het een ontzettend spannende, snelle sport (ja, het IS een sport) waar, behalve de Britten, ook de Nederlanders verrekte goed in zijn, en dat verheugt mij!

 

Het zal niemand ontgaan zijn, Jelle Klaasen heeft gister editie 2006 gewonnen in de finale tegen Raymond van Barneveld. De fijnerd komt uit Noord-Brabant en is 21 jaar. Een duidelijk geval van een jong Talent is hier aanwezig. Hij oogde heel erg ontspannen en onbevangen op het podium en dat vind ik knap. In zekere zin heeft hij niks te verliezen (behalve 88.000 euro...). Het gaat om het mentale aspect waarbij hij nog geen angst kent. Dit is ook wat zijn talent de kans heeft gegeven om naar voren te komen. No Fear noemde Eric Bristow het, 5-voudig kampioen op Lakeside.

 

Toch kan talent zich ook tegen je keren. We hebben het gezien bij verschillende jonge mensen. Ik noem een Rafael van der Vaart, Michael Owen (om het even dicht bij mezelf te houden), Jim en Jamai en talloze kind-sterretjes die op jonge leeftijd al hun toppunt bereikt hebben. Waar voorheen nog geen enkele druk bestond is nu plaatsgemaakt voor grote verwachtingen. Wanneer je deze mentale druk niet aankunt en kan waarmaken is de kans groot dat je er aan onderdoor gaat.

 

Is talent wel een pre?

 

Mijn jongere zusje Noortje is hoogbegaafd geconstateerd. Haar talent zit tussen haar oren, kennis in overvloed. Ze wil graag leren en alles weten maar toch heeft zij het niet gemakkelijk. Ergens heel erg goed in zijn kan ook frustrerend werken. Zo kampt ze sociaal behoorlijk met zichzelf en anderen. Wie ben ik? Ze is slim, te slim voor haar eigen vermogen.

 

Ik heb bewondering voor mensen die ergens heel erg goed in zijn, en kan mensen van het andere geslacht echt waanzinnig sexy vinden wanneer ze een grote passie hebben voor iets. Soms baal ik ook wel eens dat ik niet uitblink in een bepaald veld. Ik noem mijzelf altijd de eeuwige 7. Ik ben op school nergens slecht in, maar ook geen topper. Ik fiets overal lekker tussendoor en profileer me niet sterk op een gebied. Ik hoop dat ik mijn talent nog kan ontdekken en geleidelijk kan ontwikkelen, want uit het niets ineens gebombardeerd worden tot Nieuw Talent moet vast geen ontspannende gedachte zijn.

 

Lieve Jelle, succes.

 

 

 

 


Posted: 16:46, Monday, January 16, 2006
Comments (4) | Add Comment | Link

Jouw Fiets

 

"Haha, jouw fiets maakt geluid"

    Huh?

"Ja, zo van prrr prr ping prr, hihi"

     Zie en hoor ik nu echt een grote, kale neger om vijf uur 's nachts giegelen om mijn fiets?

"...mooi, mooi, prrr prr prr...."

     Waarom is het eerste wat ik denk 'als hij maar niet achter me aan fietst'?

 

Ontroerd door de man, en boos vanwege mijn eigen vooroordeel ga ik slapen.


Posted: 05:28, Thursday, January 5, 2006
Comments (1) | Add Comment | Link

Een officieel likje verf

 

Geinspireerd door een bekende, ben ik het jaar 2006 begonnen met knippen en plakken. Ik vond dat het tijd werd om mijn leven wat overzichtelijker en toegankelijker te maken. Dit bedoel ik in de breedste zin van het woord, dus na oliebollen rapen, afwassen en stofzuigen heb ik de laptop erbij gepakt (altijd leuk om weer even te noemen...'mijn laptop') en ben ik gaan zoeken naar een professionelere aanpak van het plaatsen van mijn 'stukjes', 'verhaaltjes' of 'brabbels'.

 

Zo kan ook jij, de leek, mijn leventje volgen en alles wat mij verwondert, inspireert of gelukkig maakt lezen. Ik ben nog aan de onderzoekende hand maar mocht de lay-out, het lettertype of mijn miniscule fotootje je niet aanstaan dan sta ik open voor verandering. Alles is mogelijk tegenwoordig. Enkel, wanneer ik verzocht word om mijn profiel 'te pimpen' kan het zijn dat ik op zoek ga naar een ander onderkomen.

