De zomer is nog niet in zicht maar je kan niet vroeg genoeg beginnen met het bikini-toonbaarheidsgehalte een beetje aan te scherpen. Zes maanden op een kantoor zitten komt je lichaam echt niet ten goede. Ik sport me dus sinds twee weken de zogeheten pleuris.
Men neme; conditietraining. Onder de insiders is dit "Cardio", ik moet zeggen je hart maakt inderdaad overuren, en m'n conditie verbetert zich duidelijk. Daarnaast hijs ik ook nog wat gewichten de lucht in, dit noemt men "Krachttraining". Dat hebben voornamelijk m'n billen ook geweten. Geen goed teken, ze hebben dus te lang stilgezeten en ik wil dus niet weten hoe ik het afgelopen half jaar er van achteren heb uitgezien. Flip flop, flip flop...
Aan alles komt een eind en dus ook aan flubberbillen. Vol goede moed stapte ik de club der fitness in (believe me, het is een club, je hoort erbij of bent een loser), en begon in het wildeweg wat te fietsen, te roeien en te liften. Geen goed plan. Een lamme arm en behoorlijke pijn in m'n benen verder besluit ik een afspraak te maken om een fitnesstest te doen. Ik krijg mijn eigen trainingsschema aangemeten. Top, niets meer aan doen.
Gisteren besloot ik dus weer even lekker te gaan sporten, je moet het tenslotte bijhouden anders gebeurt er nog niets. Ik stap op de fiets en ben lekker bezig met het op peil houden van mijn hartslag voor optimaal resultaat (139 voor vetverbranding, 169 voor conditie red.). Nietsvermoedend kijk ik met een bezweet voorhoofd, klotsende oksels en plakkerig haar uit het raam en zie 9 jongens in de leeftijdscategorie 'maximaal 18' druk voor het raam van een klaslokaal van de hogeschool naast de sportschool bewegen. Ze lachen en zwaaien en springen. Naar mij.
Op zich geen punt, ze staan wel vaker naar binnen te gluren, maar ineens waren ze weg. Verdwenen, met z'n 9en. Ik vermoed dat mijn inmiddels vergevorderde staat van onaantrekkelijkheid ook het bewustzijn van de heren heeft bereikt en concentreer me verder op mijn hart, die inmiddels zijn ideale aantal slagen ver heeft overschreden. Even later komen ze terug, met in de aanslag: 10 velletjes papier met op ieder een groot cijfer geschreven. Niet veel later vormen deze 10 cijfers een mobiel telefoonnummer en beginnen de knaapjes weer druk te springen en te joelen.
Ik lach en zwaai schaapachtig terug en vraag me af wat er nu van me verwacht wordt. Ze blijven nog een tijdje staan met het telefoonnummer tegen de ruit aan geplakt maar verliezen al snel hun interesse wanneer ze merken dat ik niet van die fiets af ga stappen om het nummer te gaan bellen. Bezweet voorhoofd of niet, 18 jaar of niet, je ego wordt toch eventjes gestreeld.
Ze zeggen dat een halfuur beweging per dag gezond is he? Ik denk dat ik zo nog eventjes op die fiets ga zitten... | 