Heel af en toe laat ik me verleiden en bestel ik iets via een postorderbedrijf. Meestal ben ik door de late levering en de enigszins tegenvallende aankopen dan wel weer genezen voor een paar jaar. Dit keer heb ik mezelf bezworen om het gewoon nooit van mijn levensdagen meer te doen, iets via een postorderbedrijf bestellen.. Al moet ik er dan wel bij zeggen dat het nogal verschil kan maken wélk postorderbedrijf. Een kleine, grátis tip van mij: bestel niet bij bonprix.nl.

Hoe hoopvol was ik dan ook toen ik na mijn internetbestelling al de vólgende dag, op donderdag 20 september jl. een bevestigend mailtje ontving. Duizend keer dank voor mijn bestelling. U kent het wel. Dit staat er ook:

Uw bestelling wordt aan huis bezorgd door Selektvracht. De leveringstermijn bedraagt 7 werkdagen voor beschikbare artikelen (vanaf ontvangst van uw bestelling bij bon prix).
Uw bestelling wordt zo snel mogelijk verstuurd (onder voorbehoud van goedkeuring door onze financiële afdeling).
 

Zeven dagen. Hm, eens even terugrekenen. Dat is toch al ruimschoots voorbij. Dus laat ik maar eens bellen, wie weet word ik er wat wijzer van.... De dame aan de telefoon is erg vriendelijk, ze heeft mijn bestelling zo gevonden maar oh, inderdaad, die is op 27 september wel verstuurd naar SelektVracht maar daar nooit aangekomen. Oh jee, wat nu? Dat klinkt niet best. De dame verteld geruststellend dat het wel vaker gebeurd dat het ietsje langer duurt, dat het best wel heel druk kan zijn bij SelektVracht en dat alles wel goed zal komen. Misschien is het bij de buren afgeleverd? vraagt ze hoopvol. Dat zou ik dan wel geweten hebben, antwoord ik, ik neem tenminste aan dat ik een briefje in de bus krijg als mijn pakket in de handen van de buren is gevallen? Jazeker, dan had ik een briefje gehad, goed, ok, dat is dus niet zo. Als ik binnen twee weken (!) nog niets ontvangen heb moet ik nog maar eens terugbellen want dan kunnen ze het pakketje als vermist opgeven. (.......!) Iets anders kan ik niet doen? Nee, nou ja u zou SelektVracht kunnen bellen maar ik kan niets beloven. Dat is klare taal. SelektVracht bellen.

Met SelektVracht wat kan ik voor u doen? Ik doe mijn verhaal en de dame tikt mijn gegevens in de computer. Ze ziet het meteen. Er is op 27 september een voormelding geweest maar het pakket is nooit aangekomen. Jeetje. Wat nu. Ik kan verder niets voor u doen mevrouw, ik raad u aan contact op te nemen met de afzender. Ah, u stuurt mij nu van de muur terug naar het kastje, vraag ik lachend. Ja inderdaad mevrouw, sorry, meer kan ik niet voor u doen.

Het duurt weer even voor ik iemand bij bonprix.nl aan de lijn heb, deze dame klinkt wat straffer. Ik doe mijn verhaal en ze kijkt weer met me mee in de computer. Het pakket is verzonden maar waar het gebleven is weet niemand, verteld ze. Deze vertraging kan diverse oorzaken hebben. Ze begint eventuele oorzaken op te noemen. Het kan van de wagen afgevallen zijn en nog door niemand opgepakt. Het kan ergens liggen zonder dat iemand het weet. Het kan naar de verkeerde kant van het land gestuurd zijn. Ze zegt nog net niet 'God mag weten wat er met uw pakketje aan de hand is'. Wel maakt ze me, als ik goed tussen de regels door luister, en dat dóe ik, duidelijk dat ik eigenlijk gewoon niet zo ontzettend moet zeiken. Ik vraag haar, even voor de goede orde, dat ik toch met een postorderbedrijf te maken heb? Jazeker, zegt ze. 'Die levertijd van 7 dagen dan....?' probeer ik nog schuchter in te brengen. Dat is een strééftijd mevrouw. Op een toon die me als een schooljuf toesnauwt; dat begrijp je toch zelf ook wel?!  Ik vervolg; 'maar u vindt het zelf niet vreemd dat u als postorderbedrijf niet weet wat er met de postpakketjes gebeurd? Nee, zegt ze gedecideerd, dat is in het geheel niet vreemd. Dat ik er over bel, dát is pas vreemd. Gelukkig zegt ze dit niet, dan had ik echt andere stappen overwogen.

Het regent nu echt en ik loop wat sneller dan de bedoeling is als je door een winkelstraat loopt. Het is koud en ik besluit om maar gewoon door te lopen en dan zie ik wel wat ik tegenkom. De toko, waar ik van plan was om roti te halen voor thuis, is nog gesloten. Ik kom vast nog wel andere adresjes tegen waar ik roti mee kan nemen.

Linksaf de Kinkerstraat in. Het is hier een stuk drukker en ik zie ook meteen weer de overbekende filialen van landelijke winkelketens. Ik krijg er zo langzamerhand echt een bloedhekel aan. Nog even en iedere straat in ieder dorp en in elke stad ziet er hetzelfde uit. Iedereen loopt dan noodgedwongen met een GPS omdat de natuurlijke herkenningspunten uit het straatbeeld verbannen zijn. Bah, ik haat het.

Gelukkig sta ik opeens op de Ten Katemarkt. Ook hier veel van hetzelfde maar er is gelukkig ruimte voor verrassingen. Zo staat er een kraam met partijgoederen in kistjes. Ik zie flesjes olijfolie voor een euro en potjes jam en mosterd voor 50 cent per potje. Bij inspectie van het etiket blijkt het om dure Australische olijfolie ('smoked garlic' en 'wild thai twist') te gaan en mosterd met Tasmaanse Mountain pepperberries erin. Dit is wat ik bedoel. Voor een habbekrats leuke spulletjes op de kop tikken, dat is wat ik zoek als ik ga shoppen in een stad.

Ik loop nog een stukje verder door de Kinkerstraat en tik een zwarte Pashminasjaal voor 3 euro op de kop. Sinds kort ben ik gek op deze sjaals. Ik heb nu een roze, een groene, een rode, een zwarte en een geblokte (nep Burberry) in blauw/zwart. Ze zijn lekker warm en staan altijd leuk op een shirtje. Weer buiten merk ik dat het alsmaar harder is gaan regenen en ik ben een beetje moe geworden. Het is nog steeds vrij vroeg in de middag maar echt veel energie heb ik niet meer. Ergens zitten en uitrusten is een goed idee maar ik zie niet echt een geschikte plek waar ik in mijn eentje even naar binnen wil om iets te drinken en gewoon even te zitten. Dus loop ik door.

Terug via de Overtoom in de stromende regen, langs brasserie Suisse, dat ik ken van 'Mijn tent is top'  met Herman den Blijker. Ze kwamen op televisie over als zeer onsympathieke mensen, die blaaskaakjes van Suisse, dus dit tentje sla ik over. Ik loop langs het Marriot en duik daar een zijstraatje in om even met mijn lief te bellen en de stand van zaken te horen. Geen gehoor. Hmm, dan loop ik verder. Nu kom ik weer langs de P.C. Hooftstraat en besluit er bij gebrek aan een beter plan dan toch maar even doorheen te wandelen. Mijn mobieltje gaat. Manlief was druk bezig op een plek waar geen bereik was en meldt nu dat hij nog wel even bezig is. Ik zal me dus nog een paar uurtjes moeten zien te vermaken.

Ik loop met paraplu en tas naar de hoek van de Stadhouderskade en de Ferdinand Bolstraat. Tegen een lantaarnpaal liggen bossen verlepte en verregende bloemen opgestapeld. Daartussen liggen doorweekte briefjes, een foto met daarop een jonge vrouw die er erg blij uit ziet. Hier heeft zonder twijfel een drama plaatsgevonden dat kennelijk niet groot genoeg was om de landelijke media te halen. Ik zet het bewust van me af en loop door. De Ferdinand Bolstraat in. Grappig. Ongeveer halverwege de straat kom ik erachter dat ik afgelopen maandag tot hier gekomen was voor ik uit vermoeidheid de tram terug naar het CS nam. Amsterdam in stukjes.

Het begint nu iets harder te regenen en ik besluit met tegenzin mijn paraplu te gebruiken. Via de Gerard Doustraat en een paar andere straatjes loop ik richting Van Baerlestraat. Dan sla ik linksaf en loop een stuk tot aan een gracht. Ik heb een plattegrondje bij me maar dit stukje staat er nét niet op. Mijn oriëntatievermogen is geheel volgens mijn geslacht afgesteld, ik ben dus de weg kwijt. Maar even een stukje terug en opnieuw beginnen. In plaats van linksaf ga ik nu rechtsaf en sta ineens bij het Museumplein. Ooit (rond 1996) stond hier de maagdelijk witte sprookjestent van Cirque de Soleil. Mijn eerste ervaring met dit wonderlijke circus dat in staat was om mij twee uur lang weg te voeren naar een aangename wereld. Zo aangenaam dat ik na het einde van de voorstelling een uur nodig had om weer een beetje bij mijn positieven te komen.

Het Museumplein. Ik herken het nu allemaal weer. Hier in de buurt liet ik ooit mijn trouwjurkje (net boven de knie) maken door ene Jaap Rijnbende. Laatst zag ik hem staan als zo´n suffe nichterige modecommentator in een roddelblaadje.... He´s come a long way.... Mijn plattegrondje doet zijn werk. Ik loop langs de P.C. Hooftstraat maar sla die over. Het is nog vroeg, het regent en ik heb helemaal geen zin om nu al tegen al die opgepoederde koppen aan te kijken. Dus loop ik door en passeer het Vondelpark. Nog een stukje verder. Daar zie ik het onmiskenbare symbool van de Vrijmetselarij op een gevel. Dat moet een tempel zijn. Zo loop ik door straten van Amsterdam met een mengeling aan herinneringen en associaties. Ondertussen blijft het lekker doorregenen, de onderkant van mijn broekspijpen zien er opeens heel anders uit.

De 1e Constantijn Huygensstraat, ik nader mijn doel. Hier zit de British General Store. Op de website ziet alles er veel groter uit. Dit is echt een miniwinkeltje. Erg leuk, alle essentials zijn aanwezig. Uiteraard inclusief een bijzonder aardige Engelse eigenaresse die, zoals te verwachten, wel Nederlands kán spreken maar het niet doet. Geeft niet. Kan ik mijn Engels ook weer even van stal halen. Ik koop er wat zakjes Salt & Vinegar crisps en een pot echte English Mustard. (Nee, geen Colemans, die kan ik hier in de supermarkt ook kopen en dan is het niet leuk meer.) Ze kletst letterlijk de oren van mijn hoofd. Over de klanten die hier soms komen omdat ze zo'n heimwee hebben, or because they're depressed. They sit here for an hour or so. On that stool. Op die kruk waar nu de huiskat zit. Een grote schildpad-kat die geniet van iedere aai die ze krijgt. Ik moet naar de wc en besluit om het haar gewoon te vragen. Even naar de wc, tuurlijk, geen enkel probleem, ze gaat me voor en ik wurm me tussen volgepakte kasten door achter haar aan. Dozen en rekken met kaarten, allemaal voorzien van teksten zoals je die alleen in het Engels op kaarten ziet. Het souterrain staat vol met voorraad, de treden van de trap ook en de wc heeft een enorme opstap met een paar opgeplakte nep-spinnen aan de muur, een toiletrolhouder die scheten laat en uiteraard roze toiletpapier bevat. Ik voel me gek genoeg helemaal thuis en krijg een enorme glimlach niet meer van mijn mond.

Op één of andere vreemde manier geeft het me het gevoel van vakantie; op een zaterdagochtend vroeg opstaan, snel je kop thee of koffie drinken, niet te lang douchen, brood smeren om mee te nemen, melk in een meeneembeker en checken of je alles hebt wat je nodig zou kunnen hebben voor onderweg en de dag die voor je ligt. Het regent, erg koud is het niet. Een jas of mijn sweater-vest, vraag ik nog ietwat slaperig aan mijn lief. Een jas, toch net iets beter voor  de regen. Oh ja, da's waar.

We stappen in, rijden en bij Steenwijk stoppen we alweer. Even tanken bij de baas. Zeventig liter? Ik probeer het vaker, mezelf in zijn werksituatie in te leven. Dit is de wereld van mijn lief. Een gemiddelde zestig uur per week die ik niet met hem doorbreng. Door-de-weekse-dagen waarin hij zonder morren voor dag en dauw opstaat, op pad gaat, zijn kilometers onder de wielen door rijdt, zijn opdrachten afwerkt, alle stoorzenders voor zoete koek slikt en alle miscommunicatie voor kennisgeving aanneemt. Zijn boterhammen onderweg opeet (wat moet je anders, zegt hij lachend). 's Ochtends meestal niet weet op welk tijdstip hij 's avonds weer thuis zal zijn en welke klussen er dan weer op zijn pad liggen.

