Veel lichtjes, felle kleuren, harde muziek. Overal lopen mensen; iedereen is druk in de weer, en er hangt een vrolijke, uitgelaten sfeer.

Het is kermis in Breda.

Ik fiets er langs en mijn aandacht wordt getrokken door een apparaat dat de naam ‘Booster’ draagt. Ik, die nergens bang voor is, ben er ook eens in geweest op de kermis in Den Bosch, een aantal jaren geleden. Het is simpelweg een hoge molen met maar één arm die een meter of honderd lang is. Aan beide uiteinden zit een bakje waar vier personen in kunnen. De arm draait rond met een snelheid van weet ik hoeveel kilometer per uur, en natuurlijk geeft het ronddraaiende bakje nog een extra dimensie aan het gevaarte. Get the picture?

Ik kwam er huilend uit. Benieuwd of ik de enige ben die er niet erg gecharmeerd van is, parkeer ik mijn fiets bij een aantal stinkende pony’s (arme beesten, zij kunnen er ook niets aan doen), loop naar de attractie toe en zie niets anders dan stoere tieners die er piekfijn uitkomen. Er staat zelfs een rij, hier valt het kennelijk beter in de smaak.

Ik vind de kermis geweldig. Het is een wereld op zich. Gewoon even rondlopen en mensen kijken. Ik zie licht, kleuren, rook en hordes mensen. Ik ruik oliebollen en sigaretten. Ik hoor muziek, gelach, gegil en het geschreeuw van de kermis ondernemer.

Mooi vind ik het om te zien dat de kermis een trefpunt is voor jongeren. Meisjes met allemaal dezelfde schoenen, een piercing en een 'tramp stamp' (tattoo boven je kont, de tramp staat voor hoer, de stamp voor de tatoeage... ik heb het ook niet bedacht). De jongens lopen breed en in veel te grote jassen. Er bevinden zich veel stelletjes onder deze groep die uitgebreid speeksel uitwisselen op het midden van het plein. De kermis is spannend, de kermis is een punt om samen te komen en zelf te beslissen wat je doet.

Als ik een stukje verderloop zie ik een kraam waar knuffels verkocht worden voor een aantal euros. Diegene heeft dus duidelijk de betekenis van het fenomeen kermis verkeerd begrepen. Het gaat niet om die knuffels zelf, het gaat om het spelletje! Dat je 16 euro in een apparaat gooit wat je uiteindelijk een sleutelhanger oplevert maakt niets uit. We hebben in ieder geval lol gehad.

Ik zie een vader met een jengelende dochter aan zijn arm die euro na euro spendeert aan een grijper, en weet er uiteindelijk nog een winnie de pooh uit te vissen ook. Die past alleen niet meer in dochters armen. Daar nemen drie andere beesten alle plaats al in.

Ik breek bijna mijn nek over alle buggy’s. De kinderen die er inzitten worden stuk voor stuk zoet gehouden met een suikerspin, die overigens niet alleen in de mondjes verdwijnt maar ook in het haar. Ach, dat zien we thuis wel weer.

Nauwelijks kan ik een lach onderdrukken wanneer ik de man achter de kassa van het spookhuis zie. Hij is echt perfect. Precies zoals hij moet zijn, hij zou namelijk zelf ook best in dat spookhuis passen. Het ziet eruit alsof hij al tien jaar geen zonlicht heeft gezien. Kan ook komen door het blauwe licht dat op zijn gezicht schijnt. Hij kijkt niet op of om. Druk bezig met een kruiswoordpuzzel zit hij zijn tijd uit. De speciale sfeer die ik tijdens de kermis ervaar zal voor hem al jaren verdwenen zijn. Ik kan het hem moeilijk kwalijk nemen.

Wow, de kermis. Een sfeer die absoluut niet mag veranderen. Het is een van die weinige dingen die onze cultuur blijft bepalen. Het is gezelligheid, samenkomen en geld uitgeven. Voor mij is het inspirerend. Pleizer halen uit simpele spelletjes; touwtje trekken, ronddraaien en zoetigheid eten. Waar vind je dat nog anno 2005?