Volwassen Worden.
Moelijk zeg.

Als je je een paar jaar alleen maar bezig houdt met uit te zoeken wat je op carriere vlak wil, vergeet je soms je persoonlijke ontwikkeling. En dan ineens krijg je die man met de volwassen hamer op bezoek; meisje, meisje, wat doe je nou toch allemaal? Ja, dat vroeg ik me ook af.

Ik weet niet waarom ik de dingen doe die ik doe, en ik weet niet hoe ik het moet veranderen. Ik weet wel dat ik het niet meer zo wil. Ik wil me bewuster worden van de keuzes die ik maak, en waarom ik ze maak. Word ik er gelukkig van? Ja? En ben ik er morgen ook nog gelukkig mee?

Wijze mensen om je heen kunnen je helpen je weer met beide benen op de grond te krijgen, noem het maar gerust op de grond smijten. En daar mag ik me gelukkig mee prijzen. Mensen die het beste met je voor hebben, mensen die het tegen je zeggen als er spinazie tussen je tanden zit, mensen die je bij je arm grijpen en vragen waar je in Godsnaam mee bezig bent. Mensen die zeggen dat je mooi bent, dat je intelligent bent en dat je gewaardeerd wordt. En vanaf daar moet ik het zelf doen. En dat noemen ze nou volwassen worden.