Bij niemand heb ik me ooit zo veilig gevoeld als bij mijn lief in een voertuig met 4 wielen. We rijden en de regen neemt toe. Het mannetje van de radio zegt dat het in het westen weldra zal opklaren en dat er zelfs nog een zonnetje aan te pas zal komen. Dát is nog eens fijn nieuws!

Het is zaterdagochtend,  nog géén 10.00 uur en toch scheelt het niet veel of we rijden stapvoets in een file. Zoveel mensen, zoveel auto's. Ik zit hoog en droog, kijk om me heen en vraag me af wie ze zijn, al die mensen die van A naar B gaan.

Dan staan we midden in Amsterdam op de Stadhouderskade. Hij gaat aan het werk en ik loop richting Museumplein met mijn paraplu in de aanslag.

Sprekend......!

Hier de straat uit begint de skeelerbaan. Ieder jaar in het najaar gooien de optimisten de baan vol met een laag water in de hoop daar zo snel mogelijk op te kunnen schaatsen. Het zijn en blijven Friezen hier. Maar achter die baan liggen weilanden, moerasachtig land en sloten. Het paradijs voor katten. Het zit er vol met allerlei beestjes en volgens mij zit er ook een muizensnackbar. Zus kwam bijna iedere avond tegen schemertijd luid mauwend een muis binnen brengen. Meestal waren ze al dood, af en toe heb ik er ook eentje uit haar wrede kaakjes weten te bevrijden.

Sinds Jamie bij ons woont heb ik geen muis meer gezien. Zus is pissed off natuurlijk, omdat ze niet meer alle aandacht van het baasje krijgt. Maar stiekem begint ze nu toch wel toe te geven dat die kleine rode wel grappig is. Als 'ie maar lekker rustig slaapt.....

Gisteren zag ik haar weer door de voortuin benen, met iets bungelend in haar bekkie. Ah, een goed teken! Nog geen halve minuut later was ze binnen en legde ze het muisje pontificaal in de huiskamer alsof ze zeggen wilde: "Kijk Jamie, dit is de bedoeling van het verhaal. Ruik er maar even aan, dan kun je er vast aan wennen. Ik leer het je zodra je groot genoeg bent om met me mee te gaan op jacht."

Het was niet tegen dovemansoren want Jamie had zijn kleine bekkie al om de muis geklemd. Jammer jongen, deze is voor de kliko. Blijf jij nog maar even oefenen op de rug van Zus.....

Aanstaande zaterdag moet manlief weer aan het werk in Amsterdam. Dit keer hoeft hij niet voor het ochtendgloren weg en daarom heb ik besloten om weer mee te gaan. Hij moet voor onderhoud naar het hoofdkantoor van Heineken op de Stadhouderskade. Ik ga van daaruit een wandeling maken naar de Kinkerbuurt of, zoals dat officieel heet: Oud-West. Megamulticultureel en daar ben ik nou juist zo gek op. Al die verschillende culturen met hun verschillende produkten, ik vond het een van de leukste dingen toen ik nog in Den Haag woonde. Ik heb er best veel geleerd over de (eet-)gewoonten in andere culturen. Wat dat betreft kun je nooit genoeg weten!

Heb je nog een leuke tip, weet je een winkeltje dat ik absoluut niet mag missen of zeg je, joh, dat Oud-West is níets vergeleken bij .......... (Vul maar in) dan hoop ik op je reactie!

Afgelopen maandag moest manlief voor zijn werk naar Amsterdam. Ik had nog wat spulletjes van Ikea nodig en een nieuwe voorraad bamisoepjes. Om de files voor te zijn vertrekt man voor dag en dauw en ben ik wat later met de trein naar Amsterdam gereden. Eerst Kwebbel naar school en dan heb ik weer een week de tijd aan mezelf.

Het blijft leuk, om Amsterdam met de trein binnen te rijden. De haven met het indrukwekkende Nemo, de sfeer als je uit de trein stapt. Ik ben nu eens aan de achterkant van het station naar buiten gegaan om daar een kijkje te nemen. Ietwat druilerig maar toch, als er water is dan vind ik het al snel mooi. De neef van manlief heeft samen met zijn aanstaande vrouw in die buurt een huis gekocht. Heel veel water, als zeilliefhebber inderdaad een mooie plek om te gaan wonen.

Terug door het CS en over het Damrak naarde Bijenkorf. Ook daar was ik al een hele poos niet meer geweest. Toch is het jammer dat de Bijenkorf besloten heeft om door het hele land filialen te hebben, de exclusiviteit die de Bijenkorf vroeger had (slechts twee grote zaken, één in Amsterdam en de andere in Den Haag) is daarmee volledig weg.  Het is nu eigenlijk een veredelde Hema.

Via FoodPlaza (waar ik nog nooit geweest was, ik vond dat het tijd werd) ben ik door de regen via een stukje Kalverstraat naar het Begijnhofje gewandeld.

In de regen is er niks aan, zo door de stad sjokken. Een stukje verderop zag ik een bordje met 'Albert Cuyp' en omdat ik nog zeeën van tijd had besloot ik dat als volgend doel te stellen. De regen hield niet op en het was er dan ook niet echt druk. Op maandag blijkt ook niet iedere markthandelaar zijn kraam te openen dus het totaalplaatje was een beetje krakkemikkig. Ik had het inmiddels ook koud en ben een Mc ingedoken voor een (plas-)pauze, een broodje kroket en een flesje melk. Daarna nog een stukje terug over de markt, langs het standbeeld van André Hazes (nooit geweten dat het hier stond)de tram terug gepakt naar het Damrak en van daaruit over de Wallen naar de Zeedijk gelopen.  

In twee Chinese supermarkten heb ik onze voorraad bamisoepjes aangevuld en ook maar een flesje sesamolie gekocht. Lekker door een soepje of om in te wokken. Ik was inmiddels letterlijk bekaf en ben op een terrasje gaan zitten waar ik al snel gezelschap kreeg van een grote Cyperse kater. Erg gezellig.

Manlief heeft me opgepikt en samen zijn we naar Ikea gereden, waar we voor ongeveer 50 euro méér kochten dan waar we voor gekomen waren. Vreemd is dat toch. Geen Ikea-voer, besloten we. Terug naar de Zeedijk naar het Dim Sum court waar we vorig jaar al eens geweest waren. Er is in de tussentijd een kleine verbouwing geweest en de gerechten smaakten een beetje anders dan de vorige keer. Niet erg bijzonder. ik vrees dan ook dat het de laatste keer is geweest. Maar gelukkig zijn er genoeg alternatieven in deze stad om lekker te eten.

Weer wat nieuwe kaartjes. Een leuke uit Berlijn, daar ben ik een paar jaar geleden geweest. Vreemde stad, ik weet nog steeds niet wat ik er nou van moet vinden.

Deze komt uit Amerika, een kralentasje, in 1880 gemaakt volgens de American Indian method, staat er achterop te lezen. Het ziet er helemaal niet Indiaans uit, vind ik.

Dan een winters landschap uit Finland. Het had een kerstkaart kunnen zijn. Krijg het er koud van

Tenslotte nóg een winters plaatje, dit keer uit Duitsland. Het is toch echt nog maar net herfst.....

Weergaloos leuk en kort (40 seconden) kitty-cat filmpje. :-)

Kitty Say Whát??!

Mijn auto zet ik op het parkeerterrein en terwijl ik naar de ingang van de supermarkt loop haal ik het muntje voor een winkelwagentje uit mijn portemonnee. Dan zie ik hem staan. Het is druk en bij iedereen die langsloopt komt hij iets dichterbij met zijn stapel daklozenkranten. Hij zegt er iets bij maar dat is onverstaanbaar. Intussen maakt hij gebaren naar het stapeltje kranten alsof hij zeggen wil; wie helpt me er vanaf.

Ik pak een karretje en dan ben ik aan de beurt, ik moet langs hem heen want anders kom ik de winkel niet in. Ik heb niets tegen mensen die een daklozenkrant proberen te verkopen, begrijp me niet verkeerd. Het is een goed initiatief, vind ik. In mijn Haagse jaren kocht ik weleens zo'n krantje maar meestal gaf ik gewoon het muntje van het winkelwagentje. De verkopers vroegen nooit ergens om, ze waren altijd uiterst bescheiden en beleefd en het woord bedelen zou ik dan ook niet associëren met een daklozenkrantenverkoper.  Nooit was zo'n verkoper opdringerig, nooit bleef hij dooremmeren, trok hij een smekend gezicht of had hij gouden tanden in zijn mond.

Ik keek hem verontschuldigend aan en zei daarbij dat ik geen kleingeld had. Geen woord van gelogen, al het geld dat in mijn portemonnee zat was een muntje voor het winkelwagentje. Wij zijn niet welgesteld maar wel praktisch ingesteld. Een ongemakkelijk gevoel is dat, als je de noodzaak voelt om je te verontschuldigen voor iets waar je in eerste instantie niet eens om gevraagd hebt.

Alle boodschappen klaar, naar buiten en daar stond hij uiteraard nog steeds. Met dezelfde opdringerige houding, de smekende blik en, het leek, nóg meer gouden tanden in zijn mond. Het was duidelijk dat deze man geen kaas gegeten had van de Nederlandse taal en dan met name de woordjes 'nee bedankt' moeten hem als vreemde geluiden in de oren geklonken hebben.  Wederom probeer ik hem uit te leggen dat het enige kleingeld dat ik bij me heb in het slotje van het winkelwagentje zat. 'Sorry', hoor ik mezelf zeggen. Ik loop door, zet het wagentje weg en loop naar mijn auto. Plotseling word ik witheet van woede. Het is toch verdomme te gek voor woorden dat ik me ga lopen verontschuldigen tegen iemand die mij iets verkopen wil en van geen wijken weet??

Of mijn intuitie klopte zal ik niet weten. Wel heb ik de politie gebeld om te vragen of ze even willen gaan kijken of het allemaal wel klopt, wat die meneer daar aan het doen was. En zelfs dáár voel ik me schuldig over....

Sinds ik in Friesland woon ben ik aan het stuntelen met mijn loopbaan. Dat is ruim drie jaar. Na de deal met Randstad, waar ik mezelf van agoog omschoolde tot secretaresse, bleek het nog lang niet zo eenvoudig om zonder werkervaring maar wel met juiste instelling én papieren een passende baan te vinden. Dit is en blijft Friesland...

Uit nood kwam ik terecht bij de Thuiszorg om daar op invalbasis huishoudelijk (vakantie-)werk te doen. Je moet toch wát als je de 40 uur werk per week en de daarbij behorende financiële vrijheid bent kwijtgeraakt. Het werken via Thuiszorg betaalde redelijk, ik had het ook al eerder gedaan maar het viel me steeds zwaarder om het vol te houden. Mentaal kun je nog wel eens een knop omzetten als iemand je weer een stompzinnig verhaal op je mouw speldt, maar fysiek was ik letterlijk naar de klote. Bij thuiskomst ging ik eerst jankend op de bank zitten uitpuffen, me radeloos afvragend waar dat enorme gebrek aan energie aan te wijten was.

En plotseling werd alles duidelijk. Een kapotte schildklier was de diagnose en de puzzelstukjes vielen al rap in elkaar. Na een poos besloot ik om alle belastende factoren (tijdelijk) uit mijn leven te bannen zodat ik op eigen kracht en met pure energie weer op adem zou kunnen komen, letterlijk mijn balans zien te hervinden na deze ommekeer in mijn leven.

Vorig jaar ging het een stuk beter en viel mijn oog op een advertentie waarin ze om postbestellers vroegen. Ik heb er uitgebreid over geblogd. Daarna kwam het mini-baantje als kaasproever bij Frico erbij. Twee kleine baantjes dus, die me naast de minimale voldoening niet meer dan een euro of 80 per maand opleveren. (Geen slavenhandel, natuurlijk niet. Die werden namelijk helemáál niet betaald...)

En nu dan weer een stapje in een betere richting. Ik zeg de beide baantjes op om ze in te ruilen voor een baantje als telefonisch enqueteur bij TNS NIPO. Het betaalt niet best maar altijd nog beter dan beide huidige baantjes bij elkaar opgeteld. Ik mag per 1 november lekker vanuit huis mijn werk doen, naar de stromende regen kijken zonder me druk te maken dat de post de deur nog uit moet. Dus niet ophangen met een smoes dat je net aan het eten bent als ik je bel!

