Kat weggelopen, wasmachine kapot, psychische nood maar een wachtlijst voor hulpverlening, onbegrip en gebrek aan energie en (zelf-)vertrouwen. Ik gooi de handdoek in de ring. Ik heb genoeg om over te bloggen maar het idee dat er een paar mensen hier meelezen op wie ik het liefst zou willen kotsen, belemmert me in mijn vrijheid. Dus ik ga elders op het web een ander plekje opzoeken. Anoniem.

Bedankt voor het lezen. Hasta la vista!

Is ook zo, ik had heb een weblog! En ik ben jarig! Alweer 41. Man man man.

Birds fly, men die

zei mijn vader altijd. Heeft ie zelfs nog wat brood mee verdient, met die slogan. Vraag me verder geen details. Ik ben nu een oude vrouw met een minimaal geheugen!

Morgen meer. ....

In tegenstelling tot hoe het misschien mag lijken gebeuren er in mijn leven gelukkig ook regelmatig heel positieve dingen. Die zijn alleen niet altijd even interessant om over te bloggen. Maar deze video draag ik op aan dat meisje waarmee ik samen in de eerste klas van de Mavo zat. We verloren elkaar bijna 30 jaar lang uit het oog en plotseling vond ze mij een poosje geleden op Hyves, en ontstond er in no-time een intense mail-vriendschap. Waar Hyves toch allemaal niet goed voor is.... 

Take these broken wings, and learn to fly again....

Vandaag is een prachtige dag voor een bezoek aan Mokum. Manlief heeft de ochtend vrij en moet dan voor een paar storingen naar Amsterdam. Ik heb ook vrij dus ga lekker met hem mee. Het weer werkt ook nog eens mee, dus het moet haast wel een lekker dagje worden.

De benaming 'Mokum' komt overigens van het Hebreeuwse 'Makom', dat 'stad' of 'plaats' betekent. Heb je weer wat geleerd vandaag

Omdat ik het niet los kon laten doopte ik mijn virtuele pen in vitriool en schreef een monoloog voor een vrouw die haar ex-echtgenoot tegenkomt nadat hij haar uit het niets op haar weblog heeft laten weten dat hij nooit is vreemd gegaan. Zij weet wel beter en weet ook dat hij al zó lang in deze leugen leeft dat  hij er in is gaan geloven. Dit patroon zie je vaker bij mensen die niet in de spiegel durven kijken en liever liegen dan de waarheid onder ogen te komen.

Pure fictie natuurlijk, deze tekst.

Ik zit zelf te denken aan Annet Malherbe als de uitgelezen persoon voor deze monoloog.

Alleen, op een leeg podium in een eenvoudige maar elegante zwarte jurk en torenhoge hakken., in een algemene, bescheiden belichting. Zij mag zichzelf daar gerust in regisseren, dat lijkt me haar wel toevertrouwd. Muziek is nog niet bekend.

Hier komt 'ie.

VITRIOOL

Zo. Dus jij bent in de veronderstelling dat je me nooit bedrogen hebt.

Je hebt het over mijn dynamische geheugen. Laat me je dan behulpzaam zijn en het jouwe eens een beetje opfrissen met wat feitjes en verhaaltjes uit het verleden. Het lijkt erop dat het na al die jaren wat verstoft is bij je.

Zo kan ik me bijvoorbeeld nog goed herinneren dat je me voor de voeten gooide nooit met mij te hebben willen trouwen. Dat ik je daar min of meer toe had overgehaald en psychisch onder druk gezet had. Daarbij kan ik me ook nog als de dag van gisteren herinneren hoe je me op de trouwdag van je beste vrienden op het zonnige Kreta, waar je nota bene haar getuige was, het idiote plan opvatte om mij temidden van al die mensen ten huwelijk te vragen door op je knieën te gaan onder die idyllische, eeuwenoude Kretense dode boom. Je zei me later dat je het niet van plan was geweest maar dat dit je het uitgelezen moment had geleken. Dat klinkt toch wel anders dan een gedwongen huwelijk of een shotgun wedding.

Weet je nog dat  die eeuwenoude boom de volgende ochtend in duizenden gruzelementen op de grond lag? The Gods above me, who must be in the know. Dat had mij al moeten waarschuwen.

Je vertelde dat je weg wilde, kamperen, even alleen zijn, even niets aan je hoofd om dingen op een rij te zetten. Je drukte me op het hart dat ik niet mee mocht. Alsof ik geen behoefte had om samen te zijn en mijn gedachten van me af te zetten, mijn zinnen te verzetten. Nee, je moest persé alleen op pad, dat was de essentie. Dus daar gingen de kampeerspullen in de auto. Je vertrok zonder me te laten weten waar naartoe, zonder te weten hoe lang je weg zou blijven en ik vertrouwde je. Ik ging er oprecht vanuit dat je inderdaad ergens in een tentje op een camping zou zitten.

Kun je het je nog herinneren?

Misschien kun je je dan ook enigszins verplaatsen in het gevoel dat ik kreeg toen ik erachter kwam dat je helemaal niet alleen op pad was. Dat je vanaf het eerste moment al bedacht had dat zij met je mee zou gaan, niet ik.

Dat zij in mijn slaapzak, op mijn matrasje in mijn tent met mijn echtgenoot ergens aan de kust een weekje doorbracht, zonder mijn medeweten of toestemming, valt bij jou dus niet onder de categorie bedrog. Bij mij wel. En ik verwacht dat ik daar niet eens zo heel alleen in sta.

In één moment veranderde je van mijn beste vriend, de persoon in wie ik het meest vertrouwen had, van wie ik het meest hield, van de persoon aan wie ik mijn huwelijkse trouw beloofd had, in mijn grootste vijand.

Je hoeft echt niet eerst je pik in iemand te steken om iemand te bedriegen, om vreemd te gaan. Haar een half jaar lang bellen en bij haar langsgaan zonder mijn medeweten is meer dan genoeg. Of je nou daadwerkelijk met haar naar bed geweest bent of niet. Ik wil het niet eens weten. Ik wil niets meer van jou weten. Mijn hele leven lang niet meer. Ik haat je niet. Dat zou nog te dicht bij liefde kunnen liggen. Nee, ik haat je beslist niet. Ik veracht je. En alles wat je zou doen om daar verandering in te brengen zal de mate waarin ik je veracht alleen maar doen toenemen.

Als het mogelijk zou zijn om een pil te slikken die alles uit mijn geheugen zou wissen dat met jou te maken had, had ik die pil jaren geleden al zonder enige twijfel tot me genomen. Ik vind het niet leuk dat ik nog steeds terugkijk op wat in mijn ogen het grootste bedrog is geweest in mijn leven. Ik schep daar geen genoegen in. Ik hou dat niet moedwillig in stand. Ik wentel niet in zelfmedelijden en ik koketteer niet met mijn rugzak. Het is allemaal wél iets te groot en iets te traumatisch geweest. En die rugzak zal ik dan ook nooit kunnen afdoen.

Ik vind je een zwakkeling, een man zonder ruggengraat. Een slappe lul die zichzelf ziet als iemand die zich in een huwelijk heeft laten dwingen. Een dromer die zijn hart uitstort in een niet-bestaande wereld, omdat hij de echte wereld niet aan kan. Een zacht ei dat jankt bij een speldenprikje maar het ook net zo makkelijk weer kwijt is als hem dat beter uitkomt. Een man met veel vals sentiment en krokodillentranen. Een man vol angsten over ouder worden en lessen leren. Iemand die denkt dat hij de wijsheid in pacht heeft en daardoor blind is voor die van anderen.

Ik kan me nog goed herinneren hoe geschokt je was toen je erachter kwam dat ik mijn trouwring verpatst had bij de juwelier. Hoe ik in staat was om zo’n mooie herinnering (!!!) zo achteloos om te zetten in geld. Op dat moment realiseerde ik me heel bewust dat jij jezelf werkelijk van alle schuld had vrijgepleit en dat er in jouw beleving inderdaad geen sprake was van ontrouw of bedrog. Je had jezelf letterlijk ingeprent dat je niets verkeerd gedaan had. 

Weet je het nog? Hoe het écht zat?

Ook kan ik me nog goed herinneren dat ik net verhuisd was en jij in het koophuis bleef wonen. Ik kwam langs om nog wat spullen te halen. Weet je nog dat je in de vensterbank zat, weet je nog dat ik mijn fiets tegen het raam zette? Weet je nog, de verslagen, lege blik in mijn ogen?

Je had het complete huis gestript, overal was de dode kunst van je nieuwe liefde aanwezig. Geel en blauw hadden plaats gemaakt voor grijs en zwart. De dood had zijn intrede in dat huis gedaan en ik schrok me wezenloos van het gemak waarmee je het had binnen gelaten.

Ik ben uiteindelijk naar mijn nieuwe huis gefietst. Mijn tranen mengden zich in het schemerdonker met de stromende regen, tot een punt waarop ik nog slechts een paar centimeter bij zelfmoord vandaan was. Op dat punt ontwaarde ik een oerkracht in mezelf. En die heb jij nooit gezien. Die kende ik zelf nog niet eens.

Dat het überhaupt in je gemankeerde geest is opgekomen om naar het graf van mijn moeder te gaan, een paar weken na haar dood, om daar vergeving te vragen voor hetgeen je mij van plan was aan te doen, zegt mij meer dan genoeg over bedrog. Het zegt mij dat je verdomd goed wist dat wat jij deed en nog van plan was te gaan doen, nooit de schoonheidsprijs zou winnen. Dat je timing uitermate belabberd was. Dat je allang begonnen was mij leugens op de mouw te spelden waarbij geen weg meer terug was. Dat je leugens verkoos boven de waarheid. Dat je huwelijksbeloften wel uitgesproken had, maar niet kon waarmaken en daardoor jezelf niet meer in de ogen kon kijken, zodoende wel móest vluchten in leugens.

Dat jij het nu in je hersens hebt gehaald om over mijn moeder te schrijven in je commentaar, haar aan de duiden als ‘jouw lieve, gekke moeder’ en daarmee valse sentimenten tentoonspreidt zou haar kotsmisselijk gemaakt hebben. Het zou haar in haar graf doen omdraaien.

Ik hoop dat ze je in vele nachtmerries zal bezoeken en zal blijven vreten aan je geweten tot het pijn blijft doen en zal gaan etteren.

Want als ze nog geleefd had, had ze gehakt van je gemaakt en had je nooit meer één stap in haar huis mogen zetten. Datzelfde geldt misschien nog wel in grotere mate voor je huidige vrouw. Als ze geweten zou hebben dat dit de ware reden van haar vele ziekenbezoekjes was geweest, had ze haar in het gezicht gespuwd van walging.

Er kwam een kat in je leven en het werd je lievelingskat, met de toepasselijke naam Amor. De kat waar je altijd vol liefde naar keek, mee speelde, van genoot. Plotseling over in tranen was bij het besef dat dit beestje ooit eens dood zou kunnen gaan.

Weet je het nog? Je lieve Amortje?

Naar deze kat heb je nooit meer omgekeken toen bleek dat je nieuwe liefde allergisch was voor katten. Je zei: “Ik heb hem nu al weken niet meer gezien, ik heb er geen moeite meer mee.” Je hebt je nooit meer om hem bekommerd. Doodongelukkig was hij zonder jou. Ik heb hem naar het asiel moeten brengen omdat hij mij overduidelijk te min vond en mijn huis onderzeek en onderkotste. Het beest werd de belichaming van mijn gevoelens over jou.

In mijn woordenboek staat het woord bedrog met grote letters. Daarachter staat jouw naam als definitie daarvan.

En oh ja, ik weet wat je nu denkt. Ik weet dat je vindt dat ik het allemaal verkeerd zie. Dat ik de waarheid verdraaid heb en dat ik niet inzie hoe oprecht je eigenlijk bent. Hoe een wijs en beminnelijk persoon je eigenlijk bent. Hoe je je hoofdschuddend ergert aan de woorden die ik gebruik. (Nou nou, moet dat nou zo, kan dat niet wat minder)

Hoe je volslagen niet begrijpt hoe ik in elkaar zit, hoe ik denk, hoe ik dingen ervaren heb en wat ze met me gedaan hebben, hoe ik redeneer en wat mij drijft. Hoe je me nog steeds beschouwd als een rancuneus, depressief  hoopje ellende met een zeulende rugzak, een dynamisch geheugen en herhaaldelijk opdreunende klaagzangen. Hoe ik het nooit zal bereiken, dat geluk dat voor jou geluk is. Hoe arm ik eigenlijk ben zonder die vergevingsgezindheid naar jou toe. Hoe je totaal onbekend bent met wie je ooit in het huwelijk getreden bent. En laat me je verzekeren dat dit laatste in elk geval volkomen wederzijds is.

Mijn weblog is mijn podium. Een plek waar ik mijn woorden dump, loslaat, op reis stuur, geboren laat worden of hartgrondig spui. Het is geen exacte afspiegeling van mijn leven, maar een eenzijdig beeld van dat, wat ik op dat moment kwijt wil.

In mijn woorden ligt mijn kracht.

Mijn woorden zijn soms heftig en krachtig. Net zoals ik heftig en krachtig kan zijn. In elk geval té heftig en te krachtig voor jou.

In het begin viel je daar voor. Aan het eind viel je eraan ten prooi.

En ook nu ben je er weer met beide benen ingestapt. Niemand weet dat de verhalen op mijn weblog soms over jou gaan. Ik heb jou nooit bij naam of toenaam benoemd. Alleen mensen die mij lang en goed kennen kunnen weten dat ze over jou zouden kunnen gaan.

Ik vraag mij steeds meer af waarom jij je nu opeens zo aangesproken voelde om datgene te schrijven wat je deed.

Want,

Jij bent wel de laatste persoon die het recht heeft om mij het advies te geven om mezelf eens diep in mijn ogen te kijken.

Wie denk je wel wie je bent?! Wat weet jij van mij? Waarom ben je er zo zeker van dat ik dat al niet heel lang doe? Dat ik niet wegloop voor de waarheid. Dat ik heel wat bereikt heb, alleen niet de dingen die in jouw straatje passen of op de manier waarop jij het zou aanpakken.

Ooit zal ik dansen op je denkbeeldige graf. Met prachtige muziek, veel kleuren, veel drank, eten en feest. Ongeveer zoals de Mexicaanse Indianen doen. Dat heb ik van je vrouw geleerd.

Omdat het zo'n lekkere meezinger is.... Met de grote L van LUL. Graag gedaan.

Dat creatieve heeft Kwebbel van mij, kijk maar eens naar haar prachtige tekening op het geboortekaartje van haar broertje. En dat het kind er écht uit moest kun je zien aan de maten: 4610 gram en 58 (!!) cm.

Een schok gaat door me heen als ik zie wie de afzender van het commentaar op mijn blog ‘Geen generale’ is. Mijn ex echtgenoot? WTF?

Als je een openbaar weblog hebt probeer je rekening te houden met van alles en nog wat. Eerlijk is eerlijk,ik google ook weleens op bepaalde namen. Maar dit had ik nooit verwacht. Ik had het niet aan zien komen en toch past het perfect in het plaatje dat ik voor mezelf kan schetsen op dit moment.

Ik ben erg bezig met het verleden en opeens komen er via de mailbox berichten van diverse mensen uit het verleden. Een paar heel positieve maar vandaag dus ook een negatieve. Want ik kan met de beste wil van de wereld niet positief terugkijken op mijn huwelijk met deze ‘ex- echtgenoot’, laat staan op zijn reacties op mijn blog ‘Geen generale’.

Wat zal ik hier nu eens mee? Dat was de eerste vraag die door mijn kop schoot. En het feit dat hij eindigt met het zeggen dat "Kijk jezelf diep in de ogen, stop met wijzen naar anderen en neem je verantwoordelijkeid. Alleen dan zul je die rugzak af kunnen leggen." (inderdaad, nu wijs ik weer) het lef heeft om te zeggen dat ik mijn rugzak pas zal kunnen afleggen als ik dáár mee stop geeft mij de moed om dan ook meteen maar mijn héle verhaal bloot te geven.

Inclusief míjn overwegingen en standpunten, mijn ervaringen, en dan wat minder abstract. Want ik heb er nogal eens moeite mee om aan te geven dat ik, met al dat ‘wijzen naar een ander’, eigenlijk gewoon voor mezelf probeer op te komen. Daarbij zijn er mensen die vrijwel niets van mijn waarheid weten, omdat ze hun eigen waarheid boven die van mij verkiezen.

 

Ik vind het een gemiste kans om nu pas kenbaar te maken dat je meeleest, Thijs.

Ik vind het een gemiste kans om nu pas met dit soort argumenten te komen. Ik kan me andere blogjes herinneren waarin ik ook best je ‘welgemeende’ opmerkingen had willen lezen.

Ik vind het een gemiste kans dat je me niet gewoon een mail gestuurd hebt om je gal te spuwen.

Dus ik ga me verlagen. Of misschien wel verlossen, ik weet het niet.

Ik ga vertellen hoe het was om wakker te worden in mijn ouderlijk huis waarin je moeder in een ziekenhuisbed in de kamer ligt. Je bent daar omdat je 13 weken zwanger bent en omdat dat helemaal niet lekker loopt, zit je in de ziektewet. Er zit 200 km tussen je echtelijke woning en die van je moeder. Echtgenoot is niet aanwezig, die zit aan de andere kant van het land gewoon zijn werk te doen. Je merkt het bloed in je onderbroek. Je maakt je moeder wakker en zegt nog suf en slaperig dat je vloeit. Zij zegt ook suf en slaperig dat het niet goed is en belt haar huisarts. Omdat de huisarts nog wat goed te maken heeft regelt hij onmiddellijk een echo voor je in het ziekenhuis waar je moeder diezelfde dag een bloedtransfusie ondergaat. Dus blij met deze vroege echo loop je naar de afdeling gynaecologie. Een wat oudere man schudt je hand en is ondertussen bezig met de verwijsbrief en de echo. Je ligt daar, letterlijk moederziel alleen en krijgt een klodder ijskoude gelei op je buik.

Dan zie je zijn gezicht voorzichtig heen en weer schudden, van links naar rechts en weer terug, om precies te zijn. ‘Nee’, zegt hij voorzichtig, met zijn ogen nog op het scherm gericht, ‘nee, dat is niet goed, het hartje klopt niet…’ Ik kijk hem vol ongeloof aan. Hoe ga ik dit aanpakken?

Ik ga vertellen hoe het was om in op dat bed in dat ziekenhuis te liggen met een zwangerschap van 13 weken, een afspraak makend voor de volgende dag voor een missed abortion omdat je lijf niet in staat is het dode ding af te voeren, met je moeder op de afdeling oncologie die daar een bloedtransfusie onderging zodat ze mijn hand niet kon vasthouden terwijl ik te horen kreeg dat de baby in mijn buik al weken geleden afgestorven was. Dat ik daarna op een kille gang in dat ziekenhuis belde met de niet-vader van dat kind om te zeggen dat het allemaal niet doorging, dat het hartje niet klopte. Hoe dat was?

Dat ik daarna naar mijn moeders kamer liep. Met lood in mijn schoenen alsof ik een duikerspak droeg, om haar te vertellen dat  ik haar geen oma kon laten worden.

Ik ga vertellen dat mijn ex het lef had om mij ongeveer een jaar na dato te bellen (“want ik wil niet dat je het van iemand anders hoort”) en te vertellen dat ‘zij’ zwanger waren en dat ze ‘het hartje al gehoord hadden’. Of zal ik toch maar liever zwijgen?

Ik ga vertellen hoe het was om mijn moeder te zien sterven en me steeds maar af te vragen waarom ‘zij’ steeds van de partij was. Mijn moeder kon me ook niet uitleggen waarom ze zo vaak langs kwam, maar wist me nog wel te vertellen dat ‘zij’ een fascinatie voor de dood had. Mijn hoofd was op dat moment echt te vol om hier verder aandacht aan te besteden. Had ik het maar gedaan, dan had ik de tekenen aan de wand misschien toch wat duidelijker kunnen zien.

Na het overlijden van mijn moeder breekt een chaotische periode aan waarin ik nog steeds in de ziektewet zit, zodat ik vrij kan gaan en staan in het ouderlijk huis. Mijn broer probeert nog om in het huis te gaan wonen maar dat mislukt en per 1 september moet het pand leeg. Het is een zwoele hete zomer. Na de afgrijselijke maand april probeer ik de draad weer op te pakken maar merk daarbij weinig medewerking van mijn ex. Hij gedraagt zich anders dan anders. Vijandig, iets dat totaal niet bij zijn karakter past. Hij ontwijkt mijn vragen, doet ze af als onzin en ontvlucht situaties door mij zogenaamd gerust te stellen.

Ik vraag hem herhaaldelijk wat er aan de hand is. Niets, verzekert hij me. Toch kan ik mijn intuïtie niet in de steek laten, al kan ik er mijn vinger nog lang niet opleggen. Hij moet weg, zegt hij. En ik mag niet mee. Hij moet nadenken over van alles en nog wat. Nee ik mag niet weten waar hij is, want dat is beter. Voor mij of voor hem, dat ben ik even kwijt. Ik bel tijdens zijn afwezigheid met zijn moeder en die weet me te vertellen dat hij ergens aan de kust aan het kamperen is. Nee, ik geloof niet dat hij alleen is, zegt ze in al haar naïviteit.

En dan valt het kwartje. Nee. Hij is niet alleen. Hij ligt daar in onze tent met een andere mevrouw. Die in mijn slaapzak ligt, in mijn tent, op mijn matrasje. Nee hoor. Dat is geen bedrog. Wat het wel is? Wie het weet mag het zeggen.

Ik vraag dan gespecificeerde rekeningen op bij de KPN en zie hoe vaak en hoeveel telefooncontact er is geweest, al een half jaar lang, buiten mijn medeweten. Ik heb dat keiharde bewijs nodig om ook mijzelf ervan te overtuigen dat ik het bij het rechte eind heb.

Nee hoor, het is geen bedrog. Wat het wel is? Wie het weet mag het zeggen.

Onze relatie was kapot, schrijft hij. Ik stond erbij en ik keek ernaar, schrijft hij.

 

Ik stond erbij ja, dat klopt, maar wist niet dat het kapot was. Ik was in de rotsvaste veronderstelling dat een huwelijk van koud een jaar oud bestand zou zijn tegen deze hindernissen en dat we, wanneer alles weer een beetje rustiger zou zijn geworden, de draad weer zouden kunnen oppakken. Ik was me terdege bewust van mijn slechte staat. Ik was alleen niet meer in staat om daar op dat moment ook maar iets constructiefs mee te doen omdat ik in een staat van overleven stond. En op het moment waarop ik dacht te kunnen terugvallen op de persoon met wie ik het jaar daarvoor in het huwelijksbootje gestapt was, trok hij de deur voor me dicht en gaf me nog een trap na door te melden dat hij al bij het graf van mijn moeder was geweest om vergeving te vragen voor datgene wat hij haar dochter zou gaan aandoen. Bedrog?

Het is zo warm in die zomer van 1997 en ik word heel vroeg in de ochtend wakker in mijn ouderlijk huis. Merk dat mijn echtgenoot niet naast me ligt en ga naar het toilet. Ik hoor stemmen buiten. Dan begin ik me enigszins te realiseren dat mijn echtgenoot zich uitstekend vermaakt met diepe conversaties met ‘haar’ in de veranda van mijn moeder. Ik ga vertwijfeld terug naar bed en als ik uren later weer in de keuken kom tref ik haar daar. Zij heeft net haar schoonvader verloren. Als ik bezorgd vraag hoe het met haar gaat begint ze te huilen. Ik vraag haar wat er is, maar ze antwoordt niet, komt niet uit haar woorden. Ik neem maar aan dat ze verdriet heeft over haar zojuist overleden schoonvader. Maar achteraf weet ik natuurlijk dat ze moest huilen omdat ze wist dat zij er met mijn man vandoor zou gaan, met zijn medeweten maar zonder het mijne.

Nee hoor. Dat is geen bedrog. Wat het wel is? Je raadt het al: wie het weet mag het zeggen.

Twist met mij alsjeblieft niet over bedrog. En wil je dat liever toch, doe het dan met een open vizier. Dan kan ik namelijk nog bepalen of ik er respect voor op kan brengen.

