Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

zoekende

Oordeel

08:13, 25/3/2014 .. 0 comments .. Link

Hoe snel zijn we geneigd om klaar te staan met een oordeel.

Ach, laat ik voor mijzelf spreken,want misschien valt het bij u/jou lezer nog wel mee.

Laatst ging ik met een goede vriend mee naar de katholieke kerk.

De voorganger had het over de kwetsbaarheid van de mens, die eigenlijk aangeraakt wil worden.

Met aangeraakt worden bedoel ik dat  hij eerst geraakt wil worden.

Geraakt worden door het licht in de ander.

Hierover nadenkend werden we uitgenodigd om elkaar de vrede toe te wensen.

Mijn ervaring met de vredeswens is dat de ander mij nogal eens niet aankijkt.

Waarom doe je het dan ,gaat er door mij heen.

Zo ook die bewuste zondag, toen een man mij niet aankeek tijdens de vredesgroet.

Ik voelde wat knorrigheid in mij opkomen,en sprak geen tekst uit,want dat had volgens mij geen zin.

Nu bedenk ik me dat ik hem en mijzelf tekort doe.

Door die wens  wel uit te spreken en zonder oordeel hiernaar te kijken,en de ander zijn eigen verantwoordelijkheid te gunnen,

geef ik hem en mij inderdaad de vredige rust.

Ik vind het juist om een mening te hebben,maar uit het oordeel te blijven.

Een mooi stuk huiswerk dus.



Sferen.

18:05, 24/12/2013 .. 0 comments .. Link

We zijn met z'n allen weer de nachtschuit ingegaan.

Het is vroeg donker , en dit gegeven brengt  soms veranderingen bij mensen teweeg.

Ik ken mensen die de winterperiode onoverzichtelijk vinden ,  waardoor zij kampen  met depressies.

Anderen kunnen oprecht genieten van de winteraktiviteiten welke op dit moment niet

bestaan uit schaatsen etc, maar met  mooie koorzang en muziek , die betrekking heeft op de kerstperiode.

Dat werkt sfeerverhogend en brengt ons in een soort roes.

Altijd weer merk ik dat we het hemelse zoeken, ook al is iemand steeds humeurig tegen anderen,

dan beseffen we dat hij/zij alleen maar liefde wil geven en ontvangen, ten eerste van en voor zichzelf.

Hiervoor moet er een blokkade opgeheven worden, die ruimte geeft voor zelfwaardering.

Ik wens u/jou lezer(es) prachtige dagen toe met veel liefde voor jezelf en de ander.

Hoop voor jou een komend jaar met veel hoogtepunten,met het besef dat de dieptepunt-ervaring,

uiteindelijk een hoogtepunt in zich kan bergen.

 



Vorige levens?

12:43, 26/11/2013 .. 0 comments .. Link

Er wordt nogal geschreven over vorige levens.

Heel bijzonder dat  sommige  kinderen hun vorige leven tot in detail weer kunnen geven.

Als de historische boeken die vijftig jaar geleden geschreven zijn hierop worden opengeslagen, blijkt elk detail te kloppen.

Het kind kan vaak de reden noemen waarom het  weer op aarde is gekomen.

Hij/zij vindt dat bepaalde situaties '  heel  '  moeten worden gemaakt, dus eigenlijk  de eigen cirkel voltooien.

Zelf heb ik de readeropleiding gevolgd ,  waarin wij ook op dit thema lezen.

Natuurlijk begin je eerst de medestudenten te lezen ,  voordat je gasten van buiten de opleiding leest.

Zelf ben ik dus ook gelezen op vorige levens.

Ik nam het kwartje mee naar huis totdat het viel, na dit eerst absoluut niet voor   ' waar  '  aan te nemen.

Als je in een vorig leven een topballerina was en op eenzame hoogte verbleef,brengt dat in het huidige leven  met zich mee om mij van tijd tot tijd  terug te trekken. 

Vroeger erg bezig geweest met mijn uiterlijk, wat resulteerde in bijna niet- eten, rond mijn 18e,

zodat het me letterlijk begon te duizelen,waar ik van schrok ,  en mijzelf herpakte.

De weegschaal werd echter dagelijks onder mijn voeten geplaatst,op dwangmatige wijze.

Nu pas kan ik dit herleiden tot bovenstaand gegeven.