 

Goed, nu ik alle huishoudelijke mededelingen heb gedaan wil ik je uitnodigen om te gaan lezen. De posts zijn met terugwerkende kracht geplaatst, waardoor alles nog steeds chronologisch (ik blijf ervan genieten wanneer ik dit soort woorden in een keer foutloos typ..!) is en er geen verwarring ontstaat wanneer wat nou eigenlijk was. Bizar handig bedacht!

 

Een gezond 2006 voor iedereen, en blijf jezelf afvragen waarom de dingen nu eigenlijk zijn zoals ze zijn. Let's get inspired! *Cheers 


Posted: 15:28, Tuesday, January 3, 2006
Comments (3) | Add Comment | Link

"Does my bum look big in this?"

 

"Eigenlijk is de Amerikaanse economie wel lekker efficient wat geld uitgeven betreft he? Eerst geven mensen een fortuin uit aan zichzelf volvreten, en vervolgens geven ze nog meer uit aan weer af te vallen."

 

Mijn gewaardeerde klasgenoot en medeblogger Jan-Willem Schram (www.schramkoers.tk) wees mij onlangs op bovenstaande, ontzettend goed gevonden conclusie. Wij kwamen hierop tijdens een boeiend MSN-gesprek (dit zal over twintig jaar net zo klinken als de elpee nu in onze oren klinkt) terwijl ik de herhaling van het programma Oprah keek. Actrice Kirsty Alley (Look Who's Talking; 1989 en Drop Dead Gorgeous; 2000) was hier te gast en sprak voor de tigste keer over haar 'struggle' met het verliezen van de aangevreten ponden. Ze is een soort terugkerend icoon geworden, ze wordt wel steeds slanker, dat moet ik haar meegeven. Maar man, man, man hoe komen al die mensen in godsnaam zo vet?!

 

Het duurde ongeveer een half uur toen ik voor het eerst Oprah naar de verklaring hoorde grijpen; de ongelooflijke porties eten die in Amerika geserveerd worden. Ik zeg: applaus! Ik vind het fantastisch hoor, al die mensen die proberen af te vallen en met hun zelfbedachte oplossingen komen voor het steeds groter wordende probleem. Ik heb gehoord langer en vaker sex; je peuter gebruiken als gewicht op bijvoorbeeld je rug voor push-ups of als kusdoeleind wanneer je je crunches doet.... het moet niet gekker worden of ik stuur de kinderbescherming op die mensen af.

 

Hebben Amerikanen dan echt zo'n bord voor hun kop; ze weten waarschijnlijk niet beter. Wanneer wordt er eens preventief ingegrepen? Er is geen land ter wereld dat zo volgevreten is als Amerika. Dat moet ook hen niet ontgaan zijn. Kinderen op scholen, zowel jong als oud, krijgen 3 keer per dag hamburgers, friet en cola voorgeschoteld. Echt, wie heeft dat ooit bedacht?! 'Ja maar er zijn ook salades'. Ik zeg; in een kroeg kun je ook spa blauw bestellen maar we gaan toch 9 van de 10 keer voor dat biertje, niet waar?

 

Van jongs af aan moeten kinderen gezond worden grootgebracht. Dit houdt in normaal eten en voldoende beweging. Comedian Lee Evans (praise him, the legend) had in zijn laatste show de oplossing voor dikker wordende Britse kinderen snel bedacht 'put the fridge in the loft, make them run for their food'. Heel creatief maar niet echt realistisch. Het is eigenlijk zo simpel maar blijkbaar toch onbegrijplijk; normale porties eten naar binnen schuiven. Niet beginen bij de keuzes XL, XXL of XXXXXL (of deze hoeveelheden aangeven als S, M en L).

 

In mei ga ik zelf ongeveer 4 weken naar de VS en ga naar school op de Northern Arizona University, we slapen daar ook op de campus. Ook ik krijg daar 3 keer per dag te eten. Ik hou mijn hart vast en ga heel eerlijk mijn begingewicht en eindgewicht noteren. We zullen zien hoe het gesteld is met mijn doorzettingsvermogen, en mijn wil om voor het gezonde en verstandige te kiezen. Ik denk namelijk dat de menselijke drang naar wat niet mag het helaas vaak overwint van het rationele.


