Mijn empatisch vermogen stijgt ver boven me uit. Wat heb ik vandaag zitten huilen bij het boek "Komt een vrouw bij de dokter". Het einde van het boek (wat ik in zijn geheel binnen 3 dagen heb uitgelezen, oh wat zou mijn leraar Nederlands trots op me zijn geweest) was gewoon ontzettend heftig. Het boek beschrijft het leven van een jonge man, wiens vrouw borstkanker krijgt. Het is duidelijk dat ze komt te overlijden maar het proces duurt ruim twee jaar. In die twee jaar, en ook ruimschoots daarvoor, gaat hij vreemd bij de vleet. Hij lijdt aan monofobie. In eerste instantie is het makkelijk om hem te veroordelen hiervoor maar hij houdt zo ontzettend veel van zijn vrouw, en praat zo liefdevol over haar. Het vreemdgaan is voor hem de enige redding om zijn hoofd boven water te houden in de tijd van haar ziekte. Kleine voetnoot is dat het boek autobiografisch is.
Het boek is geschreven door Raymond van der Klundert (kort: Kluun), een Bredaenaar die richting het westen is getrokken. Leuk is het om te lezen hoe hij over het Bredasche carnaval en de kroegen schrijft. Erg herkenbaar...
De humor waarmee het boek geschreven is, maar ook de humor die ze als stel blijven houden ondanks te ziekte is inspirerend. Hij maakt door het hele boek gebruik van 'wramples', korte zinnetjes uit liedjes, zinnen uit andere boeken, en ook Johan Cruiff komt meerdere malen terug "het spel was net een geitenkaas".
Terwijl ik de laatste traan nog van mijn wang veeg raad ik iedereen dit boek aan te lezen. Man, vrouw, jong of oud. Ik storm op dit moment dan ook naar de winkel om het vervolg te kopen: De Weduwnaar. Terwijl ik helemaal niet zo'n vastgeroeste lezer ben, maar nu ben ik hooked, en zoet tijdens de gehele vliegreis aanstaande vrijdag.
www.kluun.nl | 