Het leven kabbelt voort, net als de zomer. Jammer dat het nu toch weer een echte Hollandsche kwakkelzomer dreigt te worden, precies wanneer de schoolvakantie begint. Kwebbel was hier meteen maandagavond al weer. Haar moeder is maandagochtend vroeg bevallen van een jongetje en dat moest er op het laatst met zoveel geweld uit dat het arme ventje er een gebroken bovenarmpje aan over hield. Moeder zelf was ook niet meer geheel intact bij het geboortekanaal dus die zijn afgevoerd naar het ziekenhuis. Kwebbel en haar andere broertje zijn geparkeerd bij een tante maar tegen zessen belde ze toch met een beetje zielig stemmetje op of ze bij ons kon komen. Dat gebeurde uiteraard.

Dinsdagmiddag ben ik in onze nieuwe zwarte bolide met Kwebbel naar het ziekenhuis gereden voor kraambezoek. Een dubbele airco, cruise-control, elektrisch verstelbare spiegels, elektrische ramen, centrale deurvergrendeling, verstelbare stoelen, zowel voor- en achteruit als omhoog en omlaag, een muzieksysteem dat je nog goed kunt horen, ook als je boven de 80 km/u rijdt, een cd-speler die álle ceedeetjes pakt, een laadruimte waar je met gemak een tweepersoonsbed van zou kunnen maken, een wegligging waar je u tegen zegt, en dan het allerbelangrijkste: stuurbekrachtiging en een automatische versnelling. Wat wil je nog meer? Weinig! Ik heb met respect nog even gezwaaid naar mijn ouwe trouwe blauwe die om de hoek in een parkeervak staat. Maar de kans dat ik daar nog eens een stukje in zal rijden is minimaal. Ik ben helemaal om!

In het ziekenhuis kon ik meteen zien waarom het zo'n moeizame bevalling was. Dit ventje is echt al heel groot. Hij lijkt als twee druppels water op zijn drie jaar oudere broertje. Die snapt er maar niets van, waarom de baby en zijn moeder in het ziekenhuis moeten blijven. Gelukkig zijn ze gisteren alletwee weer thuis gekomen maar dat gebroken armpje maakt het er wel wat lastiger op. Zo kan het babietje niet op schoot bij zijn grote zus of zijn grote broer maar mag ook niet in bad etc. Zielig hoor. Over drie weken moet alles weer in orde zijn en ik hoop dat Kwebbel dan haar grote-zus-kwaliteiten tentoon kan spreiden en lekker kan tutten met haar levende babypop.

Buiten is het een graad of 26, de warmte drukt en ik loop een supermarkt binnen. Het is er niet druk en lekker koel. Een vrouw voor me loopt van het ene schap naar het andere en op het moment dat ze mij passeert zie ik dat er een klemmetje onder haar haar uitsteekt, vlakbij haar oor. Het is een klemmetje in dezelfde kleur als haar kapsel, maar geen haarklemmetje. Ik herken het meteen. Het is van een pruik.

Haar coupe is nét iets te egaal van kleur en nét iets te strak gekapt. Daardoor kan ik meestal al zien dat het om een pruik gaat maar bij het zien van dit klemmetje wist ik het zeker. En ik dacht: Wat moet ik nu doen? Haar een seintje geven of net doen alsof ik niets in de gaten heb?

Het klemmetje was voor mij zichtbaar, dus voor anderen ook, was mijn redenatie. De reden dat iemand een pruik draagt heeft meestal te maken met een ziekte en dat hoeft lang niet altijd om de gevolgen van kanker en een bijbehorende chemokuur te gaan. Denk aan de perikelen rondom de recente stunt van een roddelblad om Sylvie van der Vaart met een kaal hoofd in een fototrucage af te beelden en je weet hoe gevoelig deze zaken liggen.

Uiteraard dacht ik ook weer aan mijn moeder. Ze besteedde altijd veel aandacht aan haar kapsel, deed onvermoeibaar kleuren in het haar om het grijs te maskeren en knipte er zelf soms lustig op los. Ze droeg na de tweede chemokuur ook meteen een pruik, wilde niet met een kaal hoofd de straat op. Ze had een soortgelijk exemplaar als de mevrouw die ik in de winkel tegenkwam en ik had dat ding eens opgezet na de klaagzang van mijn moeder dat het echt vreselijk irritant was om met zo’n geval op je hoofd te lopen. Het is warm, het broeit, het gaat jeuken, het voelt niet comfortabel. Aan de binnenkant zit een netje dat om je hoofd past. Aan dit netje zitten de nepharen bevestigd. Om het netje beter op zijn plek te kunnen houden zit er een elastieken bandje aan met twee haakje, die lijken een beetje op een ouderwets behabandje. Je kunt het verstellen zodat het beter past en het is de bedoeling dat niemand het ziet. Anders kun je beter meteen met een bord op je voorhoofd naar buiten gaan waarop staat dat je een pruik draagt.

Dus, wat moest ik doen? Ik passeerde haar nog een paar keer en zag inmiddels ook een jongere man bij haar, ik vermoed dat het haar zoon moest zijn. Later zag ik ze samen in een auto stappen, hij reed. Ze maakte geen zieke indruk maar daar kun je niets op baseren. Ik wist niet, wat ik ermee moest.

Zo zijn er dagelijks dingetjes die ik associeer met de zwartste periode in mijn leven, waarin ik binnen 3 maanden tijd letterlijk alles verloor wat me dierbaar was. Ik kreeg een miskraam na 13 weken zwangerschap, verloor mijn moeder aan kanker en mijn ouderlijk huis omdat het leeg moest. Mijn toekomst toen ik erachter kwam dat mijn destijds echtgenoot vreemd ging met een vriendin van mijn moeder, aan wie ik nota bene net al mijn moeder’s kleding gegeven had. Ik had ook net mijn fulltime baan ingeruild voor een parttime baantje om mezelf wat meer rust in het hoofd te gunnen en met het mislukte huwelijk verloor ik ook mijn eigen woning omdat ik die niet kon betalen, en de vader voor mijn toekomstige kind. Ik verloor daarbij nog veel meer dromen en illusies en kreeg er veel angst, achterdocht, wantrouwen en woede voor terug. Ik was op het nulpunt en misschien nog wel dieper.

Om suïcide niet nog verder aan de oppervlakte te brengen ben ik toen naar een psychiater gegaan en ben met anti depressiva begonnen. Het waren de hoogtijdagen van de Prozac generatie. De psychiater, een replica van Sigmund Freud wist mij al snel te vertellen dat ik zeer waarschijnlijk een chronische depressie had, al sinds mijn puberteit. Die was inderdaad niet over rozen gegaan maar dat heb ik altijd op de leeftijd gegooid. Waarschijnlijk had hij gelijk.

Ik heb me redelijk goed door deze periode heen geworsteld. Stopte na anderhalf jaar met Prozac, bezocht een psycholoog die me weer een heel eind op de rit hielp en kon weer verder. Dat is nu zo’n 9 jaar geleden.

In de tussentijd is er ook weer erg veel gebeurt en helaas was niet alles even positief. Ik ervaar vrijwel dagelijks negatieve associaties die te maken hebben met een miskraam, kanker, het verlies van een ouder, depressie, ontrouw, overspel. Niet gezond dus, zelfs al had ik een gezonde geest gehad. Dus tergend langzaam ben ik toch weer teruggegleden in dat zwarte gat. Weliswaar lang niet zo diep als destijds, en echt, ik tel mijn zegeningen. Maar ik heb toch weer voor hulp aan de bel moeten trekken. De maatschappelijk werkster die ik onlangs twee keer bezocht constateerde samen met mij dat mijn rugzak nog steeds veel te groot en te zwaar is. Dat die chronische depressie nog steeds, of wéér, zijn verwoestende werking heeft op Tat en dat er wellicht ook sprake zou kunnen zijn van een vorm van PTSS. En hoe langer ik daar over nadenk, hoe meer ik denk dat ze gelijk heeft. Tijd dus, om in de spiegel te kijken en gericht op zoek te gaan naar hulp. Morgen eerst maar weer eens naar de huisarts…

Want hoe ouder ik word, hoe meer ik me realiseer dat het niet om de generale repetitie van mijn leven gaat, maar om mijn leven zelf. En dat is verdomd de moeite waard. Nu alleen dat knopje nog zien om te draaien…

Artist: Banderas
Title: This Is Your Life

Where is the purpose in your life
Where is the truth
Do you remember your hopes

Your dreams
They are no longer your own
This day is for loving your own life
Don't let this world capture your heart
Your passion lost to a thousand themes
Surrendered to the screen

This is not a story
This is not a book

this is your life

And this is not a play
Some TV show you've seen
This is real life

There is no rehearsal
No second chance
No false start

no
better circumstances

This is not a story

This is not a book this is your life
And this is not a play
Some TV show you've seen
This is reallife

You know that

Ik was 33 toen ik mijn eerste auto kocht. Natuurlijk had ik daarvoor ook weleens een auto maar die stond nooit op mijn naam en ik zat nooit achter het stuur. Nee, ik bedoel een auto, helemaal van mij alleen. Met mijn eigen kentekenpapieren bij mijn rijbewijs. Dat had ik op dat moment trouwens ook nog maar een jaar of 3.

Ik werd verliefd op een donkerblauwe Citroën BX. Een Citroën is een auto voor kunstzinnige, artistieke mensen, wist mijn vader mij destijds te vertellen. Goh, en dat wist ik niet eens van tevoren *angelface*. Liefkozend noemde ik mijn auto "Biks". Het is BX als je het heel snel zegt maar ik vond het leuk klinken, heel vriendschappelijk. Ik en mijn Biks. Trots voelde ik me, als Biks de wielen omhoog krikte nadat ik mijn sleutel erin gestoken had. Heerlijk was het, om vanuit mijn woonplaats vlakbij de Duitse grens 'gewoon even boodschappen te doen in Duitsland', zoals veel mensen dat daar doen. Met de fiets doe je zoiets niet en met het openbaar vervoer is al helemaal geen optie. Ik reed ook in Biks naar mijn werk. Een stukje van niks, maar na 33 jaar OV  wilde ik nu graag eerst een poosje met Biks. De kruising was een heel overzichtelijke. Hij was leeg. Er kwam iemand van links in een knalrode Citroën Picasso. Ze reed zo hard richting kruising dat ik me begon af te vragen of ze wel wist dat ik voorrang had. En voor ik het wist zat ik met mijn armen overstrekt, mijn ogen op schoteltjes en gillend vlakbij, tegen, in en weer voorbij de rode Citroën....

De lantaarnpaal op de stoep heeft mijn dollemansrit beeindigd en ik kon alleen maar hysterisch huilen. De motorkap belemmerde mijn uitzicht maar ik zag wel heel goed hoe er rook onder vandaan kwam. Trillend stapte ik uit en ging naast de auto staan. Daar zag ik dat de lantaarnpaal dubbelgeklapt was en half onder mijn auto zat. De mevrouw uit de rode Citroën stapte ook uit, kwam naar me toe, zei heel kalm dat ze me niet gezien had en vroeg waarom ik zo geschrokken was.... Een man kwam aangerend vanuit een huis, begon onder de motorkap aan de accu te morrelen en even later hoorde ik sirenes. Een politieagent vroeg me hoe ik me voelde. Hij informeerde of ik ook last van mijn nek had. "Ik weet het niet. Een beetje wel geloof ik" zei ik nog steeds niet helemaal kalm. Weer sirenes. In no time lag ik op een brancard en werd met een nekkraag naar het ziekenhuis afgevoerd. Daar bleek het later allemaal heel erg mee te vallen. Maar dat gold niet voor Biks. Ze was tot mijn verdriet total-loss. En ik had haar net 3 weken! Op dat moment besloot ik dat ik me nooit meer zou hechten aan een auto, laat staan dat ik hem of haar een naam zou geven.

Ik kreeg meer van de verzekering terug dan ik voor Biks betaald had en een poosje later kocht ik mijn tweede auto. Een 5-deurs donkerblauwe Renault 21. Een slagschip inderdaad. Want ik had me heel goed gerealiseerd dat het anders met me zou zijn afgelopen als ik in een klein koekblikje tegen die rode Citroën en die lantaarnpaal was geklapt. Ik reed nog geen 50 en toch, zo'n enorme klap. Het heeft mijn kijk op auto's voor altijd veranderd. Als er op dat moment iemand op die stoep gelopen had, bij die lantaarnpaal.... Dat zijn scenario's die ik af en toe nog steeds voorbij zie komen, op de meest ongelegen momenten. Trauma, noem je zoiets geloof ik.....

Zeven jaar heeft de Renault 21 het volgehouden. Met genoegen liet ik er een radio-cdspelertje inbouwen door de garage aan de overkant. Ik liet mijn bestuurdersstoel repareren toen ik opeens in een schommelstoel achter het stuur zat omdat er iets afgebroken was. Ik belde de wegenwacht omdat ik niet wist hoe ik die lekke band moest verwisselen nadat ik over een beugelflesje gereden was. Ik belde de wegenwacht omdat er allemaal rode lampjes op het dashboard knipperden en rook onder de motorkap uit kwam. Ik liet mijn auto nakijken en repareren omdat de wegenwacht me vertelde dat er niet genoeg koelvloeistof in de wagen zat en ik de motor bijna opgeblazen had. Ik was bij vorst altijd lichtelijk panisch om op tijd op mijn werk te komen omdat de kachel en de blower het niet goed deden. Ik raakte gewend aan het piepje in het stuur. Aan de kapotte interval van de ruitenwissers. Aan de nukken van de achterruit-verwarming. Aan de kapotte veer in de kofferbak zodat die nooit meewerkt als je hem opent. Ik raakte gewend aan het missen van een trekhaak en centrale deurvergrendeling. Aan sturen zonder stuurbekrachtiging. Aan geluidsoverlast boven de 80 km/u, zodat je de radio niet meer kunt horen. Ik reed met de Renault een half jaar lang op en neer naar Friesland en eenmaal daar werd het langzaam niet veel meer dan een veredelde boodschappenwagen.

De Renault is nog steeds vrijwel roestloos maar vertoont wel steeds meer gebreken. Dus hebben we besloten om een andere auto te zoeken. Een grote auto weer, alleen al omdat manlief met zijn bijna-twee-meter comfortabel wil zitten en rijden. Dus binnenkort moet ik afscheid nemen van mijn ouwe trouwe blauwe Renault 21. Hij mankeert technisch vrijwel niets  en ik heb er dan ook best moeite mee. Misschien mag hij nog even een paar maanden op de stoep staan. Of komt iemand hem voor een klein rotprijsje nog ophalen. Ik ben er nog niet helemaal uit. Ook de Skylge-sticker op de bumper zal ik missen....

Een nachtje in een beroemd hotel, heel binnenkort. Even de waddenlucht opsnuiven!

Een paar weken geleden schreef ik al over de ontstoken achillespees van Kwebbel. Ze is daarna op vakantie vertrokken naar de Belgische Ardennen en heeft daar veel op krukken gelopen, op advies van de fysiotherapeute. Na terugkomst bleek de fysio zelf met vakantie en zo kwamen we pas twee weken geleden weer bij haar voor de voet van Kwebbel. Het was allemaal nog niet erg veel beter en Kwebbel moest echt meer op krukken gaan lopen om de voet te ontzien. Ook moest Kwebbel proberen om op haar horloge bij te houden hoe lang het zou duren voor de pijn weer op kwam zetten, om te bepalen hoe lang ze zonder krukken mag lopen. Een onmogelijke opgave voor Kwebbel. Een 'kwartiertje' of 'een paar minuten' zijn (nog?) zulke abstracte begrippen voor haar dat ze daar niets mee kan. Uiteraard geeft ze wel een antwoord waar je alle kanten mee op kunt, dus ook de goede. Met als gevolg dat de fysiotherapeut op basis van Kwebbel's antwoorden een advies probeert te geven.

Het kan echt aan mij liggen maar op het moment dat de afspraak met de fysio dichterbij komt gaat Kwebbel meer hinken en mank lopen. Er zijn ook momenten waarop ze ogenschijnlijk normaal loopt. Ik moet er eerlijkheidshalve ook bij zeggen dat ik haar maar zulke minimale afstanden zie lopen (omdat dit poppenhuis zo klein is kun je hier geen meter rechtuit lopen) en ik kan er dus weinig over zeggen. Klagen over pijn doet ze al helemaal niet en als je vraagt hoe het met haar voet gaat zegt ze Goed. Doet het nog pijn? Soms, een beetje. Wanneer dan? De ene keer wel en de andere keer niet. Aha. Ok. Dus.

Afgelopen woensdag was Kwebbel voor de derde keer bij de fysio. Er zat inmiddels 6 weken tussen het eerste en dit bezoek plus 5 weken krukkenlopen. Dan zou je dus wel wat verbetering kunnen verwachten. Kwebbel nam weer plaats op de behandelbank en de fysio ging weer aan de slag met haar vingers om de hak en voet van Kwebbel te inspecteren. Het deed nu opeens wel op een ándere plek pijn dan twee weken geleden. Maar van een ontsteking kan geen sprake zijn, aangezien er dan een warme rode plek zichtbaar of minimaal voelbaar zou moeten zijn. Conclusie van de fysio was dan ook: terug naar de huisarts want ik kan hier niets meer mee.

Zo gezegd zo gedaan. Moeder is met Kwebbel naar de huisarts geweest. Helaas bleek bij inspectie van de huisarts dat de pijn alweer verhuisd was naar een ander plekje op de hak. De huisarts trok ook de conclusie dat de pijn waarschijnlijk meer tussen de oren dan in de hak zit en om alles uit te sluiten mocht ze nog een foto laten maken. Als daar niets op te zien zou zijn was het meteen gedaan met het krukkenlopen en mocht ze, bij echt veel pijn, een Ibuprofen slikken. Mede omdat dit ook een ontstekingsremmend effect heeft.

Vanmorgen al kon Kwebbel een foto laten maken van haar hak. Je raadt het al? Niets te zien.... Haar moeder heeft meteen de krukken teruggebracht naar de thuiszorgwinkel en is daarna naar een goede schoenenzaak geweest om nieuwe schoenen te kopen. Ze liep er op weg zonder een spoor van hinken of manklopen en zei dat de schoenen heeeeeeerlijk liepen.....

Het is alweer een poos geleden sinds mijn laatste blog. Er is genoeg gebeurt en er gebeurt nog steeds genoeg om over te bloggen. Ware het niet dat ik er onlangs achter ben gekomen dat er mensen meelezen op dit blog die mij kennen en die dat niet melden. Laat ik het erop houden dat ze niet automatisch het beste met mij voor hebben en dat informatie van dit blog best eens tegen me gebruikt zou kunnen worden als dat ooit eens zou uitkomen. Je begrijpt, dat geeft een lichtelijk gevoel van paranoia. Heel jammer en ik ben dan ook nog aan het bedenken wat ik hiermee moet. Suggesties zijn uiteraard welkom.

Dan nog een tragisch bericht. Misschien heb je gelezen dat er vorige week een matroos vermist was die afgelopen woensdag in Sliedrecht is teruggevonden. Het blijkt te gaan om een 33-jarige achterneef van Kwebbel. Hij is 's avonds een biertje wezen drinken in de kroeg, daarna wilde hij aanmonsteren en is over een aantal boten gelopen om bij zijn schip te kunnen komen. Daarna is niets meer van hem vernomen. Hij is dus om onduidelijke redenen in het water terecht gekomen met een zware rugzak om, en verdronken.... Pas drie dagen later is hij met behulp van sonar en duikers gevonden op de bodem van de haven.

Vanmiddag is zijn crematie. Kwebbel wilde zelf graag mee. Haar hele familie van moeders kant  is compleet, zelfs haar oom is overgevlogen uit Maleisië om bij de crematie te kunnen zijn. Ik ben erg benieuwd naar haar verhalen en hoe ze het ervaren heeft.

Vanwege alle kopzorgen en een emmertje dat merkbaar voller stroomt heb ik vanochtend een intake gesprek gehad met iemand van het Maatschappelijk Werk. Het is de hoogste tijd dat Tat niet tikt, maar praat.

Kopzorgen inderdaad. Over Kwebbel. Het vorige blogje schreef ik gisteravond in zwaar geëmotioneerde toestand. Misschien maar even een korte uitleg daarover.

Op het eerste gezicht is er niets mis met Kwebbel. Ze is een blonde 10-jarige met dromerige blauwe ogen en een heel vriendelijke aard. Ze is behulpzaam, gezellig, sociaal, altijd in voor een praatje. Ze past zich in iedere situatie aan, zonder moeite. Althans, dat denken we.

Des te lastiger is het om dan je vinger te leggen op de dingen die opvallen bij Kwebbel. Was ze maar zo'n typische rondstuiterende ADHD'er. Of een uitgesproken autist. Want dan waren haar 'stoornissen' veel eerder opgevallen door mensen uit haar omgeving. Haar moeder, zelf iemand met ADHD, heeft inmiddels al een paar keer aangegeven dat haar niets bijzonders is opgevallen aan haar dochter. Ze ziet het simpelweg niet, waarschijnlijk vanwege haar eigen ADHD. Wel merkte ze laatst op dat ze het jammer vind niet zo'n echte vriendschapsband met haar dochter te hebben. Iemand met wie je even gezellig de stad in gaat of op een terrasje gaat zitten. Dit shockeerde me enorm. Niet omdat ik haar veroordeel maar omdat ik precies hetzelfde gevoel heb, maar vaak gedacht heb dat dit voortkwam uit het ontbreken van een bloedband. Dat dit de oorzaak was van het ontbreken van een band met mijn stiefdochter.

Langzaam begint het echter tot mij en manlief door te dringen dat er waarschijnlijk meer aan de hand is met Kwebbel dan 'alleen ADHD'. We hebben eens zitten terugdenken en feiten zitten koppelen. Als Kwebbel thuis komt uit school vertelt ze niets. Ik vraag haar uiteraard of ze een leuke dag heeft gehad en wat ze allemaal gedaan heeft. Dan antwoord ze daarop, ze somt de dingen op die de revue gepasseerd zijn, rekenen, topo en wat ook maar. Maar nooit, echt nog nooit heb ik haar een verhaal horen vertellen over wat er gebeurd is op school. Wat de meester verteld heeft in de les. Waar de spreekbeurten van klasgenoten over gaan. Wie er wel en niet meededen met gym. Wie er jarig was of wie er ziek was. Wie een leuke mop verteld heeft of wie een nieuwe jas aanhad. Nooit.

Tijdens de rapportbespreking aan het begin van dit jaar ben ik voor het eerst mee geweest. Ik ken het klaslokaal van Kwebbel wel, de meester ook, maar nu had ik eens de gelegenheid om op mijn gemak rond te kijken. Er was een hoek ingericht met zaken over de Tweede Wereldoorlog. Meester vertelde dat hij zoveel enthousiaste reacties kreeg van ouders die vertelden dat hun kinderen honderuit vertellen over de oorlog. Kwebbel niet. Ze heeft het er met niet één woord over gehad. Terwijl ze in de klas een mooi verhaaltje had kunnen vertellen over haar bezoek aan Amsterdam op 4 mei vorig jaar, waar we getuige waren van de kranslegging bij de Dam door Hare Majesteit. Het komt niet in haar op om iets te vertellen. Zo vertelde ze bijvoorbeeld ook niet dat ze gepland stond in januari voor een spreekbeurt. Die dag was ze aan de beurt, de meester vroeg haar om te beginnen met haar spreekbeurt en ze zei doodleuk dat dat niet ging, omdat ze niets gedaan had. Bij wijze van uitzondering maakte ze daar thuis wel een opmerking over, op zodanige manier dat ik na wat doorvragen maar eens poolshoogte ben gaan nemen op school en daar uiteraard ontzettend schrok van deze stunt.

Helaas geldt dit voor alles. Ze is in de afgelopen mei-vakantie een hele week in België geweest met haar moeder, haar stiefvader, haar broertje, haar opa en haar oom. Haar oom ziet ze niet vaak, hij woont in het buitenland. Ze heeft een eenwieler-fiets van haar oma gekregen. Niet één woord heeft ze losgelaten over wat ze beleeft heeft. Wat ze gezien heeft. Hoe het met haar oom was. Of het leuk of moeilijk was om op zo'n eenwieler te fietsen. Uiteraard vragen wij of ze een leuke vakantie gehad heeft. Dan dreunt ze het op; we hebben twee keer gezwommen en zijn naar PlopsaKo geweest. Daar blijft het bij. Als je doorvraagt krijg je een paar vage antwoorden over spelletjes enzo. That's it. C'est tout.. En ik ken haar niet anders. Dus ik hoor haar nooit terugdenken aan een verjaardagsfeestje waarbij een buikdanseres kwam om een workshop te geven. Ook hoor ik haar nooit over het logeerfeestje van afgelopen weekend waar ze met 10 kinderen in een huiskamer de hele nacht hebben liggen keten. Ze vertelt dat ze wilde slapen maar dat dit niet erg goed lukte en dat een van de meisjes wel sliep en in haar droom allemaal rare gebaren maakte. Dat is het dan weer. Met enig doorvragen kom je erachter wat ze gegeten hebben en krijg je wat meer details maar alleen als je de juiste (gerichte) vragen stelt. Ze antwoord op die vraag maar ziet daarin geen aanleiding om uit zichzelf verder te vertellen.