Posted: 12:32, Monday, January 2, 2006
Comments (0) | Add Comment | Link

Het mysterie dat Gezelligheid heet

 

December is de maand van feestelijkheid, van genegenheid en van GEZELLIGHEID. Maar wat is dat nou eigenlijk, gezelligheid?

ge·zel·lig·heid (de ~ (v.), -heden)
1 aangenaam verkeer, genoeglijk samenzijn
2 aangename, behaaglijke inrichting, prettige atmosfeer

Aldus de Van Dale. Maar er is geen woord voor in geen enkele andere taal. Niet dat ik Swahili spreek maar probeer het maar eens te vertalen naar het Engels, Frans of Spaans. Gaat niet werken. Nee, wij Nederlanders hebben onze eigen Gezelligheid. Jottem!

Maar waarom nou perse allemaal in december? Het begint al met Sinterklaas.. denk er even over na; volwassen mensen die knutselwerkjes voor elkaar maken van papier mache, plakband, verf en andere troep. Daarbij maak je een oergezellig gedicht wat je de kans geeft om iemand compleet voor schut te zetten en je eet jezelf helemaal misselijk aan de pepernoten, banketstaven en chocolade letters. Dan heb ik het nog niet eens over de man zijn geweldige liedjes die uit volle borst gezongen worden. Een vreemd feest, want we vieren iemand die niet eens bestaat. Mag ik ook zo'n imaginary friend?

Dan kerst. Kerst kan je breken of maken. Omdat er zoveel druk ligt op het feit dat kerst GEZELLIG moet zijn, moet je haast wel een partner hebben om die romatische tijd mee door te brengen. Zo niet, dan voel je je al snel heel erg ellendig alleen. Ok, je hebt vaak je familie zoals je ouders en broers of zussen (jammer dat wij Nederlanders daar dan geen verzamelnaam voor hebben zoals de Engelsen of het Spaanse volk) maar toch, het is niet hetzelfde.
Het verplicht met elkaar moeten eten en onder de kerstboom liedjes zingen is voor niet iedereen weggelegd. Het heeft ergens vaak ook wel een enorme hypocrisie; 'Oh wat zijn we ineens een hechte, liefevolle en GEZELLIGE familie' Ja hallo, en de rest van het jaar met borden gooien?

En dan nog 'the icing on the cake', zoals wij dat mooi zeggen: OUD EN NIEUW! Jaja, dat is helemaal een fenomeen. Want dat kan echt een enorme flop zijn of een groot succes! Naar mijn mening moet je hoe dan ook iets plannen, want als je denkt 'we zien wel' dan gaat het mis. Tuurlijk, 12 uur wordt het toch wel. Maar wanneer die champagnekurk gepopt is en iedereen smak smak smak "Gelukkig Nieuwjaar!" heeft geroepen valt er echt zo'n 'nieuwjaarsgat' Want wat ga je dan doen? Het moet toch gezellig blijven...

Dus mijn advies voor alle gezelligheid van het volgende jaar: Begin op tijd, op 1 januari bijvoorbeeld, en laat het voortduren tot 31 decemeber. Zoek het aangename verkeer, het genoeglijk samenzijn en de aangename, behaaglijke inrichting, en prettige atmosfeer wat vaker dan alleen in december op. Leef de gezelligheid!

Happy New Year everybody!


Posted: 11:05, Saturday, December 31, 2005
Comments (0) | Add Comment | Link

De mislukte hartchirurg (ofwel de KNO-arts)

 

Wie mij een beetje kent, weet af van mijn oren. Ik doel niet op die prachtige bellen die er altijd aan hangen, nee, maar de plopjes die je zelfs van buitenaf kan horen.
Ja echt.

Ik hoor dus heel de dag tik tik tik. tik. tik tik. tikker de tik tik. Welnu, omdat dit lichtelijk irritant is besloot ik drie jaar geleden eens een bezoek te brengen aan de Keel-, Neus- en Oorarts.

Conclusie: het ligt aan je neus, die is verstopt dus gaan we uitzoeken waardoor. Om een lang verhaal wat korter te maken:
*allergie-test: allergisch voor huisstofmijt en hond (ik HEB niet eens een hond)
*neusdruppels (helpt niet)
*neusspray (onder het motto "dan richt je wat verder". Moet je voor de gein eens met een plantenspuit in je neus sprayen, heb je hetzelfde effect. Niet prettig)
*allergie tabletjes (wtf?!)

We hebben het nog steeds over een oorprobleem ja.