Vandaag viel er een kaartje op de mat dat me acuut terugbracht naar mijn jeugd. Hoewel mijn ouders nooit in Portugal geweest waren stonden er bij me thuis toch een stuk of drie van deze zwarte haantjes, afkomstig uit Portugal. Maar dat er nog een verhaal achter de haan van Barcelos zat, dat wist ik niet. Dit zijn dus de leuke dingen van het PostCrossen!

Als puber was ik al een liefhebber van de prachtige kattentekeningen van Francien van Westering. Ze heeft een weblog en eens in de zoveel tijd organiseert ze daar een fotowedstrijd met de kat in de hoofdrol. Dit keer is het Katten in dozen. Ik heb een prachtige foto van Donkey ingestuurd en raad eens? Hij zit bij de laatste 20! De kijker mag daar 3 foto's uit kiezen. En nu wil ik natuurlijk iedereen heel vriendelijk vragen om mijn geluk een klein handje te helpen en te stemmen op Donkey. Klik hier voor de wedstrijd en klik op de foto om hem te vergoten. Ze staat als een-na-laatste in het foto-overzicht. Namens Donkey en mij: bedankt!

Samen met Kwebbel stap ik de kapsalon binnen. Hoewel ik over een redelijke gaydar beschik had ik die bepaald niet nodig bij het zien van deze ultra hippe dandy. Strak in de modieuze merkkleding, een hypersjieke mobiel aan zijn oor en het dedain van een jonge adonis. Jong, misschien net een jaar of 18. Kort kastanjebruin haar, overduidelijk uit een potje, met onderaan in zijn nek een paar plukken knalrood.

"Mag niet van de bovenbaas" zegt hij. Quasi lauw vervolgt hij "Zonder ouwehoeren. Mag niet! Het kapsel was wel oké maar dat rood hè, mocht niet." En hij neemt plaats in de kappersstoel. De kapster en hij, ze kennen elkaar goed. Het lijkt wel of ze in codetaal spreken. (I must be getting old) Het gegiechel is niet van de lucht. Ze loopt naar een kast en vraagt hem "Welke kleur bruin wil je erin?"

"Maakt niet uit joh. Over twee dagen is het herfst. Ja toch? "

Zeer gerespecteerd medeblogster Noor blogt vandaag over oppervlakkigheid en de nieuwsgierigheid van de hoedjes op Prinsjesdag. Ik raak geïnspireerd!

Schoorvoetend moet ik toegeven dat ik erg veel herken in dit stukje. Terwijl ik mezelf niet als een oppervlakkig persoon zie, integendeel, ik ga geregeld prat op mijn vermeende ‘ruime diepgang’. *kuch* Net als Noor betrapte ik mezelf op die gedachte: de hoedjes. Of, zoals de kop van een van die ranzige rubriekjes in rioolblaadjes schreeuwt: ‘Wat dragen zij’. (Bij die zin hoor ik altijd Kees van Kooten als zo’n heerlijk oubollig tiepetje, (in een bruine pantalon van terlenka en een oranje overhemd met puntkragen onder een bruin-creme gestreepte spencer, stropdas met psychedelische motieven) die deze zin wat kwijlend-spugerig Haags uitspreekt, met een verwachtingsvolle zucht aan het eind… dit geheel terzijde)

Ik kan het echter wel herleiden. Oppervlakkig goedpraten, gladstrijken en rechtlullen wat eigenlijk zo krom is als een hoepel. Dat leer je wel als je je een poosje redelijk verdiept in politiek en de bestuurders die dit land bestieren.

Na ‘Nine-Eleven’ en tijdens/na Fortuyn vond ik het enorm belangrijk om te weten wat er speelde in de wereld. Mijn wereld notabene. Wie het spel speelde. Waar het spel over ging en wat de knikkers waard waren. Het ging immers steeds maar over ‘zij, de vijand'

en ‘wij, die het goeiige Nederland-zoals-het-vroeger-was dienen te redden’. Met name de dreiging van vijandigheid werd steeds benadrukt en angst werd zelden weersproken.

Met mijn neiging tot doemdenken wilde ik dat, wat mij altijd bevrijd van beklemmende angst; namelijk snappen waarom en hoe. Hét snappen.

De kroonprins in vol ornaat, alles goud wat er blinkt. Gracieus als altijd stapt Máxima uit het rijtuigje. Het volk houdt even de adem in. Een goudkleurige jurk met gouden pailletten en kraaltjes met daarop een suède jasje. Onze vorstin draagt een robe-manteaux (door Brecht van Hulten verduidelijkt: dat is een Franse benaming voor een jurk/mantel) in goud-brokaat met Middeleeuwse borduursels. Zou er diepgang in die keuze zitten?

Trompetgeschal. Je ziet precies hetzelfde in willekeurig welke Disney sprookjesfilm: de koningin die binnenschrijdt onder trompetgeschal.... Ons Hollands sprookje begint.

Ze leest de troonrede voor het vijfde jaar zonder een prins aan haar zijde. Terwijl ik meer op haar lichaamstaal let dan op de woorden die als een monotoon geheel haar lippen verlaten vraag ik me steeds af 'Wat zou ze er nou van vinden?'  Ieder jaar maar weer dat ge-emmer over hoe goed en hoe slecht, hoe beter en hoe anders, hoe zus en hoezo. Zou ze zichzelf bemoedigend toespreken; 'Trix, komop, nog even doorbijten. Nog een paar jaar en dan ben je van al dat geprietpraat af. Kun je scrabbelen met Amalia en je terugtrekken op je kasteeltje. Draeckenstijn. Ach, what's in a name....'  

Na het misselijkmakende Amerikaanse patriottisme, de blaaskakerij en krokodilletranen van én over dandy Fortuyn, de draaikonterij van Kontje Bos, het ijzige gedrocht Verdonk, de kwestie Hirsi Ali, de gristelijke overwinning van zwarte kousen en grijze stropdassen, het honderd-dagen-plan, de absolute radiostilte volgend op de grote zege van de SP en ik-kan-nog-wel-even-doorgaan afsluitend het vingertje van Pronk kan ik nog maar één conclusie trekken.

Mad as a hatter¹. Dat zijn ze zonder uitzondering allemaal daar in dat Haagse Pluche, plakkerig geworden van al die kontenlikkerij.

¹) Mad as a hatter is een Engelse uitdrukking die Geert Wilders onlangs gebruikt had kunnen hebben ten aanzien van minister Vogelaar.

Een hatter is een hoedenmaker. Vroeger gebruikten hoedenmakers kwik voor het maken van vilten hoeden. Als je teveel aan kwik blootstaat krijg je een kwikvergiftiging die qua symptomen lijkt op het syndroom van Korsakov. Zo gek als een deur dus.

Vandaag zomaar drie kaarten uit Duitsland. Zou mijn klaagzang over een overdosis Finse kaarten geholpen hebben...? Ik heb voor de rest een redelijk writersblock en dat laat ik maar even gebeuren. Misschien komt de inspiratie met de regen, wie weet..... Dan komt het namelijk gauw goed.

Wéér een kaart uit Finland.... Je mag een gegeven paard niet in de bek kijken, maar wat meer variatie in de landen van herkomst zou misschien toch een betere optie in het PostCrossing systeem zijn. Ik krijg wat van die Finse meertjes en bomen......

Deze tekst is wel grappig. Komt uit Nottingham, het land van Robin Hood.

Nog even en ik heb alle ansichtkaarten uit Finland die er in de handel zijn...

En dit is waarschijnlijk de meest ouderwetse Italiaanse kaart die er te koop was. Of misschien komt 'ie wel ergens achter uit een lade ofzo. Ik heb er geen idee van. Er zat ook geen postzegel op maar een enorme adressticker met codes erop geprint, én de prijs van het verzenden. Ietsie goedkoper dan hier hoor. In Italië betaal je 65 eurocent voor een postzegel en hier in Nederland moet je 72 eurocent betalen om een kaartje te sturen naar Italië. Ook in Duitsland betaal je 65 eurocent. Dus aan die goedkopere Italiaanse postbode zal het niet liggen. In Luxemburg kost het 70 eurocent, in Portugal 61 eurocent.  TNT is nu eenmaal reteduur.

Vandaag is Jamie alweer 2 maanden oud. Je ziet hem met de dag groeien en ontdeugender worden. Het woord kattekwaad komt natuurlijk wel ergens vandaag....  

Hij hoort al helemaal bij ons en ik ben nog behoorlijk verliefd op dit kleine aandoenlijke mormel.

Het derde jaar alweer, dat ik de collecte voor het Prinses Beatrix Fonds organiseer in dit dorp. Er zit nu eindelijk een stijgende lijn in het aantal collectanten dat bereid is gevonden om mee te werken. Het eerste jaar waren er negen mensen, vorig jaar zeven en dit jaar dertien. Inclusief mezelf, dat wel.

Ik heb nu ook iemand die met helpt met de organistatie. Gelukkig, want het is steeds moeilijker om mensen te vinden die zich een aantal uren per jaar belangeloos wil inzetten voor zijn of haar medemens. Een trieste conclusie.

Ik geef niet op hoor. Iedere euro is van belang. Dan maar als één der laatste Mohikanen. Kan mij 't ....

Ik heb het altijd gezegd ook....

'Vroeg opstaan niet gezond'
Uitgegeven: 6 september 2007 15:03 www.nu.nl

TOKIO - Generaties lang is gepredikt dat het goed zou zijn voor "den werkenden mensch" om vroeg op te staan. Maar uit wetenschappelijk onderzoek blijkt nu dat dat juist ongezond is.

Volgens onderzoek van verscheidene Japanse universiteiten kan vroeg opstaan het risico vergroten op hart- en vaatziekten, zoals hoge bloeddruk en beroertes.

De studie, waarvoor is gekeken naar meer dan 3000 Japanners, wordt deze week gepresenteerd op het Wereldcongres van de Wereldfederatie van Slaaponderzoek- en Slaapgeneeskundeverenigingen.

(c) ANP

Nummer 39 komt uit Bad Bentheim, Duitsland. Een mooi plaatsje net over de grens bij Oldenzaal. Bekend van onder meer de Bentheimer zandsteen en Kasteel Bentheim. 'Bad' is te danken aan zwavel in de grond. 

Jamie is bijzonder fotogeniek, erg sociaal, heel grappig en nog zo heerlijk om naar te kijken dat de flitser hier niet stil staat. De eerste is wel heel erg onscherp maar toch zo alleszeggend over Jamie: zo nieuwsgierig als een...... euh... ja, kat.

Binnenkort waarschijnlijk nog veel meer mooie plaatjes in dit theater.

Nee, ik ben niet zwanger.  Maar we hebben wel een baby in huis. Een heel lief aandoenlijk klein ondeugend rood babietje dat vooralsnog zal leren luisteren naar de naam Jamie....

Manlief is weer aan vaste wal en is weer thuis. Nou ja, thuis. Hij was rond half 7 thuis, na een pizza en een aflevering van House M.D. gingen de luikjes dicht en is hij naar bed gegaan. Vanochtend om 7.30 is hij alweer vertrokken dus om nou te zeggen dat hij thuis is, is een beetje overdreven. Maar goed. De klus op het booreiland is jammerlijk vertraagd. Iemand is 'vergeten' door te geven dat  het vloertje waarop de koel-vriescel moet komen, met een centimeter of 15 verhoogd was. Daardoor paste de rest (prefab onderdelen) ook niet meer. En de deuren die daar in moeten ook niet. Die moeten nu op maat gemaakt worden. Dat duurt minimaal 6 weken. Dus tegen die tijd zal manlief wederom vertrekken en dan zeker een week wegblijven. Zo lang duurt het om een gemiddelde koel- en vriescel te bouwen.

Intussen heb ik een dubbele postwijk gelopen gisteren. Mijn eigen postwijk begint als ik de deur uit stap, maar deze 'invalwijk' (hm, dubieus woord....)  is midden in het dorp. Bakken met postordergidsen zijn niet te versjouwen, zo zwaar en op de fiets bezorgen is geen optie meer sinds ik de superhandige trolly mag gebruiken. Dus Tat heeft trolly, bakken post en stapels postordergidsen achter in de Renault gestouwd,  die op een centrale plek gezet en is van daaruit gaan lopen. Twee-en-half uur aan één stuk. En toen was ik moe. Moe maar voldaan.

Vandaag de laatste loodjes van mijn eigen postwijk en daarna nog even wat creativiteit stoppen in mijn eigen verjaardagskalender. Als hij af is kom ik 'm hier showen. En oh ja: ik maak ze ook in opdracht hoor!

Gisteravond belde mijn schoonmoeder om te vragen hoe het met haar zoon op zee is. Ik kon daar nog geen antwoord op geven omdat ik het niet wist. We grapten nog dat hij natuurlijk nét zou bellen als wij aan de lijn zaten te kwekken. Na een half uur hebben we dan maar een eind aan het gesprek gemaakt en liep ik naar boven om mijn mail te checken (een vrij dwangmatige handeling die meerdere keren per dag plaats vindt) En wat zie ik? Een mailtje vanaf de Noordzee van mijn lief die al 3 keer gebeld had maar 3 keer de 'in gesprek' toon te horen had gekregen.......