Nooit vraagt Kwebbel om zakgeld, nieuwe kleren, andere schoenen, een snoepje, een uitje, waar gaan we dit jaar naartoe op vakantie, wanneer zet papa het zwembad weer in de tuin, waar zijn de poezen, die heb ik gemist. Niets. Nooit. Nooit zal Kwebbel vragen wat wij gedaan hebben in de week dat zij bij haar moeder was. Wat wij gegeten hebben. Nooit zal ze vragen of ze bij een vriendinnetje mag spelen. Nooit zal ze vragen of ze iemand mag bellen. Dit doet ze slechts als ze door mij of door iemand anders op het idee gebracht wordt.

Het besef dat dit waarschijnlijk nooit bij zal trekken, dat mijn uitvluchten als 'ze is nog zo jong, dat komt wel' of 'als ze wat ouder is neemt ze vast ook wel wat meer initiatief' niet langer op zullen gaan, dat besef begint langzaam door te dringen. Dat Kwebbel iemand is die niet sociaal is, terwijl ze dat van de buitenkant wel lijkt. Dat Kwebbel iemand is die geen emotionele banden aan kan gaan, terwijl ze aan de buitenkant zo spontaan lijkt. En oei, wat doet dat pijn...

Ik voed je al vijf jaar met mijn idee dat ik voor je kan zorgen.

Met het idee dat ik het beste met je voor heb. Dat ik weet wat het beste voor jou is.

Ik geef je eten en drinken en ik zorg dat je op tijd komt bij de afspraken die ik voor je gemaakt heb.

In al die jaren heb je me nooit een concrete vraag gesteld. Je hebt me nooit gevraagd of je vriendinnen bij je mochten logeren want vriendinnen, die waren er niet.

Je hebt me nooit gevraagd of ik je lievelingseten voor je wilde koken op je verjaardag, omdat je niet weet wat je moet bestempelen als je lievelingseten.

Je hebt me nooit gevraagd of ik je jouw favoriete boek wil voorlezen, omdat je geen favoriet boek hebt, de essentie van deze vraag is beyond your comprehension

Ik heb altijd gedacht dat wij ooit wel dikke vriendinnen zouden worden, wijs geworden door dik en dun.

Ik ben dik en jij bent dun,

En ik vrees dat we in de komende tijd niet veel nader tot elkaar zullen kunnen komen.

Wat een rare week hebben we achter de rug. Een Koninginnedag die de geschiedenis ingaat als de dag waarop er een aanslag op de Koninklijke familie der Nederlanden gepleegd werd en het tevens de 100ste geboortedag van Juliana was. De dag waarop het, volgens mijn vermoedens, best eens de dag had kunnen zijn waarop Beatrix, staand op het bordes na het defilé, zou aankondigen dat.... Maar zover kwam het niet dus zullen we het nooit weten. Net zomin als we ooit zullen weten wat er in het hoofd van ene Karst T. ging op het moment dat hij moedwillig een mensenmassa in reed. Ik word al panisch als er een vogel of een ander beest te dichtbij in de berm zit, hoe moet het voelen om willens en wetens in te rijden op mensen die niet eens zien aankomen dat jij zulke plannen hebt. Ik heb er met ongeloof  verbijstering   (ik heb er geen woorden voor) naar zitten kijken.

De dag begon zo mooi. Ik reed om een uur of 10 zonder jas het dorp in om te zien hoever het stond met de vrijmarkt. In de krant had immers gestaan dat de kinderbraderie(?) om 13.00 zou beginnen en het opbouwen en inrichten van de kraampjes om 12.00. Maar tot mijn grote verbazing zaten alle beschikbare plekken vol met mensen op kleedjes, dus ik ben als de sodemieter weer naar huis gereden, heb mijn spullen in de auto gegooid, ben naar een plek aan de rand van de kinderbraderie (waarvan ik nog steeds niet weet wat het is, en wat het verschil is met die vrijmarkt) gereden, mijn instant kraampje uitgeladen, ingericht en gaan zitten.

De zon scheen, het was prachtig, het was gezellig en aan het eind van het liedje was ik acht tientjes rijker. Dus het was ook nog eens nuttig.

Op zaterdag ging ik met de trein naar Amsterdam. Het was mijn laatste kans om een Kruidvatkaartje te gebruiken voordat de geldigheidsdatum zou verstrijken. In de loop van de week kwam ik erachter dat het ook de zaterdag was van de uitvaart en herdenking van Martin Bril. Het houdt me nog steeds een beetje bezig en ik vond dat ik even naar De Duif moest gaan om daar in elk geval te kijken of de herdenkingsdienst besloten zou zijn. Dat was het inderdaad maar ik heb op een gepaste afstand een poos staan kijken, zon op mijn rug, op de brug. En een heel zwik bekende Nederlanders in hun strakste pakken voorbij zien komen. Om er een paar te noemen: Felix Rottenberg, Freek de Jonge, Bart Chabot, Jan Mulder, Tommy Wieringa, Michiel Borstlap, Eric Vloeimans, Job Cohen, Aaf Brandt Corstius, Henk Spaan, Gijs Groenteman, Gijs van de Westelaken en natuurlijk Matthijs van Nieuwkerk. Ik heb nog nooit eerder zoveel BN'ers bij elkaar gezien, sterker nog, ik zie vrijwel nooit BN'ers omdat ik er nooit op let. Als ik in Amsterdam loop kijk ik wel om me heen maar maak ik zelden oogcontact en kijk ik meestal niet naar de gezichten van mensen. Overgehouden van jarenlang in een andere grote stad wonen. Oogcontact betekent vaak een reden om iemand aan te spreken en de ervaring leert dat het meestal niet de meest gezonden van geest zijn die je dan aan je fiets hebt hangen. Dat terzijde.

Ik zag af en toe dat de grote deuren van De Duif openden en mensen naar buiten kwamen om een sigaret te roken, later namen ze ook hun glazen wijn mee naar buiten dus ik neem aan dat het een bijeenkomst geweest was 'in de geest van Martin Bril' (lees; met veel drank) maar zeker weten doe ik dat natuurlijk niet. Ik wandelde verder omdat ik niet wist hoe het scenario van de uitvaart zou zijn. Ben nog even op de Albert Cuijpmarkt geweest en heb daar een heel leuk rood-wit geblokte stof gekocht voor een nieuw übertruttig tafelkleed. Übertruttigheid is het helemaal en ik wil er wel een klein eindje in mee gaan. Ergens diep in mij schuilt vast en zeker ook een übertrut. En ik vind het niet eens erg.

Nog vlug even langs mijn vaste adresje op de Haarlemmerdijk waar ik altijd een paar ons Kalamata-olijven koop voor mijn lief. Ik doe hem daar zo'n groot plezier mee dat ik er graag even voor omloop. Toen weer naar huis. Manlief was ook net weer thuis, die heeft zijn vrije zaterdag besteed aan heel veel overwerk, het oplossen van storingen. Niet al te laat naar bed want vanochtend moesten we weer vroeg uit de veren. En dat op zondag!

Om acht uur ging de wekker. Zondagochtend, geen Kwebbel in huis (die zat tot vandaag met haar moeder en diens kant van de familie in de Ardennen voor de meivakantie) maar toch vroeg op. Manlief had het namelijk voor elkaar gekregen om via een Vara-actie twee vrijkaarten voor de voorpremière van de nieuwe film van Alex van Warmerdam te krijgen. Om half 11 werden we verwacht in Kriterion, in Amsterdam. Alweer in Mokum dus. Het was een hilarische, geniale maar zeker ook bizarre film. Heel knap hoe zijn stijl ontwikkeld is naar een échte Van Warmerdam. Het laat zich niet makkelijk uitleggen en daarom zeg ik: Gaat dat zien, 'De laatste dagen van Emma Blank". Echt de moeite waard.

Tja en omdat we nu toch al vroeg in Amsterdam waren hebben we de kans aangegrepen om even naar de bekende (overigens prachtige) begraafplaats Zorgvlied te rijden en een bloemetje te zetten op het graf van Martin Bril. Ik zal er hierna ook niet meer zo veelvuldig over bloggen, het is afgesloten, er ligt letterlijk zand over maar ik besluit graag nog met een gedicht dat mevrouw Bril, als ik het goed begrepen heb, voordroeg onder de bloeiende kastanje waar hij zijn laatste rustplaats heeft gevonden.

Zo godvergeten

De zon ging stralend onder
De zon kwam stralend op

Daar lag het dus niet aan
Dat ik zo godvergeten was.

Martin Bril

De vaste lezers van dit blog weten al dat ik me meerdere keren lovend uitgelaten heb over Martin Bril, o.a. hier. Gisteravond vlak voor het naar bed gaan las ik tot mijn grote schrik dat Martin was overleden. Ik was er al een paar dagen mee bezig. Zijn laatste stukjes waren verontrustend, Een rolstoel omdat hij te zwak was om te lopen, Niet kunnen komen bij een prijsuitreiking. Slechte voortekenen. Toch had ik niet verwacht dat het zo snel zou gaan. Als iemand zegt dat hij, ondanks een ongeneeslijke ziekte, niet van plan is om de pijp aan Maarten te geven dan geloof je hem (maar al te graag). Het schijnt dat hij erin geslaagd is om meerdere mensen op deze manier om de tuin te leiden. Het ging slecht, maar zó slecht... dat wisten volgens mij alleen zijn meest dierbaren. Zijn hond zal het al wel wat langer geweten hebben. Het laatste boek dat ik kocht was Mijn leven als hond. Zoals algemeen bekend is dat zijn verhaal over de ziekte kanker verteld vanuit het perspectief van zijn hond Toetsie.

Een poos geleden zat ik met mijn lief op een Amsterdams terras in de zon. Het is ongeveer een jaar geleden. We zaten op het Spui, tegenover de beroemde boekhandel Athenaeum. Het was een zonnige zondagmiddag, de winkels waren open en Amsterdam kwam langzaam op gang. Opeens zag ik Martin Bril langs ons rijden op een typische stadsfiets met een krat voor op het stuur. Hij zag er wat verkreukeld uit, zoals hij wel vaker oogde. Alsof hij net uit bed kwam en meteen op de fiets gesprongen was om zijn kranten te halen. Ik keek naar hem en ik zag hoe hij met snelle blikken in de gaten hield waar hij fietste en ervoor zorgde geen oogcontact te maken. Hij was duidelijk zijn eigen dingen aan het doen en hem aanspreken was geen optie. Ik zou ook niet geweten hebben wat ik had moeten zeggen. Alles wat er dan uit je mond komt is een cliché en om hem daar nou voor aan te spreken vond ik vrij nutteloos. Het leek me nuttiger om af en toe eens over hem te schrijven en vooral veel van hem te lezen.

In diverse stukjes las ik verhalen over de buurt waarin hij woonde. Hoe hij hoorde dat hij weer ziek was en dat de dood op de loer lag. Dat hij benaderd werd door mensen die medelijden met hem hadden en dat hij niet wist hoe hij daar mee om moest gaan. Hoe en waar hij zijn hond uitliet. Hij beschreef de straatnamen, de hoeken van de straten en de lantaarnpalen. De drukte in de Birckenstock winkel waar hij langs liep. Het Vondelpark. De Marnixstraat. De begraafplaats daar. En op mijn wandelingen door Amsterdam dacht ik vaak aan hem. Dan bedacht ik dat het leuk zou zijn als ik ook eens, met zijn verhalen in de hand, dezelfde routes zou lopen. Ik fantaseerde hoe ik hem dan tegen zou komen. En ik bedacht in mijn hoofd wat ik tegen hem zou zeggen. Of ik woorden zou kunnen vinden die me in staat zouden stellen mijn medeleven aan hem over te brengen zonder dat het er toe deed dat wij vreemden voor elkaar waren. Zonder dat ik hem in verlegenheid zou brengen of zou afstoten. Of het me misschien zou lukken om een kleine troost te zijn. Het is er niet van gekomen.

Ik slenterde door de Westerstraat richting Marnixstraat toen er van rechts uit een piepklein straatje een indrukwekkende rouwstoet kwam met een man voorop, daarachter een enorme witte lijkwagen en daar weer achteraan de gebruikelijke rouwstoet. Die combinatie zorgde voor een soort visioen. De uitvaart van Martin Bril. Het is nooit naar de voorkant gekomen maar het heeft sinds die tijd in mijn achterhoofd gezeten.

Of het van enig nut is om te vertellen hoe ik me voel nu, weet ik niet. Maar het is mijn weblog, vandaag staat in het teken van het overlijden van Martin Bril, vanavond gaat de complete DWDD-uitzending over hem en ik moet steeds maar huilen, dus waarom zou ik het verzwijgen. Het verbaast me wel een beetje dat ik zo van slag ben want nog niet eerder maakte ik mee dat ik zo verdrietig ben over de dood van een volslagen onbekende. Misschien heeft het te maken met mijn gemoedstoestand, veroorzaakt door PMS, een paar nachten slecht en te kort slapen en misschien is het een optelsom van dat en restantjes van 20 april, of de woede en onmacht die je voelt bij slachtoffers van kanker. Wie het weet mag het zeggen.

Hij voelde, zoals ik eerder schreef, niet als een onbekende maar als een vriend. En ik voel mij alsof ik een goede vriend verloren ben. Zwaar klote dus. Tot slot een schrale troost en de samenvatting van waarom ik zo gek was op die man.

Foto Hanneke Groenteman

Zo ontzettend onrechtvaardig. Dat zijn vele zaken maar iedereen die in zijn nabijheid met kanker te maken heeft gehad zal beamen dat het een vreselijk onrechtvaardige ziekte is. Het is een sluipmoordenaar. Zo noemde mijn moeder de ziekte. Zij werd geraakt door die sluipmoordenaar. Martin Bril ook. Eerst schoot hij er nog een beetje naast maar vorig jaar was er geen redden meer aan. En nu is hij dood. En ik ben in tranen. Nog niet eerder overkwam het me dat ik me zo verdrietig voelde over het overlijden van iemand die ik niet persoonlijk ken. Ik heb hem op dit blog wel vaker de hemel in geprezen. Dat doe ik nu weer. Als er een hemel is, dat is hij daar nu.

Dag Martin. Bedankt voor al je prachtige verhalen. Wat zal ik ze missen.

Martin Bril

1959 - 2009

Time flies. Wat een cliché en oh, wat een waarheid. Kun je je nog herinneren hoe je opzichtig en theatraal zuchtend je moeder of oma toesnauwde dat het verleden voorbij is, dat nu nu is en dat je daar van moet genieten? Ik wel. Ik kan me heel veel nog herinneren en nog veel meer niet.

Zo herinner ik me nog steeds als de dag van gisteren dat het 20 april 1997 was. Het was een zondag. Een serene zondag in het voorjaar, het zonnetje deed haar uiterste best, het was haast aandoenlijk. Ik was in mijn ouderlijk huis. Daar was ik al weken. Ik woonde daar niet. Ik woonde 200 km verderop, in de Randstad, samen met mijn pasverworven echtgenoot. Maar wegens een net mislukte zwangerschap mocht ik van het GAK toch bivakkeren bij mijn terminaal zieke moeder.

In mijn ouderlijk huis was het die zondag heel stil. De drie katten die er woonden waren er niet. Of, eentje wel. Haar naam was Mouche. Ze had al een paar dagen op het voeteneind van het ziekenhuisbed gezeten. In dat bed lag mijn moeder. Tot op het bot aangevreten door de uitzaaiingen van borstkanker. Meer dood dan levend lag ze daar al minimaal twee weken, zonder bewustzijn, met zakjes aan de rand van het bed om donkerbruin vocht in op te vangen. Niet aanspreekbaar maar met een ijzeren wil. Een wil waar ik koud van werd, bijna net zo koud als zij al was. Ze was letterlijk op sterven na dood. Je zegt het zo gemakkelijk hè, zo'n uitspraak. In haar geval was het de letterlijke waarheid.

Het was de hele dag zondag en er is geen dag waarop je sterker merkt dat de tijd langzaam gaat. Af en toe ging de telefoon. Een paar vrienden kwamen nog poolshoogte nemen. Het bed stond onder het grote raam met uitzicht op de tuin. Om het bed stonden wat stoelen maar niemand zat er. We bleven in beweging, losten elkaar af. Wilden niets missen maar het liefst ook niets meemaken, wetend dat het zo ingrijpend was. We bleven in de buurt en liepen als onrustige apen door de kamer. We keken de minuten om. We staarden maar naar mijn moeder's borstkas en naar elkaar. Af en toe kwam er beweging in de borstkas. Dan kwam er met een rochelend geluid weer een ademtocht en bij iedere keer hoopte ik dat het de laatste zou zijn. Niet omdat ik het nou zo leuk vond om mijn moeder te zien sterven maar omdat ik er gewoon niet meer tegen kon. De minuten leken uren, weken, maanden. Waarom duurde dit een eeuw? Waarom scheen de zon uberhaupt nog? Waarom hoorde ik kerkklokken in de verte? Waarom kon dit niet gewoon afgelopen zijn?

Het duurde echt te lang. We besloten de huisarts te bellen. Inmiddels was het een uur of zes. Iemand wierp nog op dat je de huisarts beter niet kon bellen omdat die vast aan het avondeten zat. Dat argument maakte niet veel indruk meer. Ik herinner me vaag dat ik hem door de telefoon vroeg om zo snel mogelijk langs te komen omdat het echt niet meer te verdragen was. Hij was er binnen vijf minuten. Met zijn professioneel bezorgde blik waar ik gelukkig ook veel oprechtheid in zag zei hij dat het inderdaad het allerlaatste was. Hij wilde graag nog een spuitje toedienen met onze toestemming. Die kreeg hij meteen. Hij deed vakkundig zijn werk en buiten dat sprak hij een paar woorden tot mijn moeder. Hij hing met zijn gezicht boven het hare en zei dat het goed was. Dat het tijd was om te gaan. Dat ze genoeg gestreden had. Dat het niet meer hoefde en dat ze echt mocht gaan nu. Wij zaten daarbij alsof we keken naar een wel heel bijzonder slechte realitysoap. Ze ging niet. Minuten verstreken. Een kwartier. Een half uur en nog steeds kwam daar weer een ademhaling. Vaag herinner ik me dat ik in mijn wanhoop en paniek de huisarts aanspoorde tot nog een spuitje. Hoe zich dat in werkelijkheid voltrokken heeft weet ik niet. Ik weet alleen dat mijn moeder op zondag 20 april 1997 om 20:30 haar allerlaatste adem uitblies en dat ik het verschil niet zag met al die van daarvoor.

De huisarts vertelde het me. Hij stond er heel rustig en kalm, aan het voeteneind van het bed, en zei: Dit was het. Het zal het oog van een kenner geweest zijn, want ik zag echt geen verschil. Ik keek nog eens en op het moment dat het enigszins tot me doordrong dat het helemaal stil was, dat er helemaal geen geluid meer te horen was, zelfs geen auto op straat reed en geen vogel meer vloot, op dat moment draaide ik door en rende hysterisch gillend naar de tuin. Alles daarna is een zwart gat.

Mouche vertrok die dag met onbekende bestemming en is nooit meer in het ouderlijk huis teruggekeerd.

Time flies. Soms is dat fijn en soms is dat dodelijk.

Alsof we in huize Tat nog niet voldoende met ziekenhuizen, medicatie, ontstekingen, verkoudheden, chronische aandoeningen en ander medisch ongemak te maken hebben gehad dit jaar.... Ik werd net gebeld door de moeder van Kwebbel. Ze was erg laat uit school en moeders ging op de fiets maar eens kijken waar Kwebbel bleef. Die werd thuisgebracht door iemand van school omdat ze van de pijn niet meer fietsen kon. Ze zijn bij de huisarts geweest en nu blijkt dat ze een ontstoken Achillespees heeft. Hoe ze er aan- en afkomt is me (nog) niet duidelijk maar het is wel weer een zoveelste aanslag op haar en ons incasserings- en uithoudingsvermogen. Volgende week moet ze naar een fysiotherapeut en dan zien we wel weer verder. Voorlopig ben ik ook nog uit de roulatie met mijn rugpijn dus waar dit schip strandt? Ik weet het niet. Misschien is de zomerzon van morgen, die iedereen ons beloofd, wel een wondermiddel. Gelukkig staat de prachtige Magnolia van de buurvrouw in bloei, om van te genieten.

Als je mijn gemiddelde werkweek (18 uur) vergelijkt met die van mijn lief (60 uur) is het niet verwonderlijk dat het grootste gedeelte van het huishouden op mij neerkomt. Ik vind dat uiteraard niet altijd even leuk maar je kunt nu eenmaal niet alles hebben in dit leven. Boodschappen doen vind ik dan weer helemaal geen straf. Ik bekijk iedere week redelijk obsessief alle aanbiedingen bij Lidl, Aldi, C1000, Super de Boer en Dirk. (We zijn rijk bedeeld in dit dorp maar zitten toch zonder AH, hoe is het mogelijk) en als daar leuke (lees interessante en echt voordelige) aanbiedingen bijzitten ga ik inslaan. We beschikken in ons poppenhuisje over een ruime voorraadkelder (dat dan weer wel) dus die kan tot crisishoogte gevuld worden als het moet. Gezien mijn hamstergedrag zou je haast denken dat ik 'de oorlog nog heb meegemaakt'. Ik ben van '68, dus dat kan niet. Het zal wel in de genen zitten ofzo.

Maar nu ik even niet zo mobiel ben (lees; kreupel als de Klokkenluider van de Notre Dame) moet manlief na zijn werk wel even op pad naar de supermarkt. Ik maak dan een lijstje (zoals het hoort, ik ben een keurige huisvrouw) en manlief gaat braaf alles kopen wat er op dat lijstje staat. Niets meer en ook zeker niets minder. Hij sleept het ons poppenhuis in en bergt alles ook nog netjes op, onder toeziend oog van de DC (Domestic Manager).

Ik blijf me verbazen over dit fenomeen. Waarom lukt mij dat niet? Is het omdat ik steeds lijstjes maak die maar half compleet zijn? Dat ik in de winkel allerlei dingen tegenkom waarvan ik denk; 'Oh ja, dat is ook bijna op'? Of heb ik gewoon last van koopziekte. Hoe het ook zij, die tijdelijke invaliditeit mag dan voor mij niet zo gezond zijn, voor onze bankrekening is het dat zéker wel.

Ja, het kan altijd erger. En in mijn geval is dat het geval. Na een tweede helse nacht doorgebracht te hebben in wat door moet gaan voor een bed, ben ik met de moed der wanhoop uit dat bed geklauterd en jankend van de pijn naar beneden gestrompeld. Ons huisje is klein, manlief noemt het met een haat-liefde term 'het kabouterhuisje' en er is maar één toilet aanwezig. Dat zit beneden in de gang. Ik heb nog steeds last van verkoudheid en mijn keel, daardoor moet ik vaker iets drinken en op die manier ook vaker naar de wc. Maar dat is echt een martelgang met die rugpijn. Dus daar zat ik. Om 6 uur in de ochtend aan de eettafel, te proberen een zithouding te vinden die het minst pijnlijk was. De eerste ibuprofen was toen nog niet werkzaam. Na een poosje ging manlief's wekker (van andere dingen wordt hij niet wakker) en kwam hij beneden. Zijn werkdag begon vandaag om half acht. Hij gaf me een kop thee en heeft mijn koude voeten in sokken gehuld. Zelf lukte me dat niet.

 Ik zat om acht uur klaar om de huisartsenpraktijk maar weer eens te bellen. Heb mijn verhaal uitgelegd en kreeg direct het advies om 'hoog in de pijnstillers te gaan'. Ontstellend vakjargon natuurlijk, maar ook wel geruststellend. Ik kan er wel een poosje zoet mee zijn, met deze pijn. Reken maar op een week, dat is wel het minst, kreeg ik te horen. Dus daar ga je dan. Vier keer per dag 2 paracetamol en als dat nog niet afdoende is mag ik er 3 ibuprofen van 400 mcg per dag bij slikken. Men onderschat het dus niet. Ik ben helemaal geen pijnstillerslikker. Alleen als ik echt erg hoofdpijn heb, en dat heb ik zelden, wil ik nog weleens een paracetamolletje naar binnen werken. Maar nu ziet het er naar uit dat ik de complete voorraad er binnen een week doorheen ga jassen. Want alles, echt alles is beter dan die verdomde pijn in mijn rug.