*oorampullen (klinkt al wat doelgerichter) Gebruiksaanwijzing is als volgt: Ga op je rug liggen met je hoofd ver over de bedrand en druppel de ampullen half leeg in elk neusgat. Blijf vervolgens 5(!) minuten liggen met je hoofd ondersteboven. Vervolgens nog eens 5 minuten op je rechter oor en 5 minnuten op je linker ook. Herhaal dit zowel s ochtend als s avonds.
ALSOF IK NIKS TE DOEN HEB.

Werkte dus ook niet. Nou, dan halen we je neus- en keelamandelen eruit zegt meneer KNO Peters. Welja, doen we even. Ik adviseer je: laat nooit je amandelen eruit halen wanneer je ouder bent dan 3!
Tenzij.... je kickt op een infuus en een narcose waar je je nog 2 weken stoned door voelt, 2 gapende wonden in je giegeltje waarlangs zuur en kots komt van diezelfde narcose, vieze ziekenhuisvla, en binnen moeten blijven met 30 graden buiten.

Maar goed, die gingen eruit. Hielp ook niet. Ik was het zat. Laaaaat maar dacht ik. Paar tikjes meer of minder maakt ook niet uit.

Nieuwe stad, nieuwe ronde, nieuwe kansen, nieuwe prijzen: nieuwe arts! Hij is dan wel geen Brad Pitt maar ach, voor die 50 jaar kan meneer Janssen er nog best mee door. Grappig is hij wel, zeker toen hij me meldde dat hij "nog nooit zoiets meegemaakt had" Die tikjes die je van buitenaf kan horen dus. Ook was alles wat de vorige arts gezegd had niet waar, was het verwijderen van de amandelen "de domste zet ooit" en had ik al helemaal geen ingetrokken trommelvliezen (dit beweerden 2 huisarten en meneer KNO-Nijmegen wel, maar hij was de baas, dus was het niet zo).

Wat een prettige informatie! Een KNOOOOOOOR arts die niet weet wat er loos is. Weet je wat ik altijd denk? Die mensen wilden eigenlijk een goede chirurg worden, dronken tijdens hun studie iets teveel biertjes en zaten dus nooit in de collegezaal. Er was nog een stageplek vrij bij de kelen, neuzen en oren, en vanwege die charmante verpleegsters zijn ze blijven hangen.

7 Februari krijg ik ZIJN oplossing; buisjes.

To be continued...


Posted: 15:59, Thursday, December 22, 2005
Comments (0) | Add Comment | Link

Blazen, geen gordel en mist

 

Jippiiiie! Ik was gisteren de bob.
Mijn mammie en haar mannetje wilden graag drinken tijdens het eten, dus ik zou wel terug rijden. Geen probleem in een mooie zwarte Alfa. Een klein probleempje alleen; hij is niet ideaal voor meer dan twee personen. Maar Marco offerde zich op om gestrekt achterin te gaan liggen. (Gestrekt is in dit geval; benen omhoog, gezicht tegen het raam geplakt... so be it)

Gezelige, uitgelaten sfeer. We naderen de rotonde in de polder (ja die hebben we ook in de polder) en ik zie een politie agent staan met een ferme hand omhoog gestoken. "Joehoee ik mag blazen!!" roep ik. Nog nooit gedaan, en uniformen werken altijd op vrouwen.

"Goede avond mevrouw, we gaan even een blaastestje afnemen. Rustig inademen en uitblazen totdat ik aangeef dat u mag stoppen"

"Prima!" roep ik heel stoer, met toch een lichte nervositeit in mijn lichaam. Die wijn was dan wel een paar uur geleden maar het zal mij maar net overkomen dat ie het toch nog detecteert! Ik blaas en ik blaas, en 'piiiiiep'.

PASS staat er op het schermpje. Phfff. Gelukkig. "Het is in orde, u mag doorrijden. Maar..."

O, shit. Een maar. Niet goed wanneer dat uit een agent zijn mond komt. "Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat meneer achterin niet in de gordel zit" Ik werp een blik over mijn schouder en zie Marco in een benarde positie liggen die makkelijk opgevangen kan worden als laveloos! Ik en mijn moeder beginnen echt heel hard te lachen, wat natuurlijk al helemaal niet goed valt.

