Vorige week vertelde iemand mij het verhaal van een vent van 32 die werkt alsof zijn leven er letterlijk vanaf hangt. Hij zegt te leven voor zijn bedrijf. Als doel heeft hij werken tot zijn 40ste en de hele zaak dan voor een fortuin verkopen om vervolgens alleen nog maar te gaan genieten van Het Leven.
Klinkt ideaal (?).

Na zes weken genieten van Het Leven ben ik erachter gekomen dat dat voor mij geen optie is. Wat betekent genieten van het leven dan precies? Doen waar je zin in hebt? Opstaan wanneer het jou uitkomt, cruisen met de auto, non-stop op vakantie gaan, en iedere avond uit eten? Ongetwijfeld komt de man met de verveelde hamer vanzelf bij je aankloppen.

Misschien is het voor ieder persoon anders en zal hij inderdaad pas werkelijk gelukkig zijn wanneer er geen werk meer aan de winkel is, maar ik moet er niet aan denken. Geen structuur, geen verantwoordelijkheden en geen verplicthingen (m.u.v. de maandelijkse acceptgiro's en een gevulde koelkast). Ik heb me in weken namelijk niet zo geaard gevoeld als vandaag. Eindelijk weer een leven met een studie die iedere dag op me wacht.

Ik keek zo op tegen deze dag, tegen het vroege opstaan, weer moeten beginnen met colleges, en m'n hele agenda weer moeten plannen rondom de studie en werk. Nooit gedacht dat ik me zo rustig kon voelen in de wetenschap dat ik deadlines heb. Heerlijk. Er worden weer dingen van me verwacht, ik kan weer productief zijn, ik mag mezelf weer nuttig gaan maken. Vakantie is leuk, maar het kent z'n grenzen. Bovendien waardeer ik mijn vrije tijd des te meer wanneer het zeldzaam is. Dat is pas genieten.

Mijn wereld draait weer door! Lang leve de arbeid.