Daarnet ondernam ik een dappere poging om de afwas van de afgelopen drie dagen weg te werken. Ik ben niet al te streng voor mezelf, met deze rugpijn kan ik rustig de afwas in drie fases verdelen. En morgen is er weer een dag. Dus ik stond daar met die afwas en bedacht intussen dat mijn vorige blogje niet helemaal af was. Ik begin met de vraag of jullie wel weten wat ik voor de kost doe, maar inhoudelijk geef ik daar eigenlijk niet echt antwoord op. Dat wil ik bij deze dan graag nog even doen. Een zeer welkom excuus om weer even op mijn kont te kunnen zitten en de rest van de afwas uit te stellen tot nader order.

Mijn shift begint of om 09:00 in de ochtend, of om 13:30 in de middag. Er zijn ook avondshifts. Die beginnen om 17:45 maar ik werk zelden avondshifts. Ik zie mijn liefje al zo weinig en het idee dat ik boven achter de PC mensen zit te bellen terwijl hij beneden op de bank hangt vind ik niet aantrekkelijk. Daarbij komt dat het in de weken dat Kwebbel bij ons is, niet erg handig is omdat we een nogal gehorig klein kabouterhuisje hebben, Kwebbel zou dan letterlijk kunnen meeluisteren en voordat ze in bed ligt is de helft van mijn shift al voorbij. Zo eens in de zoveel tijd mag je ook op zaterdag werken. Minimaal 2 uur achter elkaar en maximaal 5 uur, tussen 11.00 en 16.00 uur. Het voordeel van deze zaterdagshifts: veel mensen zijn thuis en willen wel even meewerken. De shift duurt minimaal 3 uur maar mag je laten uitlopen tot 3 uur en 3 kwartier. Dat is mijn eigen keuze. Is Kwebbel hier, dan stop ik om 12:00 en ga met haar lunchen. Is ze hier niet, dan werk ik soms nog even door, maar niet vaak. Meestal heb ik er wel genoeg van na 3 uur.

Goed. Mijn shift begint dus en dan log ik in op de homepage van mijn werk. Daar zie ik voor welk onderzoek ik ben ingedeeld. Soms werk je één shift op hetzelfde onderzoek, soms krijg je er twee. Dan is het eerste onderzoek bijna klaar en moet je op bepaalde afgesproken tijden mensen bellen. Daar tussendoor werk je dan gewoon op een ander onderzoek. Als ik het onderzoek nog niet ken, ga ik het eerst testen. Dan krijg ik de vragen in mijn scherm zonder dat ik iemand aan de lijn heb en kan ik alvast lezen wat me te wachten staat. Ook zijn er altijd schriftelijke instructies bij een onderzoek. Daarin staat wat het doel van het onderzoek is, of ik de opdrachtgever mag noemen, wanneer het onderzoek eindigt, of ik mensen op een ander nummer mag bellen of juist niet, etc etc. Als ik het onderzoek getest heb en de instructies goed doorgelezen heb start ik het computerprogramma dat ervoor zorgt dat de grote computer in Amsterdam naar mijn pc belt. Op het moment dat ik het telefoonkastje inschakel ben ik verbonden met die grote computer en die belt dan de nummers voor mij. Ik kan van tevoren niet zien welke nummers er gedraaid worden. Pas als er iemand de telefoon beantwoord krijg ik in mijn scherm te zien wat de naam van het bedrijf of de consument is. Ook zie ik dan mijn script waaraan ik me letterlijk dien te houden. Er staat dan dus bijvoorbeeld 'Goedemorgen, u spreekt met [naam...] van [onderzoeksbureau]. Wij zijn op dit moment bezig met een onderzoek over [onderwerp].' Dan volgt er nog een intro en de vraag of de persoon aanwezig is en/of mee wil werken aan het onderzoek. Ik moet dan een van de antwoorden aanvinken.

1. De persoon is aanwezig en doet mee,
2. De persoon is aanwezig maar wil niet mee doen,
3. De persoon is niet aanwezig, maak een afspraak om terug te bellen of
4. Het onderzoek kan niet doorgaan [persoon buiten doelgroep, verkeerd telefoonnummer of iets anders].

Daarna volgt de rest van het script, afhankelijk van het gegeven antwoord. Onderzoeken kunnen tussen de 2 en 45 minuten duren. Het gemiddelde onderzoek duurt echter een minuut of 6.

De onderzoeken kunnen werkelijk overal over gaan. Ik noem een aantal veel voorkomende opdrachtgevers: Banken, telecombedrijven, pensioenfondsen, energiemaatschappijen, gemeenten , Kamers van Koophandel, grote garages of andere grote (auto-)bedrijven, de overheid en tot slot een grote commerciele televisiezender. Soms bel je consumenten, soms bedrijven. Soms bel je mensen die van tevoren al een brief hebben ontvangen van onze opdrachtgever, waarin het doel van het onderzoek wordt uitgelegd. Deze mensen, respondenten genaamd, zijn eerder geneigd om mee te werken. Soms bel je random mensen uit een klantenbestand, soms krijg je willekeurige nummers.

Bij ieder onderzoek hoort een target en een targetdatum. De datum geeft aan tot wanneer het onderzoek loopt. Tot die tijd mag je proberen mensen aan de telefoon te krijgen die willen meewerken aan je onderzoek. Soms zijn wel 10.000 respondenten nodig, soms 500. Soms is het nodig een gelijk aantal bedrijven uit vooraf geselecteerde plaatsen of grootte van plaatsen te laten meedoen. Bijv. een x-aantal bakkers uit middelgrote steden. Zo zijn er talloze kenmerken denkbaar en het is aan mij en mijn collega's om zoveel mogelijk mensen ervan te overtuigen dat ze mee 'moeten' doen aan zo'n onderzoek.

Mensen zijn uitstekend in het bedenken van uitvluchten. Daarom hebben we altijd een paar opties achter de hand, We vragen bijvoorbeeld altijd naar een bepaalde persoon of een persoon in een bepaalde functie. Is die persoon echt nooit aanwezig, dan houdt het natuurlijk op. Maar anders proberen we wel een aantal keren terug te bellen om de juiste persoon te pakken te krijgen. Dan is het nog maar de vraag of deze persoon zin en tijd heeft om aan het onderzoek mee te doen. Het is tenslotte geheel vrijwillig en men krijgt er niets voor. Dat geeft soms wat wrijving. Maar over het algemeen zijn de meeste bedrijven redelijk behulpzaam. Consumenten reageren vaak heel anders. Die zien er soms het nut niet van in en in sommige gevallen kan ik ze daar alleen maar gelijk in geven. Dat zeg ik natuurlijk nooit, want dan zou ik niet objectief te werk gaan. En daar heb ik nou juist vanmiddag een veer voor in m'n reet gekregen. 

Zo. Nu weet je alles. Wil je toch nog iets weten over mijn werk? Vraag maar hoor.  

Weet je eigenlijk wel wat ik doe voor de kost? Ik werk sinds oktober 2007 voor een groot bureau dat marktonderzoek doet. Het is een heel bekende naam maar ik noem 'm hier niet. Het hoofdkantoor zit in Amsterdam en ik werk lekker thuis achter mijn computer die tijdens werktijden door middel van een telefoon/internetverbinding verbonden is met de mensen in Amsterdam. Het is werk op basis van beschikbaarheid. Dat wil zeggen dat ik verplicht ben om minstens 2 shifts (een shift is een ochtend, middag of avond die naar keuze minimaal 3 uur en maximaal 3 uur+3 kwartier duurt) per week beschikbaar te zijn en zij tot niets verplicht zijn.

Alle uren die ik werk krijg ik uitbetaald via een uitzendbureau dat netjes iedere woensdagochtend een zeer bescheiden salaris op mijn rekening stort. Alle gegevens worden bijgehouden door de BigBrother-grote-computer en zo kan mijn supervisor (er zijn er een aantal) zien of ik me wel netjes aan de werk- en pauzetijden houd, of ik lekker doorwerk of dat ik tussen de telefoongesprekken graag wat uit mijn neus vreet en gemiddeld eens per twee maanden luisteren ze met je mee zonder dat ze je dat van tevoren vertellen. Dan krijg je tegen het eind van de shift een berichtje in je beeldscherm met het verzoek om even te bellen naar de supervisor. Als je dat berichtje ziet weet je meestal wel hoe laat het is. Ik ben van de punctuele en daarom houd ik alles bij. Zo wist ik dus al dat ik vandaag met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zou worden meegeluisterd. Het was immers al veel langer dan twee maanden geleden, ik had al bijna 2 weken niet meer gewerkt én het is dinsdag. Omdat ik alles bijhoud heb ik al kunnen constateren dat dinsdag een favoriete dag is om mee te luisteren.

Ik had gelijk. Tegen het einde van mijn shift kwam het bekende berichtje in beeld, Het is toch altijd wel een beetje spannend wanneer iemand jou gaat beoordelen op iets dat je niet meer terug kunt draaien dus ik bel altijd met een lichte kriebel in mijn buik naar de supervisor. Ze nam die kriebel vrijwel meteen weg door te zeggen dat het heel goed was, dat ik professioneel overkom, geduldig ben, vriendelijk, mensen laat uitpraten en objectief ben. Ik kom rustig en beleefd over en het is te horen dat ik veel ervaring heb. Het gaat prima en als ik de volgende keer weer zo'n goede beoordeling weet te scoren kan ik een zogenaamde 2-sterren enqueteur worden. Dit houdt in dat je de wat meer ingewikkelder onderzoeken krijgt waarbij er wat meer van je gevraagd zal worden.

Zo. Steek die maar lekker in je reet, Tatje. Dit was nou net waar ik even flinke behoefte aan had. Niet dat ik er een cent meer door verdien, maar voor mijn ego is dit wel even heel prettig.

De nieuwe bank is lekker comfortabel. Voor ons is hij nieuw maar we zijn al de derde eigenaar. Het is de beroemde Ekeskog IKEA bank die we voor een wel heel erg zacht prijsje op de kop konden tikken. Een ruime driezitter die ook wel eens (geheel terecht) omschreven wordt als loungebank. Vroeger was hij mooi helderrood maar nu neigt de stof toch wat meer naar vaaloranje, We beraden ons op nieuwe hoezen maar aangezien deze bank uit de IKEA collectie is zullen we inventief en intensief moeten zoeken. 

Met rugpijn is het niet handig om weer 'uit deze bank' te komen. In- en uit bed gaan is ook al een ramp. Nadat ik vannacht een half uur had liggen zuchten omdat ik mijn draai niet kon vinden en omdat ik teveel pijn had besloot ik het bed van Kwebbel maar eens te proberen. Ze is uiteraard niet hier en heeft een redelijk goed bed. Wij hebben zelf een tweepersoonsbed dat zich het best laat omschrijven als een houten bak met een gewatteerde kuil in het midden. Hoognodig aan een nieuw bed toe dus, en als dat schip met belastinggeld komt gaan we linea recta naar de beddengigant. Tot die tijd blijft het schipperen. Of zuchten, in mijn geval. Ik heb bijzonder beroerd geslapen. Zelfs een ibuprofen zorgde niet voor onbekommerde dromen. Het liggen gaat wel maar het bewegen, omdraaien is lastig, om over het opstaan maar te zwijgen. Dat is zo pijnlijk dat je het liefst in janken uitbarst, in de hoop dat je dan uit je nachtmerrie ontwaakt. Maar als je dan eenmaal een half uurtje op bent en de spieren een beetje hebt durven ontspannen gaat het wel weer. Lopen moet je behoedzaam doen en dingen van de grond rapen is uit den boze. Op je kont op een stoel zitten geeft het meest succes. De hoestbuien zijn helaas nog steeds niet helemaal verdwenen en krijgen door de rugpijn ook nog een extra dimensie, maar ik houd moed. Ik zal wel moeten. Manlief is vanochtend om zes uur vertrokken naar een keuken ergens in de Randstad en die verwacht ik niet voor een uur of acht vanavond thuis. Soms doet onze relatie denken aan een LAT -relatie op hetzelfde adres....

Over een half uurtje ga ik maar weer eens aan het werk (voor het eerst sinds bijna twee weken) en hoop dat de rugpijn en hoestbuien niet doordringen tot de mensen aan de andere kant van de telefoon. Wish me luck...

Spit.....? Nee ik heb niet in de tuin gespit.

Sinds 26 maart ben ik aan het kwakkelen met iets dat veel weg heeft van de griep maar het net niet echt is. Dus geen koorts maar wel alle andere ongemakkelijke klachten. Keelpijn, hoest, vermoeidheid, spierpijn, hoofdpijn en een algemene verkoudheid. Gisteren voelde ik me voor het eerst in die 11 dagen weer echt wat beter en ik begon plannen te maken voor deze maandag.

Nieuwe week, nieuwe ronde, nieuwe kansen. Ik heb vorige week helemaal niet gewerkt en werk deze week maar 3 middagen. Ruim tijd om het huishouden weer op te pakken en tussendoor ook nog wat leuke prullen achter de naaimachine te fabriceren. Ik heb uitgeslapen, ontbeten, het internet gecheckt en wilde gaan douchen. Ik deed mijn kleren uit en tjoep, daar was het. Een ontzettende, verlammende pijn in mijn rug. Ik wist het meteen. Dit is 'door je rug gaan' ofwel 'spit'. Voor het eerst, want deze vorm van spit kende ik nog niet. Ik heb mezelf zo goed en zo kwaad als het ging onder de douche gezet, me daarna met grote moeite afgedroogd, weer in wat kleren gewurmd en op de (nieuwe, uiterst comforabele) bank geinstalleerd. Gelukkig hebben we Film+ en ik heb daarnet naar 'Becoming Jane' gekeken. Het ziet er naar uit dat ik het de komende dagen nog wel even rustig aan zal doen....

"Concerta wordt voorgeschreven bij kinderen en jongeren met ADHD, als onderdeel van een behandelprogramma, in combinatie met gedrags- of psychosociale therapie/ coaching. Concerta, zoals alle medicatie in de behandeling van ADHD, geneest niet, maar kan wel de symptomen verminderen."

Tot zover wat summiere informatie. Het klopt in ons geval niet helemaal. Op dit moment heeft Kwebbel namelijk wel Concerta voorgeschreven gekregen van de kinderarts en slikt ze het ook daadwerkelijk sinds 5 dagen. Maar voor een eventueel behandelprogramma moet wat geduld opgebracht worden. De wachttijd bij het behandelcentrum is ruim 3 maanden. Of er daarna therapie zal volgen is tot die tijd niet duidelijk. Het is dus afwachten. Maar toen Kwebbel gistermiddag uit school bij me aan tafel kwam zitten en daar meer vertelde dan ze in de afgelopen 4 jaar heeft gedaan, moest ik onbewust toch wel een paar keer denken aan 'wonderpilletjes'. Ze praat veel rustiger, stelt vragen, legt verbanden, benoemt details uit de klas, vertelt details over de spreekbeurt van een klasgenoot die ging over de Eiffeltoren (ze weet zelfs nog hoeveel traptreden de Eiffeltoren heeft). Kortom, volgens mij gaat er een nieuwe wereld open. Het is te hopen dat dit effect doorzet.

Eergisteren waren we (manlief, Kwebbel en ik) bij mijn schoonmoeder om haar verjaardag te vieren. De eigenlijke verjaardag was gisteren, dus erg veel visite was er niet. Wat later ging toch de bel en daar stonden de broer van mijn schoonmoeder en zijn vrouw in de kamer. Laat ik ze even B1& B2 noemen. Ik ken ze wel natuurlijk, maar we zien elkaar alleen op verjaardagen van mijn schoonmoeder. Ze zijn bij ons één keer geweest, op uitnodiging voor de 40ste verjaardag van manlief. Verder horen of zien we elkaar niet. Dan komen de gebruikelijke plichtplegingen, hoe is het met de gezondheid, het werk, etc.  Het maakt niet uit wat het onderwerp is, B2 heeft het ook altijd meegemaakt maar dan wel altijd minimaal 50% erger. En het duurt niet lang of daar hebben we de foto's van haar eerste kleinkind. Het kind is al ruim een jaar maar nog steeds moet iedere foto bekeken worden. Oma's trots, zullen we maar zeggen. 

Wanneer al die dingen aan bod geweest zijn maakt ze een opmerking naar/over Kwebbel, het is al een hele meid, tien jaar alweer. Kwebbel kijkt en knikt, ze kent B2 natuurlijk ook wel maar ook alleen maar via haar oma. Eens per jaar krijgt ze een verjaardagskaart van B1&B2, en die komt dan nog standaard 3 dagen te laat. Het onderwerp is nu op Kwebbel gericht en het duurt niet lang voor ik (oh stomkop) het woord ADHD laat vallen. Een alleszeggende stilte volgt. Met neergeslagen ogen en een afkeurende blik zegt B2 dat ze daar helemaal niets mee heeft, 'Je moet kinderen geen stempel opplakken. Dat is nergens goed voor.' Het voordeel van zo'n opmerking is wel dat je meteen weet hoe de vlag erbij hangt. Het gesprek voortzetten over dit onderwerp is niet nodig. Er is geen begrip. B1 houdt zich wijselijk stil. Hij is gewend naar de pijpen van B2 te dansen en weet wanneer hij zijn mond moet houden. Met deze opmerking laat ze immers direct weten absoluut geen belangstelling te hebben voor onze kant van dit verhaal. Een mening, de ervaringsdeskundigheid van een ouder, een stiefouder, een leraar, een huisarts en een psycholoog zijn niet belangrijk. "Moet je kijken", zegt ze, wijzend naar Kwebbel, "dat is toch een prachtkind? Daar is toch niets mis mee?" En allen in de kamer schudden zacht het hoofd...'nee, dat is het ook niet.'

Inwendig kook ik van frustraties. De duivel in mij zegt dat ik haar met hooguit 3 opmerkingen met de grond gelijk kan maken maar de engel in mij verbiedt het me. De goede lieve vrede. Mijn hoofd moet knalrood geweest zijn maar ik heb het gesprek heel subtiel en absoluut moeiteloos op een ander onderwerp gebracht. Ondertussen moest ik steeds denken aan het gedicht dat ik vorige week kreeg van een virtuele vriendin, zelf moeder van een ADHD'er. Op dat moment wist ik nog niet dat het zóveel waarheden zou bevatten.

Gedicht voor moeders van ADHD'ers

Toen God de moeders van kinderen met adhd schiep,
was hij al 6 dagen aan het overwerken.

Een engel verscheen en zei:
"U steekt wel erg veel tijd en werk in deze exemplaren"

"Heb je de specificaties van deze bestelling al eens gelezen?"
vroeg God vermoeid.

"De moeder van zo'n kind moet buitengewoon goede ogen hebben,
zodat ze kan zien hoe bijzonder haar kind is,
wanneer allen verblind zijn door het syndroom.

Ze heeft ook veel meer energie dan normaal nodig
zodat ze het nooit opgeeft,
ook niet wanneer anderen dat wel doen.

Haar huid moet extra dik zijn om alle onrecht te kunnen verdragen
en alle kritiek op haar opvoedingscapaciteiten.

Ik heb haar zelfs een sterker hart gegeven
met een groter vermogen om lief te hebben en te begrijpen."

"God", zei de engel terwijl ze Zijn mouw aanraakte,
"U kunt beter wat rusten en er morgen verder aan werken."

"Dat kan ik niet", sprak God, "er zijn meer kinderen met adhd
dan de wereld weet."

De engel vloog langzaam rond het schepsel en bestudeerde het
nauwkeurig.
Opeens stopte ze en boog zich voorover.

Haar vinger gleed over de wang van een vrouw.
"Ze lekt", zei de engel, "ik denk dat U er te lang aan heeft doorgewerkt."
"Dat is geen lek", zei God, "dat is een traan."

"Waar is die voor?" vroeg de engel.
"Ik neem aan voor opgekropte emoties,
voor teveel onrechtvaardigheid,
voor gebrek aan begrip." zei God.

"U bent werkelijk geniaal", zei de engel.
God keek somber en leunde achterover in zijn stoel.
"Die traan heb ik niet gemaakt", zei Hij.

Keelpijn is vertrokken, de griep is er voor in de plaats gekomen, samen met wat kriebelhoest, klam zweet en een algeheel gevoel van malaise. Vandaag is het dus huispakkenweer en staan de naaimachine en de strijkplank de hele dag in de aanslag. Ik kan niet in bed liggen als ik ziek ben. Dat benadrukt alleen maar hoe lamlendig ik me voel, dus meestal ga ik dan lekker loom prutsen. Het is er echt weer voor. Gisteren deed manlief een duit in het lentezakje voor mij. Vijftig gele tulpen die nu staan te pronken in mijn blikken lichtblauwe emmertje met wit handvat.

Lente? Ik merk er weinig van. Vandaag heb ik een vrije dag. Ik zou in eerste instantie met manlief meerijden tot Diemen en dan gaan shoppen in Amsterdam, hij zou vandaag een cursus hebben. Maar die heeft hij afgelopen dinsdag al gehad en nu op en neer naar Amsterdam met de trein slaat weer zo'n gat in het winkelbudget dat het niet loont om te gaan. Nou kreeg ik gisteravond al het bekende scheermesjesgevoel in mijn keel. Meestal zet dat niet door. Dit keer wel. Ik werd zelfs wakker van de pijn met slikken en was ook vanochtend al vroeg wakker. Uitslapen op een doordeweekse dag valt hier sowieso niet mee want er is altijd wel een brave burger of iemand in opdracht van de gemeente die meent dat 8 uur in de ochtend de perfecte tijd is om eens even lekker aan de gang te gaan met een zeer lawaaig apparaat. Vanochtend was het geloof ik een haakse slijper. En het moest zelfs nog 8 uur worden.

Goed. Vroeg opstaan heeft zijn voordelen want dan kun je meteen de huisarts bellen. Op advies van de assistente van mijn huisarts, die eerst checkte of ik een bacteriele of een virale infectie had en zei dat ze voor een groot deel zeker wist dat het om die laatste ging, heb ik 2 paracetamols opgelost in water, dat met veel pijn naar binnen gewerkt en ben met koude rillingen onder de douche gaan staan. De paracetamol begint nu te werken, gelukkig mag ik om de 4 uur 2 van die dingen sliken. Ik heb nog geen thee durven drinken, mijn geijkte ochtendritueel. Voor de rest vandaag maar net doen alsof er niets aan de hand is. Ooit moet die lente toch een keer komen.

Bloggen moet je regelmatig doen, anders is er geen flikker aan. Ik heb een (volgens Kwebbel bijzonder indrukwekkende) lijst met favorieten en iedere dag loop ik het lijstje blogs af. Als daar blogs bijzitten die niet binnen een dag of twee zijn bijgewerkt gaat me dat opvallen en hou ik ze in de gaten. Nog steeds geen update? Hm... jeetje, ook niet leuk. Maar ik doe het zelf ook, en de laatste tijd is het echt bij de konijnen af, zo erg. Ik heb wel duizend excuses maar ik noem ze niet. Wat heb je er aan? Ik heb ook nog 's geen enkel zicht op het aantal bezoekers van dit blog, ik ben eigenlijk gewoon een roepende in de woestijn. Altijd al gecharmeerd geweest van die uitdrukking. Wanneer ben je ooit in de gelegenheid om die toe te passen op een situatie uit je eigen leven. Dat bedoel ik dus. Pik in, 't is winter. (Ik hoef u hopelijk niet te wijzen op de cynische ondertoon?)

Goed. En voor wat betreft slecht nieuws is daar sinds gisteren de officiele diagnose voor Kwebbel. Kan ze voor de rest van haar leven opspelden. ADHD. Medicatie vangt zo snel mogelijk aan. Sneller dan ik er aan kan wennen in elk geval. Ik praat met mijn lief. Ik praat met de moeder van mijn lief. Ik praat met mensen via een forum en ik praat met de onderwijzer van Kwebbel. Maar echt praten, over de dingen die ik al het zwaard van Damocles boven ons huis zie hangen, dat kan ik eigenlijk met niemand. En dat mis ik. Dus sinds kort heb ik me gestort op mijn nieuwe hobby. My new best friend is mijn nieuwe naaimachine, die ik vorig jaar aangeschaft heb met de bijdrage voor mijn 40ste verjaardag. Ik wist al wel dat ik creatief was maar je moet je talenten ten volle ontplooien en benutten. Dus zie daar, in het kort een uiteenzetting van de afwezigheid van blogjes op deze cyberspace. Mocht u daadwerkelijk geinteresseerd zijn in mijn creatieve uitspattingen, mail me dan voor de link naar die site. Ik heb namelijk een nieuw weblog gemaakt. Eentje die alleen maar met mooie en leuke spullen te maken heeft. En daar is iedere dag wel iets over te schrijven. Like it or not.