Zijn avontuur begon al met het hachelijke incident met de kapotte helicopter. Er werd ter plekke een andere helicopter gehaald en zodoende moest manlief eerst via wat andere platforms alvorens op zijn eindbestemming te komen. Hij had een prachtig uitzicht en het schijnt dat de Noordzee helemaal vol ligt met booreilanden en platforms....

De klus waarvoor hij gekomen is kan niet beginnen want er mist een hele container onderdelen. Als dat verholpen is kan er nog niets beginnen want de ruimte waarin de koelcellen moeten komen zijn 30 cm. te laag. Kortom; er zijn weer hele pientere mensen aan het meten geweest met een volledige incapabiliteit tot communicatie. Iets dat ik wel vaker zie via de verhalen van mijn lief. Hoe, wat en waar nu verder is nog niet bekend. Hij belde me gelukkig een paar uur later nog wel en ik was blij zijn stem te horen. Ik vind het toch best spannend allemaal.

Thuis vermaak ik mij ook uitstekend, daar niet van. Ik draai 's avonds weer eens muziek nu die beeldbuis niet continu aanstaat en ik ben mijn creativiteit weer aan het wakker maken. Mijn receptenblog ben ik schandelijk aan het verwaarlozen.  Daarbij moet ik een héle hoop post bezorgen dus ik ben voorlopig nog niet klaar. Later meer.

Het eerste kaartje (#37) is een creatieve uitspatting van een jonge Italiaanse. Het tweede kaartje (#38 alweer) een zeer rustgevend plaatje uit Estland.

Nee hoor, manlief en ik zijn niet uit elkaar. Noch hebben we plannen tot zulks. Maar waar die LAT relatie dan op slaat? Wel, LAT staat voor Living Apart Together. En dat is precies wat er de komende weken in het verschiet ligt.

Dinsdag a.s. vertrekt hij voor zijn maiden trip in een helicopter naar een boorplatform op de Noordzee alwaar een complete keuken-unit geplaatst zal moeten worden. Hoe lang dat zal duren is nog niet bekend. Wanneer hij weer thuis komt is ook nog niet bekend. De verwachtingen variëren van drie tot zeven dagen. Hij checkt op dinsdagmiddag in voor de chopper, op het platform is geen gsm-bereik dus moet ik letterlijk maar afwachten wanneer ik de sleutel weer in het slot hoor. Raar idee hoor. Om überhaupt aan boord te mogen heb je een cursus van 3 dagen nodig. Uiteraard is die in de pocket maar het geeft tegelijkertijd aan dat het geen baantje zonder risico's is. Ons is benieuwd!

Dan is er die klus in Brussel die binnenkort van start gaat. Een prestigieus architectonisch hoogstandje in het land van frieten en burgerlijke ongehoorzaamheid. Daar is 'ie ook wel anderhalve week zoet mee. Praktijk leert dat het zal uitdraaien op minimaal twee weken. En Brussel is nou niet direct naast de deur. Vandaar. Living Apart Together.

Wat een prachtig weer was het gisteren! Manlief had een bijzonder goed idee. Sinds deze zomer is er in ons dorp een zwemvijver met een strandje, daar omheen veel gras met picknicktafels. Daar konden we wel eens naartoe. Tot nu toe had het weer nog geen aanleiding gegeven om verkoeling te zoeken maar nu was het dan zover. Met een fiets die wat weghad van een volgepakte ezel, een kinderfiets en een herenfiets met een parasol aan de stang gingen we op weg.

Het was er niet druk, tijdens het middenuur zit men hier in dit dorp nog het meest aan een warme maaltijd denk ik. Installeren aan de picknicktafel met een parasolletje boven je kop, een puzzelboekje voor je neus en hapjes en drankjes bij de hand; kind poedelend in het water, het leek potdorie wel vakantie!

Dat deed me meteen weer denken aan de lol die we hadden toen we tijdens de Zeeland vakantie voor het eerst Monopoly speelden. Kwebbel bleek het opeens vrijwel volledig te snappen, Manlief zat,  zoals gewoonlijk, heimelijk te genieten en ik was vergeten hoe leuk het eigenlijk was, met z'n drietjes om de tafel een spelletje doen. Hierop besloten we tegen het eind van de middag nog snel even langs de speelgoedwinkel te fietsen en een half uurtje laten zaten we, net als in onze vakantie, gezellig om het bord Monopoly. Manlief won zo erg, meer kón er gewoon niet gewonnen worden. Afgezien van de heerlijke herinnering natuurlijk.....

Sinds deze week zit Kwebbel in groep 5. Heel stoer natuurlijk, eindelijk hoor je bij de bovenbouw. Je telt mee. Je moet nu óók op vrijdagmiddag naar school. Het echte leven is begonnen...Straks komt er huiswerk en moet je een spreekbeurt gaan voorbereiden. Voor het eerst een meester in plaats van een juf.

Manlief brengt Kwebbel traditiegetrouw in de ochtend naar school en dan doe ik 'de rest van de dag'. Dit stamt nog uit de tijd dat ik 's ochtens uren nodig had om enigszins op gang te komen wegens kapotte schildklier. Momenteel sta ik nog steeds niet binnen een tel naast het bed, maar het gaat prima als je het vergelijkt met een jaar geleden.

Tijdens het opwachten bij school spreek ik enkele moeders waarvan de meeste nog bij school staan omdat ze het kleine broertje of zusje van Kwebbel's klasgenoten komen halen. Kwebbel's klasgenoten gaan vrijwel allemaal zelfstandig naar school en weer naar huis. Hm, dat geeft te denken. Loslaten enzo, je moet er toch een keer aan beginnen, etcetera.

Manlief reed de volgende ochtend achter haar aan. Zij op de fiets, hij met de bus van het werk. Keurig kijkend naar links en rechts en vooral 10 cm. groter wegens trots. Manlief zei: 'Het gaat prima hoor. Ze kijkt goed uit en ach, ze is er ook zo.'  En dat is ook zo. De school is pak 'm beet 700 meter verderop.

En zo ging dat deze week. Mevrouwtje komt zelf uit school en vertrekt ook zelf. De eerste keer ben ik nog met haar meegelopen tot aan de straat maar vanochtend ging ze dan echt helemaal zelf. Ik stond bij de tuinpoort met mijn mixed emotions....

Jaaaaaaaaaaa.....!!!!!! Hij is er!

Van mijn lieve schoonmama kreeg ik geld voor mijn verjaardag. Ik heb dat geld omgezet in een nieuwe Pandora armband en kon daarbij nog een stoppertje en een smal bedeltje kopen. Kopen via internet scheelt echt een heleboel euro's hoor!

 Blij blij blij!

En van lieve vrienden kreeg ik deze prachtige bedel met het Chinese teken voor Vriendschap.

Ik ben dus al weer een goed eindje op weg....

Ik ben nog helemaal niet in de dagelijkse blog routine. Ook loop ik vreselijk achter met het plaatsen van al die leuke PostCrosssing kaartjes, inmiddels zijn er al weer een heleboel door mijn brievenbus naar binnen geschoven. Lekker even plaatjes kijken, de rest komt vanzelf wel weer.

Anne Geddes

Finland I

Finland II

Prachtige kersenbloesems

Mooi plekje in Zwitserland

Finland III Lijkt een postzegel maar is een soort sticker die je als muismat gebruiken kunt. Doe ik inmiddels!

En tot slot Finland VI

Zo, op naar de 40! Iedereen bedankt voor alle lieve gelukwensen!

De huisarts belde vanochtend om even te overleggen over hoe-nu-verder. En waar ik al bang voor was; ik mag lekker gaan klooien met die kleine ***pilletjes. Ieniemieniepilletje van 25 mcg doormidden breken en dan eentje van 175 mcg erbij slikken. Geklooi op de milimeter dus. Volgens mij ben ik er nog steeds niet helemaal uit; dat acceptatieproces van het dagelijks pillen moeten slikken tot je dood... Ok ok, ik weet ook heus wel dat het lang niet zo erg is als al die dodelijk enge ziektes maar toch...

Daar ben ik dan weer. Het schijnt dat mensen me gemist hebben hier. Dat is natuurlijk een vleiend gegeven.

Alweer een weekje thuis na Zeeland. Het was heerlijk, de week vloog voorbij maar zo gaat het altijd als je het leuk hebt. Het weer was nog alleszins redelijk, als je de gemiddelden van deze zomer neemt. Op zondag zijn we er zelfs in geslaagd om flink te verbranden. In het gras bij de zwemvijver op een handdoek, met een parasol en een koelbox bij de hand. Kwebbel die zich iedere minuut vermaakt en steeds even wat komt vertellen of iets drinken of eten. Relaxen met een grote R. Kom er maar eens om.

Inmiddels is Kwebbel alweer een week in de Ardennen met moeders kant en hebben wij onze laatste week van de vakantie er bijna op zitten. We kunnen met een gerust hart concluderen dat wij nog steeds prima onder hetzelfde dak kunnen wonen bij 24 uur per dag samen zijn. Altijd fijn om te weten!

Iets minder goed nieuws gaf de uitslag van mijn bloed. Afgelopen dinsdag laten prikken, na een vermindering van 25 mcg op de Euthyrox. Bleek achteraf toch niet zo´n goed plan want de waarden zijn nu weer te hoog.

Bij het slikken van 200 mcg was de uitslag vorige keer TSH 0,79 en T4 24. 

Na de verlaging tot 175 mcg is de TSH nu 2,8 en de T4 18,7. Niet goed dus, veel te hoog, resp. te laag. Toch maar weer ophogen denk ik, de huisarts was er vanochtend niet maar zij belt mij aanstaande maandag voor overleg. Ik baal er wel een beetje van. Bij 200 mcg was ik zo nu en dan flink aan het hyperen en om nu te gaan klooien met halve pilletjes zie ik helemaal niet zo zitten. Maar eerst maar even afwachten wat de huisarts ervan vindt.

Morgen begin ik aan mijn veertigste levensjaar. Met het oog op het volbrengen van die mijlpaal zag ik tot mijn grote blijdschap dat die dag een magische datum heeft. Noteer 'm maar vast in uw agenda's:

18 - 08 - 08

 

Al een poosje verkoop ik spulletjes via Marktplaats.nl. Deze week was ik weer aan het rommelen in mijn 'marktplaats-kistje' om te zien wat er weer de handel in kan, toen ik twee oude gouden ringen tegen kwam. De ene is van mijn moeder geweest en de andere van mijn oma. Allebei kapot en in slechte staat. Liggen daar maar te liggen in een juwelenkistje. Ik ben al eerder bij de juwelier geweest om wat dingetjes in te ruilen voor Pandora beads en vandaag is het ook weer gelukt. Zo heb ik, symbolisch, toch nog een verjaardagscadeautje van mijn moeder en mijn oma:

Someone....

Somewhere 

SOMEONE SOMEWHERE IN SUMMERTIME

Stay, I'm burning slow
With me in the rain, walking in the soft rain
Calling out my name
See me burning slow
Brilliant days, wake up on brilliant days
Shadows of brilliant ways will change all the time
Memories, burning gold memories
Gold of day memories change me in these times

Somewhere there is some place, that one million eyes can't see
And somewhere there is someone, who can see what I can see

Someone, Somewhere In Summertime
Someone, Somewhere In Summertime
Someone, Somewhere In Summertime

Moments burn, slow burning golden nights
Once more see city lights, holding candles to the flame
Brilliant days, wake up on brilliant days
Shadows of brilliant ways will change me all the time

Somewhere there is some place, that one million eyes can't see
And somewhere there is someone, who can see what I can see

Someone, Somewhere In Summertime

.... de zomer. Kijk maar wat ik net van de KNMI-site geplukt heb:

Verwachting 6 tot 9 dagen vooruit zaterdag 04 augustus tot en met dinsdag 07 augustus 2007

Perioden met zon en iedere dag rond 40% kans op neerslag. Grote kans op bovennormale temperaturen.

Badly drawn boy - Pissing the wind

met Joan Collins, erg de moeite waard, gewoon ff helemaal bekijken dus.

Fat Boy Slim -Weapon of Choice

met Christopher Walken. Schijnt ooit een danscarrière gehad te hebben. It shows.

I want love - Elton John

met Robert Downing Jr. Prachtig gedaan. Met volle overtuiging. Geschoten in 1 shot....

Jamie T - Sheila

met Bob Hoskins. Ik zag Mr Cockney himself laatst bij Jonathan Ross en vind het geweldig dat hij zich 'leent'  voor dit soort projecten.

George Michael - Freedom 90

met diverse topmodellen. De ultieme protestactie van een gay die Sony een hak wilde zetten. Hoe doe je dat? Juist. Met klasse.

