Slapen is onmogelijk.

Ik ben zenuwachtig, misselijk, brand van de energie en heb het gevoel alsof ik kan stuiteren. Ik ga naar Amerika. Mijn koffer is gepakt, en o wat ben ik bescheiden; het is er slechts een. Ik heb de filmische mijn-koffer-kan-niet-dicht-ik-ga-erop-zitten handeling moeten verrichten maar ik ben trots op mezelf. Gewapend met mijn digitale camera die nu al vastgeplakt zit aan mijn wijsvinger stap ik morgen om 13.00 het vliegtuig in. Om 16.00 dezelfde dag zal ik aankomen (do your math). Het 'ik ga op reis en neem mee' lijstje heb ik geschrapt want ik heb alles; paspoort, geld en gezond verstand (quote van mijn papa).

Vanavond had ik het gevoel dat ik voor eeuwig weg zou gaan, mijn collega's waren alles behalve gelukkig dat ik er vijf weken tussenuit piep. Dat doet een mens goed, ik word gewaardeerd? "600 euro bovenop je salaris als je blijft" - "Ik keten me vast aan het landingsgestel en sta met een spandoek op de landingsbaan: "So Sally can wait!" Ik heb nu alweer zin in vanille thee, beaver.

De Mini van taxibedrijf T. Hooghiem zal me naar Schiphol brengen, Schiphol, Schiphol, Schiphol. Kan ik daar ook gewoon een keer kamperen? Lekker mensen kijken die zich allemaal zo voelen zoals ik me nu ook voel. Ik ga op reis, ik ga genieten, als een spons alles in me opnemen (alweer een quote van mijn papa), en me constant beseffen dat ik me op de linkerkant van de wereldkaart bevind.

Tot snel allemaal!

miss you