Soms besluit je plotseling een andere route te kiezen dan normaal. Normaal betekent langs het casino, over de singel, langs de kazerne en dan fiets ik m'n straat in. Anders staat voor rechtsaf bij het casino, richting de Kijkshop en dan langs het park naar huis. Ik besloot voor Anders te gaan.
Misschien toch niet zo'n slechte keuze, ik kan in ieder geval weer een unieke ervaring aan mijn boekje toevoegen. Hij heet getuige zijn van een misdrijf.
Dinsdag 6 maart 2007 - BREDA – Bij een steekpartij in café restaurant Eldorado aan De Oude Vest in Breda zijn vannacht rond 0.45 uur twee gewonden gevallen. De politie heeft vier verdachten aangehouden. Buurtbewoners hoorden rond 0.40 uur twee harde knallen in het restaurant.
Buurtbewoners en ik.
Een kleine reconstructie: Ik fiets op mijn dooie gemakje maar met wind tegen een een flauwe heuvel richting huis en kom daarbij langs het bewuste restaurant. In de verte zie ik iets vreemds; wat jongens die voor het restaurant staan, een auto met een man erin die stationair met lichten aan op het parkeerplaatsje ervoor staat, en een man die bijna wil gaan oversteken.
Mijn brein aanschouwt dit geheel en bedenkt zich dat de overstekende man mij niet ziet en ik dus op de rem moet. Et voila, ik op de rem; de man kijkt mij vol aan en verontschuldigt zich (later bekend als Man 1). Ik fiets door en hoor rumour. Uit het restaurant, waar ik nu vrijwel stil sta vanwege de wind, de bijna-aanrijding, en de flauwe heuvel, komt herrie. Het restaurant is gesloten. Geschreeuw, gegil, gedoe. Als automatische ramptoerist kijk je naar rechts. Een open deur, binnen is het donker, de 3 jongens nog steeds voor het restaurant en de auto nog steeds stationair.
Knal.
2 seconden.
Knal.
Slaan ze elkaar nu de hersens in met stoelen en tafels? Wat een gedoe...
Nee miss-net-uit-een-ei-gekropen: ze schieten. WEGWEZEN! NU!
Ik ga vol op de trappers, gebukt, dat wel, en zie de 3 jongens ook in actie komen. Ik neem een van de jongens, die verscholen staat achter een muurtje in me op (later bekend als Man 3) en fiets alsof m'n leven er vanaf hangt, wat ook wel degelijk zo is. Wie weet komt er een gladiool met die gun naar buiten gerend, ik ben gegarandeerd de eerste in het blikveld.
CSI Breda met detective Sally aan het roer belt op veilige afstand 112 en doet melding van de schietpartij. De auto die stationair draaide komt mij nu met volle snelheid voorbij en ik neem het merk en de kleur onbewust in me op. Ook zie ik werderom maar een man in de auto zitten (later bekend als Man 2). Ik pak weer m'n telefoon want ik voel een 'lichte' behoefte iemand te bellen. De auto komt me nogmaals voorbij en dit keer sla ik ook het kenteken op. 3x is scheepsrecht nietwaar?
Met jelly benen bel ik mijn vriendinnetje Laura. "Schrijf alles zometeen als je thuis bent even op, dat kan altijd nog van pas komen." Die Laura, wat een wereldwijf. Ik vertel haar ook nog snel het kenteken, voor het geval ik last krijg van kortetermijngeheugenverlies. Thuis schrijf ik inderdaad alles op, met tijden, het aantal mensen en hun kenmerken, de auto en het kenteken, en alles wat ik gezien en gehoord heb.
Volgende dag heb je een mooi verhaal voor op school. Doet het altijd goed. Toch heb ik ook het gevoel dat ik een bulk aan informatie ongewild heb ontvangen. ik was echt de enige, maar dan ook echt de enige was die fysiek op straat aanwezig was. Geen voetganger, geen fietser, niets. Ik besluit mjn burgerplicht na te komen en zelf te bellen (0900-8844 geen spoed, wel politie) en krijg een vriendelijke Inge aan de telefoon. Ze verbindt me door met de recherche en daar word ik werderom vriendelijk onthaald, dit keer door Richard. De betreffende rechercheurs zijn niet op het bureau aanwezig maar ik word zeker snel teruggebeld, aldus Richard.
Ja, hoe is het? Willen jullie horen wat ik te zeggen heb of niet?!
Vandaag was het Janneke die zeker wel interesse had in mijn verhaal, liever vandaag nog dan morgen. Twintig minuten later zitten Janneke en een blonde, niet onaantrekkelijke Mark tegenover mij in een hok zonder ramen. Anderhalf uur later rollen er 6 velletjes papier uit een printer die ik moet checken en ondertekenen. Samen met een door mij getekende en ondertekende reconstructie van plaats delict en het velletje papier dat ik volgeschreven heb op de bewuste avond gaat mijn verklaring het dossier in.
Mark kan me vertellen dat ik een zeer goede getuige ben voor ze en dat ze zouden willen dat iedereen zo goed zou opletten. Heerlijk, ik zit er tot m'n elleboog in. Misschien dat ik nog opgeroepen word voor het herkennen van foto's en de auto. Met een ferme handdruk en de vraag of ik geen interesse heb bij een baan bij de politie zwaaien ze me uit. "Gewoon bellen als je nog iets te binnen schiet!".
Leuke woordspeling, Mark.
|