Kaart nummer 29 komt uit San Francisco alwaar het nu mooi weer is, terwijl het daar normaal geen mooi weer is. Letterlijk de omgekeerde wereld? Ik dacht altijd dat het mooi was in Frisco....

Thanks Ginny!

Kennelijk was ik niet de enige die niet stond te springen. Daarnet zat het bekende 'bedankt-en-veel-succes-verder' afwijsbriefje bij de post. Op naar de volgende.

Maar eerst VAKANTIE!. Manlief komt straks thuis en is dan 3 hele weken vrij.

Kwebbel komt er zondagavond bij en blijft dan twee weken. We vertrekken vandaag over een week naar Arnemuiden en het weerbericht is goed: in de loop van volgende week krijgen hogedrukgebieden meer invloed en neemt de neerslagkans drastisch af.

David Bowie verwoordt zoals wel vaker mijn diepere gevoelens over zaken die ons allen aangaan. (God is an Americain)

De meester zelf zeg over dit nummer:

It's not as truly hostile about Americans as say "Born in the USA": It's merely sardonic. I was traveling in Java when the first McDonald's went up: it was like, "for fuck's sake." The invasion by any homogenized culture is so depressing, the erection of another Disney World in, say, Umbria, Italy, more so. It strangles the indigenous culture and narrows expression of life.

Lyrics

Jonny's in America
no tax at the wheel
Ah-ah-ah-ah ah-ah ah-ah-ah
Nobody needs anyone
They don't even just pretend
Ah-ah-ah-ah ah-ah ah-ah-ah
Jonny's in America

I'm afraid of Americans
I'm afraid of the world
I'm afraid I can't help it
I'm afraid I can't
I'm afraid of Americans
I'm afraid of the world
I'm afraid I can't help it
I'm afraid I can't
I'm afraid of Americans

Jonny's in America
Nah-nah-nah-nah nah-nah nah-nah-nah
Jonny wants a brain
Jonny wants to suck on a Coke
Jonny wants a woman
Jonny wants to think of a joke
Nah-nah-nah-nah nah-nah nah-nah-nah
Jonny's in America
Nah-nah-nah-nah nah-nah nah-nah-nah

I'm afraid of Americans
I'm afraid of the world
I'm afraid I can't help it
I'm afraid I can't
I'm afraid of Americans
I'm afraid of the world
I'm afraid I can't help it
I'm afraid I can't
I'm afraid of Americans

Nah-nah-nah-nah nah-nah nah-nah-nah

Jonny's in America
Jonny looks up at the stars
Jonny combs his hair
And Jonny wants pussy and cars

Johnny's in America, Nah-nah-nah-nah nah-nah nah-nah-nah
Jonny's in America, Nah-nah-nah-nah nah-nah nah-nah-nah

I'm afraid of Americans
I'm afraid of the world
I'm afraid I can't help it
I'm afraid I can't
I'm afraid of Americans
I'm afraid of the world
I'm afraid I can't help it
I'm afraid I can't
I'm afraid of Americans

God is an American
God is an American

I'm afraid of Americans
I'm afraid of the world
I'm afraid I can't help it
I'm afraid I can't
I'm afraid of Americans
I'm afraid of the world
I'm afraid I can't help it
I'm afraid I can't

Yeah, I'm afraid of Americans
I'm afraid of the words
I'm afraid I can't help it
I'm afraid I can't
I'm afraid of Americans

God is an American
God is an American

God is an American, Nah-nah-nah-nah nah-nah nah-nah-nah
God is an American, Nah-nah-nah-nah nah-nah nah-nah-nah
God is an American, Nah-nah-nah-nah nah-nah nah-nah-nah
God is an American, Nah-nah-nah-nah nah-nah nah-nah-nah

Letterlijk door de zeikende regen begaf ik me naar de plek van het gesprek. Veel te vroeg, want openbaar vervoer brengt je nooit ergens op tijd. Een ik-mag-wel-zeggen-behoorlijk-grote-dame ontving me met een kop thee en kwam even later 'gezelig' bij me zitten met een bakkie. Bleek ze een van de cliënten te zijn die vakantie maar niets vond, want de hele dag in huis is ook niks aan dus kom ik hier maar een beetje helpen. Tuurlijk. Groot gelijk.

Het gesprek met mijn concurrent was nog bezig, zo vroeg was ik. Nu kon ik in ieder geval al vast wennen aan de doelgroep. Lichtelijk opgelaten ben ik voor de tweede keer naar het toilet gegaan. Dit keer iets langer. En ja hoor, toen ik terug kwam was er beweging in de zaak. Ik zag mijn concurrente afscheid nemen en zag er meteen 'minimale leeftijd 25 jaar' uit de vacature bij. Als zij 25 was kon ik zeker ook nog wel voor een 32-jarige doorgaan.

Ontvangst met maar liefst 4 mensen. Twee mensen uit de cliëntenraad, een ondersteuner en de adjunct-directeur. Eerst wat algemene vragen en informatie. Daarna begon de ondersteuner, de persoon die er een nieuwe collega bijkrijgt, volledig volgens de verwachting met de worst-case scenario's en vaktermen. Wat doe je als je bij een cliënt bent en je word gebeld door een zeer boze andere cliënt, die je ook 'onder je hoede hebt' en die begint je de huid vol te schelden en te dreigen. Je moet daar onmiddelijk naartoe want anders zullen er vreselijke dingen gebeuren.

En daar zat ik met mijn mond vol tanden. Of ik wel eerder met LVB jongeren gewerkt had. Pardon? Ik zat voor de tweede keer met de mond vol tanden. Heb maar gewoon gezegd dat ik niet wist waar de afkorting voor stond. Licht Verstandelijke Beperking. Aha. Mompelend zei ik nog 'Heet dat tegenwoordig zó...'

In de vacature staat een heel uitgebreide omschrijving van de doelgroep. Ik denk dat ik die toch niet heel erg goed gelezen heb. Nog maar eens doen dan.

"Doelstelling is om minderjarige jeugdigen en jongvolwassenen met een chronische beperking te ondersteunen in hun functioneren in het dagelijkse leven op sociaal terrein, school, werk en zelfstandigheid in het maatschappelijk leven. De ondersteuningsbehoefte van de client en zijn sociale netwerk staat daarbij centraal en de ondersteuning van ZOM - medewerkers is daarin volgend en versterkend. Veel jongeren worden in de samenleving gemarginaliseerd, omdat zij een moeilijk herkenbare chronische beperking hebben, die voortkomt uit verstandelijke, sociaal emotionele of persoonlijkheidsbeperkingen."

Hm. Niets over agressieve personen die de ondersteuner de huid zullen volschelden, seksueel getinte opmerkingen zullen plaatsen, dreigen met allerlei vreselijke represailles als je ze niet helpt de plee schoon te maken. Niets over mensen met een Licht Verstandelijke Beperking. Althans, niet met die woorden.

Kortom; ik sta niet te juichen. Mijn faalangst en onzekerheid springen ook direct op de situatie in, dus ik zeg vooralsnog en wederom: ik sta niet te springen.... Deze week hoor ik telefonisch of ik bij de twee aspirant-ondersteuners zit. U hoort van mij....

Als dit afschuwelijke herfstweer maar geen voorbode is van de sfeer binnen het sollicitatiegesprek dat ik over 3 uur heb.....

Om toch nog wat kleur aan te brengen zijn mijn lippen poppyred gestift...

Nummer 28 arriveerde vandaag vanuit Finland, alwaar het 'berrieseason' volop is losgebarsten. De afzendster van deze kaart schrijft dat ze met haar man de totale jaarvoorraad bosbessen gaat plukken en die in de vriezer zal bewaren. Ach, zo hoor je nog 's wat

Manlief is vanochtend voor dag en dauw vertrokken voor een klus van 4 dagen in de randstad. Met een hotelletje dit keer. Niet dat ik hem niet om me heen wil hebben (integendeel) maar voor hem is het relaxter dat hij niet 4 uur per dag hoeft te rijden en ik vind een paar daagjes zonder man, kind of andere zekerheden best even lekker. Mits het niet te lang duurt natuurlijk

All by myself: de interpretatie van Bridget Jones.

*een kleine opsteker voor alle zoekenden onder ons.... mijn nickname op een datingsite was Bridget, Bridget Jones was mijn held en ik wilde vooral mezelf zijn. Het heeft gewerkt!  

We zijn inmiddels wel aan het aftellen tot de vakantie. Nog 12 nachtjes.....

Het zwembad in de tuin is leeg. Geen lucht en geen water zit er nog in. Een pragmatisch optelsommetje leert dat we er eigenlijk niet meer echt gebruik van zullen kunnen maken. Deze week is het nog petweer. De week daarop heeft iedereen hier vakantie maar Kwebbel is hier pas op zondagavond. Ze gaat eerst met haar moeder's kant op zondag naar Slagharen. De maandag zal dan wel opgaan aan de gewone dingetjes. Op dinsdag gaat Kwebbel naar oma en daar komt ze op donderdag weer vandaan. Op vrijdag (dat is na die 12 nachtjes) gaan we voor een week naar Zeeland. We komen dan op vrijdag terug en dan gaat Kwebbel direct naar moeder's kant om daar in alle vroegte op zaterdag richting Belgische Ardennen te vertrekken.

Wanneer ze daar vandaan komt is het al weer tijd voor de eerste week in groep 5. En mocht het dan nog mooi weer zijn, dan gaan we gebruik maken van het nieuwe strand dat ons dorp sinds deze zomer rijk is.

Lekkere dansplaatjes van vroegâh....

Mike & The Mechanics - Over my shoulder

Mike & The Mechanics - Another cup of coffee

The Christians - Harvest for the world

Brainpower - Dansplaat

Madonna - Music

Basement Jaxx - Hot 'n cold

Moby - Go

Fat Boy Slim - Weapon of choice

Opeens viel het kwartje, daarnet.

Ik heb (gelukkig!) vrijwel nooit last van hoofdpijn. Als ik teveel gezopen heb wil dat nog wel eens resulteren in een houten kop maar de laatste tijd heb ik er steeds vaker last van, zomaar ineens en midden op de dag. Echt pijn kun je het niet noemen, het is eerder een zeurderige druk op een bepaald deel van mijn hoofd. En opeens dacht ik; volgens mij hangt het samen met de luchtdruk. Er komt een ongelovelijke bak onweer deze kant op en ik ga toch eens in de smiezen houden of mijn vermoeden klopt. En of de hoofdpijn verdwijnt als de buien voorbij zijn.

Heb je hier ook last van? Of wist je al van een eventuele samenhang? Laat je het me dan even weten?

UPDATE:

Kan zelf natuurlijk ook heel goed zoeken op Google en ik zit er helemaal niet ver naast met mijn analyse. Wel knap dat ik zo snel het verband tussen onweer en hoofdpijn zag. En het blijft vreemd dat ik dit pas heb sinds dit jaar. Toch....?

Maar liefst twee kaarten vanmiddag. Het blijft leuk! De berichten op de kaarten zijn zo verschillend en mede daardoor is het een leuke hobbie geworden.  Je krijgt toch een bepaald beeld van landen en de mensen die er wonen.

 Rathaus in Gotha, Duitsland

Typisch Fins (herfst-)landschap

Jantje lacht, Jantje huilt. Zo omschrijf ik mezelf weleens als het in vier woorden moet. De Duitsers hebben er ook een hele mooie uitdrukking voor. "Zwischen Himmel hoch jauchzend und zu Tode betrübt". De Engelsen spreken van "Four seasons in one day."

En nee, ik geloof niet dat ik manisch-depressief ben. Dan had ik hier waarschijnlijk niet gezeten. Maar ik denk wel dat het wat meer in balans zou kunnen geraken allemaal. Volgende maand ben ik 39. Zou ik in een pre-midlife crisis verkeren? Ik overdenk. Ik tob. Ik pieker. Zou ik niet beter zus. Of misschien toch zo. Maar wat als dit.. dan zou dat.... etc.

Kortom. Tobben in de marge. En da's niet goed. Dus nog maar even wat mooie en toepasselijke liedjes om mijn en uw gemoed wat te verlichten.  Wie weet welke briljante oplossingen daar dan weer uitkomen.

Four seasons in one day - Crowded House

David Bowie - Time (Bril-jan-te versie uit Glass Spider Tour 1987)

Tom Waits - I don't wanna grow up

The man for all seasons - Robbie Williams

Ik kijk uit naar het nieuwe programma vanavond op de buis: Korte lontjes.

Heb er zelf namelijk ook nogal eens last van, dat korte lontje. En dat vind ik met toenemende mate zorgwekkend. Je hoort milder te worden naarmate je ouder word en niet grumpier..... Vind ik...