Ik kijk niet vaak naar Hart van Nederland maar tijdens het zappen kwamen we bij Annabel uit de dierentuin van Emmen. Als ik ergens niet tegen kan is het dierenleed. Vaker nog dan bij het zien van menselijk leed stromen de tranen binnen no time over mijn wangen bij het zien van hulpeloze, reddeloze dieren. En nu dan zo'n grote olifantendame van 42 jaar die om een stom ongeluk een spuitje moet krijgen. Wat vreselijk.

Nog erger is dat ik zachtjes maar zeurend op de achtergrond het stemmetje van Neil hoor. Die langharige hippie uit de Britse tv-serie The Young Ones. Een van de uitspraken die me al 20 jaar achtervolgt.

I feel sorry for the elephant... 

R.I.P Annabel

Voor mijn gevoel ben ik de laatste maand alleen maar bezig geweest met mijn stiefdochter en dan bedoel ik natuurlijk 'gevoelsmatig bezig geweest'. Afgelopen week was het hier crocusvakantie en Kwebbel ging van zondag tot en met dinsdag logeren bij een oud-klasgenootje dat inmiddels verhuisd is naar Drenthe. Het oud-klasgenootje, dat ik nu even Mathilda zal noemen (god mag weten waarom) was vorig jaar in de zomer- én kerstvakantie al een paar dagen bij ons geweest, dus was het tijd voor een return-visit.

Op dinsdagmiddag zou Kwebbel thuisgebracht worden door Mathilda en haar moeder. We hadden geen tijd afgesproken. Rond een uur of 3 ging de telefoon. Het was Kwebbel. Ze vertelde dat ze naar het zwembad was geweest en dat ze gevallen was. Ik reageerde daar nogal laconiek op omdat Kwebbel met regelmaat van de klok ergens over of op valt en daar dan een heel issue van maakt. Vervolgens vertelde ze me dat ze op weg waren naar de gynaecoloog. Op dat moment werden mijn ogen zo groot als schoteltjes. Dit soort mededelingen vallen niet meer onder de noemer 'ik kan het beter even melden'. Dan krijg ik van de moeder van Mathilda in het kort het verhaal.

Kwebbel is samen met Mathilda in het nieuwe zwembad te Drenthe. Moeder van Mathilda is daar niet bij, die maakt van de gelegenheid gebruik om snel even de boodschappen binnen te halen. Kwebbel staat in een overvol zwembad in de rij om te mogen springen op een of andere acrobatiekmat als ze een elleboog in haar zij krijgt van de jongen vóór haar in de rij. Ze valt om, achter/zijwaarts het bad in met de benen gestrekt. Dat wil zeggen dat ze met haar kruis vol op de betonnen rand van het zwembad terecht komt en vervolgens gillend van de pijn in het water belandt. Daar word ze gelukkig heel snel weer uit gehesen maar dan ontstaat er paniek bij het zien van zoveel bloed dat tussen haar benen wegkomt.

Om een lang verhaal kort te maken: er is op dat moment een verpleegkundige ambulancebroeder aanwezig, hij is aan het zwemmen met zijn kinderen. Deze meneer geeft het advies om toch wel even naar een arts te gaan. De moeder van Mathilda is met haar naar de huisarts geweest, die een kleine snijwond in de lies meteen geplakt heeft en met zwaluwstaartjes heeft afgedekt. Maar omdat hij de rest niet vertrouwde moest de hele boel door naar een gynaecoloog in het ziekenhuis van Assen. Aldaar constateerde betreffende arts dat hij niet kon onderzoeken zonder Kwebbel geheel onder zeil te brengen. En omdat ze net voor de valpartij een patatje-met had gegeten moest het arme kind eerst ontnuchteren. En alles op een afstand van de bewoonde wereld tot Assen. Het was, om het in populair Limburgs te zeggen, een kwestie van geduld. Gelukkig kon manlief er rond de klok van zessen zijn maar het duurde nog tot ver na middernacht voor hij met Kwebbel weer thuis kwam. Het arme kind was inwendig gehecht en ook de enorme blauwe plek en alarmerende bloedvlekken maakte me niet erg gerust. Twee dagen later moest ze ook nog met spoed naar de tandarts om een rotte melkkies te laten trekken. So much for a holiday.

Inmiddels is Kwebbel met haar oma vertrokken voor een gezellig weekendje quality-time, dat heeft ze wel verdiend. Wat die twee uitspoken samen is mij niet bekend, maar ik heb vaak genoeg de tevreden smoeltjes van zowel grootmoeder als kleindochter gezien om zeker te weten dat ze het erg naar de zin hebben, zo saampjes. En dan kan manlief ook even tot rust komen met de stiefmama.....

Kwebbel komt vanmiddag weer bij ons, ze is gisteren nog bij wijze van uitzondering bij haar moeder gebleven in verband met de derde verjaardag van haar halfbroertje. Er is een week voorbij sinds de rapportbespreking met de leerkracht van Kwebbel en in die tijd heb ik me helemaal volgezogen met allerlei informatie die ik kon vinden over ADD. Dat is misschien niet erg slim maar het is de manier waarop ik omga met dingen die groter zijn dan ik kan bevatten. En ADD is daar een sterk voorbeeld van, net zoals Hypothyroidie dat destijds was. Dus ik ben inmiddels expert op het ADD-vlak? Nou nee, bepaald niet. Ik vraag me zelfs af of iemand dat ooit zou kunnen worden met zo'n wirwar aan informatie. Veel kenmerken van ADD staan ondergebracht op sites over ADHD zodat je ook díe eerst moet uit gaan pluizen en filteren op informatie die in ons geval relevant is. Dat zou niet nodig moeten zijn, denk ik dan met mijn ordebehoevende brein dus misschien ligt hier het boek te wachten dat ik al jaren schrijven wil.

Morgen gaat Kwebbel met beide ouders naar de huisarts en ik hoop met heel mijn hart dat deze huisarts open staat voor de signalen die gegeven zijn. Dezelfde huisarts heeft Kwebbel meermalen, jarenlang, naar huis gestuurd met antibiotica voor een oorontsteking, terwijl moeder vroeg om een doorverwijzing naar de KNO-arts voor buisjes. Sinds die buisjes er uiteindelijk gekomen zijn (de doorverwijzing kreeg ze pas toen mijn lief een keer mee ging naar de arts) heeft Kwebbel nooit meer een oorinfectie gehad. Natuurlijk, dat zou toeval kunnen zijn, maar het toeval wil dat ik nu eenmaal niet zo in toeval geloof. Ik heb wel een soort plan-B achter de hand maar laten we eerst morgen maar even afwachten.

Kwebbel belde gisteren even met haar vader en die vroeg onder andere naar haar rapport. Tijdens de verjaardag van haar broertje had ze natuurlijk het rapport aan de hele familie laten zien, lekker wat centen binnen gehaald en ze wist te vertellen dat het 'een mooi rapport' is. Hoe ze aan die informatie komt weet ik niet. Haar rapport is nu juist de aanleiding tot het doktersbezoek van morgen. Maar er zijn wel meer dingen waar ik sinds een week een grote vraagteken boven hang. Later meer.  

Not ready to make nice. Een Amerikaanse manier om te zeggen dat je nog steeds boos bent, om iets, op iemand, om dingen of ... you name it.

I'm not ready to make nice with some particals in my life. I'll probalby never will. The anger and frustration keeps bothering me from time to time....

Dixie Chicks - Not ready to make nice

Forgive, sounds good.
Forget, I'm not sure I could.
They say time heals everything,
But I'm still waiting

I'm through, with doubt,
There's nothing left for me to figure out,
I've paid a price,
And I'll keep paying

I'm not ready to make nice,
I'm not ready to back down,
I'm still mad as hell
And I don't have time
To go round and round and round
It's too late to make it right
I probably wouldn't
If I could
Cause I'm mad as hell
Can't bring myself to do what it is
You think I should

I know you said
Why can't you just get over it,
It turned my whole world around
And I kind of like it

I made my bed, and I sleep like a baby,
With no regrets
And I don't mind saying,
It's a sad sad story
That a mother will teach her daughter
That she ought to hate
A perfect stranger
And how in the world
Can the words that I said,
Send somebody so over the edge
That they'd write me a letter
Saying that I better shut up and sing
Or my life will be over

I'm not ready to make nice,
I'm not ready to back down,
I'm still mad as hell
And I don't have time
To go round and round and round
It's too late to make it right
I probably wouldn't
If I could
Cause I'm mad as hell
Can't bring myself to do what it is
You think I should

I'm not ready to make nice,
I'm not ready to back down,
I'm still mad as hell
And I don't have time
To go round and round and round
It's too late to make it right
I probably wouldn't
If I could
Cause I'm mad as hell
Can't bring myself to do what it is
You think I should

Forgive, sounds good.
Forget, I'm not sure I could.
They say time heals everything,
But I'm still waiting

Volgende week krijgt Kwebbel haar eerste rapport in Groep 6 en daarom zijn we deze week bij de leerkracht geweest voor het zg. 15 minuten gesprek. Omdat er een aantal dingen zijn die me beginnen op te vallen bij Kwebbel wilde ik deze keer voor het eerst zelf ook bij dit gesprek aanwezig zijn. Normaal gesproken gaat manlief met of zonder zijn ex (zonder problemen overigens) naar die gesprekken, en zo hoort het ook, zou je denken. Toch ligt het nu anders omdat Kwebbel anders is. Of beter, doordat ze nu aan andere verwachtingen moet gaan voldoen en prestaties moet gaan leveren op school begon me op te vallen dat dit hier en daar vreemde moeilijkheden oplevert. En dan haar vergeetachtigheid die me soms tot wanhoop drijft. Daar was ik al eens op wezen Googlen en uiteindelijk kwam ik op een site met kenmerken over ADD die me al een bang vermoeden gaf. Toch besloot ik te wachten met verdere acties ondernemen tot het gesprek met de leerkracht was geweest. Tenslotte is hij degene die er echt iets over kan zeggen, ik ben toch min of meer een leek op dit gebied. En helaas paste het praatje over- en de resultaten van Kwebbel dusdanig in het ADD plaatje dat op advies van de leerkracht besloten is om zo snel mogelijk een afspraak met een kinderarts te maken en Kwebbel het diagnostiseringstraject in te laten gaan. Dan kan worden vastgesteld of het daadwerkelijk zo is dat ze 'een ADD'er' is en kunnen we ook zo snel mogelijk beginnen met een 'plan van aanpak'. ADD is een aangeboren afwijking die niet te genezen is, dus die hoop kunnen we laten varen, maar het schijnt met medicatie wel zo te zijn dat er goede resultaten geboekt kunnen worden en dat onder andere de leerprestaties een enorme positieve impuls kunnen krijgen. En dat is toch wel heel belangrijk. Daarnaast is het ook fijn om te weten dat haar, soms vreemde, gedrag in elk geval geen onwil, opzet, luiheid of opstandigheid is maar onmacht. Alleen al om dat feit heb ik de nodige tranen laten stromen. Wat gaat er daadwerkelijk in dat meisje om...

Vorige week schreef ik dit blog. Het verhaal krijgt een staartje.....

Vanmiddag werd ik bij de supermarkt aangesproken door een man die bij mij in de buurt woont, hij vroeg; 'Er zit bij jou zeker heel vaak een zwarte kat voor de deur hè?'.
Ik keek hem met grote ogen aan, hoe wist hij dat. 'Ik geef hem weleens voer', zei ik nog, inmiddels een beetje vertwijfeld. Zijn vrouw stond erbij en zei dat het om een zwarte kat ging met één witte snorhaar. Buurman loopt vaak langs met zijn hond, hij zei dat hij de kat vaak zag zitten en dat het hun eigen kat was. Toen vielen mijn ogen er echt bijna uit...

Die kat is dus helemaal geen zwerfkat, hij is ook helemaal niet 'verwaarloosd' (al vind ik nog steeds niet normaal dat hij zo op eten aanvalt, alsof hij nooit iets krijgt) De man vertelde dat hij thuis ook altijd de etensbak aanvalt en dat hij normaal te eten krijgt....     

Vandaag is het dan zover. In Amerika komt de Obama-koorts tot een hoogtepunt. In Washington DC zijn op dit moment, met nog 3 uur te gaan voor het grote moment, al zoveel rijen voor de metrostations dat ik me afvraag of er uberhaupt genoeg metrostellen aanwezig zijn om al die mensen te vervoeren naar de plek waar het straks allemaal gebeuren gaat. Er is al zoveel over gezegd en geschreven door mensen uit de hele wereld. Dus laat ik nu ook nog maar een kleine duit in dat zakje doen.

Getuige zijn van grote geschiedenis. En het nog weten ook. Dat zijn toch surrealistische momenten. Het vallen van de Berlijnse muur was zo'n moment. De aanslagen op 'nine-eleven' maar ook de moord op Pim Fortuyn en de moord op Theo vanGogh zijn momenten die je je veel later nog goed kunt herinneren. De zg. 'waar was jij op het moment dat.....' momenten.

Waar ik vanavond tijdens de inauguratie van de 44e President van de Verenigde Staten van Amerika, de eerste zwarte President van de USA ooit, zal zijn weet ik al. Samen met mijn gezinnetje in de woonkamer voor de buis. Op de bank of op het puntje van mijn stoel. Met wat zakdoeken bij de hand. Want de manier waarop deze man zijn woorden de wereld instuurt laten mij meestal niet helemaal onberoerd. De man zal het zeer zwaar gaan krijgen, want om aan zulke hoge verwachtingen te kunnen voldoen moet je bijna heilig zijn. En voor zover ik weet is hij dát nog net niet. Nu maar hopen dat hij het bij dit hoogtepunt in de geschiedenis kan laten en niet in het rijtje Kennedy-Luther King terecht komt....

That was yesterday...

Al vanaf de ochtend zat ik met manlief bij de PC om te luisteren naar de eerste uurtjes van de Radio Desperado Reünie 2009. In 1997 schijnt er ook al eentje geweest te zijn, die hebben we gemist. Het begon wat onwennig maar al die uurtjes vlogen zo om. Manlief is om een uur of één vertrokken naar de 'geheime locatie' van de studio. Ik ging nu nog niet mee omdat ik mezelf daar niet tot middernacht zag ronddwalen. Voor hem was het natuurlijk wél echt een reunie. Ik heb nog snel even wat boodschappen gedaan, en extra cassettes voor de camcorder. Alles voor het nageslacht.

Om half 6 nam ik de trein naar Leeuwarden en van daaruit de trein naar Buitenpost, waar manlief al op me stond te wachten. We hebben een pizza gegeten in de plaatselijke pizzeria (er was geen Italiaan te bekennen maar daar was het eten niet minder om). De pizzeria was onderdeel van een groot partycentrum waar de Radio Desperado Drive In Show later die avond ook zou plaatsvinden.

Toen was eindelijk het grote moment aangebroken. We reden over heel donkere smalle weggetjes in de Friese wolden en kwamen uiteindelijk bij een huisje met daar achter een enome schuur. Aan de buitenkant is het niet te zien maar binnen is een heel aardige radiostudio, het zag er allemaal picolbello uit. Ook waren er heel veel mensen en daarvan kende ik er niet één. Vergeet niet dat ik zelfs Simon de Wit niet kende. Of het moet zijn van dat ene cassettebandje waarop een show van hem staat die hij ooit won, een uurtje draaien op Radio Veronica.

Daar zat ik dan. Naast mijn lief, die al snel transformeerde tot Simon de Wit en daar stond alsof hij er iedere dag staat en nooit iets anders gedaan heeft. Radio maken deed hij voor het laatst 15 jaar geleden maar dat was niet te horen en ook niet te zien. Geen spoor van zenuwen, wel van gezonde adrenalinestoten. En ik genoot van iedere minuut. Hij niet minder. Simon de Wit in actie

Het is zover! De reünie van Radio Desperado is morgen. Je kunt het helaas niet volgen via de radio want daarvoor is het signaal niet sterk genoeg, maar wel via internet!! Klik op de onderstaande link. Helaas is Bloggers weer niet in staat om een simpele link daadwerkelijk naar de juiste website door te zetten, dus dan maar zo....

www.radiodesperado.nl

Dit is het programma voor zaterdag 17 januari 2009

08.00   09.00   Peter Schuurman & Piet van Vliet  Non-stop muziek
09.00   10.00   Klaas de Ruiter  Goud van Oud   
10.00   11.00   Frank de Winter  Goud van Oud   
11.00   12.00   Hans Kramer  Studio 28   
12.00   13.00   Johan de Wit deel samen met Henk van der Veen  Johan de Wit show   
13.00   14.00   Cees Collada deel samen met Henk van der Veen  Collada show   
14.00   15.00   Han de Boer  Han de Boer show   
15.00   16.00   Piet van der Laak  Muziekvermaak   
16.00   17.00   Fred van der Bosch  Bovenopjeradio   
17.00   18.00   Erik van der Wal  Van der Wal in de sloot   
18.00   19.00   Max Visser  Non-stop muziek   
19.00   20.00   Raymond van der Geest  Van der Geest show   
20.00   21.00   Jan Koen Gerritsen  Gerritsen show   
21.00   22.00   Simon de Wit  Simon de Wit show   
22.00   02.00   Rechtstreekse uitzending van de drive-in show op de radio  

Vooral goed opletten tussen 21.00 en 22.00 uur. Da's mijn liefje, die je dan hoort. En wie weet, ga ik er nog wel doorheen gillen....

Ik woon in een buurt met veel katten en honden, dat vind ik leuk en ik stoor me daar niet aan. Op een bepaald moment 'ken' je de meeste katten en honden wel, al is het bij katten soms wat lastiger te bepalen waar ze nou echt wonen.

PS: Mijn twijfel om níet te bellen is dat Bruno kennelijk graag buiten is, zeer gehecht in aan zijn buurt in plaats van aan zijn eigenaars en zich tot nu toe goed redt buiten. Je weet niet waar hij terecht zal komen en misschien maken ze hem uiteindelijk wel af, omdat hij waarschijnlijk niet te plaatsen is. Voor zover ik het kan bekijken is het te verwachten dat hij weer op zoek zal gaan naar zijn oude buurt.

Dit is hamsteren zoals Albert het bedoeld heeft....

Ik ontkom er natuurlijk niet aan... foto's van ijspret. Aangezien ik mezelf niet vertrouw op schaatsen zocht ik andere bezigheden in het winterlandschap. Olympus op de borst en lopen maar. Door Giethoorn. Altijd goed!

----------

-----------

----------

---------

-------------

---------------

Inmiddels ben ik al bijna 2 jaar fervent Postcrosser. Ik heb een paar maanden geleden pas bedacht dat het wel leuk zou zijn om in mijn Postcrossers profiel aan te geven dat ik graag kaarten met ezels zou willen hebben. Natuurlijk heeft niet iedereen zo'n kaart op voorraad liggen maar het heeft tot nu toe toch een paar verrassend mooie kaarten opgeleverd. Hier een selectie van de mooiste.

Ik leef met een piraat. Echt waar. In zijn 'vorig leven' (het leven voor hij met mij was) was mijn lief een radio-piraat. Het lapje om zijn slechte oog ontbrak maar verder was hij een echte radiopiraat. En later was hij ook een hele echte DJ die in echte clubs platen draaide tot het licht aan ging in de vroege ochtend. Hij heeft een kortstondige "internationale carrière" gehad door een winter te draaien in Gerloss, Oostenrijk. Zelfs zijn hond heette DJ maar dan op z´n Frans. (Inderdaad. Didier)

Het spreekt tot de verbeelding, het DJ-schap. Die man of vrouw is behoorlijk machtig op je feestje of avondje uit en bepaald min of meer de sfeer van die avond. Er zijn talloze liedjes over DJ´s gemaakt. Denk aan God is a DJ van Faithless of Panic van The Smiths (Hang the DJ). Of het maffe (I am a) DJ van David Bowie (I am a DJ, I am what I play, I got believers). Wat te denken van het heerlijk foute Last Night a DJ saved my life van Indeep (de DJ zegt hier: there's not a problem that I can't fix, 'cause I can do it in the mix). En natuurlijk mogen we ook (het waanzinnige clipje van)  Rock DJ  van Robbie Williams niet vergeten.

Sinds de geboorte van zijn dochter is mijn lief geen DJ meer. Een voltijds baan door-de-week en een 'draai-carrière in het weekend laten zich niet gemakkelijk met het vaderschap combineren. Zijn artiestennaam was destijds trouwens Simon de Wit (typische humor) en onder die naam zal hij op zaterdag 17 januari a.s. te horen zijn in de eenmalige reünie-uitzending van de radiopiraat Radio Desperado. Nadere info volgt zodra ik meer weet. Hier alvast de frequentie waarop de reünie te horen zal zijn.

Radio Desperado

FM 104.5 MHZ

Mjin vriend is ziek. Heel erg ziek.

Hij is niet écht mijn vriend want hij kent mij niet persoonlijk en ik hem ook niet, maar toch beschouw ik hem een beetje zo. Dagelijks lees ik zijn columns en ik ga een paar keer per week met hem naar bed zonder dat hij dat weet. Met zijn boeken, bedoel ik dan natuurlijk. En die lees ik met veel plezier. De vriendschap duurt nog niet zo heel erg lang en ik ken dan ook nog lang niet al zijn boeken. Zo kan ik gelukkig nog even vooruit.

Maar nu maak ik me echt zorgen.

Ik wist al dat hij nu voor de tweede keer kanker heeft, uit 'de bladen' maar ook van hem zelf, in de media. Darmkanker met uitzaaiingen in zijn nekwervel(-s?). Hierdoor is hij een poosje uit de roulatie geweest. Dagelijks check ik of er een nieuwe column of ander stukje geplaatst is op zijn weblog. Ook geniet ik heimelijk van zijn optredens als tafelheer bij De Wereld Draait Door en hoop op veel gevatte, liefst ietwat vileine, typische Martin Bril-opmerkingen van hem richting gasten. En meestal is dat dan geen ijdele hoop.

De laatste keer dat hij bij Matthijs van Nieuwkerk aan tafel schoof was op 17 December jl. en daar was te zien dat hij erg kort haar had. Geen chemokopje (gelukkig) maar toch, je kon zien dat hij anders was. De grote zwemheld Maarten van der Weijden zat ook aan tafel, die kan ook een woordje meepraten over de ziekte kanker en je zag dat er onuitgesproken begrip was.

Lotgenoten.

Het is hier nog terug te zien. De keer daarvoor was op 4 December jl. waarin hij uitgebreid vertelde over zijn ziekte. En nu las ik via de site van Hanneke Groenteman  wat er met hem gebeurde op 1e Kerstdag jl. Gruwelijk. Het stukje is niet te vinden op de website van Martin Bril, misschien komt dat nog of stond het alleen in de gedrukte Volkskrant, dat weet ik niet. In elk geval had ik het niet willen missen, hoe gruwelijk het stukje ook is. Ik zat met afgrijzen en vertrokken gezicht de opeenstapeling van enge dingen te lezen, het beschrijven van een zogenaamd 'halo' met van die schroeven in je schedel....

Hoe het precies met hem is weet ik niet. Uiteraard weet ik alleen wat de rest van Nederland via de pers ook weet maar ik hoop van ganser harte dat we volgend jaar rond deze tijd nog steeds mogen genieten van schrijver/columnist/muziekliefhebber en filosoof Martin Bril.

Deze is voor jou, Martin.

Hold on - Tom Waits

Al sinds ik me kan herinneren ben ik dol op mooie boekjes. Never judge a book by it's cover gaat voor mij niet op. Hoe mooier de kaft, de aantrekkelijker het voor mij is. En dat geldt dan voornamelijk voor notitieboekjes, agenda's en dagboeken. Ik moet er inmiddels al wel honderden gehad hebben. Mijn eerste dagboek begon ik op de lagere school en ik ben er nooit meer echt mee gestopt. De laatste jaren heeft het weblog de taak een beetje overgenomen maar mijn hart gaat nog steeds sneller kloppen van mooie boekjes.

Ik kende Moleskine (vreemd ogende naam, is Italiaans en spreek je dus ook uit op z'n Italiaans, als moo-lès-kíe-nah) helemaal niet. Het schijnt een ware klassieker te zijn. Van Gogh, Picasso, Hemingway en Chatwin gebruikten de boekjes al om schetsen in te maken, ingevingen in vast te leggen en wie weet, namen en adressen van interessante dames en heren in te bewaren. Hét kenmerk van de boekjes: een zwarte kaft met een elastiek eraan. Dit zorgt ervoor dat je diverse losse dingen in het boekje kunt bewaren zonder dat die er meteen uitvallen. Heel slim. Een ander kenmerk is de losse banderol met daarop de informatie over het soort boekje.

