Ooit waren we vijanden. Ik vond haar niet aardig, ik was waarschijnlijk ook haar grootste ergernis. Zij hield van groen en natuurlijk. Ik van geur-, kleur- en smaakstoffen. Sinds kort zijn we echter vriendinnen geworden. Sonja en ik, ik en Sonja.

De aversie die ik tegen Sonja Bakker had kwam voort uit de hysterie die rondom haar persoontje was ontstaan. Sonja dit, Sonja dat, Sonja zegt sus, Sonja zegt zo. Ik dacht alleen maar; wie de fuck is Sonja Bakker?! Wie is zij om mij te vertellen wat er allemaal uit mijn koelkast moet, en in de fruitmand?

Ik begon Sonja aardig te vinden toen ik de bewijzen om me heen zag. 'Wat zie je er goed uit!'. Ja, Sonja Bakker. 'Jij bent ook wat kwijt of niet?' Ja, Sonja Bakker. De loser die ik ben, besloot ook het boekje aan te schaffen want mijn ideale gewicht is 2,5 jaar geleden volledig overboord gegooit nadat ik het studentenleven liefkozend heb omarmd.

Son schrijft 9 weekmenu's voor waarbij de kern is; niet snoepen, niet snacken, veel water, veel groente en veel fruit. In principe vertelt ze niets nieuws. Wat je erin stopt komt eraan wanneer het meer is dan je verbrandt. Maar wat is er nou prettiger voor een studente als ik als ik om het kant en klaar uitgestippeld te krijgen? Ik kan niet koken; Sonja leert me koken. Samen met mijn twee huisgenootjes wordt het betaalbaar en lollig. Natuurlijk, als ik mezelf straks weer volprop kom ik weer aan, very simple physics. Maar ik krijg inzicht over wat voedsel doet met mijn lichaam. Wat ik moet doen om te voorkomen dat ik rond mijn dertigste een dikke pad ben. 

Vandaag paste ik mijn broek weer aan die ik anderhalf jaar geleden vaak droeg; ik kreeg de rits weer dicht en ik had geen dakgoot. Nog 6 weken en dan ben ik aan het einde van het boekje. I love Sonja.

applaus

op bezoek in bloggenland

Untitled Comment