From Russia with love....? In een grijs verleden heb ik ooit eens het idee gehad om Russisch te gaan studeren. Het was in de tijd van Glasnost en ik wilde een Universitaire studie maar wist niet welke. Het heeft niet zo mogen zijn. Jammer, dan had ik de afzender van deze kaart in haar moerstaal kunnen bedanken.

Weer drie nieuwe aanwinsten uit Europa. De eerste uit Frankfurt am Main. Ben er zelf nooit geweest maar het schijnt een ontzettend leuke stad te zijn om eens flink te gaan shoppen. Dus als het schip met geld binnenkomt moet ik maar eens aan een reisje Frankfurt am Main denken.

De tweede komt uit Zwitserland en het dorpje Aarau ziet er erg vriendelijk uit. Ik zou er zo een weekje naar toe gaan voor wat rust aan den kop. (Lijkt me momenteel heerlijk. Ik ben nog niet geheel verlost van de teleurstelling omtrent de wolf in schaapskleren en worstel letterlijk met mijn gevoelens. Waar moet ik die in hemelsnaam plaatsen.....)

De derde komt uit Bergen, Noorwegen. Het is een prachtige panorama kaart, groot formaat. Het is een foto van het nationaal park Jostedalsbreen. Nooit van gehoord natuurlijk. Toch trekt het mij niet, Scandinavië. Velen zullen me een stommeling vinden. Geef mij maar het zuidelijke, het mediterrane, met de zon, de zee, het temperament en de warmte....

Ze is al een poos te horen geweest op onze nationale radiozenders. Giel is gek op 'r. En ik eerlijk gezegd ook. Vreemde teksten, ze raken kant noch wal op het eerste oor. Bij nader inzien zijn de teksten vooral bijzonder poetisch to the point. Ik klink als een oudbakken muziekrecensent en dat ben ik absoluut niet. Ik heb gewoon af en toe oor voor een mooi liedje. En dat kan ze, deze Vlaamse Eva de Roovere. Mooie liedjes zingen.

Slaap lekker ding want jij is lastig. Nog meer jij is fantastig toch?

Met dit eerste liedje begon het; mijn interesse. Het heet  'Anoniem' (jij wordt liever niet met mij gezien) Het doet me denken aan het nummertje van Splitsing uit de jaren 80: Geef me wind en zeilen. (Helaas niet te vinden op Youtube) Dezelfde soort opbouw in de muziek. Het zal wel aan mij liggen... Of hoor jij t ook? 

 Het tweede nummer heet 'De jager' en staat op Eva de Roovere's gelijknamige debuut-cd. Persoonlijk vind ik dat nog niet zo'n sterk nummer. Het zal de woordspeling wel zijn; De Roovere is eigenlijk gewoon De Jager. Of is dat te ver gezocht...? Anyway: enjoy!

Grote opruiming vandaag, de zolder is opgeruimd en alles is weer eens door onze handen gegaan. Veel kan er weg en veel is er weer netjes opgeruimd en bij elkaar gezet. Een hoop boeken kunnen het Bookcrossing circuit in en een heleboel hardware voor de PC kan regelrecht de kliko in. Nog wat spullen voor op Marktplaats en we zijn weer moe en voldaan. Gezellig, zo'n dagje keutelen met z'n tweetjes. Waren we dringend aan toe...!

Tussen al die rommel vond ik nog wat knipseltjes die mijn moeder ooit eens uit een damesblad gehaald heeft. Ouderwetse poesiealbum versjes. Schattig hoor.....

Met rozen doorweven

Zij immer uw leven

En helder en vrolijk

Zij altijd uw pad

Doch wondt U in 't harte

De doorn der smarte

En vond U dat het leven

Ook droefheid bevat,

O sla nu het leed

U niet moedeloos neer

Bedenk: na de nacht

Komt het zonlicht weer.

Lieve vriendin,

Wanneer ge neergezeten

Uw album eens beziet

Kunt ge dan vergeten,

die U dit versje biedt?

Vrij en blij het leven door

Houd dat steeds voor oogen

't Zal dan zeker en gewis

Uw geluk verhoogen

Lieve grietje,

Ik wil wat in Uw Poezie schrijven

Maar ik weet niet wat.

Zullen we goede vriendinnen blijven?

Hoe bevalt u dat?

De Franschen zeggen Souvenir

De Duitschers steeds Gedenk an mir

De Hollanders zijn zoo deftig niet

Die zeggen eenvoudig: Vergeet mij niet

Ik had beter moeten weten. Mensen veranderen niet. Ook niet na een assertiviteitstraining. Ze blijft een wolf in schaapskleren. Het liefst zou ik nooit meer iets met haar te maken willen hebben. Helaas gaat dat niet. 

Ik moet een cursus gaan zoeken. "Hoe-leer-ik-om-te-gaan-met-het-gedrag-van-de-moeder-van-mijn-stiefdochter-om-te-voorkomen-dat-mijn-relatie-of-ik-er-zelf-aan-onderdoor-gaan." Zou die bestaan..?

Kaartje # 21 uit Lissabon. Verstuurd uit naam van het 3-jarig jongetje Leonardo, met heel veel hulp van zijn pappie. Schattig....

Sinds manlief een nieuwe baan heeft zijn de vertrouwde werktijden veranderd in 'we moeten maar zien hoe laat hij vandaag weer thuis komt'. Extreem vroeg opstaan (5 uur is ook al geen uitzondering meer, om 6 uur de bus starten al helemaal niet meer) en vertrekken om de files voor te zijn zou op den duur ook moeten zorgen voor wat ruimte om met dezelfde reden weer iets eerder richting Friesland te komen.

Dit laatste is echter nooit het geval. Voor 6 uur is hij niet thuis wat neerkomt op minimaal 12 uur per dag van huis. En op de een of andere manier gaat me dat enorm irriteren. Want extreem vroeg weg betekent ook extreem vroeg naar bed, een uur of 10 maar toch hooguit half 11. En wat er dan nog overblijft aan uurtjes samen gaat op tijdens het avondeten, kind naar bed brengen en uitgeput op de bank voor de buis hangen. Ik kan er nog maar niet aan wennen.....

Communiceren via een paar sms-jes per dag is nou ook niet de manier om je relatie te onderhouden. En als ik mezelf  'Goed dat het binnenkort vakantie is. Kunnen we weer een beetje naar elkaar toegroeien.'  zie versturen, nee dan ben ik niet blij. Ik mis het even samen aan tafel zitten, biertje drinken, kletsen over de dag, even met z'n tweeen. Zonder Kwebbel, ook dat. En dan zeg ik opnieuw; ik kan er maar niet aan wennen...

Een grote kaart uit Berlijn, met de Brandenburger Tor. Toen ik er was stond deze nog geheel ingepakt in groene netten met daaronder veel steigers. Geen gezicht dus. Dit is het ware plaatje...

De hele week ben ik op tijd (lees:om half 8) opgestaan om Kwebbel weg te brengen naar de speelweek. Vandaag hoeft ze er pas om 13:00 te zijn. Dus eerst lekker een beetje uitslapen, daar zijn we best aan toe.

De bouwplaats naast ons huis is deze week rustig, ze zijn gelukkig even heel druk met het blok verderop waar ik niet zoveel overlast van heb. Maar het is vandaag vrijdag de dertiende dus is het niet vreemd dat om 08:10 knétterhard een radio aan word gezet en luidkeels meegebruld wordt op een of ander fout liedje van Henk Wijngaard of iets dergelijks. Op 10 meter van mijn slaapkamerraam.

Ik denk dat ik op ontploffen stond. Dat er stoom uit mijn oren kwam en spranken koudvuur uit mijn ogen. Bliksemflitsen boven mijn hoofd hingen. Heb het slaapkamerraam open gedaan, ben eruit gaan hangen en heb twee keer keihard op mijn vingers gefloten. Dat is communicatie die ze begrijpen, die jongens. Nadat ik twee keer overduidelijk op mijn voorhoofd getikt had en twee keer aan mijn oren getrokken,was de boodschap duidelijk. Hij stiefelde van zijn laddertje af en zette de radio uit. Zingen doet 'ie sindsdien ook niet meer.  Waarom had hij dat niet eerder kunnen bedenken...??!

Gisteren was Kwebbel al geheel enthousiast; vandaag per bus met 50 kinderen richting Drenthe: Speelstad Oranje stond op het programma! Het weer doet er dit keer niet toe want alles is overdekt. Wat dat betreft was ik eigenlijk best blij dat het niet zulk bijzonder mooi weer was, dat zou dan weer sneu zijn: de hele dag binnen spelen terwijl de mussen buiten dood van het dak vallen.....

Het was net een schoolreisje. En eindelijk heb ik staan zwaaien...!

Kwebbel heeft natuurlijk jaarlijks een écht schoolreisje maar gek genoeg is ze op die dagen altijd bij haar moeder en ben ik nog nooit de persoon geweest die zwaaiend op de stoep achterbleef. Eindelijk is dat nu gelukt... 

Om 16:00 uur kwamen de eerste begeleidsters (die met eigen vervoer waren wegens ruimtegebrek in de touringcar) afgepeigerd het plein op strompelen. He-le-maal kapot zijn ze. De kinderen en de begeleiders. Na 4 dagen intensief optrekken, vijftig kinderen en een stuk of 10 dames.. is iedereen straks waarschijnlijk erg blij en uitgelaten als ze eindelijk de barbecues zullen aansteken en lekker uitgelaten gek kunnen doen. Hopelijk verloopt de laatste dag van de speelweek ook zonder kleerscheuren.

Kwebbel is deze hele week 'onder de pannen'. De plaatselijke Welzijnsstichting heeft een speelweek georganiseerd en daar zijn 50 kinderen op af gekomen. Vijftig kinderen tussen de 6 en 12 jaar....

Ze komen om 10 uur in de ochtend aan bij het Welzijnsgebouw en worden daar om een uur of 4 weer opgehaald. Het thema is Ridders en Prinsessen. Gisteren zijn ze naar een groot zwembad geweest (bij gebrek aan mooi weer natuurlijk) en vandaag was er een 'drama & dans middag'. Kinderen mochten verkleedkleren meenemen. Aangezien we hier geen verkleedkoffer op zolder hebben maar wel een winkeltje dat zo heet, hebben we gistermiddag even een adembenemende Jonkvrouwe-jurk gehuurd. Het resultaat:

Nadat ik Kwebbel had opgehaald vroeg ik de organisatrice van de speelweek of er ook foto's genomen zijn. Dat was zo en ze komen aan het eind van de week ergens online te staan. Wat ik wel bijzonder vind, is dat ze specifiek nog even vertelde wat een leuk meisje Kwebbel is. (Dit is haar dus opgevallen tussen die 50 kids!) Dat ze zo behulpzaam is en sociaal, overal wel wil helpen en gewoon een heel leuk meisje...

Dé perfecte plaat voor mijn gemoedstoestand van dit moment....

Dit briljante nummer van Prince, of hoe de beste man zich dezer dagen ook pleegt te noemen, is een nummer dat zich bij tijd en wijle in mijn kop zet om daar vervolgens minimaal 24 uur rond te blijven dwalen. De tekst.....

ik heb er geen woorden voor.

Of wel? ....ik bezon me op het vertalen van delen van de tekst maar dat viel niet mee. Alles klonk zo stichtelijk. Zo schoolmeester en zo onoprecht.

Kijk en luister, misschien begrijp je wel wat ik bedoel.

Oh yeah

In France a skinny man
Died of a big disease with a little name
By chance his girlfriend came across a needle
And soon she did the same
At home there are seventeen-year-old boys
And their idea of fun
Is being in a gang called The Disciples
High on crack, totin' a machine gun

Time, time

Hurricane Annie ripped the ceiling of a church
And killed everyone inside
U turn on the telly and every other story
Is tellin' U somebody died
Sister killed her baby cuz she could afford 2 feed it
And we're sending people 2 the moon
In September my cousin tried reefer 4 the very first time
Now he's doing horse, it's June

It's silly, no?
When a rocket ship explodes
And everybody still wants 2 fly
Some say a man ain't happy
Unless a man truly dies
Oh why

Time, time

Baby make a speech, Star Wars fly
Neighbors just shine it on
But if a night falls and a bomb falls
Will anybody see the dawn
Time, times

It's silly, no?
When a rocket blows
And everybody still wants 2 fly
Some say a man ain't happy, truly
Until a man truly dies
Oh why, oh why, Sign O the Times

Time, time

Sign O the Times mess with your mind
Hurry before it's 2 late
Let's fall in love, get married, have a baby
We'll call him Nate... if it's a boy

Time, time

Een ode aan Martin Bril... ik weet 't niet. Kan dat zomaar?

