Ik knaag op een wortel en kijk uit het raam naar de immer inspirerende A27.
Deze exacte tekst sms ik ook naar mijn vriendje. Ik raak afgestompt van het administratieve bla-bla werk op de sales afdeling van Tempo Team EU-flex (dé plek voor het inlenen van buitenlandse uitzendkrachten). Ik kijk voor de 18e keer of ik mail heb, of alle tien m'n nagels nog groeien en hoe het staat met de hockey mannen op de Spelen.

Over hockey gesproken. In afgestompte tijden gaan je gedachten wel uit naar nieuwe, spannende dingen. Het nieuwste idee dat ik bedacht heb is dat ik op hockey wil. Ik kan het niet echt onderbouwen, eigenlijk helemaal niet. Het lijkt me gewoon leuk. Na wat field research ben ik erachter gekomen dat het ook niet raar is om op je 22e nog aan hockey te beginnen.

Ik loop nogmaals naar het koffie-apparaat en druk op 'Hot Water'. Met een glas vol met vloeistof wat meer lijkt op warme pis dan op thee, loop ik terug naar mijn bureau. Ik ga even verzitten, bekijk de weersvoorspelling en mijn identieke inbox; treurig.

Om mezelf te troosten voor het feit dat ik nog drie lange uren tegemoet ga waarin mijn kernactiviteit bestaat uit het maken van hyperlinkjes in een Excel sheet, vind ik dat ik bol.com heb verdiend. Bol.com is altijd lief voor me, want ik vind er elke keer wel iets wat ik al zo lang wilde, heel erg nodig denk te hebben of leuk vind staan in de boekenkast. Vandaag zijn dat de heren Nick en Simon. Nu ik de ambitie heb verworven om te gaan hockeyen vind ik dat ik deze cd wel kan verantwoorden, puur ter compensatie. Ik ben een deugd voor de impulsaankoop-industrie.

Voor de vorm ga ik even terug naar mijn Excel sheet en klik nog wat in de rondte. Begrijp me niet verkeerd, ik heb prettige collega's, een zwart koekblikje op wielen en krijg prima betaald maar hoe houden mensen dit vol? Zo'n uitzichtloze A27 baan... Ik wil niet vervelend doen maar het is dat dit een vakantiebaantje is, anders had ik mezelf verhangen. Constant hetzelfde werk doen vind ik zo saaaai.

Of is dit weer typische 22-jarige Cosmopolitan praat?
Ik probeer het om te draaien en het te vergelijken met mijn liefde voor media. Dat is vaak ook kantoorwerk, maar wel altijd met een verrassende, onverwachtse draai. Dag in dag uit. En hoe hard ik het ook probeer ik kan het nergens vinden, een greintje begrip voor deze beroepskeuze; Poolse mensen aan het werk krijgen in de kippen-pluk-fruitteel-inpak-industrie.

Ik gun gewoon iedereen een leuke baan. In de breedste zin van de zin.

Untitled Comment