Het beschouwend in het leven staan en opgaan in klassieke muziek spreekt ook boekdelen.

Besef dat  de last die we ervaren van een vorig leven ,  in   '  dit   ' leven mogelijk op te lossen is , of hierna?

Het oplossen begint  met het besef dat  de roots van een bepaald item ,  uit een vorig leven kunnen komen.

 

 



Het scharnierpunt.

09:58, 30/10/2013 .. 0 comments .. Link

Een paar dagen geleden sprak ik een verpleegkundige die bij ons in het hospice heeft gewerkt.

Na hem gesproken te hebben fietste ik naar huis , en er speelde zich voor  mijn geestesoog

de film af  , betreffende de periode dat hij bij ons werkte .

De verpleegkundige,laat ik hem Tom noemen (fictief) gebruikte weinig woorden,maar des te meer

een luisterend oor,als hij in de nabijheid van een gast of familielid was.

Zo zal ik nooit vergeten dat er een jonge man bij ons was opgenomen, die zijn laatste maaltijd 

wilde gebruiken,waarna hij zou stoppen met eten, omdat hij letterlijk en figuurlijk geen voeding

meer wilde geven aan het voor hem pijnlijke leven.

Hij had aan zijn vrouw gevraagd deze laatste maaltijd voor hem klaar te maken.

Zijn vrouw ging de voorbereidingen treffen om de maaltijd in de hospicekeuken te bereiden.

Zij liep met de betreffende verpleegkundige naar de koelkast om de ingredienten voor de maaltijd te verzamelen,

wat geen makkelijke opgave was.

 

De verpleegkundige liep naast haar in alle rust en stilte.

Dit beeld raakte mij,omdat hij haar de ruimte gaf om zichzelf te zijn.

 

Op dit scharniermoment in het leven is ruimte en rust zeer elementair.

Tom liet haar  '  zijn  ' ,  in al haar gevoelens en emoties , en bood een helpende hand.

In rust en stilte wordt er vaak meer gezegd dan al die woorden.

Die kunst verstaat hij !!

 

 

 



De liefdevolle blik.

08:22, 9/10/2013 .. 0 comments .. Link

Enige dagen geleden zat ik een hapje te eten in een restaurant.

Aan een tafeltje naast mij zaten een man en een vrouw van middelbare leeftijd.

Het ontroerde mij zeer ,  toen ik zag hoe intens liefdevol de man zijn vrouw aan- keek.

De vrouw echter, leek niets hiervan te merken,sterker nog, dat zij zeer verongelijkt keek.

Tja, ik kijk hier vanaf de buitenkant tegen aan,kan hier dus geen oordeel over hebben.

Toch zat ik te denken over hoe heerlijk het gegeven is, wanneer iemand zo liefdevol naar je kijkt.

Ik kan dan een poosje door zitten mijmeren over de oorzaak van het niet beantwoorden door de vrouw ,  van deze liefdevolle blik.

Zo blijkt steeds weer dat ik  het dan niet weet.

Wil niet iemand zijn die maar wat suggereert en dus invul.

Een lastig stukje huiswerk.

 



Afwijzing.

11:51, 26/9/2013 .. 1 comments .. Link

Gisteren zag ik in  ' De wereld draait door  '  inderdaad een door-gedraaide wereld.

Ik bedoel hiermee de indoctrinerende manier waarop de fundamentalistisch denkende protestantse kerk

erop uit lijkt te zijn de mens zijn/haar eigen identiteit af te nemen middels de brainwash.

Het gaat er natuurlijk om of het gemeentelid zichzelf dit  ' laat  ' afnemen.

Bij mevrouw Hilligje de kok was dit het geval.

Haar zoon bleek homo te zijn ,  wat door de kerk niet werd getolereerd.

In de periode dat Hilligje dit kerkelijk denken nog nastreefde,vermoedelijk uit angst voor afwijzing door de gemeente,

trouwde haar zoon.

Zij is niet op zijn huwelijk geweest.

Door haar eigen gezonde verstand te gebruiken kwam zij tot het besef dat dit niet klopte.

Dit zijn de  ' regeltjes  ' van de mensen en die hebben met God niets te maken.

Hilligje zegt  via de weg van haar eigen verstand dat God haar zoon nooit zal afwijzen,want dit doen alleen de mensen.