Ik neig ernaar... zeker. Ik neig naar een ode aan Martin Bril. De man ken ik eigenlijk nog niet zo gek lang, dat komt ervan als je geen couranten leest. Maar enige tv kijk ik wel en daar zag ik meneer Bril in de afgelopen jaren met regelmaat terugkeren. Dan weer eens hier en daar weer eens daar, maar altijd met een ietwat stuntelig voorkomen, een ietwat stuntelig praatje. Ga niet af op het uiterlijk. Dat is de boodschap die ik vandaag lees op zijn website/in zijn column. (Ja, die lees ik dan wel weer courant...) Ik citeer de slotzin:

De kunst is, dames en heren, jongelui, om met de tijd te leven, en de tijd schrijdt nu eenmaal voort, tot de dood daar is, jawel. Al het andere is een leugen, schoonheid voorop.

Wat een meesterlijk schrijver, deze meneer. Iemand die mijn ogen van emotioneel vocht voorziet, voorziet ook in een zekere mate van schoonheid. Dank u wel, meneer Bril. Wij blijven u op den voet volgen als het moet. Dagelijks hier klikken is ook een optie.

Vandaag een mooie kaart uit Florida USA. Als je geboren bent onder het Leeuw-gesternte dan kan het bijna niet anders dan dat je van leeuwen houdt. De uitstraling ervan, het trotse, daar heeft iedere Leeuw wel iets mee denk ik. Ik in elk geval wel.....

Tja.. wat kan ik er van zeggen als hij, mijn broer er zelf amper woorden aan vuil wil maken. Wat moet ik er van zeggen als een vorm van reactie pas komt na een aandringen van 3 mails, die qua intensiteit natuurlijk steeds intenser worden. Als je geen respons krijgt op dringende vragen ga je die zelf bedenken om het plaatje rond te krijgen. Dat is een psychologisch gegeven.

Je kan beter een heipaal naast je bed hebben dan een onuitgesproken meningsverschil met een familielid.

Vanaf nu ga ik echt familieloos door het leven. Het zal me kraken maar niet breken. Tijd heelt alle wonden dus dit zal ook wel weer overgaan.

Er begint zich enige vorm van voorkeur te ontwikkelen. Vandaag ontving ik een gratis advertentiekaart van Absolut Vodka en merkte dat ik dat helemaal niet zo leuk vond. Ondanks de carnavaldanseressen uit Rio....

Vandaag twee kaartjes uit Finland. Beide zeer verschillend, afkomstig van Finse dames. Ben weer erg blij met twee ansichtkaartjes op de mat! Het werkt echt; ik word er vrolijk van!

Een Finse vakantie setting, natuurlijk mét sauna.

En voor degene die nog steeds denkt dat postzegels iets rechthoekig met een kartelrandje moeten zijn heb ik nieuws. De onvoorstelbare postzegel uit Finland met winnende Eurovisie Songfestival act Lordi. Hier kan TNT nog een puntje aan zuigen....

Sta ik opeens te kleppen met een van de moeders bij de school van Kwebbel. We hebben elkaar natuurlijk veel vaker gezien en ooit eens, tijdens het wachten op de kinderen na een zwemfeest, een babbel gemaakt. Leuke vrouw. Eentje waarvan ik wél een hoge dunk heb, in tegenstelling tot de meeste moeders die bij de school van Kwebbel staan te wachten. Meestal sta ik er wat verloren bij. Helemaal alleen met gepaste afstand tot de kliekjes op de stoep en op het plein. Daar staan ze,  de moeders van de nieuwe generatie; peuk op de lip, hond aan de lijn, naveltruitje-zodat-je-lage-rug-tattoo-goed-zichtbaar-is, hoge hakken en de jongste in de buggy. De een-na jongste, lurkend aan een lolly, is zijn adhd-bui aan het afreageren op het hek om het schoolplein. Enfin.

Als ik aan kom fietsen zie ik haar staan, die ene moeder. Ze staat ook vaak alleen aan de overkant van de straat en net als ik heeft ze vandaag haar rubberen laarzen aangetrokken. "Ah, jij ook al?", knikken we, want wat moet je met dit stortweer. "Dan maar iets minder elegant," zucht ik met een knipoog.

Sta ik opeens te kleppen met een van de moeders bij de school van Kwebbel over de toekomst. Haar kinderen zitten niet in de klas van Kwebbel, daarvoor zijn ze respectievelijk net iets te oud en een paar jaar te jong. Het gesprek komt opeens op werk en solliciteren, al kan ik me niet eens meer herinneren hoe we daar op kwamen.

We zijn ongeveer van dezelfde leeftijd en allebei zonder werk. Dat wist ik nog van de vorige keer dat we elkaar even spraken in het zwembad. En we zijn het er over eens. Het valt niet mee om hier in 't Noorden werk te vinden. Het valt ook niet mee om als kind van een jaar of 12 al keuzes te moeten maken die van invloed zijn op de rest van je leven. Welke school ga je doen. Wil je doorstuderen? Kún je, mág je doorstuderen? Zijn de omstandigheden dusdanig dat je de geestelijke ruimte hebt om een studie te volgen die min of meer garant staat voor een zonnige toekomst?

Want wat nou als je pech hebt. Je ouders op je 17e gaan scheiden en je daarin zo meeslepen dat een Universitaire studie je wel gestolen kan worden, ondanks een toegangspas en een stel heel gezonde hersens. Wat nou als je pech hebt en het ouderlijk huis uit gaat omdat je er niet meer tegen kunt. Dan moet je wel de huur betalen. Dus wat is dat baantje dan aantrekkelijk. Dat baantje dat je krijgen kunt met dat MBO diploma.

Tja. En zo gaat het. Tot je bijna 40 bent. Te oud en te duur voor de goedkopere klussen, te onervaren en niet genoeg opgeleid voor de managementfuncties. Herintreden dan maar? Ze blijkt mijn concurrent voor deze baan....!

We waren er samen al snel uit. Ze moeten ons allebei maar aannemen. Ik 20 uur en zij 20 uur. Dan kunnen we meteen elkaars kinderen uit school opvangen....!

Vandaag kaartje #15 uit Portugal. Zo te zien van een professionele kaartenmaker omdat de naam van de afzender gelijk is aan de naam en adres die op de kaart gedrukt staan.

Een nogal vrijpostige boodschap staat er trouwens. De persoon is nog wel zo aardig geweest om de tekst 'Nunca te esqueças que dentro de mim, bate um coraçãc que te Ama..." te vertalen in het Portugees Engels: You never forguet that inside of me, it beats a heart that loves you..."

't Zal wel uit een goed hart komen, zal ik dan maar denken....

Opeens stromen ze binnen, de kaartjes. Vandaag van ver: eentje uit Rio, Brazilië en eentje uit Kyoto, Japan. Ik ga het steeds leuker vinden!

Het is weer zover.... De kleine Zus komt langs de voorkant van het huis sluipen met in haar bek bungelend een halve haas. Vandaag alleen het achterste deel. Wederom keurig netjes 'afgesneden', zonder modder, zand of andere onreinheden.

Ingewanden zaten er nog in maar geen bloederige bende of wat dan ook. Ik doe trouwens geen ooggetuige verslag want dat laat ik aan mijn geliefde man/held over. Ik kan ze niet zien, dit soort luguberheden maar dit mysterie intrigeert me mateloos. Hoe slaagt dit kleine katje erin steeds weer met zulke enorme prooien thuis te komen. Ik kan me echt niet voorstellen dat ze zelf steeds een haas vangt en dan met chirurgische precisie het beest in onderdelen hakt om vervolgens een deel hiervan naar haar geliefde baasje thuis te brengen.

Wat me nu opvalt is dat ik het vorige hazenblogje ook in Juli plaatste. Zou het iets met de maand Juli te maken kunnen hebben? Of met stropers? Landbouwwerktuigen die slapende hazen halveren? Slachtafval? Wie oh wie heeft een antwoord op dit mysterie?

Weer een kaartje, dit keer uit Louisiana met een angstaanjagende bewoner van de Louisiana swamps. Geweldige foto! Ik vind het wel erg fijn dat het geen natuurlijke bewoners van Friesland zijn. Moet je je voorstellen opeens oog in oog te staan met zo'n monster! Crikey mate!

Eigenlijk zit ik al drie jaar zonder vast werk. De laatste echte baan was als invalkracht bij de Thuiszorg hier in het dorp. Daarvoor had ik een detacheringscontract bij Randstad maar omdat dit niet in Friesland voortgezet kon worden heb ik destijds ontslag genomen. Daarna kwam de schildklier zich van zijn slechtste kant laten zien en heb ik solliciteren naar de zijlijn verschoven. Maar deze vacature kan ik echt niet laten lopen. Zo matchend en zo op maat zie je ze maar zelden...

De brief is al onderweg. Dus: duimen maar!

.... die groot worden. Na iedere co-ouder switch-week zie ik goed hoe ze weer gegroeid is. Wéér een centimeter erbij. Dat ze uiteindelijk rond de 1.80 m uit zal komen is reeds bekend maar het begint nu ook al zichtbaar te worden. Met een papa van 1.97 m en een oom van 2.07 m kan het ook haast niet anders dat dit een lange dame zal worden. Als ze maar geen schoenmaat 45 ontwikkeld, dat vind ik zo sneu....

Ze blijft twee weken dit keer. Een laatste schoolweek, de laatste dagen in groep 4. Dan een eerste vakantieweek waarin ze 5 dagen naar een soort dagkamp gaat. Wat een naar woord. Het is helemaal niet naar want ze gaat dan met een club andere kinderen allemaal leuke dingen doen in het thema 'Ridders en prinsessen', ze gaan zelfs eigen kleding maken. Beter dan 5 dagen tegen die kop van mij aan te moeten kijken, bedacht ik me.

Deze en volgende week ben ik weer stiefmoeder, huisvrouw, kok, werkster, boodschappendienst, taxidienst, fietsbegeleider, kinderoppasser en nog enkele andere beroepen en diensten. Oh ja, ook nog sollicitatiebriefschrijver...... later meer!

Na overleg met de huisarts vertelde de assistente me dat ik 'stabiel' ben en gewoon door moest gaan met de 200 µg Euthyrox©, ténzij ik last van hartkloppingen, diarree en een opgejaagd gevoel heb.

Laat dit nu precies de reden zijn waarom ik zelf met het voorstel kwam om van 200 µg naar 175 µg te gaan, maar kennelijk is het voor de communicatie beter dat het hele verhaal in beknopte vorm van de huisarts komt. Maakt niet uit ook. Vanmiddag haal ik mijn nieuwe dosis pillen van de apotheek en kan dan over 6 weken weer wat bloed laten prikken in het ziekenhuis, in de hoop dat mijn TSH-waarde niet enorm gestegen is. Ik ben benieuwd in welke hormonale achtbaan me dit weer zal brengen...

Werken in opdracht is strelend voor je ego maar kan ook beperkend zijn, wanneer je je aan bepaalde grenzen moet houden. Bij deze opdracht was dat niet het geval, ik had carte blanche.

De tante en oom van mijn lief zijn net beppe en pake geworden en ter ere van de verjaardag van hun dochter, de kersverse moeder, mocht ik een fotowaaier maken. Liefst ook met iets waardoor je op zou kunnen hangen. In de wc ofzo. Ach ja, wat maakt het uit. Het is een zeer geslaagd projectje geworden, de kersverse moeder was in tranen van ontroering. Als dat geen getuigenis van een succesvol werkje in opdracht is. Oordeel zelf. En je bent vrij tot het plaatsen van een opdracht!

Weer eentje uit Finland. Wel erg grappig....al heb ik geen idee wat er staat....

Je snapt het niet. Hoe het kan. Dat er geen wet is die zou kunnen voorkomen dat kinderen kanker krijgen. Het voelt zo verschrikkelijk onrechtvaardig.

Inmiddels is helaas steeds duidelijker dat zelfs wanneer kinderen genezen van kanker, ze toch de rest van hun leven (kanker-)patiënt blijven. Niet alleen de chemokuren richten onherstelbare schade aan. Ook op sociaal en emotioneel vlak zullen zich blijvende littekens vormen.

Gelukkig zijn er wereldwijd heel erg veel initiatieven om geld in te zamelen of op een andere manier behulpzaam te zijn. Je voelt je zo machteloos, en daarom voelt het waarschijnlijk zo goed om daadwerkelijk iets te doen. Als je een beetje creatief bent kun je meedoen aan het project 'Scrap a little sunshine'. Je maakt zelf een boekje waar foto's en andere dingen in kunnen. De maximale afmeting is 15x15 cm. Maximaal 5 bladzijden. De buitenkant van het boekje mag je leuk versieren, de binnenkant blijft leeg. De boekjes zijn bestemd voor familie, vrienden en kennissen van een kind met kanker. Zij kunnen zo'n boekje gebruiken om ... nou ja lees zelf maar hoe initiatiefneemster Gerry van der Velden het zelf omschrijft het op haar website:

"Boekjes waar nog van alles in gestopt kan worden zoals foto’s e.d. Ik denk dat zo’n boekje misschien net een beetje verschil kan maken in de wereld van een ziek kind, een beetje zonneschijn kan brengen. Om zoveel mogelijk zieke kinderen een boekje te kunnen geven heb ik natuurlijk hulp nodig, daarom wil ik iedereen vragen mij te helpen deze boekjes te maken. Wat ik hoop is dat mijn droom werkelijkheid word. En misschien word mijn droom ook een beetje die van jullie."