Ik heb onlangs drie City notebooks gekocht, precies zoals op de foto's hierboven te zien is. Eentje voor Parijs, eentje voor Londen en de laatste voor Amsterdam. In principe is het een leeg notitieboekje, maar voorin zitten gedetailleerde kaarten van de stad (waaronder ook de plattegrond van de metro en andere useful information) in het midden voldoende blank pages for notes en achterin tabs waar je o.a. je favoriete restaurants, musea, markten, recepten, parken, slaapplaats, winkels en dergelijke kunt noteren. Je eigen persoonlijke stadsgids dus. Naarmate je hem meer gebruikt zal hij uiteindelijk van onschatbare waarde zijn. Die van Amsterdam zit al redelijk vol met aantekeningen van leuke zaakjes maar die van Londen en Parijs zijn nog maagdelijk en onbeschreven. Ik hoop daar in 2009 verandering in te kunnen brengen. Het zal dus hard werken worden.

Wie mij kan voorzien van must-do's/have's of -don't-s/have's of andere waanzinnig interessante tips voor genoemde drie wereldsteden: mijn weblogreageermogelijkheid staat geheel tot uw beschikking...!

Afgelopen week was het kerstvakantie en Kwebbel had een vriendinnetje te logeren. Dat was erg gezellig. Het vriendinnetje is in de zomervakantie verhuisd naar Drente en de dames hadden heel wat bij te kwebbelen. Ze hebben zelfs een kersttoneelstuk opgevoerd. Uiteraard leverde dat hilarische situaties op.

De kinderboerderij, hier zo'n 400 meter vandaan, organiseerde een levende kerststal. Na het eten liepen we erheen, de meiden met vuurwerksterretjes in de hand zodat het eigenlijk meer op een soort mini-fakkeloptocht leek. Bij de stal aangekomen bleek het met de levende kerststal nogal mee te vallen. Er liepen wat kindertjes rond, op handen en voeten, met schapenvachtjes om. Zij stelden schapen voor, maar in een omheind stukje stonden ook echte schapen. Jozef en Maria waren gehuld in lappen met veel bruintinten en dronken koffie uit plastic bekertjes. Het kindje Jezus bleek een amper aangeklede lelijke plastic pop in een appelkistje. De geitjes sprongen vrolijk tussen alles en iedereen door.

Het hoogtepunt was dan ook de aanwezigheid van een echte ezel. Ik werd op slag verliefd. Mocht ik ooit, ooit in de gelegenheid komen om een ezel te houden, dan moet het een ezel zijn veel die op deze lijkt. Haar naam is Thessa en ze vond mijn worteltjes erg lekker. Lief nieuwsgierig ezeltje...

Tevens de primeur van mijzelf op foto op dit weblog....

Geachte mevrouw Kristien Hemmerechts,

In het Groot Dictee der Nederlandse taal, editie 2008, getiteld ‘Hartenpijn’ schreef u een aantal bijzonder ingewikkelde zinnen. De meeste mensen hadden waarschijnlijk geen flauw idee waar het over ging. In de uitzending mocht u de tweede zin voorlezen. U las het volgende:

Ik zocht een Mariaheiligdom waar ook steilorige vroegeenentwintigste-eeuwse niet-gelovigen zich konden neervlijen om de genezing af te smeken van levercirrose, ontstoken bronchiën, X-benen of een acuut accres van genitale wratten.

Daarna vertelde u Philip Freriks op luchtige toon dat u geen idee had of dat nou echt bestond, genitale wratten. Het kunnen ook woorden van gelijke strekking geweest zijn, vergeef me maar mijn blik vertroebelde enigszins. Daarbij trok u een nogal vies gezicht en zei dat het u een nogal smerige aangelegenheid leek. Of woorden van dezelfde strekking. Zeker als deze genitale wratten het kenmerk ‘acuut accres‘ zouden dragen, voegde u daar nog aan toe.

Welnu, zeer geachte mevrouw Hemmerechts, het komt mij nogal vreemd voor dat u in een dictee, bestaande uit 8 zeer complexe en weloverwogen zinnen, een woord of een aandoening gebruikt waarvan u niet zeker weet of die bestaat of niet. Hoe het ook zij, ik zal u uit de droom helpen.

Wat te doen? Allereerst moet je als best leuk en aantrekkelijk meisje achttien jaar worden en in het pre-Aids tijdperk (de jaren '80 van de vorige eeuw) aan de pil gaan. Destijds was dat nog een vrijbrief om redelijk onbevangen je eerste schreden op het seksuele pad te kunnen zetten. Dan zoek je een jongen die in jouw ogen best leuk is, voor een avond maar misschien ook wel meer. Het is vakantie en je gaat met hem mee naar huis. Omdat je vindt dat je eindelijk wel eens toe bent om ‘de eerste keer’ mee te maken doen jullie het. Zonder condoom, inderdaad. En al snel daarna blijkt dat de jongen een one night stand wilde en keer je weer huiswaarts.

Enkele weken later bemerk je een bobbeltje tussen je schaamlippen. Het hoort daar niet en het verdwijnt niet vanzelf, dus je gaat maar eens naar je huisarts. Met lood in de schoenen uiteraard, wat is er nu erger voor een meisje van achttien om bij een mannelijke huisarts op consult te komen om te vertellen dat er tussen de benen iets zit dat er eerder niet zat en dat niet spontaan verdwijnt.

De remedie van de arts, het zogenaamde ‘aanstippen’ heeft niet veel effect en helaas vermeerderen de wratten zich in ras tempo. Het is een heel vervelende eigenschap van wratten, ze besmetten de eigen omgeving, in feite fokken ze als konijnen, daar tussen je warme benen. En jij zit er mee. Inmiddels weet je hoe besmettelijk het is en je schaamte groeit net zo hard als die wratten. Je krijgt uiteindelijk een doorverwijzing naar een dermatoloog in het ziekenhuis. Deze man blinkt niet erg uit in sociale vaardigheden, dat is een understatement. Hij is een jaar of 40 ouder dan jij zelf bent en je gaat met een nog groter gevoel van schaamte en het voornemen om deze man nooit meer onder ogen te komen naar huis.

Inmiddels ben je twintig en vertrek je een poos naar het buitenland alwaar je al helemaal geen arts durft te contacteren. Je zou niet eens weten hoe je het zou moeten uitleggen, laat staan dat je weet of er kosten aan zo’n behandeling verbonden zijn. Dus je laat het erbij. Maar fokken doen ze wel, die wratten.

Terug op moederlandse bodem besluit je dat het zo echt niet langer kan en maak je opnieuw een afspraak met een huidarts. Ook deze man is tientallen jaren ouder, toont geen enkele empathie, vermijdt zelfs elk oogcontact maar heeft wel een assistente die zó lief is dat je daar alleen al een half uur om moet huilen. De arts verteld dat hij ‘het’ wil wegbranden. Daarbij besef je nog helemaal niet dat hij het letterlijk over branden heeft. Dat hij eerst de ene helft van je schaamlippen zal behandelen, omdat alles tegelijk te pijnlijk zal worden. Je beseft dan ook nog niet dat het letterlijk kringeltjes rook zijn, veroorzaakt door verbrand vlees, die je daar tussen je benen ziet opstijgen. Je zet je walkman wat harder en probeert de geur van verschroeid mensenvlees, die zich in je neus penetreert te negeren. Na afloop constateer je dat, ondanks je voornemens en ondanks de mooie muziek, je je tranen niet hebt kunnen tegenhouden en de woorden van de assistente, dat ze vanavond voor je zal bidden, de stortvloed aan zout water alleen maar aanwakkeren. En je bent nog wel atheïst.

Na nog zo’n sessie stuurt de huidarts je naar huis met de mededeling om terug te komen als het zaakje genezen is, en een recept voor ampullen met Roferon A® mee te brengen, die hij dan zal injecteren. Je krijgt geen enkele uitleg en vraagt daar ook niet om. Hoe kleiner je jezelf kunt maken, hoe beter het is, in deze genante zaak.

Dan ga je bij de apotheek de gevraagde ampullen ophalen. Je bent erg dom want je besluit de bijsluiter te lezen. De arts weet van tevoren dat hij je naar de apotheek stuurt en heeft geen moeite gedaan om je op de hoogte te stellen over de spullen dus ga je zelf even op onderzoek uit. Naarmate het tot je doordringt wat er in die ampullen zit, slaat ook de paniek toe. Waarom heeft deze arts me niet verteld wat er met me aan de hand is? Heb ik nu kanker? Wat is dit? Komt dit ooit nog wel goed?

Je gaat dan toch, als een schaap naar de slachtbank. Je krijgt de injecties en de rest verdring je dusdanig dat je op je 40^ste niets meer kunt herinneren van wat er daarna gebeurde.

Na een lange strijd, talloze harteloze artsen, dermatologen en 7 jaar later, vind je eindelijk een deugdelijke vrouwelijke arts. Zij wekt je vertrouwen en in je inmiddels bijna achteloze houding ten opzichte van die vijand tussen je benen vraag je haar wat nu de beste remedie is. Volharding, zegt ze. En daar klamp je je dan aan vast. Je bijt je vast in deze, volgens haar onomkeerbare wet: eens moet er eentje winnen. En dat ben jij, zegt ze.

Ze had gelijk.

Uiteindelijk win ik, ik ben na 7 jaar genezen van die genitale wratten. De rest van mijn leven zal ik me blijven schamen voor het feit dat ik ze had, ook al kon ik er niets aan doen en wilde ik ze niet.

Tot gisteravond. Ik ben inmiddels zo’n vijftien jaar ‘schoon’ dus nog steeds ‘genezen’ en ervan overtuigd dat ik op dat vlak altijd zal blijven winnen. Maar de gêne zit er nog steeds heel diep.Er zijn niet veel mensen op de hoogte van het feit dat ik deze wratten had. Het besef daarvan en de rouw over verloren gegane seksuele ontdekkingsjaren stemmen me op zo’n moment niettemin intens verdrietig.

Ja mevrouw Hemmerechts. Het bestaat. Een accres van genitale wratten. En veel vrouwen en mannen kampen er mee, of hebben er mee te maken gehad.

Met vriendelijke groet,

T.

PS: De Latijnse benaming voor deze genitale wratten is condyloma acuminata. Misschien is dat iets voor een volgend dictee.

Na het schrijven van het vorige stukje ging het vanzelf. Ik bedacht opeens allemaal leuke dingen.

Zoals de specht die nog steeds dagelijks in de boom in de voortuin van mijn extra voedselvoorziening geniet.

Het aanstaande bezoek aan Margreet Dolman en de opbeurende preek van Ds. Eppe Gremdaat, op tweede Kerstdag. Uberhaupt het bezoek aan de hoofdstad, waar ik altijd weer blij van word.

Het vooruitzicht om vrijdagmiddag, in plaats van de kerstborrel op manlief's werk (waar hij toch niet in het team past dus wat zou hij er verder nog voor gezelligheid zoeken...) het begin van de kerstvakantie met z'n tweetjes te vieren met een aantal zelfgemaakte tapas en een boel drank.

Genieten van mijn zelfgemaakte kerstCD van dit jaar. Wat staan er weer veel leuke nummers op.

Een lekker bamisoepje.

Samen gezellig kerstboodschappen doen zonder haast.

De auto tjokvol tanken nu de benzineprijzen weer laag zijn.

De post beneden op de mat horen vallen en dan heel veel kerstkaartjes aantreffen.

Kerstcadeautjes geven en krijgen.

Zie ik daar de zon een beetje doorbreken? Of is het misschien toch mijn menstruatie....

Donker. Mistig. Grijs. Als ik naar buiten kijk zijn dat de woorden die bij me opkomen. Maar als ik naar binnen kijk, ook... 

Het zijn de donkere dagen voor kerst. Dat ze maar snel weer voorbij mogen gaan. Manlief loopt met een dreigend ontslag waarbij de meest smerige, misselijkmakende werkgeverspelletjes niet uit de weg gegaan worden. Het stelt me zo teleur en stemt me zo verdrietig, dat iemand die al bijna twee jaar lang gemiddeld 50 tot 60 uur per week voor deze baas gewerkt heeft, nu alweer 3 weken geleden te horen heeft gekregen dat het niet aan zijn inzet ligt, dat hij zijn werk prima doet, maar dat hij 'niet in het team past'. Welk team, denk ik dan. Ik weet wel wat de onderliggende redenen zijn maar het is niet verstandig om op een openbaar blog het achterste van de tong te laten zien. Maar frustrerend is het, dat kan ik verzekeren. En slecht voor mijn bloeddruk ook...

Anyway. Grijs dus. Terwijl er ook leuke dingen te melden zijn. Zo ben ik afgelopen vrijdag met een vriendin eerst uit eten en daarna naar de show "Familyman" van Jörgen Raymann geweest. Dat was erg leuk! Ik ben het kerstdiner aan het voorbereiden en cadeautjes aan het sprokkelen. Ik heb ons huis gekerst. Zonder boom (niet catproof) is het toch heel gezellig geworden, met heel veel lichtjes en veel traditioneel rood met goud. Ik heb per post een heel mooi cadeau gekregen van een penvriendin. Volgende week hebben we allemaal vakantie en komt er een vriendinnetje van Kwebbel twee nachtjes logeren. Ik heb bij Ikea van die peperkoekhuisjes gekocht die je met snoepjes kunt versieren, daar kunnen ze zich in ieder geval wel een middag mee vermaken. We zijn al kerstfilms voor de meiden aan het opnemen en ik heb net gelezen dat er volgende week een levende kerststal is in de kinderboerderij, hier 400 meter verderop. Met een ezel! Allemaal leuke dingen dus. Laat ik me daar dan maar even aan optrekken. En aan het spreekwoord: het is nooit zo donker of het wordt wel weer licht...

Een hele poos geleden kocht ik al kaartjes voor het concert van Blof in de Oosterpoort te Groningen. Afgelopen zaterdag was het zover. We hebben eerst even geshopt bij Ikea in Groningen, daarna een pizza gegeten bij eethuis Michel aan de Meeuwerderweg, vlakbij de Oosterpoort en ons daarna op het gemak zitten vergapen aan al die mensen die nog net niet voor de deuren lagen om maar als eerste binnen te kunnen komen. Die idolate toestanden heb ik gelukkig nooit gevoeld, al moet ik wel zeggen dat ik een goed plekje met uitzicht niet zou afslaan.

Dan het concert. Het begon om half 9 en meteen werd de toon gezet door Pascal. Het zou een avond worden, anders dan anders. Iemand van de crew was al 15 jaar in dienst en een andere was vandaag jarig en mocht de setlist bepalen. Echt anders dan anders dus, en dat bleek ook. Er is in elk geval één nummer gespeeld dat al 15 jaar niet meer live ten gehore gebracht is en ook al die andere nummers gedurende het twee-en-een-half-uur durende concert waren geweldig. Wil je iets 'live' zien, kijk dan op YouTube bij Blof Oosterpoort Holiday in Spain. Pascal riep 'het publiek' massaal op om het nummer met mobieltje vast te leggen en op YouTube te zetten.

En nu zit ik thuis weer te genieten van die heerlijke muziek en de prachtige stem van Pascal Jacobs, En laat ik nu pas echt voor het eerst horen dat het nummer 'Donker Hart'  voor mij geschreven is. Heeft er iemand een zakdoek voor me?

 Donker Hart

Donker hart

In het midden van de kring
Waar ze je helemaal omringen
En op de toppen van je kunnen
Bedenk je soms opeens:
Je doet het niet voor hun
Je doet het niet voor mij
En zelfs niet voor jezelf
Je bent de zin voorbij

Jij hebt een donker hart
Voelt je vaak verward
Maar dat wil niet zeggen
Dat alles dan
Alles dan
Alles dan ook meteen zinloos is
Jij loopt nog niet zo hard
Maar een slechte start
Wil niet altijd zeggen
Dat alles dan
Alles dan
Alles dan ook meteen over is

Ze vroegen je ten dans
En het bood je alle kansen
Om het beste dat je in je had
Aan iedereen te laten zien
Maar je doet het niet voor hun
Je doet het niet voor mij
En zelfs niet voor jezelf
Je bent de zin voorbij

Jij hebt een donker hart
Voelt je vaak verward
Maar dat wil niet zeggen
Dat alles dan
Alles dan
Alles dan ook meteen zinloos is
Jij loopt nog niet zo hard
Maar een slechte start
Wil niet altijd zeggen
Dat alles dan
Alles dan
Alles dan ook meteen over is

Jij hebt een donker hart
Voelt je vaak verward
Maar dat wil niet zeggen
Dat alles dan
Alles dan
Alles dan ook meteen zinloos is
Jij loopt nog niet zo hard
Maar een slechte start
Wil niet altijd zeggen
Dat alles dan
Alles dan
Alles dan ook meteen over is

In onze voortuin staat een Prunus. Eentje die helaas niet bloeit, terwijl dat wel de reden is waarom ik hem kocht. Maar nu hangt er vogelvoedsel in. De oproep om vogels deze winter bij te voeren wegens een gebrek aan zaden en dergelijke, heb ik maar eens in mijn oren geknoopt en zo kwam het dat er vetbolletjes en netjes pinda's in het boompje hangen. Met drie katten in dit huishouden en nog minimaal 6 in de straat is het natuurlijk wel een risico voor de birdies, maar 'dat is nu eenmaal de natuur', zullen we maar zeggen.  

Waar ik werkelijk geen idee van had,  is dat er zoveel verschillende soorten vogels in het boompje komen hangen. Het begon natuurlijk met de huis-tuin-en-keukenmus, en al snel volgden de pimpelmees, de koolmees. de gors, hier en daar een sijsje als je het mij vraagt, maar op een onbewaakt ogenblik zag ik daar opeens een wonderlijk beest dat ik nog nooit op een afstand van 3 meter gezien had. Een knalrode staart, een zwart koppie en echt een flink slag groter dan de vinken en de mezen. Ik pakte mijn birdspottingboekje erbij, in de veronderstelling dat ik een unieke vogel in mijn tuin gespot had. Blijkt het te gaan om de doodnormale bonte specht...

-

En Donkey wacht haar kansen rustig af in het struikje aan de andere kant van de tuin. Birdie num num indeed....

Tot mijn grote schrik zag ik op het weblog van Swaan dat ik een stokje heb doorgekregen. En dit “stokje” houdt in: Schrijf Zes Eigenaardigheden Over Jezelf. Nou ja, vooruit dan maar.

1.  Ik weiger eigenlijk altijd mee te doen aan kettingbrieven, forward mails en dat soort dingen. Maar in dit geval lukt het me niet om er botweg niet op te reageren. Hoogst eigenaardig, vind ik zelf.
2. Ik snij geen kipfilet. Daar word ik helemaal onpasselijk van. Iedereen die zichzelf weleens met een heel scherp mes gesneden heeft zou kunnen weten dat het 'gevoel' daarvan overeenkomt met hoe het mes door kipfilet gaat en ik kan dat 'gevoel' niet van me af zetten als ik kipfilet snij. Heel eigenaardig. Ik heb eens de tip gekregen om kipfilet te knippen, met een schaar dus. Dat is inderdaad een stuk beter maar ik laat het meestal gewoon over aan mijn stoere man. Die is gek op vlees/kip snijden en de viezige stukjes gooit ie achteloos op de grond voor de katten alsof 'ie de leeuwenverzorger van Artis is.
3. Ik zit vaak aan mijn oorlelletjes te friemelen.
4. Ik droog eerst mijn voeten af als ik onder de douche vandaan kom. Daarna ga ik pas op de douchemat staan. Ik droog verder alleen mijn benen af en knoop dan de handdoek om mijn haar want ik trek meteen mijn zeer ruime witte zachte badjas aan. Het liefst zou ik ook mijn grote badjas meenemen op vakantie maar hij heeft een kleine koffer nodig om als bagage mee te kunnen.
5. Ik word iedere ochtend wakker met een liedje in mijn hoofd. Ik vraag me dan vaak af of ik de radio kan horen zonder dat 'ie aan staat want het zijn steeds andere liedjes, meestal ook niet echt favorieten, en vaak liedjes waar ik zelf al jaren niet meer naar geluisterd heb. Zeer eigenaardig.
6. Sinds ik heb gehoord over diefstal van identiteit, doordat criminelen je rekeningnummer en naam enzo weten, doe ik alle kassabonnetjes waar mijn rekeningnummer op staat (alles wat je pint is dat) door de papiervernietiger.

Spannend was het, hè? En nu moet ik nog iets doen dat eigenlijk tegen mijn natuur in gaat. Ik moet het stokje weer doorgeven. Vergeef me, Noor 

In het kader van wiedergutmachung kreeg ik van de week een heel mooi en zeer welkom cadeau: Staphorster gehaakte jasbeschermers voor op mijn fiets.

Mijn fiets moet een paradepaardje worden. Ik kocht hem anderhalf jaar geleden op straat, op een zondag. Het was mooi weer en ik wilde zo graag langs de Linde fietsen. Het idee dat je als inwoner je eigen omgeving niet kent, en een toerist wel, wil ik graag zo effectief mogelijk veranderen. Lief had ooit eens een zeer sportief ATB-tje bij een of andere bouwmarkt op de kop getikt maar bij nader inzien bleek het niet erg geschikt voor zijn bijna 2 meter lange lijf. Een groot deel van dat lijf bestaat uit louter benen en die moet je wel kwijt kunnen op zo'n fiets. Dus op die zondagochtend werd marktplaats.nl uitgeplozen, een twee uur later was hij in het bezit van een degelijk herenrijwiel, bestand tegen meterslange benen.

Nu was er nog het probleem van mijn eigen fiets. Een olijfgroene Batavus met de fantasievolle naam van een of andere indianenstam, maar wel eentje met een verdomd hoge instap. Ondanks het feit dat ik destijds de 40 nog niet was gepasseerd had ik toch vaak moeite met die dunne bandjes en dat hoge frame, ik was al meerdere keren bijna op mijn plaat gegaan. In feite was het een halve racefiets, qua frame.

Na het eerste fietstocht langs de Linde zag ik hem staan op de stoep, nog geen halve kilometer van ons huis. Mijn fiets. Met een bordje 'Te Koop'  erop. Binnen een tripje naar de pinautomaat was de koop gesloten en sindsdien ben ik trotse en blije bezitter van een soort-van-maar-ook-niet-helemaal-omafiets met trommelremmen. Ik zag het voor me; deze fiets kon en mocht veel mooier. Met een rieten mand aan het stuur, van die hippe Kitsch Kitchen fietstassen en een geinig zadeldekje oftewel een BikeCap.

Tot ik tijdens onze voorjaarsvakantie in Alkmaar bijna letterlijk tegen een pimp-your-bike aanbieding liep: strengen plastic roze roosjes aan felgroene bladertakken, dat was het. Ik kocht (helaas slechts) twee strengen en eenmaal thuis kwam de ene streng om de rieten fietsmand en de andere streng om het frame. Sindsdien heb ik zoveel positieve opmerkingen over mijn fiets gehad dat ik ze niet meer kan tellen. Spontaan vragen mensen me, als ze me langs zien fietsen, of ik soms jarig ben, of ze roepen enthousiast uit dat mijn fiets zo mooi versierd is. Soms word ik er verlegen van maar meestal zorgt het er ook voor dat ik nét even iets rechterop mijn fiets verder ga.

Inmiddels heb ik bij de Hema een potje aquablauw/groene verf gekocht, omdat ik weet hoe mijn fiets eruit zou moeten zien. Hij is nog lang niet af. En daar waren wat aanpassingen voor nodig. Geen fietstassen bijvoorbeeld...

De Staphorster jasbeschermers stonden hoog op mijn verlanglijst maar het bekijken van de koopprijs zorgde er voor dat ze daar nog wel even zouden blijven staan. Tot donderdag. Toen manlief thuis kwam met een 'sinterklaascadeautje' waar twee handgemaakte Staphorster jasbeschermers in zaten... ik was zo ontzettend aangenaam verrast. Deze versie is wit, paars en groen en eigenlijk past dat perfect bij het plaatje dat ik voor ogen heb, namelijk een Mexicaans ogende fiets. Als 'ie klaar is plaats ik een foto. Beloofd!