Marco, die ook lichtelijk 'gezellig' is zullen we maar zeggen, probeert overeind te krabbelen waarnaar de agent zegt dat dat ons al gauw 45 euro kan kosten. Ik lach nog even lief en zeg 'sorry'.

"Rij een beetje rustig door de polder want er hangen sluiers van mist. Je kwam net nogal hard aanscheuren namelijk. Snap ik best, in zo'n auto..."

Hoor ik hier nu een wat bittere ondertoon? Een meisje van 19 in een Alfa GTV 2.0 T-Spark is inderdaad wat anders dan een agent in een Volvo maar ja, verschil moet er zijn.

...Ik heb heel rustig gereden.


Posted: 14:20, Sunday, November 13, 2005
Comments (0) | Add Comment | Link

Wilt u even op mijn tas letten?

 

Die vraag stelde ik niet lang geleden aan een wat ouder stel dat naast mij in de trein zat. Ik moest echt zo ontzettend nodig naar de WC. En als ik zelfs bereid ben om in de trein naar de WC te gaan, dan moet ik echt wel nodig! (Ik ben dan wel zo'n trut om door te spoelen met een wc papiertje tussen mijn vinger en het knopje, maar daar gaat het niet om).

Ik wil dus naar de WC, maar heb een enorme tas bij me. Niet handig. Nadat ik mijn vraag gesteld heb kijkt de vrouw van het stel me raar aan. Ik begin te twijfelen of ik misschien tandpasta op mijn gezicht heb ofzo, want ze kijkt echt of ze water ziet branden. "Ja..dat is wel goed" antwoord de man vriendelijk. Nu kan de vrouw ineens wel praten want ze kijkt hem vertwijfeld aan zegt; "eeh ha eeh, misschien zit er wel een bom in".

"JA KUNT U HEM NIET HOREN TIKKEN DAN?!" denk ik bij mezelf. Mijn God, waar gaat het heen hier? Ik, een nette studerende brunette van nog geen twintig, moet even haar blaas legen en heeft een te grote weekendtas vol vuile was en studieboeken bij zich. Mag ik even?!

Maar ja... wie weet verschuilt er onder dat gezicht wel een gestoorde gek die zichzelf wil opblazen.

Net zoiets als tijdens de gekke koeien ziekte tijd. Allemaal kortstondige paniek. Toen mocht je Engeland niet in als je etenswaren of andere dierlijke producten bij je had. De man aan de andere kant van het kanaal vroeg dan ook; "Are you carrying any animal products into the United Kingdom?"

"Can't you see the fucking cow sitting on my car?!?"

En nu kraait er nietmand meer naar. Echt van dat tijdelijke geblaat om niks. Zo westers.

Uiteindelijk mocht ik dan toch naar de WC. Praise the Lord.

 


Posted: 14:31, Wednesday, November 2, 2005
Comments (1) | Add Comment | Link

Voetballend broertje in de (ADH)D5

 

Zaterdagmiddag. Lekker weer. FC Wolvega moet voetballen.

Ik zie je denken, FC Wattes?! Mijn vader, een rasechte Fries, heeft sinds kort een zoon die wilde gaan voetballen (die zoon heeft ie al 12 jaar, het voetballen is dit seizoen pas begonnen). Jelte speelt in de D5 van FC Wolvega en heeft het absoluut naar zijn zin. Wat wil je als je 'Nike Kickers' hebt en een pa die leider van jou team is.

Jawel, mijn vaders is leider. Dit houdt in zorgen voor de ballen, de bidons en de mentale ondersteuning. Hartstikke leuk, dus ik wilde wel even mee om een keertje te kijken bij zo'n wedstrijd. Het is een 7-tal wat speelt met één wisselspeler. Ze moeten tegen FC Tjytjerkstradeel. Deze heren, en twee dames, spelen al jaren samen en zijn bovendien allemaal een kop groter dan onze helden.

Maar...wij hebben Casper en Stefan, ofwel de ADHD factor van het zooitje. Het rent wel, al kan het niet voetballen. Voor de wedstrijd komt Jelte naar mij toe en geeft een indicatie van de toekomstige score:

"Vorige keer was het 22-0.. misschien verliezen we nu wel met een record"

Wat een spirit he? De 8 jongens lopen richting veld en er is getossed, wij mogen aftrappen (let op het woordje wij, ik begin het nu ook te voelen). Tevergeefs want binnen no time is de tegenpartij al aan de bal. Ik denk dat het hooguit 4 minuten heeft geduurd voordat de bal in het net verdween (en niet in ons voordeel).