Ik heb al drie boekjes klaar en wil er nog veel meer gaan maken. Het is niet moeilijk, omdat je weet waar je het voor doet. Dus als je mee wilt doen of als je iemand weet die wel mee zou willen doen, meld je dan aan op de website van Scrap a little sunshine en zegt het voort. Kijk intussen nog even naar het filmpje (met dank aan Sprokkels), als ik je nog niet helemaal heb kunnen overtuigen van mijn bedoeling....

Vanochtend is de uitslag van het bloed bekend. De TSH is helaas iets gestegen ten opzichte van een half jaar geleden. Hij is nu bijna gelijk aan die van de keer dáárvoor.

TSH 0,79 (was 0,41, de keer daarvoor 0,77)

T4 is nu 24. (was 20,6, de keer daarvoor 21,5)

De stijging van T4 is positief, de lichte stijging van het TSH kan ik niet goed plaatsen. Ik weet niet hoe 'normaal' het is dat deze een beetje schommelt. Ik weet ook niet of die na een paar dagen weer iets lager of hoger zou kunnen liggen. De doktersassistente zal op mijn verzoek met de huisarts overleggen of het verstandig is om van 200 µg over te stappen naar 175 µg. Later meer.

Een kaartje van een 9 jarig Fins meisje. Als iemand weet wat hier staat...? Het is volgens mij iets met de Tango en een koffiereklame.

En een kaart van een 35 jarige Amerikaanse uit the swamps Key West, Florida. Prachtige postzegels ook,. van een krokodil, 'Navajo Jewelry" en meer typisch American stuff.

Hormonen, het blijven onmogelijke dingen in een vrouwenleven. (Oh, vast ook wel in een mannenleven, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat mannelijke hormonen meer lust dan last zijn voor het andere geslacht. Mocht je problemen hebben met de uitgesproken vrouwelijke beleving van Hormonen dan raad ik je aan om de rest van dit stukje niet te lezen. Dank u.)

Ik ben op een bepaald moment gestopt met het slikken van een anti-conceptiepil, niet omdat ik kinderen wilde, maar omdat ik het gevoel had dat mijn 'normale' hormoonhuishouding geheel van de leg was. En dat onaangename gevoel is nu terug. Nu ik sinds anderhalf jaar Euthyrox® slik ben ik weer in datzelfde proces beland, met dat verschil dat ik nu geen keuze meer heb; ik slik die Euthyrox® tot mijn laatste dag.

Volgens mij heeft mijn hormonale cyclus invloed op de behoefte aan de hoeveelheid schildklierhormoon maar als ik dit met mijn dokter overleg zegt ze dat die samenhang er niet is. Ik ken mijn lijf redelijk goed en zie parallellen, iedere cyclus weer. Zo heb ik het idee dat ik na de eisprong al snel een lichte overdosis Euthyrox® binnenkrijg, terwijl ik misschien tekort aan Euthyrox®hormoon heb als ik net op het punt sta ongesteld te worden. Wie oh wie zal het zeggen. Moet ik hier echt zelfstudie gaan verrichten...?

Morgen eerst maar weer eens een paar buisjes bloed laten tappen in 'sportstad' Heerenveen. Misschien hangt de glorie van Foppe er nog.

De wekker staat op 07:30 en daarom slaap ik zonder oordoppen. Die dingen doen echt waar ze voor gemaakt zijn dus als ik op tijd moet opstaan om Kwebbel naar school te brengen zal ik zonder oordoppen moeten slapen.

In de verte hoor ik het draaien van een motor. Langzaam word ik wakker en besef dat ver weg hooguit een meter of 20 is. Dan gaat de snoeiharde wekker van manlief, het is 06:00 uur en hij moet opstaan. Ik ga snel naar de wc en duik daarna het bed weer in. Nog anderhalf uur slapen.

Denk ik.

De draaiende motor blijkt nog meer geluiden te kunnen produceren. Ratelen, piepen, zoemen.

Na me een kwartier van de domme hebben gehouden gooi ik de laken van me af en trek de gordijnen open. Dit is wat ik zie vanaf mijn kussen naar het raam:

Witheet trek ik slippers en ochtendjas aan en stiefel naar beneden. Met een mopperend ‘dit is toch niet normaal…!’ begroet ik manlief. Hij zucht en zegt dat hij vandaag maar weer eens wat mensen van de gemeente zal gaan bellen. Het lawaai houdt aan en ik loop naar buiten. Om de hoek staan twee knulletjes met bouwhelmpjes op. Ze horen mij vanzelfsprekend niet aankomen en net wanneer ik ordinair op mijn vingers wil gaan fluiten kijkt een van de jongens om en ziet mij daar staan. “Waar kan ik een klacht indienen?” bries ik hem toe, “het is net 6 uur in de ochtend, dit is toch niet meer normaal!?!”

“Voor mij wel” zegt hij, waarna hij onverstoord verder gaat met waar hij mee bezig is.

Een veel te gebruinde kop met een bouwhelmpje beweegt zich mijn kant op. “Goeiemorrugun!!” kirt hij met een twinkeling in zijn ogen.

“Noem dat maar een goeiemorgen!!” raas ik “Ik vind dit he-le-maal geen goede morgen! Ik wil een klacht indienen!”

“Dan moet u bij de uitvoerder zijn. Maar die is er nog niet”

“Nee!”, kop ik in, “die ligt nog in zijn lekkere warme nest natuurlijk!!”

Hij kijkt me aan met een grijns alsof hij denkt dat ik net uit een psychiatrische inrichting ontsnapt ben.

Nog even en ik laat me daar vrijwillig opnemen.

Het zit er weer op voor dit jaar. Meer daglicht dan op deze dag zit er in 2007 niet in. Wat een raar idee is dat hè? Te weten dat de langste dag & de kortste nacht al geweest zijn terwijl de zomer eigenlijk nog beginnen moet. Deze gedachte helpt mij over het algemeen door de lange, donkere wintermaanden. 'Het is nooit zo donker of het wordt wel weer licht', zei mijn oma altijd. Ik denk ook dat het nooit zo licht is of het wordt wel weer donker. Maar dat schijnt te wijzen op een pessimistische blik....

Volgens mij is het niet helemaal duidelijk wat PostCrossing is. Als je te lui bent om op de link te drukken of om PostCrossing in te tikken bij Google, dan zul je het met mijn beknopte uitleg moeten doen.

PostCrossing is bedacht door de Portugees Paulo Magalhães. Hij was van mening dat er te weinig leuke post tussen de dagelijkse rekeningen zat en bedacht een systeem waardoor wildvreemden elkaar wereldwijd postkaarten kunnen versturen. Geen e-mail dus, maar echte post. De term 'snail-mail' is hier van toepassing. Post zo traag als een slak (snail) dus papieren post.

Ga naar Postcrossing.com. Registreer je daar met een nickname en een wachtwoord. Vertel in je profiel iets over jezelf en welk soort kaartjes je het liefst zou ontvangen.

Klik op kaart versturen. Je krijgt dan in je mailbox een willekeurig adres van een mede postcrosser. Die stuur je een kaartje met een code: twee letters voor het land (al mijn codes beginnen met NL) en dan een aantal cijfers, volgens mij is dat het aantal verstuurde kaarten vanuit dat land. Als hij jouw kaartje ontvangen heeft logt hij in bij PostCrossing en registreert dit kaartje d.m.v het invoeren van de code die ik op het kaartje gezet heb. Hij mag nu iemand anders weer een kaartje sturen. Max. 5 kaarten tegelijk onderweg, uit voorzorg voor uit de hand lopende adresbestanden.

Kaarten uit Finland krijg je in overvloed. Kaarten uit Luxemburg zijn zeldzaam. Klein landje met heel weinig PostCrossers. Lucky me; ik heb al zo'n collectors item ontvangen!

Erg leuk voor iedereen die van post schrijven en ontvangen houdt. Een aanrader!

Uit Rostock, Duitsland. Ziet er gezellig uit daar!

"Don't worry about the world coming to an end today.

It is already tomorrow in Australia"

Charles M. Schulz

De buurman van even verderop in de straat kwam vanavond dit kaartje brengen. Afgegeven op het verkeerde huisnummer. Mijn 7e kaartje. Dit keer uit Tallahassee (leuke naam om uit te spreken...) Florida, USA

Postcrossing is ontzettend populair bij de Finnen. Vandaag mijn derde kaartje (van de zes) uit dit land ontvangen.

... de oplossing voor het lawaai van het heikarwei is buitengewoon eenvoudig, zag ik afgelopen zaterdag bij de Kruidpleister. Gewoon in ieder oor zo'n dingetje douwen. Nergens last meer van.... en geslapen als een roosje.  Een doof roosje.

'Vroeger' kon ik helemaal uit mijn plaat gaan van frustratie als iemand te laat kwam zonder goede reden of zonder even te bellen. Het getuigt van een vorm van minachting en desinteresse om iemand onnodig lang op je te laten wachten. Zelf kom ik nooit te laat maar altijd iets te vroeg. Ook een tik...

Ik had een vriendin en die kwam structureel te laat. Ze kwam standaard een uur later dan afgesproken. Dat ze daarbij altijd dezelfde binnenkomer 'Sorry maar ik stink volgens mij ontzettend naar knoflook' had maakte het er niet beter op. Ik werd bij voorbaat al boos als we iets met haar hadden afgesproken.

Inmiddels ben ik wat milder, niet iedereen is even goed in time-management en wanneer je dat weet, ach, dan neem je een uitspraak als ' rond een uur of drie'  gewoon met een korrel zout. Of met een uur extra. Het lullige vandaag (vaderdag) is wel, dat we zitten te wachten op Kwebbel, die door moeder voor de deur zou worden afgezet 'rond een uur of drie.'

Kwebbel zelf kan nog steeds geen klokkijken maar daar ben ik ergens ook wel blij om. Als ze zou weten dat papa al een half uur op haar zit te wachten zou ze daar niet relaxter op worden. Denk ik.

Mijn schoonmoeder belde om een beroep te doen op mijn creatieve geest. Altijd een beetje eng want mijn creatieve geest is nogal onvoorspelbaar, eigengereid en wispelturig. Kan maar zo de kont tegen de krib gooien en zwijgen als het graf. Toch laat ik de deur altijd open zodat hij direct naar binnen kan met een creatieve inval. Vooral niet in paniek raken is de beste uitlokking.

Mijn schoonmoeder is een Rebekkah. Dat is geen persoonlijkheidsstoornis maar een vrouwelijk lid van de Independent Order of Odd Fellows, kortweg IOOF of I.O.O.F. De vergelijking met de Vrijmetselaars is snel gemaakt maar toch klopt dat niet helemaal. Ik heb zelf het idee dat de IOOF wat meer 'down to earth' is in allerlei opzichten maar dit is mijn eigen subjectieve vooroordeel. Beide organisaties ken ik alleen van de verhalen. Ik vind het interessante verhalen, mijn opa was een Vrijmetselaar. Ik ben ook weleens bij een open dag van de Vrijmetselaars geweest maar kom telkens weer tot de conclusie dat ik toch een iets te hoog gehalte einzelgängersblut door mijn aderen heb stromen.

To the point. Ze is dit jaar, samen met 3 andere Rebekkah's 65 jaar geworden en daarom geven de dames een middagje feest, mede ter afsluiting van 'het seizoen'. Of ik dan iets kon bedenken wat bij het afscheid gegeven kan worden. Het 'bedankje' bij een bruiloft maar dan anders. Tjonge, daar vraag je me wat. Voor maandag over een week...  

Aangezien ik tegenwoordig toch om 7 uur naast mijn bed sta besloot ik gisterochtend meteen de trein naar de Friese hoofdstad te pakken en met schoonmama op pad te gaan. Vijfenveertig kleinigheidjes om weg te geven aan Rebekkah's. Wat een opgave.... Xenos bood de oplossing. Vijfenveertig miniformaat weckflesjes in vrolijke kleurtjes. Vullen met kleine snoepjes in de vorm van hartjes. De grondthema's van de IOOF zijn Vriendschap, Liefde & Waarheid, gesymboliseerd door drie schakels aan een ketting. Aan de flesjes komt een kaartje met dat symbool en de tekst "Een zoethoudertje voor de zomer". We hebben een ontzettend gezellige tijd gehad, samen gekletst, gelachen, geluncht en flesjes zitten vullen.