...en twee nachten monteren later hebben we een mooi item kunnen maken. Cowboys bestaan zeker nog wel, en ze zijn zo gek als een deur. Ze komen welliswaar niet meer op hun paard maar in een Hummer, maar cowboys zijn het zeker. En... ik mag samen met Jessie de show presenteren. Ben ik erg blij mee, het is nou eenmaal wat ik graag doe. Heb geprobeerd een maatschappelijk verantwoord beroep te kiezen, maar nee, ik kan en wil niks anders dan televisie maken.
Gisteren was de dag van de Grand Canyon. Met een echte gele schoolbus (niet echt comfortabel maar ach, je zit in zo'n legendarisch geel ding, dat is wat waard) was het anderhalf uur rijden waarbij het meerendeel van de bus lag te slapen. Mijn lieve homovriend Teun fungeert sinds we hier aagekomen zijn als mijn hoofdkussen en dus heb ik weer lekker liggen slapen.
'Zeg, ik dacht dat hier ergens een kloof in de grond zat?!' merkte een van de meisjes op toen we de bus uitstapten. Het was een kleine teleurstelling dat we die kloof niet gelijk zagen, we moesten eerst door een hotel heen om vervolgens verbaasd te worden door wat we zagen. Inderdaad een groot gat in de grond, wat meer leek op een schilderij dan op een van de zeven wereldwonderen. Doordat je geen mens, geen auto, helemaal niets qua vergelijkingsmateriaal ziet daar beneden kun je moeilijk hoogtes inschatten. Met een busje vol zwetende Chinezen zijn we naar andere punten aan de Canyon gereden om zo nog meer te kunnen zien. Bij Hobi Point hebben we een tijdje op een bankje gezeten en naar de Colorado river getuurd. Opeens springen twee meisjes naast mij op. Er bleek een grondeekhoorn tussen hen in te zitten. Gezellig wat chips en kaas zitten voeren en lollige foto's kunnen maken. Het was net de Apenheul, maar dan op z'n Grand Canyons.
Een verbrande wang en wat uitdrogingsverschijnselen later ("het lijkt wel of ik een kater heb...") rijden we met de hele groep naar een uitzichtpunt waar we traditiegetrouw een groepsfoto moeten maken. Op dat moment merkt er iemand uit het niets op of er niet ergens een Canyon Nano in Europa is. O. o. o. De jeugd van tegenwoordig...
's Avonds het item afgemaakt, ik kan mijn eigen stem en verschijning niet meer verdragen Het blijft raar om jezelf terug te zien. Ik doe dingen met m'n gezicht waarvan ik niet eens wist dat ik ze kon. Ik weet dan ook niet of het nou in je voordeel werkt om jezelf terug te zien of dat je het maar moet laten zoals het in je hoofd klinkt en eruit ziet. Ik denk het laatste.
Vanavond staat er een bbq gepland en hopelijk nog een potje poker. Ik begin het eindelijk te begrijpen en vlieg er niet als eerste uit. Ik heb De Weduwnaar uitgelezen en roep nogmaals iedereen op om ook dit boek te lezen. Misschien moet ik bij Dante stoppen en voor de Boekenclub gaan werken. Nu ben ik bezig in de Passievrucht van Karel Glastra van Loon. Soms is het gewoon lekker om van al je groepsgenoten, alle idiote Amerikanen en van alle drukte even weg te lopen en je boekje te lezen.
Nog maar 4 dagen en dan zit het er weer op. Dan begint LA, San Francisco en New York.
Zeker niet minder leuk maar wel het begin van het einde van de reis en ik wil eigenlijk nog lang niet weg!
Foto's zien? http://www.mijnalbum.nl/Album=XVWWRL8L
| 