Zoals je misschien al menig maal hebt kunnen lezen is De Trein een grote inspiratiebron voor mijn schrijfsels. Ik vind de trein prachtig. Het is dé weerspiegeling van de samenleving. Alles komt daar samen omdat er mensen samen komen. Iedereen neemt zijn rugzak mee, letterlijk maar vooral ook figuurlijk.

Is er vertraging, dan voel je je ineens enorm verbonden met elkaar. Het wij-tegen-zij gevoel. Is er iets schokkends gebeurt dan is je buurman ineens je grootste bron aan informatie. Ik merk altijd dat ik het lastig vind om niet een gesprek te onderbreken. Dan vraagt iemand in de coupé aan zijn medereiziger iets over een film, een televisieprogramma, of iets over de actualiteit waar de medereiziger het antwoord niet op weet. "Hoe heet die ene.... wie was dat ook alweer?" Het liefst schreeuw ik dan het antwoord naar ze toe, ja ik weet wie je bedoelt! Toch is dit een beetje vreemd, alhoewel dit eigenlijk niet zo hoeft te zijn. Je zit daar toch als groep, van bestemming A naar B, dan zou je toch gewoon openlijk met elkaar moeten kunnen praten?

Toch werkt het niet zo in de praktijk. Nee, we zijn aan het vervreemden, onze maatschappij wordt harder en anoniemer! Het is een schande! Normen en waarden en waarden en normen en de hele hatseflats. We bestormen met z'n alleen de deuren van de trein wanneer we willen instappen en keer op keer komen we weer tot de conclusie dat er éérst mensen uit moeten waar we plek voor moeten maken. Schuifel schuifel, we maken een gangpad voor de uitstappers. En net wanneer de laatste passagier zijn hak heeft gelicht van het trapje wurmen wij ons de trein in. Zo! Ik zit. Tas ernaast, die je vijf tellen later weer op schoot neemt omdat men daar graag wil zitten. Potverdriedubbeltjes nog aan toe!

We moeten helaas nog even wachten met vertrekken want de machinist is nog niet gearriveerd. De machinist is nog niet gearriveerd?! Kan jij met je kniptang dan niet die trein besturen? Helaas, ook in het vak der treinerij zijn er rangen en standen. Snap dat nou eens, domme domme reiziger.

Gladde sporen. Gladde sporen horen bij de natuurlijke cyclus van de NS. En dát is hun goedrecht. Die blaadjes moeten gewoon niet op de rails gaan liggen en de regen moet niet allemaal in één week vallen. Dat is gewoon flauw. Alsof ze het erom doen. Ook het spoor moet wennen. Over een tijdje hebben we vierkante wielen, uitzetting van het spoor, bevroren bovenleidingen, en als slagroom op de taart; een nieuwe dienstregeling! Ik kijk zo uit naar 10 december. Chaos, hysterie, gevloek, geprotesteer en bovenal; geklaag. Ha, ik hou zo van Nederlanders in het openbaar vervoer.

Dit is een klaagvrij station

Untitled Comment

Untitled Comment

S 2 da H

Untitled Comment