In mijn dromen ben ik er al een paar keer geweest, in de Opera van Verona. Ik ben niet opgegroeid met klassieke muziek en al helemaal niet met opera, ik weet er ook helemaal niets van maar vind het meestal prachtig als ik het zie en hoor. Ik herinner me van 'vroeger' de klinkende exotische naam Kiri Te Kanawa. Zij stond ergens op een hoes van een elpee van The West Side Story die ik bij mijn grootouders heb zien liggen en de naam is me altijd bijgebleven. Na wat geGoogle ben ik erachter dat zij ook zong tijdens de bruiloft van Diana en Charles. Dan moet je wel iets in je mars hebben.

Tranentrekkend mooi is Casta Diva uit de opera Norma, door Joan Sutherland of Suicidio! uit La Gioconda door Montserrat Caballé, dat ik leerde kennen van een lullig cdtje dat je ooit van meneer Egberts kreeg als je voor je espresso apparaat een paar pakken koffie kocht. Dat deed ik want een beetje gratis klassieke muziek leren kennen leek me een goed idee. En iedereen kent natuurlijk Maria Callas, al was het alleen maar van naam. Deze grande dame van de opera staat ook in mijn platenkast en toch beluister ik het maar zelden. En dat is toch echt jammer.

 

Nederland heeft sinds een aantal jaren haar eigen opera vedette, een prachtige dame waar ik het gewoon warm van krijg. Haar naam is Tania Kross en telkens als ik haar op tv zie doet ze iets ongewoons met me. Wat dat precies is, weet ik niet, het lijkt erg veel op betovering en huizenhoge bewondering. Niet alleen voor haar stem maar vooral ook voor haar voorkomen, haar enthousiasme, haar 'gecontroleerde' enthousiasme ook, maar vraag me niet om dat uit te leggen. Daar ben ik zelf nog niet uit.

Tania Kross dus. Vanavond zat ze in De Wereld Draait Door maar ik heb haar al wat vaker gezien. Ze deed o.a. mee in de vertaalde Mattheus Passie van Jan Rot en Bløf speelde ter gelegenheid van het 60-jarig bestaan van de Wereldomroep samen met haar het nummer Binnenstebuiten (Yele). Mevrouw Kross heeft inmiddels 3 cd´s gemaakt waaronder ´Corazón´, haar debuut. Daarop onbekende klassieke Antilliaanse en Latijns-Amerikaanse muziek. Ik koop wel ´s wat bij Bol.com en daar maak je tegenwoordig in je account heel modern je verlanglijstje. Drie keer raden wat daar sinds vandaag op staat....

Op vrijdag was het herfst maar op zaterdag was het opeens toch een soort van lente. Uiteraard waren we niet erg laat wakker, de bedden waren hard maar erg lekker. Alleen de hoofdkussens zijn wat aan de kleine kant, de helft van wat wij gewend zijn. Zo veel kleiner zijn de hoofden van Chinezen toch niet?

Op naar het ontbijt. Een internationaal gedekt ontbijtbuffet, met onder andere croissants, witte en bruine boterhammen, cupjes pindakaas en chocopasta, maar ook plakken cake, koekjes, gebakken mie, foe yong hai, muesli en halve perzikken uit blik. Voor elk wat wils, zullen ze wel gedacht hebben.

In de zon wandelden we via het Plein en de Korte Vijverberg naar Bodega De Posthoorn voor een kopje koffie en uitzicht op het Lange Voorhout. Stom genoeg zijn we niet binnen geweest dus ik weet nog steeds niet hoe de oudste bodega van Den Haag er van binnen uitziet. We hebben op het terras gezeten, in het zonnetje. Daarna zijn we terug gewandeld naar het Binnenhof voor een uitgebreide rondleiding. Die begon om 12 uur en rond half 2 kwamen we het gebouw van de Tweede Kamer weer uit. Het is echt de moeite waard om een bezoek te brengen aan het Binnenhof. Wanneer je midden in de Ridderzaal opeens oog in oog staat met de troon die je alleen kent van de televisie, wanneer de Koningin ons de troonrede voorleest, is dat toch een leuke ervaring. Ook live naar de blauwe stoelen in de Tweede Kamer kijken heeft iets leuks. Het maakt politiek in ieder geval even tastbaar en echt, dat is vrij uniek.

Lunchen op de Denneweg, op het stukje waar een aaneenschakeling van café's en andere horeca zit. Ik weet nu al niet meer hoe het tentje heette maar de pannini mozzarella tomaat was er erg lekker. Daarna hebben we weer een tram gepakt naar Scheveningen om daar met de mooie blauwe lucht en zon wat rond te banjeren. We zijn zowaar tot aan het eind van de Pier gelopen, daar merk je trouwens wel dat het geen zomer of lente is.

Terug in de stad, tijd voor een borrel en een borrelhapje. Daarna weer even terug naar het hotel om iets anders aan te trekken en dan op pad voor het diner. Ik mocht vandaag kiezen wat we zouden eten en ik koos voor sushi. We waren al een paar keer langs het Sushi barretje gelopen en zag daar de lopende band in het midden van de zaak. Inmiddels weet ik dat zoiets een Kaiten Sushi Bar heet. Op diverse filmpjes op YouTube kun je zien wat dat is. Het was een leuke ervaring en voor sushi mag je me altijd wakker maken.

Op zondag was het weer herfst. De regen kwam werkelijk met bakken tegelijk naar beneden en we hebben onze toevlucht gezocht in het Haags Fotomuseum waar momenteel een tentoonstelling hangt van Erwin Olaf. Ik bewonder zijn werk, vind het mooi om zijn werk nu eens in levende lijve te hebben gezien maar de tentoonstelling werkte uitermate beklemmend op me en ik kon er dan ook niet lang blijven. Een portret in het bijzonder raakte me enorm. Maar dat was misschien wel de som van alle herinneringen en toch ook wel wat spanning die ik op bepaalde plekken in de stad voelde. Ik wil met klem benadrukken dat dit gevoel beslist niet overheersend was en dat het een heerlijk weekend was.

Mooie plaatjes...

Dagelijks bloggen zit niet meer in mijn systeem en ik weet niet of dat nog terugkeert. Eerst maar eens een verslagje van Den Haag dan. We vertrokken afgelopen vrijdagochtend en waren rond kwart voor 12 op Den Haag CS. Van daaruit hebben we gelopen naar het hotel. Helaas regende het wel een beetje. De check-in was om 14:00 maar we konden gelukkig al naar de kamer om te settelen. Daarna zijn we meteen het centrum in gewandeld. Alhoewel, daar zaten we eigenlijk al. Het hotel is echt een aanrader. Hartje Chinatown en authentiek Chinees. Probeer via een weekendjesweg site te boeken want dan kun je in het laagseizoen een stuk voordeliger overnachten dan voor de prijzen die op de site van het hotel Wahdo vermeld staat. Wij zaten er 2 nachten voor een habbekrats en het hotel was echt prima; nieuw, schoon, netjes, gastvrij, vriendelijk etc.

De Haagse tramtunnel had ik alleen maar als bouwput gezien en nu hebben we van onder de grond lijn 6 genomen naar de Haagse Mart (volgens goed Haags gebruik zonder k!) waar we in de stromende regen toch nog even de fotogenieke vis-sectie bekeken hebben. Het weer was op dat moment echt om te janken dus hebben we maar een tram terug genomen naar het centrum en zijn o.a. langs Paleis Noordeinde gelopen.

We hadden afgesproken dat we allebei een keer mochten kiezen waar we zouden eten en mijn lief is gek op de Aziatische keuken. De keuze was enorm maar uiteindelijk kwamen we terecht bij Thais Restaurant Songkhla. Daar hebben we ontzettend lekker gegeten. Mijn lief koos voor een extra pittig gerecht en ik ging voor de klassieker: Pad Thai, met kipfilet, want zo avontuurlijk ben ik niet met vlees en vis. Het was gewoon te lekker. Songkhla is een piepklein restaurantje en de cijfertjes op de airco (die het dus duidelijk niet deed) gaven 27 graden aan. Na het eten zijn we dus niet blijven hangen maar meteen de frisse lucht in gedoken. Daar ontdekten we dat het helemaal niet meer regende en dat de temperatuur nog best aangenaam was dus hebben we een bus genomen naar het strand en daar een biertje gedronken. Een geslaagde eerste Haagse dag, we lagen voor middernacht moe en tevreden te knorren in een lekker bedje. Rest volgt binnenkort!

In het begin van 1992 woonde ik in mijn eerste écht eigen huisje in Hengelo en leerde ik een jongen kennen op wie ik misselijkmakend verliefd werd. In Augustus van dat jaar werd ik 24 zomers jong en woonde ik samen met diezelfde jongen in Scheveningen, aan de Renbaanstraat, hemelsbreed zo'n 900 meter van de boulevard.

We vertrokken binnen twee jaar naar een parterre aan de Jasmijnstraat in Den Haag. Daar werden de gebeurtenis van zo'n invloed op mijn leven, eigenlijk merk ik die nog iedere dag. Ik werd ten huwelijk gevraagd toen ik daar woonde. Al was ik toen niet thuis, maar op Kreta. Ik hoorde daar dat mijn moeder borstkanker had. Al was ik toen niet thuis, maar zat ik in de bioscoop naar Filmpje te kijken. Inderdaad, die maffe film van en met Paul de Leeuw.

Ik werd er zwanger. Na 13 weken kreeg ik een zogenaamde missed abortion. Dat wil zeggen dat je nog steeds denkt dat je zwanger bent maar dat het kindje eigenlijk al een hele poos dood in je baarmoeder zit. Ik was toen niet thuis maar bij mijn moeder in het ziekenhuis te Hengelo. Zij lag daar een van haar laatste bloedtransfusies te ondergaan.

Ik woonde daar toen mijn moeder overleed. Ook toen was ik niet thuis maar zat ik aan haar sterfbed, in april van dat jaar. En ook in juni en in juli was ik niet thuis maar kwam ik er wel achter dat de man met wie ik net getrouwd was, er een zeer innige relatie op na hield met een vriendin van mijn moeder. 

 Ik moest in augustus van dat jaar mijn 'ouderlijk huis' leeg ruimen. Prinses Diana stierf. Er stierf ook een deel van mij in die broeierige zomer. Ik keerde uiteindelijk terug naar Den Haag en vond er een tof appartement aan de Archimedesstraat. Daar woonde ik nog een paar jaar. Ik ging veel stappen en tijdens een van die stapperijen gleed ik met een slippende band uit over de tramrails, had een knie die bij de eerste hulp in het Westeinde Ziekenhuis behandeld en gehecht moest worden, waardoor ik op de beruchte 'nine eleven' thuis op de bank zat en in blinde paniek besloot terug te verhuizen naar mijn geboortegrond: Twente. Angst is een slechte raadgever, ik weet 't...

Na 7 jaren van singleschap leerde ik mijn huidige liefde kennen. Een Fries in hart en nieren. We hebben inmiddels bijna 5 jaar verkering en vanaf morgen laat ik hem 'mijn' oude stad zien. Ik ben er in al die tijd slechts een middag terug geweest voor een concert en voor hem is eigenlijk alles nieuw. Dus: Alles zal anders zijn. Alles. Behalve mijn herinneringen. En ik hoop dat ik er een paar prachige, zonnige en fijne herinneringen bij kan plaatsen in dat  rare grijze neerslachtige archief van mijn brein. Oh oh Den Haag. Stad van gemengde sentimenten. Ik heb er zin in... :-)

Prachtig tekenfilmpje van ongeveer 4 minuten...zakdoek in de buurt houden

Kwebbel heeft laatst een agenda van me gekregen. Het begrip 'tijd' is nog steeds een beetje abstract voor haar. Op school bereiden ze de kinderen een beetje voor om zelf hun afspraken m.b.t. huiswerk, spreekbeurten en dergelijke te plannen en in dat kader leek het me wel handig dat ze vast een beetje kon wennen aan zo'n ding. Ik heb er ieder jaar eentje als bedankje voor de collecte van het Prinses Beatrix en gebruik die nooit. Vandaar.

Ik zag de agenda op haar kamer liggen en bladerde er doorheen, nieuwsgierig of ze er al iets in geschreven zou hebben. Ah, haar eigen verjaardag. Dat is leuk. Terwijl ik verder blader zie ik dat ze ook de verjaardag van haar broertje correct genoteerd heeft. De verjaardag van haar papa staat er ook in. Die van mama ook. Die van oma. En die van haar stiefvader. Allemaal keurig op de juiste datum opgeschreven. Iedereen. Behalve die van mij.

Ik vind het bijna genant om te vertellen dat het me als een steek in mijn hart raakte en dat ik niet weet wat ik met dit rare onbehaaglijke gevoel aan moet.

Ik zit in mijn werkkamertje te werken achter mijn computer en buiten schijnt de zon. Daarnet, in mijn pauze  heb ik even in de tuin gestaan om de zon te voelen. Er staat een fikse wind maar de weersomstandigheden geven mij een lentegevoel. Dat zonnetje op je gezicht en de wind die me doet denken aan de wind aan zee. Als dit de herfst is, heb ik helemaal geen lente nodig.

Mijn weekend is vanmiddag al begonnen. Morgen vertrek ik voor zo'n 24 uur naar het Drentse platteland om mijn intrek te nemen bij een vriendin die in een Drents huisjespark een ultracomfortabel onderkomen heeft gehuurd, alleen maar omdat haar man beweerde dat zij zich geen weekend alleen zou kunnen redden. Dat kan ze heus wel. Ze nam tegelijkertijd de gelegenheid te baat om mij voor de vrijdagavond uit te nodigen en ach, als ik daar in de middag om een uur of 4 arriveer, de volgende dag na het middaguur weer vertrek, zal ik niet in de weg staan van haar welbestede weekendje-alleen-eropuit, toch?

Naar nu blijkt heeft het huisje een interne zonnebank en sauna! Dat gaat mijn voorstellingsvermogen te boven. Ik ben sowieso nog nooit in mijn leven in een sauna geweest. De kans dat dit morgen zal veranderen is wel bijzonder groot. Ook kunnen we er wel zeker van zijn dat ik morgen en overmorgen het tot leven wekken van mijn pigmentcellen als uitdaging zal beschouwen.

Deze vriendin en ik hebben wat overeenkomsten en delen een aantal passies. Om te beginnen zijn we allebei Leeuw (als sterrebeeld, duh) en hebben we bruine ogen. Dan is daar de liefde voor muziek en dan met name die van Tom Waits en die van David Bowie. Wij zijn met recht liefhebbers. Vervolgens is er die andere grote passie: het goede leven. Lees: lekker en goed eten en drinken. Alleen al in dit opzicht vrees ik dat de beschikbare 24 uur heel erg tekort zullen gaan schieten. 'k Heb er sin an!

Ik wil jullie graag een schitterend nummer laten horen. Het is heel bijzonder, want het is een stukje uit de film Romeo & Juliet , maar het is geen clip uit de film. Het is een soort toespraak. En dit is de tekst. Het kan me tot tranen roeren, zo herkenbaar vind ik het.

Ladies and gentlemen of the class of '99:

Wear sunscreen.

If I could offer you only one tip for the future, sunscreen would be it. The long-term benefits of sunscreen have been proved by scientists, whereas the rest of my advice has no basis more reliable than my own meandering experience. I will dispense this advice now.

Enjoy the power and beauty of your youth. Oh, never mind. You will not understand the power and beauty of your youth until they've faded. But trust me, in 20 years, you'll look back at photos of yourself and recall in a way you can't grasp now how much possibility lay before you and how fabulous you really looked. You are not as fat as you imagine.

Don't worry about the future. Or worry, but know that worrying is as effective as trying to solve an algebra equation by chewing bubble gum. The real troubles in your life are apt to be things that never crossed your worried mind, the kind that blind sides you at 4 p.m. on some idle Tuesday.

Do one thing every day that scares you.

Sing.

Don't be reckless with other people's hearts. Don't put up with people who are reckless with yours.

Floss.

Don't waste your time on jealousy. Sometimes you're ahead, sometimes you're behind. The race is long and, in the end, it's only with yourself.

Remember compliments you receive. Forget the insults. If you succeed in doing this, tell me how.

Keep your old love letters. Throw away your old bank statements.

Stretch.

Don't feel guilty if you don't know what you want to do with your life. The most interesting people I know didn't know at 22 what they wanted to do with their lives. Some of the most interesting 40-year-olds I know still don't.

Get plenty of calcium. Be kind to your knees. You'll miss them when they're gone.

Maybe you'll marry, maybe you won't. Maybe you'll have children, maybe you won't. Maybe you'll divorce at 40, maybe you'll dance the funky chicken on your 75th wedding anniversary. Whatever you do, don't congratulate yourself too much, or berate yourself either. Your choices are half chance. So are everybody else's.

Enjoy your body. Use it every way you can. Don't be afraid of it or of what other people think of it. It's the greatest instrument you'll ever own.

Dance, even if you have nowhere to do it but your living room.

Read the directions, even if you don't follow them.

Do not read beauty magazines. They will only make you feel ugly.

Get to know your parents. You never know when they'll be gone for good. Be nice to your siblings. They're your best link to your past and the people most likely to stick with you in the future.

Understand that friends come and go, but with a precious few you should hold on. Work hard to bridge the gaps in geography and lifestyle, because the older you get, the more you need the people who knew you when you were young.

Live in New York City once, but leave before it makes you hard. Live in Northern California once, but leave before it makes you soft.

Travel.

Accept certain inalienable truths: Prices will rise. Politicians will philander. You, too, will get old. And when you do, you'll fantasize that when you were young, prices were reasonable, politicians were noble and children respected their elders.

Respect your elders.

Don't expect anyone else to support you. Maybe you have a trust fund. Maybe you'll have a wealthy spouse. But you never know when either one might run out.

Don't mess too much with your hair or by the time you're 40 it will look 85.

Be careful whose advice you buy, but be patient with those who supply it. Advice is a form of nostalgia. Dispensing it is a way of fishing the past from the disposal, wiping it off, painting over the ugly parts and recycling it for more than it's worth.

But trust me on the sunscreen.

De griep heeft me te pakken. Met dit hondeweer is dat nog niet eens zo'n grote ramp. Lekker veel slapen, veel vitamines slikken, veel tv kijken, op de bank hangen en af en toe het internet checken. Soms is de oogst zeer de moeite waard.

Oh Meisje

Daarnet zag ik Pascal Jacobsen (voor de leken: de zanger van Blof) bij Pauw & Witteman. Die man... die hééft iets. Die ogen, de intentie waarmee je gewoon direct ziet dat zijn hart op de juiste plek zit. Bedachtzaamheid, eerlijkheid, realiteitszin en humor. Dan gaat 'ie nog zingen ook. Ik moet nu dringend kaartjes kopen...

Want alles is liefde!

Da's lang geleden....

Moe ben ik nog steeds maar of het blogmoeheid is durf ik inmiddels wel te betwijfelen. Feit is dat ik, na mijn heldere constatering om even een pauze in te lassen, geen keuze meer had over de periode waarvan ik dacht dat ie moest duren. Ik had simpelweg geen toegang meer tot de site van bloggers.nl. Ik heb meerdere mailcontacten gehad met de helpers van bloggers maar uiteindelijk konden ze mij daar niet verder helpen. Het was écht heel raar: ik kon de url intikken in de adresbalk en ogenschijnlijk was ik dan ook op de juiste pagina, alleen, die was gewoon wit. Niet leeg. Helemaal geen foutmelding of de mededeling Page Not Found. Gewoon wit. A true blank page. En bloggers.nl wist niet hoe dat kon. KPN, mijn provider, bezorgde me grote kopzorgen maar die hadden hier niets mee te maken. Ze boden zelfs 2 keer excuses aan inclusief een enorme bos bloemen, rechtstreeks van de veiling, maar de pagina bleef wit.

En toen was er Alice. Who the fuck is Alice. En opeens doet mijn weblog het weer en kan ik ook weer de blogs van andere interessante bloggers-bloggers volgen.

So now what?

Inmiddels ben ik 40 geworden. Moe ben ik nog steeds en ik heb zo langzamerhand ook niet meer de illusie dat ik ooit nog weer 'de oude' zal worden. Ik weet inmiddels ook behoorlijk wie mijn vrienden zijn. Het zijn er niet veel en het valt me zwaar om niet bitter te worden, voor zover ik dat al niet was. Is het mogelijk te ontbitteren? Moet ik mezelf wellicht gaan aanleren om koffie te drinken teneinde het bitterheid om te zetten in iets lekkers?

Het is oktober... De nieuwe Blof zit nu in mijn speler en ik geniet. Ik geniet enorm van het melancholieke. Het trieste. Het bittersweet dat me in eerste instantie al zo beviel aan Blof. Na een wereldreis, die ik lang niet altijd volgen kon, ben ik terug. Ik hou van oktober zoals ik nog nooit eerder van oktober gehouden heb, omdat ik pas nu ga inzien dat er geen lente is zonder herfst.

Ik ben blogmoe. Heb net besloten om een poosje te stoppen met bloggen. Het valt me momenteel erg tegen om leuke stukjes te verzinnen, ik heb er gewoon (even) geen zin meer in. Misschien komt de zin vanzelf weer. Dus tot die tijd ligt het hier stil. Ajuu paraplu

Gezien op het weblog van JeeBee. Erg leuk initiatief dus kopieer ik het hier. Als je

mee wilt doen, lees het dan even goed door.

In de geest van deze tijd - de tijd van het geven - ben ik ingestapt in de trein die Pay It Forward heet.
Als je wil, kun jij ook meerijden!!!
Hoe? Nou, zo:

De eerste drie mensen die op dit weblogbericht reageren, krijgen van mij een handgemaakt kadootje. Het enige wat je ervoor moet doen, is dit berichtje op jouw weblog plaatsen en eveneens de eerste drie mensen die erop reageren een handgemaakt kadootje toesturen (of geven, natuurlijk). Op deze manier verspreidt het kadootjesgeven zich als een olievlek en krijgen zoveel mogelijk mensen een aardigheidje.

Je hoeft niet meteen een kadootje weg te geven. Je krijgt 365 dagen de tijd omdat te doen. Dus tussen nu en één jaar kun je een kadootje van mij verwachten (al ben ik bepaald niet van plan daar een jaar mee te gaan wachten!!!) als je mee wil doen.
Natuurlijk komt dit initiatief uit Amerika en natuurlijk kunnen zij dat heel Amerikaans verwoorden. Ik wil het je niet onthouden:

The promise:
“I will send a handmade gift to the first 3 people who leave a comment on my blog requesting to join this PIF exchange. I don’t know what that gift will be yet and you may not receive it tomorrow or next week, but you will receive it within 365 days, that is my promise! The only thing you have to do in return is pay it forward by making the same promise on your blog.”

Wil je meedoen? Mail me dan niet! Reageer in plaats daarvan op dit weblog bericht. Zet er nog niet je adresgegevens in. Zorg er alleen wel voor dat je mailadres is ingevuld zodat ik je een mailtje kan sturen om het adres te vragen.

Vorige week heb ik iedere middag gewerkt. Dat went snel, ik zit nu al steeds op mijn klokje te kijken om vervolgens te bedenken "Óh nee, ik werk pas weer vrijdagmiddag...!" Dat lijkt me een goed teken. Ik vind het tot nu toe erg leuk werk om te doen. Het is afwisselend en verrassend omdat je van tevoren nooit weet wie je aan de lijn krijgt. En gelukkig is het overgrote deel van de mensen niet zo'n botte hork als uit mijn blogje hiervoor.

De reden dat ik deze week maar de minimale 6 uur werk heeft te maken met Kwebbel. De ochtendshift zou ideaal zijn om te werken als Kwebbel hier is, maar die shifts mag je pas draaien als je lekker ingewerkt bent en daar staat 10 weken voor. Tot die tijd zal ik in de Kwebbel-vrije weken proberen om iedere middag te werken en in de Kwebbel-weken twee middagen. (De shift duurt tot minimaal half 5 en zij moet zich dan uit school eerst zelf zien te vermaken. Dit vind ik niet echt ideaal. Zij hoeft er in principe niet onder te lijden als ik werk)  Dit wil ik dan uiteindelijk omzetten naar een paar ochtenden per week. Op die manier kom ik aan ongeveer 50 tot 60 uur per maand. Met de extra inkomsten die dat oplevert kunnen wij ons in huize Tat een heel stuk beter redden! En dat is fijn, met al die verborgen kosten die op de loer liggen en toeslaan nét op het moment dat je denkt wat meer financiële lucht te hebben. Maar goed. Dat is de wet van behoud van ellende. (Zie #25) Tijd om die wet maar eens te schrappen.....?

Nu ik bijna twee weken aan het werk ben bij het onderzoeksbureau heb ik al heel wat mensen aan de lijn gehad. Er zit een groot verschil in de manier waarop mensen reageren als ik ze confronteer met een enquete. Zoveel mensen, zoveel wensen of hoe ging dat oubollige gezegde ook alweer.

