Je weet het!
Ik ga ervoor, ik ga een keer de stoute schoenen aantrekken. Soms moet je jezelf echt even over de streep trekken om ergens voor te gaan. Iedere dag weer en de een heeft er meer moeite mee dan de ander. Het zit in kleine dingen; opstaan, verstandig je brood smeren, de fiets pakken ookal regent het, op tijd naar bed gaan (uh huh, Sally!). Dit zijn kleine, dagelijkse dingen maar voor sommige mensen is het heel moeilijk om ergens waar ze onzeker over zijn, voor de volle 100% voor te gaan. Solliciteren, vreemde mensen opbellen, helder je mening geven. "Daar heb jij toch geen last van?" Juist de mensen bij wie je het het minste verwacht schuilt een grote angst om te falen.
Slechts een aantal mensen weten het, maar ik heb een jaar geleden auditie gedaan voor de dansacademie van Lucia Marthas in Amsterdam. Het knaagde al een tijd aan me dat ik ooit gestopt ben met dansen, terwijl ik wel degelijk talent had op jonge leeftijd. Eigenlijk zou ik het liefst heel de dag dansen. Daarom ben ik op 22 mei 2005 auditie gaan doen voor de academie om het gewoon eens te proberen. Om te kijken of het er nog inzat. Zou ik toch nog met mijn motivatie binnen kunnen komen op de vooropleiding? Samen met Sascha ben ik naar Amsterdam gegaan, volop van de zenuwen. Aangekomen was ik nog vol goede moed; ik was niet de dikste, ik had de juiste kleding en ik wist mijn weg te vinden. Daarna ging het mis, ik kon de boel op zich volgen maar het tempo lag te hoog. Om over het klassieke onderdeel nog maar te zwijgen! Moeha. Ik heb ooit twee lessen gehad, waarbij ik heb geleerd wat een tutu was. Van de 130 meisjes die er auditie deden werden er 9 aangenomen. Maar teleurgesteld was ik zeker niet. Ik was juist trots op mezelf; ik heb het geprobeerd en ik heb een antwoord op mijn vraag; en het is voor mij niet meer haalbaar. Nu kan ik er tenminste vrede mee hebben. Hoe verschrikkelijk is het om je hele leven je te moeten afvragen 'wat als...'.
Ik ben er altijd heel goed in om smoezen te bedenken waarom ik bepaalde dingen niet zou moeten of hoeven doen. 'Als ik dat stoplicht haal, dan hoef ik vanavond niet meer aan dat vak te gaan zitten'. Maar ook; 'Nee, ik heb het nu echt veel te druk om dat te doen, dat komt een andere keer wel'. Terwijl ik eigenlijk gewoon te onzeker ben om iets te ondernemen. Om mij heen zie ik mensen die gewoon aanpakken, die van het moment gebruik maken en over een oplossing zien. Hoe inspirerend is dat? Je niet laten tegenhouden door omstandigheden, je omgeving of wat dan ook. Gewoon je eigen koers varen. Ik begin het steeds beter te leren. Wat is nou het ergste wat je kan overkomen? Die auditie heb ik gedaan, overleefd en van geleerd. Niks is onmogelijk, het klinkt zo idealistisch maar wanneer je gewoon schijt hebt aan wat andere mensen van je denken, lekker doet wat jij leuk vindt; who gives a f*ck?
Nu doe ik ook eindelijk wat ik leuk vindt, en het kan me geen moer schelen wat anderen ervan denken. Ik doe wat ik wil and I love it! Hup, geef jezelf die schop onder je kont, want wat kan er nou werkelijk misgaan? |