Het rent wel maar ze hebben totaal geen idee waarheen. Toch begin ik fanatiek te worden en schreeuw als zo'n debiel agressieve zus "Kom ooooop! Naar vooooren met die baaaaaal!!!"

Het helpt natuurlijk helemaal niks. Ze hebben alleen maar lol in dat veld en het gaat ze om het spelen aan zich, niet het winnen. Tijdens de rust (inmmiddels 4-1, die 1 kwam door een penalty) hoop ik dat de trainer een hartig woordje met ze spreekt. Het enige wat op dat moment belangrijk is, is het gooien van ranja naar mekaar.

En wat maakt het ook eigenlijk uit? De eindstand is 7-3... Ze vinden voetballen gewoon leuk, en dat winnen komt vanzelf wel een keer. Laat maar lekker gaan!

De vlinder telt in momenten, en heeft tijd genoeg

 

D5 seizoen 2005-2006

Jelte Hooghiem: staand de 2e van links


Posted: 22:48, Sunday, October 30, 2005
Comments (2) | Add Comment | Link

De Kermis

 

Veel lichtjes, felle kleuren, harde muziek. Overal lopen mensen; iedereen is druk in de weer, en er hangt een vrolijke, uitgelaten sfeer.

Het is kermis in Breda.

Ik fiets er langs en mijn aandacht wordt getrokken door een apparaat dat de naam ‘Booster’ draagt. Ik, die nergens bang voor is, ben er ook eens in geweest op de kermis in Den Bosch, een aantal jaren geleden. Het is simpelweg een hoge molen met maar één arm die een meter of honderd lang is. Aan beide uiteinden zit een bakje waar vier personen in kunnen. De arm draait rond met een snelheid van weet ik hoeveel kilometer per uur, en natuurlijk geeft het ronddraaiende bakje nog een extra dimensie aan het gevaarte. Get the picture?

Ik kwam er huilend uit. Benieuwd of ik de enige ben die er niet erg gecharmeerd van is, parkeer ik mijn fiets bij een aantal stinkende pony’s (arme beesten, zij kunnen er ook niets aan doen), loop naar de attractie toe en zie niets anders dan stoere tieners die er piekfijn uitkomen. Er staat zelfs een rij, hier valt het kennelijk beter in de smaak.

Ik vind de kermis geweldig. Het is een wereld op zich. Gewoon even rondlopen en mensen kijken. Ik zie licht, kleuren, rook en hordes mensen. Ik ruik oliebollen en sigaretten. Ik hoor muziek, gelach, gegil en het geschreeuw van de kermis ondernemer.

Mooi vind ik het om te zien dat de kermis een trefpunt is voor jongeren. Meisjes met allemaal dezelfde schoenen, een piercing en een 'tramp stamp' (tattoo boven je kont, de tramp staat voor hoer, de stamp voor de tatoeage... ik heb het ook niet bedacht). De jongens lopen breed en in veel te grote jassen. Er bevinden zich veel stelletjes onder deze groep die uitgebreid speeksel uitwisselen op het midden van het plein. De kermis is spannend, de kermis is een punt om samen te komen en zelf te beslissen wat je doet.

Als ik een stukje verderloop zie ik een kraam waar knuffels verkocht worden voor een aantal euros. Diegene heeft dus duidelijk de betekenis van het fenomeen kermis verkeerd begrepen. Het gaat niet om die knuffels zelf, het gaat om het spelletje! Dat je 16 euro in een apparaat gooit wat je uiteindelijk een sleutelhanger oplevert maakt niets uit. We hebben in ieder geval lol gehad.

Ik zie een vader met een jengelende dochter aan zijn arm die euro na euro spendeert aan een grijper, en weet er uiteindelijk nog een winnie de pooh uit te vissen ook. Die past alleen niet meer in dochters armen. Daar nemen drie andere beesten alle plaats al in.

Ik breek bijna mijn nek over alle buggy’s. De kinderen die er inzitten worden stuk voor stuk zoet gehouden met een suikerspin, die overigens niet alleen in de mondjes verdwijnt maar ook in het haar. Ach, dat zien we thuis wel weer.

