Ik ben gesloopt. En wel door alle mensen die ooit bedacht hebben dat lunchen en/of dineren bij Dante een feest is. Mijn werkdag begon op een zonnige donderdag om 12:00 uur. Even lekker koffie drinken om op gang te komen denk je dan, nou de deur was nog niet open of een horde bulderende neushoorns overvalt me.
"Cappuciiiino en een kleine salade met lauwwarme groente en kipreepjes en dressing en pijnboompitten, maar ik wil er alleen ciabatta brood bij"
"Een broodje beenham, maar die moet dan wel warm zijn, ik wil er geen boter op, wel extra ketchup en mayonaise erbij en is jullie melk vol of halfvol? Als hij vol is, dan wil ik sjuudooransj maar alleen als hij vers geperst is...doe trouwens maar gewoon koffie. Wel met extra suiker"
"Juffrouw, de rekening graag"
"Hee, heb je een doekje voor de tafel?"
Een greep uit de fantastische wereld die de Dagkaart heet. Het vervelende is dat we maar met twee mensen stonden en de baas, maar die trekt zich altijd graag terug in zijn kantoor. Ik heb drie pogingen gedaan om een kop thee te verorberen, eerst perzik, toen kers en toen kaneel, maar ik heb er enkel aan mogen ruiken want voor ik het wist was het koud.
Tot drie uur was het dus storm, een halfuurtje rustig en toen kwam het volgende legioen verhongerde schapen binnen... AAAPPELTAAAAAAART!!! MET SLAGROOM!!! NU!!!
Jaja, rond de klok van vier uur is het een kwestie van leven of dood, men moet en zal cappucino drinken en appeltaart met slagroom eten. Staat dit niet binnen twee minuten op tafel (de taart moet van boven uit de oven in de keuken komen) dan kan je het schudden wat betreft de fooi.
"Mevrouw, ik heb net appeltaart besteld, zijn jullie die niet vergeten?"
Nee hoor, hij komt er zo aan, hij moet van boven komen.
"Van boven? Oh dan zal ik even gaan verzitten...ik wil hem niet op mijn hoofd krijgen (MOEHAHAHAHA!!)"
Ja, het niveau van de gemiddelde horeca-ganger is hoog. Het leuke is dat alles vooral snel moet. 's Middags hebben mensen haast en willen ze snel koffie dirnken en een broodje eten. Er moet namelijk nog veel gewinkeld worden. Onder het personeel is een duidelijke tendens te zien wat betreft ergenissen die de klant ons aandoet. Ik noem een aantal typen klanten even op:
1. Terwijl er 10 schone tafels beschikbaar zijn, ga ik juist op een tafel zitten waar net mensen weggaan. Als het even kan kruip ik vast op schoot bij de vorige klant, dan weet ik zeker dat die tafel voor mij is. Graag kijk ik de serveerster heel geirriteerd aan; heb je deze tafel nog niet schoongemaakt???
2. Ik hou van zwaaien. De werkplek is enorm ruimtelijk en je kan bijna alle tafels van elke hoek zien, maar ja, de serveerster is blind dus zwaai ik graag, het liefst met twee armen.
3. O jee, ik heb dorst. Het leukste is om haar nog even terug te sturen voor een volgend drankje, het liefst drie keer. Zo, dan heeft uiteindelijk wel iedereen wat te drinken.
4. Er staat wel een bordje gereserveerd op die tafel maar die geldt niet voor mij. Ik mag overal gaan zitten.
5. Het is druk dus ik moest even wachten tot er iemand bij mijn tafel kwam, uiteindelijk kost het me alsnog 5 minuten om te beslissen of ik nou koffie, cola of toch maar thee wil.
6. Ik zie wel dat je net vijf borden met schalen en side dishes op je arm hebt gestapeld, maar ik blijf gewoon rustig tegen je doorvragen.
Tot 18:00 is het voor ons, de tussendiensten, een drukke bedoeling. Dan pas komen de avonddiensten en kunnen wij even eten. Eindelijk even rust aan mijn hoofd.Om 22:00 was ik klaar en heb ik heerlijk Ben en Jerry's ijs gegeten (oh sorry, Hertog; Ola; Hagen dasz). Ik werk altijd liever 's avonds want dan is het veel gemoedelijker. Mensen hebben dan de tijd en vinden het niet erg als dingen iets langer duren. Het veradelijke is dat je wanneer je aan mijn kant van de bar staat je goed begrijpt dat sommige dingen langer duren, maar wanneer ik zelf uit eten ga of ergens ga lunchen ben ik vaak net zo'n ongeduldige klant (afgezonderd van het zwaaien). Maar ja, een beetje begrip is af en toe best op zijn plaats. Wij doen ons best, echt waar!
| 