Ja, ik leef nog.
Laat ik beginnen met de afgelopen week even samen te vatten. Flagstaff hebben we verlaten en na 9 uur in de bus te hebben gezeten kwamen we afgelopen vrijdag aan in Los Angeles. Een stad die...tja, anders is dan ik verwachtte. L.A...glamour? Walk of fame? Mooie mensen?
Als je geld hebt is L.A. een paradijs, maar wanneer je, zoals de meerderheid van de bevolking, geen rooie cent hebt is het een grote ghetto. En laat het nu net zo zijn dat ons hotel in die ghetto stond. Buschauffeurs verklaarden onz voor gek dat we daar verbleven. Zelfs zij durfden geen voet in die wijk te zetten. Veel te gevaarlijk. Toch heb ik het overleefd en ben ik een paar beelden op mijn netvlies rijker.
Ik vergeet niet waar ik vandaan kom, en velen met mij niet. Daarom zijn we op zondag om 06:00 in de ochtend naar een pub in Santa Monica gegaan om de wedstrijd Nederland - Servie Montenegro te bekijken. Een heel aparte gewaarwording. Ineens stonden daar nog veel meer Nederlanders die blijkbaar ook hadden gehoord dat dit de pub was waar het te zien zou zijn. En ineens, stond ook daar Junkie XL (voor de leek: Nederlandse DJ Tom Holkenborg woonachtig in L.A.. Vooral in Nederland bekend van zijn remix van "Little Less Conversation" van Elvis). Met slaperige hoofden hebben we dus de overwinning kunnen vieren en heb ik bij aankomst in het hotel geslapen tot in de middag.
Om toch nog iets van de dag te maken ben ik naar Venice Beach geweest om het wasbordje van Baywatch Mitch te gaan bekijken. Hij was echter al met pensioen, maar er was vervanging. Let wel; in rode zwembroek en met Het Rode Plankje!) Na het zonnebaden, zwemmen, en 60x ondergedompeld te zijn door de erorme golven, hebben we een tijdje naar de echte straatcultuur van Amerika zitten koekeloeren. Iedereen speelt basketball, luistert naar muziek (de ghettoblaster is vervangen door de IPod...), jammed met elkaar, en geniet van de zee.
Ok, als je goed zoekt kom je inderdaad de sterren tegen. Je moet een beetje geluk hebben (Chris Pontius (Jackass red.) haalt zijn eten af precies in het restaurant waar ik me bevond...), of gewoon een bekijk-de-sterren-hun-huizen-tour boeken. Lekker touristisch en lekker fout. Maar goed, ik heb nu wel de huizen van Paris Hilton, Dr. Phil, Katie Holmes & Tom Cruise, The Osbournes, Drew Barrymore, en velen anderen gezien. Niet te vergeten een kiekje bij de beroemde letters van Hollywood en hoppa, het plaatje L.A. is rond.
Wanneer je 's avonds een poging waagt om met je 20 jaar toch uit te gaan, kan het zijn dat je gewoon stom geluk hebt. Ok, ik had me ingedekt door even een gezellig jurkje met designer schoenen aan te trekken (deze designer had trouwens 11 Ferrari's voor zijn huis staan, enkel rode en gele) en mijn haar in de fohn te laten exploderen. Ik had iets weg van... nou ja, iemand die zijn best had gedaan. In het gezelschap van nog zo'n zelfde femme en twee goedgeklede heren zou het maar net zo kunnen zijn dat je de Skybar binnenkomt zonder reservering en zonder ID. Lucky lucky me. De bar hoort bij gelijknamig hotel dat in het bezit is van de man van Cindy Crawford, wordt regelmatig bezocht door Oprah en een mojito kost een slordige 14 dollar. Maar we hebben wel lol gehad!
Het was de allermooiste bar die ik ooit heb gezien...zwembad, lounge kussens, matrassen, warmtepalen, een view! O, o, o. Ik kan wel wennen aan die lifestyle.
Een andere lifestyle waar ik ook aan zou kunnen wennen is wat ik nu doe. Basic, down to earth, vertoeven in een stapelbed met erg pijnlijk matras. Het verschil tussen L.A. en San Francisco is niet normaal. San Francisco doet Europees aan, is rustig, erg mooi en vooral 'cosy'. Het voelde als een soort thuiskomen toen we deze stad binnenreden. (De bus was overigens prima te doen, beetje jammer dat mijn ticket plotseling is verdwenen toen we op de bus zaten te wachten en ik dus voor 50 dollar een nieuwe heb moeten kopen... ik heb hem nog steeds niet teruggevonden dus hij is hoogstwaarschijnlijk gestolen toen ik even niet oplette...)
Fisherman's Wharf is een heerlijke plek om uit te waaien. Met uitzicht op Alcatraz en een hoopje zeeleeuwen dat bijzondere geluiden produceert is het geen straf om hier te moeten zijn. De huisjes zijn hier lief, ze hebben nog echte 'Cable Cars' en de Golden Gate Bridge is net als in de film. We hebben overwogen om hem te gaan befietsen maar de heuvels hier baren me lichtelijk zorgen. Een hellingproef is hier uitermate uitdagend.
Wat hoe dan ook zeker is, is dat ik ga reizen.
Ik ga afstuderen, m'n biezen pakken en de wereld bekijken. Als ik me nu bedenk met wat voor verwachting ik naar Amerika ben gegaan en hoe ik het nu zie, een wereld van verschil. Als ik hier al zo verpletterd kan worden door de steden, de mensen, de cultuurverschillen en ga zo maar door, wat heeft de rest van de wereld dan nog voor me in petto?
Nu ben ik er ook dapper genoeg voor. Ik durf erop uit te trekken, ik durf het erop te wagen, ik druf het onbekende te gaan verkennen. Wat heb je nou nog meer nodig dan dat en een rugzak?
Morgen vliegen we om 13:00 naar New York, waar we nog 5 dagen zullen verblijven. Ik wil eigenlijk nog niet weg uit SF, maar nu heb ik een goede reden om nog eens terug te komen.
Foto's zou ik graag online zetten want er zijn een paar waar ik erg trots op ben, helaas moet ik even wachten want het is een blijft een backpacker's hostel (zonder USB-poort). | 