Nauwelijks kan ik een lach onderdrukken wanneer ik de man achter de kassa van het spookhuis zie. Hij is echt perfect. Precies zoals hij moet zijn, hij zou namelijk zelf ook best in dat spookhuis passen. Het ziet eruit alsof hij al tien jaar geen zonlicht heeft gezien. Kan ook komen door het blauwe licht dat op zijn gezicht schijnt. Hij kijkt niet op of om. Druk bezig met een kruiswoordpuzzel zit hij zijn tijd uit. De speciale sfeer die ik tijdens de kermis ervaar zal voor hem al jaren verdwenen zijn. Ik kan het hem moeilijk kwalijk nemen.

Wow, de kermis. Een sfeer die absoluut niet mag veranderen. Het is een van die weinige dingen die onze cultuur blijft bepalen. Het is gezelligheid, samenkomen en geld uitgeven. Voor mij is het inspirerend. Pleizer halen uit simpele spelletjes; touwtje trekken, ronddraaien en zoetigheid eten. Waar vind je dat nog anno 2005?


Posted: 20:39, Monday, October 24, 2005
Comments (0) | Add Comment | Link

Decadent ME


 
Ooit teveel bestek en wijnglazen naast je bord gehad, en enkel water met bubbelzz kunnen drinken?

Mijn Momma is ingetreden tot de decadente wereld die haar vriendje heet. Meneer en zijn twee broers hebben het helemaal gemaakt in de zakenwereld dus wordt er om het iets en het niets uit eten gegaan. Of ik gister mee wilde.

Tuurlijk! Ik ben niet vies van een te wit tafellaken en termen op het menu die ik niet eens uit kan spreken. Dus ik kies nog een redelijk normaal voorgerecht (vegetarische salade) en een lekker stukje eendenborst in kriekbier.

De dure gesprekken vliegen over de tafel en het voelt alsof ik in de verkeerde film ben beland. De pakken dragen namelijk de naam Armani, Gucci, of Hugo Boss. 'Dit is anders echt H&M' is mijn antwoord. Wanneer ik dit misplaatste grapje probeer te maken, valt het ineens stil. Shit. Ik zie ze denken... 'wat ís H&M?'.

Ik ga mijn mond maar even houden, en zit gelukkig naast mijn moeder. Die de humor er wel van kan inzien.

Aan het eind van de avond valt het gesprek op ruimte en dekens inpikken in bed. Iemand zijn oplossing hierop is; ieder een eigen dekbed te nemen. 'Nee, dat is niet gezellig', zegt de oudste broer. Mijn redenering is dat je uiteindelijk toch gewoon slaapt in dat bed? Het antwoord luid; 'Oh, haha.. nou ja, daar kom jij nog wel eens achter...'

Ik barst in lachen uit (wat overigens weer niet begrepen wordt) en bedenk me dat ik waarschijnlijk een bruisender (sex)leven heb dan deze mensen bij elkaar. Ze hebben per slot van rekening alleen een hoop tijd om met geld te smijten. Go get 'em shorty.


Posted: 09:49, Saturday, October 8, 2005
Comments (0) | Add Comment | Link

2005 en mijn moeder?


 
Het is altijd leuk om in het weekend weer eventjes (met de nadruk op éventjes) terug te gaan naam mama.

Laat het nou zo zijn dat mijn mama vanavond een feestje heeft waarbij de dresscode 'dansbaar' en 'kleurrijk' is. De vraag of ik haar dan vanavond kan ophalen zodat ze 'wat kan drinken'. Ik ben dus al de hele avond op om straks een vrouw, buis van de rode wijn te moeten vervoeren naar het pitoreske Erlecom.

De rollen zijn in 2005 echt omgedraaid.
Maar, begin ik nou oud te worden of wordt mijn moeder weer jong?

Een combinatie van beiden denk ik. Ik ben wat verstandiger geworden, door ook eens een zaterdagavond aan de studie te spenderen, én heb mijn rijbewijs. Mijn moeder is hoewel het onlangs passeeren van de 50 niet bij de pakken neer gaan zitten en nog steeds sociaal heftig actief.

Er wordt vaak gezegd dat ik op mijn moeder lijk.
Als ik, op mijn 50e nog in een cabrio rijd, mijn haren eens in de 2 maanden verf met de nadruk op 'de lichte plukjes', en helemaal wild word van de achtbanen in Six Flags, dan is naar mijn mening het leven geslaagd!


Posted: 22:57, Saturday, September 10, 2005
Comments (0) | Add Comment | Link

Hosting door HQ ICT Systeembeheer