Veel mensen beschikken over vooroordelen. Ik zal de laatste zijn die ontkent daar last van te hebben. En begin deze week voelde ik al een nieuw blog item aankomen. Vandaag het eerste voorbeeld van iemand met een vooroordeel t.o.v. mij, de persoon die enqueteert.

Ik stel de man een vraag en hij begint over een reclame op de radio die daar ook over gaat. Ik zeg dat ik die reclame niet ken.

"Dan moet je die MP3-speler eens van je hoofd afrukken en een keer normaal naar de radio luisteren!"

Ik héb niet eens een MP3-speler......

Het blijft gewoon doorgaan met die kaartjes van Postcrossing, als ik blijf sturen blijf ik ook ontvangen. Van een slot in Zwitserland bijvoorbeeld.

Of van het Duitse waddenstrand, dat eigenlijk net zo mooi is als het Nederlandse....

Of weer eens een kaartje uit Finland. De dag nadert dat ik mijn eerste dubbele kaart vanuit Finland ontvangen zal, dat weet ik zeker.

Sinds afgelopen maandag werk ik als enquêtrice voor een groot onderzoeksbureau. Het is geen grootse baan maar een prettige manier om vanuit huis, achter mijn pc (waar ik sowieso al best vaak zit) even een paar honderd euro per maand bij te verdienen.

De eerste shift, afgelopen maandag,  was natuurlijk akelig spannend. Ook al heb je op je beeldscherm de letterlijke tekst die je moet oplezen, het is toch zaak om je oren  zo open mogelijk te hebben en op het juiste moment de juiste vragen te stellen of de juiste stilte in te bouwen zodat de ondervraagde persoon even een antwoord kan vinden. Maar na een paar uurtjes ben je daar al aan gewend.

Op maandag en dinsdag deed ik hetzelfde onderzoek maar vanmiddag was er opeens een heel ander interview met lastige vragen die ik in eerste instantie dan ook niet erg fatsoenlijk uit kon spreken. Ik heb de neiging om mezelf dan al snel een grote stoethaspel te vinden, maar gelukkig weet ik ook de beste remedie; namelijk 'gewoon doorrrgaan'.

Routine, dat is het waar het hier om draait. Daarom werk ik volgende week maar meteen iedere middag. Deze week is Kwebbel hier en ik werk dan terwijl ze op school is. Er is wel een overlapping, want als ze tegen half 4 uit school komt moet ik nog een uur werken en kan ze mij in principe (noodgevallen daargelaten) niet storen. Ik leg natuurlijk wel wat klaar zodat ze wat drinken en eten kan als ze thuis komt,  ze mag dan ook meteen tv kijken, maar ideaal is het niet. Het is dus nog even puzzelen met de uren als ik tegelijkertijd de verantwoording over de blonde Kwebbel heb. Ik heb er wel plezier in en dat lijkt me het belangrijkste.... Het vooruitzicht op een beter saldo bij de bank is ook al erg prettig.... er zijn weer nieuwe Pandora kralen en ik heb zowaar drie mooie exemplaren gezien!!  

Als vervolg op de uitzending van De Wereld Draait Door (dat om zeer duistere redenen steeds korter is naarmate er meer voetbal op de buis is, m.i. een zeer kwalijke zaak) hier Chet Baker's onnavolgbare

">My Funny Valentine in Tokyo 1987. Dit nummer zal altijd een speciaal plekje in mijn hart houden. Only few know why.  John Engels was zo emotioneel dat hij amper een woord kon uitbrengen, en ook in de ogen van de markante kop van Hein van de Geyn glinsterden wat vochtige plekken. Candy sprak vol lof maar zonder de meeslepende emoties.  

Chet Baker Memorial Site

Ik hou d'rvan......

Al sinds Abel ben ik fan van Alex van Warmerdam's films. Ook zijn vrouw Annet Malherbe vind ik geweldig. Ik geniet altijd van haar, in welke rol ze ook zit. De rol van Juffrouw Jannie zal altijd speciaal voor me blijven. Ik was een niet onverdienstelijk imitator van dat rare stemmetje, moest er zelf ook regelmatig om lachen. Bij wijze van opkikker heb ik gisteren de Alex van Warmerdam DVD-box gekocht via een postorder die zijn zaakjes wél voor elkaar heeft. Vanmiddag kwam een mevrouw van TNT het pakket bij me afleveren en vanavond al zullen we lekker op de bank kruipen om de wereld nog eens te bekijken door de ogen van Alex van Warmerdam.

De journaliste heeft van het gesprek van drie kwartier en de toezegging van een fotograaf een stukje in de krant weten te plaatsen. Op maandag. Een stukje van 2 alinea's (letterlijk zijn het  ca. 100 woorden) zónder foto, waarin ik helemaal niet herken wat de essentie van mijn verhaal was.

Maar het staat in de krant hè. Dus het is waar.

Voorts voel ik me 'lichtelijk' lamgeslagen. De laatste tijd merk ik dat ik vaak met mijn mond open hang omdat die openvalt van verbijstering. Door diverse oorzaken. De wereld om mij heen in het groot, of de wereld om mij heen in het klein. De bureaucratie van instanties waar je toch echt van afhankelijk bent. De belachelijke dromen die ik heb en het nare gevoel dat ik de rest van de dag nog met mee meedraag. Het malen in mijn kop.De onzekerheid over mijn lijf. De levensvreugdeverpestende irritante rotkwaaltjes die maar niet lijken op te houden en dat kutgevoel dat ik eens moet stoppen met klagen, omdat dat toch niet helpt. Het gebrek aan ventilatie. (Ja, dat is letterlijk)

Dat ben ik een beetje zat aan het worden. Steeds volgt daarop namelijk een venijnig innerlijk stemmetje dat zegt dat ik een zeikerd ben, een zeurpiet, een sjacherijn en een waardeloze muggezifter. Daar kan ik niet meer mee omgaan.

Ik zou wel even weg willen kruipen in een hutje op de hei en daar een paar daagjes janken ofzo. Misschien dat ik daarna iets verzinnen kan om mijn motor weer wat op te laden. En nee, ik kan niet zo goed tegen kritiek dus als je die wilt plaatsen zul je dat elders moeten doen.

R.I.P.

Wat was ik verliefd op dit nummer. Ik zong het woord voor woord mee en het klonk niet eens beroerd.  De harmonie tussen de stemmen, de tekst, het ritme, de muziek. Ik vond het (en vind het nog steeds) een heerlijk nummer.

Nu ik de clip bekijk realiseer ik me dat mooie meiden toen nog gewoon mooie meiden waren, tieten toen nog gewoon tieten waren, en wimpers gewoon wimpers. Lippen niet opgespoten maar gewoon ruimschoots van lipstick voorzien.  Hooguit wat schoudervulling, een pot gel en een Carmen krulset.

Wat walg ik soms van deze moderne nep- wereld. Een grote wereld van bedrog. Zo in tegenspraak met dit nummer.

Lois Lane coverde een klassieker van de dame waaraan letterlijk alles nep is, behalve haar vermogen om te kunnen zingen, namelijk Dolly Parton

 Het origineel (dat ik absoluut prefereer) gaat als volgt. En zo is deze muziekcirkel weer rond.

wat een kermisklant ben ik eigenlijk hè, qua muziek.....

In het kader van beroemde lotgenoten.....

Oprah heeft schildklieraandoening
Uitgegeven: 18 oktober 2007 10:54

AMSTERDAM - Oprah Winfrey heeft een schildklieraandoening. Dat vertelt ze in het oktobernummer van haar magazine O. Ze voelde zich na afloop van het tv-seizoen in mei ontzettende moe en sloom.

De moeheid werd veroorzaakt door haar schildklier die uit balans was.

"Mijn lichaam keerde zich tegen me", vertelt de 53-jarige Amerikaanse. "Eerst had ik last van een te snel werkende schildklier, waardoor mijn stofwisseling werd versneld en ik nachtenlang wakker lag. De meeste mensen verliezen dan veel gewicht, ik niet."

Stofwisseling

Daarna kreeg de talkshowpresentatrice last van een te langzaam werkende schildklier, waardoor haar stofwisseling werd vertraagd en ze het liefst dagenlang wilde slapen. "De meeste mensen komen dan aan. Ik ook, ik kwam negen kilo aan", vertelt Oprah, die al jaren vecht tegen overtollige kilo's.

Vakantiehuis

De uitgeputte en gestreste presentatrice trok zich een maand lang terug in haar vakantiehuis op Hawaii om weer op krachten te komen. Inmiddels voelt ze zich weer beter.

Bron: nu.nl

Weer een paar mooie kaartjes uit verre landen....

Turkije

Een Australische kat

Mount Fuji

Henri schreef onder mijn vorige blog al dat het tijd werd om de krant er bij te halen, die gedachte had ik zelf ook en gisterochtend heb ik een mail naar de Leeuwarder Courant gestuurd.

Vanochtend kwam daar een positieve reactie op en vanmiddag om 13.00 komt hier een journaliste met een fotograaf om de boel eens even door de persen te draaien....  Ik voel gezonde spanning en opluchting, kan ik eindelijk eens mijn verhaal doen....!!

Toen ik vanochtend voor de zoveelste keer van schrik rechtop in bed zat omdat een van de bouwvakkers het zo leuk vind om op megavolume mee te blèren met liedjes op de radio, besloot ik de politie maar eens te bellen.

Ik vertelde mijn verhaal, dat het niet de eerste keer was etc. Ze vroeg of ik zelf al eens naar de bouwvakkers toe gegaan was. Ja, voor de bouwvak ben ik al eens gaan vertellen wat het met me doet als zij besluiten om te gaan galmen. Voor de bouwvak, dat is al wel heel erg lang geleden hè? Ook vertelde ik dat ik al een klachtenbrief naar de woningbouw en de gemeente gestuurd heb en dat daarin o.a. de geluidsoverlast vermeld is. Ze ging even overleggen en ik werd in de wacht gezet.

Na een paar minuten kon mevrouw de politieagent me vertellen dat ik zelf naar het bedrijf moest gaan om mijn beklag te doen, zij gingen er verder geen werk van maken.

Zelden voelde ik me zo voor lul gezet.

Er is nog plek aan de bar, de rest is bezet. Middenin de zaak staat een enorme tafel waar een groep van een man of 30 zit te eten. De sfeer zit er goed in, ook bij het personeel. De eethoos is net geweest en ze maken zich klaar voor het volgende onderdeel van de dag; het texelblues spektakel. Manlief neemt een espresso en daarna nog eentje (ze zijn zo weg) en ik, die geen koffie lust en geen zin in thee heeft, neem een Texels Skuumkoppe. Het zit in een mooi glas en smaakt bijzonder lekker. Nu maar hopen dat ik er geen skuum van op mijn koppe krijg.... 

Langzaam begint het drukker te worden, het gaat zo geleidelijk dat je het eigenlijk niet zo in de gaten hebt. Maar als men opeens de kruk onder je kont vandaan trekt vraag je je toch enigszins af waar je aan begonnen bent. De barman is erg druk met het spoelen van kleine stapelbare colaglaasjes, daar gaat de rest van het weekend je biertje in, of je dat nu leuk vind of niet. Ik vind dat niet leuk en stap over op een rosé. Deze zit verrassend genoeg in een enorme bel en ik snap er even niets meer van. Alle tafels gaan uit de kroeg en zelfs de lampen gaan van het plafond. Een grote witte bus komt voor rijden en binnen no-time slepen Engelse dames en heren allerlei instrumenten en aanverwante artikelen naar binnen. Daar waar net nog een paar tafeltjes en stoelen stonden moet nu een complete band functioneren en ze mekkeren niet eens. Het feest kan beginnen.

De band bestaat uit een drummer, een bassist en een gitaarvirtuoos die, ondanks zijn 26 jaar, reeds 6 albums op zijn naam heeft staan. Dat is een belofte. Man en ik kijken het aan met groot plezier. Onze gezamelijke hobby kunnen we hier weer naar hartelust uitoefenen: kijken naar mensen.

De band begint met volle overgave te spelen en het klinkt echt goed. Meneer Bryant blijkt inderdaad een bepaald niet onverdienstelijk meester op de zes snaren, al moet hij zijn-vreemde- trucje niet al te vaak van stal halen want dan zal het lachwekkend en vervelend worden. Net als wij. We zijn moe en hebben al voldoende van dat alcoholische spul binnen gekregen. Ook al is het nog maar een kwartier na middernacht, wij besluiten zeer verstandig om langzaam terug te waggelen naar ons B&B, daar wat intieme momenten te maken en nog een lekker burgerlijk aantal uurtjes slaap mee te pakken voor we weer terug moeten op de boot. Texelblues, ok, maar die hebben we er beslist niet aan over gehouden!

In Oudeschild staat onderaan de dijk een zeer bekende en voortreffelijke vistent, hier kun je letterlijk alle denkbare verse vis kopen. De zaak zit in een soort grote schuur met een paar picknicktafels in de tuin, binnen zijn ook een aantal zitjes waar je je visjes kunt nuttigen. Ik kan hier natuurlijk niet nutteloos voorbij fietsen zonder mijn geliefde kibbelingetjes te eten. Bij binnenkomst zie ik een enorm ingebouwd aquarium. Ik kijk er een beetje ongelovig naar, zijn dat nou haaien die daar zwemmen....? Ik ben niet zo'n enorme liefhebber van haaien. Dat is zacht uitgedrukt, ik kan u gerust meedelen dat ik een haaienfobie heb. Dat is overduidelijk als je ziet hoe ik van kleur verschiet, voelt mijn hart in mijn keel klopt en ziet hoe het zweet me uitbreekt als manlief argeloos langs de kanalen zapt en opeens in een onderwater opname van een haai komt. Ik kan er niet naar kijken, zelfs niet op televisie.

Er zit een gepaste afstand tussen mij en het aquarium maar deze haaien zijn niet erg groot en wij zitten zogezegd op ooghoogte. Al vaker heb ik gemerkt dat ik mijn angst onder deze voorwaarden heel goed in bedwang kan houden. Dan staat er opeens een medewerker op een ladder voor het aquarium, hij doet een luik open en zet daar een emmer neer. Niet te geloven, ik val met mijn neus in de boter: het is voedertijd. De twee meter lange moreen laat zich opeens zien, ik ken mensen die daar dan weer een fobie voor hebben. Ik gek genoeg niet. Hij hapt het visje heerlijk weg. De haaien schieten alert door het water maar blijven opvallend rustig. Ook hier is vast wel sprake van enige hiërarchie.

Dan is het de beurt aan de pijlstaartrog. Juist, dit levensgevaarlijke beest, zijn soortgenoot was verantwoordelijk voor de vroegtijdige dood van 'Crikey Crocodile' Steve Irwin. De rog ziet er vanaf de onderkant gezien erg schattig uit maar dit is het meest gevaarlijke dier in het aquarium, vertelt de eigenaar mij iets later. Die haaien stellen niets voor, hier in de Noordzee zwemmen veel grotere, af en toe hebben we die zelfs hier in de zaak, vertelt hij met enige trots.

Hap-slik-weg, nooit geweten dat dit zulke rovers waren. Klik hier voor een promofilmpje van deze zaak, met o.a. bewegende beelden van de vissen in het aquarium.

Ik eet mijn kibbeling met veel smaak en bel manlief om te vragen hoever hij is met zijn werkzaamheden. Het is ongeveer half vier, ik stap dan weer op de fiets richting Den Burg. Als ik daar arriveer is lief net bezig zijn spullen in te pakken en kan ons weekend samen echt beginnen. Eerst maar even die fiets terugbrengen. Dan een biertje op het terras van een strandtent. Het is niet druk, bij de ingang staat een schoolbord met daarop alle dranken en gerechten die uitverkocht zijn. Da's ook een manier om teleurstellingen te voorkomen.

We rijden terug naar Den Burg, parkeren de bus aan de openbare weg (vóór het B&B is betaald parkeren, ook op Texel weten ze hoe ze de centjes van toeristen moeten vangen) We zijn nog veel te vroeg voor het avondeten en de muziek begint pas 's avonds laat, rond half 11. Tijd genoeg dus. We lopen het dorp in en bekijken welk restaurantje ons geschikt lijkt om te proberen. We lopen langs de Griek en lopen dan een rondje. We drinken een lekker biertje in Het Schoutenhuys en wandelen daarna terug naar de Griek en gaan naar binnen. Het eten is niet verrassend (gyros) maar wel erg lekker. De typische Griekse muziek begint op onze lachspieren te werken, of zou dat het bier zijn...?

Het is inmiddels donker maar nog steeds veel te vroeg voor de kroegen. We gaan op zoek naar espresso en komen uit bij Taveerne de 12 Balcken. Het is er gezellig druk, we vragen ons af waar die band straks moet staan.

Ik fiets door en kom aan in Den Hoorn, een lieflijk dorpje met een geweldig leuk restaurant, daar zijn we twee jaar geleden geweest tijdens een theatervoorstelling voor kinderen, inclusief kinderdiner. Echt een aanrader! Ze zijn hier sowieso produktief én inventief, overal langs de weg staat handelswaar, van gedroogde laurierblaadjes tot schelpen, van aardappelen en uien tot appels en bloembollen, van honing tot eieren en jam, je kunt het zo gek niet bedenken of je kunt het hier langs de kant van de weg kopen. Er zit niemand bij zijn ingenieuze stalletje maar er is goed nagedacht over een plek waar je het gevraagde bedrag kwijt kunt. Ze zijn hier nog erg goed van vertrouwen en op een sentimentele manier krijg ik daar een heel warm gevoel van. Ik moet ook lachen, om al die creativiteit. Gooi het geld in de gleuf en het komt aan de achterkant van het stalletje in een klein emmertje met een dekseltje. De pijlen wijzen de route van het geld. Zouden de aardappelen daar ook beter door smaken?

Deze appels kun je betalen door het geld in het vogelhuisje te gooien.

En de schelpen, zijn die gratis?

Ik fiets verder door dit lieve dorpje. Er staan mooie huisjes en de aanblik van dit straatbeeld zie je niet veel meer. Toch maar even links en rechts kijken of ik niet per ongeluk op een filmset terecht ben gekomen...?

De lucht is inmiddels wat zwaarder bewolkt, ik heb nu wind tegen maar met die hulpmotor ben ik zonder problemen zo bij de waddenzee. De zon spiegelt op het water en volgens mij is deze kleur licht zo uniek voor Nederland. Wat een schoonheid. Helaas laat die pracht zich nooit zo mooi vastleggen op een foto, maar hier is het idee.

Ik kom letterlijk geen kip tegen onderweg. De dijk is verlaten en zelfs de schapen zijn verdwenen.

Ik kan niet over de dijk zien waar ik precies ben maar hoop dat bij de eerste mogelijkheid om de dijk weer over te steken mijn volgende doel ligt: het kleine vissersplaatsje Oudeschild. Ook al zo fotogeniek.

Manlief moet morgen al voor de vierde keer naar het eiland om daar in een verzorgingstehuis het complete bedrijfsrestaurant te installeren. Dit keer moet hij terug om wat losse klusjes te doen. Het is op vrijdag. Zijn collega gaat niet mee. Ik heb vrij. Wat doe ik? Ik ga natuurlijk mee! Op internet bekijk ik nog snel even wat toeristische texelsites en zie dat dit weekend het beroemde Texelblues plaats zal vinden. Goh, dan toch snel maar even naar wat goedkope overnachtingsmogelijkheden zoeken. Het is te laat om nu nog B&B adresjes te bellen dus krabbel ik wat telefoonnummers in mijn notitieboekje en stop dat in mijn tas. Voor de zekerheid ook maar een toilettas en wat schone kleren in een tasje mee, je weet maar nooit waar we nog terecht komen.

De wekker is erg vroeg, het is nog donker en om 7.45 zitten we hoog en droog in de bus op weg naar Den Helder. Broodjes, koffie, melk, de radio en elkaar. Gaat weer goed. De zon laat zich al gauw van zijn beste kant zien en we zijn vlot in Den Helder waar we de boot van half 10 nemen. Daar bel ik wat mensen met een B&B maar alles is al vol, dit weekend is het begin van de herfstvakantie én het is TexelBluesweekend, de dame aan de andere kant van de lijn geeft me niet veel hoop op het vinden van een betaalbare slaapplaats op deze uitermate korte termijn.

De overtocht is eigenlijk veel te kort, ik geniet altijd zo als ik over de reling hang en uitkijk over het Wad, in de verte ligt de eindbestemming en achter me staat mijn lief, ik zou het helemaal niet erg vinden als het drie uur zou duren voor we weer aan wal zouden kunnen.

In Den Burg neem ik even een kijkje in de keuken en daarna nemen we afscheid, hij gaat aan het werk en ik loop het centrum van het dorp in. Daar dwaal ik wat door de gezellige straatjes en koop hier en daar wat ansichtkaarten voor PostCrossing. De laatste keer dat ik hier was, twee jaar geleden, was het woensdag en om vage redenen zijn dan alle winkeltjes gesloten. Nu niet, maar ondanks de herfstvakantie hangt het eind van het seizoen wel in de lucht. Ik slenter nog wat door en herken hier en daar plekken waar ik al eerder geweest ben. Het Chinese restaurant bijvoorbeeld, waar we twee jaar geleden eten hebben afgehaald tijdens onze vakantie. Dan piept mijn mobiel, een sms-je:  We hebben een B&B! 50 euri totaal.... ik kan zo even langsrijden om te bevestigen. XXX

Een grote glimlach plooit zich om mijn lippen, die vent van mij heeft bij de dames van de verzorging even een visje uitgegooid en jawel: beet! Geweldig! Hoewel er aan mijn humeur niet veel mankeerde ben ik toch meteen een heel stuk blijer en heb direct het vakantiegevoel te pakken. Heerlijk, het zonnetje is er nog steeds bij en deze dag kan niet meer kapot. Langzaam loop ik terug richting het verzorgingshuis en tijdens de lunch gaan we samen even naar de B&B om de sleutel te halen en onze spulletjes te brengen. Het blijkt op 4 minuten loopafstand van het centrum te zijn, daar waar vanavond uit iedere kroeg blues zal schallen. Perfecter kan het haast niet. Tevreden lopen we weer terug naar de bus, manlief brengt me naar De Koog waar ik aan de Badweg een elektrische fiets huur om zonder al teveel energieverspilling het eiland over te crossen. Natuurlijk moet ik eerst even de zee zien

en daarna fiets ik zonder moeite van De Koog naar Den Hoorn, door de bossen en duinen.

Daar neem ik een korte pauze om even iets te drinken en van het uitzicht te genieten.

Soon to be continued....

Dominee Gremdaat, dames en heren, kent u die uitdrukking? Dominee Gremdaat.

Hij is alles wat ik niet ben. Hij zegt alles op een manier zoals ik dat ook zou willen maar niet kan. Dominee Gremdaat.

Mijn held.

Na de noodgreep van een Eythyrox dosis van 187,5 µ heb ik dinsdag weer mijn bloed laten prikken en de uitslag is bekend.

De vorige keer was het TSH 2,8 en de T4 18,7. Nu is het TSH 1,09 en T4 21,5. Dat is goed nieuws. Ik ga nog maar een poosje door op deze dosis want er zijn dagen waarop ik me echt niet eens echt slecht voel. Hopelijk is dat een stijgende lijn. Het zou heerlijk zijn om me weer eens gewoon een dag of wat fit te voelen. Dat is al erg lang geleden.

Dan begin ik nu met mijn allerlaatste postronde (hoezee!) en ook vast met genieten van het feit dat ik morgen met manlief meega, hij moet een dagje naar Texel. Wat ik er ga doen weet ik nog niet precies Het schijnt nogal bewolkt te worden met een harde wind. Lekker strandweer!  En daarna warme chocomelk en een rondje shoppen. Zoiets. Het kan me niet schelen. Alleen al weer even de wind door mijn haar, de overtocht op de boot en de geur van de Wadden opsnuiven is genoeg.

Camera op grond plaatsen. Jezelf verwijderen. Afwachten. Watskebeurt..... Kijk zelf maar...

Nummer 53 alweer. Een kaartje uit Kansas City, Missouri. Dit laat downtown Kansas City zien, wat mij betreft nou niet direct de mooiste plek op aarde. Maar wel leuk om te zien.

Achter me in de rij voor de kassa staan twee pubermeisjes.

- Oh, wil jij dit even voor me voorschieten? Ik heb alleen maar een briefje van 20 euro.

- Is goed.

- Ik moet geen kleingeld hebben.

- Waarom niet?

- Dan geef ik teveel geld uit.