Dit getuigt van grote klasse.

Hilligje heeft de moed om naar haar eigen hart te luisteren,  waardoor zij haar zoon en zijn man in haar armen kan sluiten.

Ik ken iemand die in dezelfde situatie zit.

Zijn moeder wijst de parner volledig af.

Door dit te doen wijst zij haar eigen zoon ook af,want hij kiest voor deze man.

Ik sluit af met de hoop ,  dat hij voldoende liefde in en voor zichzelf vindt om dit te dragen.



Groei,bloei en verval.

09:02, 24/9/2013 .. 0 comments .. Link

De zomer neemt afscheid van ons.

Dit vertaalt zich in de opening van de herfst,middels de zon in de ochtendnevel.

Adembenemend mooi, hegeen ik gewaar werd tijdens mijn ochtendwandeling gisteren.

Voor mij althans hebben de herfst en het voorjaar sterke overeenkomsten in geur en nog wat kleur, zij het veelal bruin

weerspiegeld in het gevallen blad.

De laatste bloemen laten nog een- maal met trotse kracht de prachtige kleuren zien.

Groei,bloei en verval,waarna weer bloei.

De geruststellende gedachte dat ons afscheid van de zomer niet voor altijd is.

Diezelfde beweging ondergaan wij ook.

We groeien en bloeien op, worden oud (niet altijd) waarna we sterven.

Het moet toch zo zijn dat wij daarna aan iets nieuws beginnen?

De seizoenen laten ons dit toch zien?

Een oude vraag die steeds weer opborrelt.

De vraag waarom wij dit niet mogen weten rijst steeds weer.

Ik beloof mijzelf de oneindigheid van het leven.

De LIEFDE overwint!!



Spiegels van de ziel.

08:00, 17/9/2013 .. 0 comments .. Link

Afgelopen vrijdag kwam ik terug van de Lourdesreis.

Ik nam in Lourdes een sterke energie waar, die veel in een mens los maakt.

Men gaat liefdevol met elkaar om en geeft iedereen het gevoel dat je mag zijn wie je bent.

Er waren veel hoogtepunten, zoals de licht-processie,de baden,de grot,het heiligdom etc.

Voor mijzelf kwam daar nog iets bij als hoog-gevoelig persoon ,  dat er veel gevoelens van anderen bij mij binnen kwamen.

Merkte daardoor emotioneler te zijn dan in het dagelijks leven,maar kon het in goede banen leiden.

Het emotionele gevoel bood mij veel moois nl. ,  ondanks de realiteit  toch leven in een droom.

Lourdes geeft mij het besef dat er meer moet zijn tussen hemel en aarde.

Het is een mondiaal gebeuren,dus verschillende talen, waardoor ik besef dat woorden er niet toe doen,

maar weten dat we allemaal hetzelfde willen,namelijk het contact op zielsniveau.

De verschillen vallen weg.

Hoop dat het na dit leven ook zo zal zijn, nl  dat wij de spiegels van elkaars zielen zullen waarnemen.



Voor altijd in mijn hart.

06:26, 6/9/2013 .. 0 comments .. Link

Heb regelmatig gesprekken met een man die te horen heeft gekregen dat hij in de terminale fase verkeert.

Hij is pas 50 jaar oud,waardoor gezien de jeugdige leeftijd de fasen die hij doormaakt heel intens zijn.

Ik luister naar hem en vul hier en daar wat aan , middels opmerkingen en vragen.

Merk dat ik meevoel,maar dit nooit volledig kan,tenzij ik het zelf zou zijn.

Zelf heb ik veel met verlies te maken gehad ,  van zeer nabij.

De wanhoop,boosheid,ontkenning,noem maar op,maar toch......

Begin jaren zestig overleed mijn buurjongen op 18 jarige leeftijd.

Er werd leukemie geconstateerd en binnen zes weken heeft hij ons moeten verlaten.

Ik zag hem dagelijks,maar nooit protest,verzet of wanhoop waargenomen,hetgeen zijn ouders bevestigden.

Hij was zeer gelovig,en zei dat hij naar de hemel ging,want hiervan was hij overtuigd.

Met ontroering nam ik dit waar.

Wat bijna onmogelijk leek kan dus ook.

Hoe wij dingen verwerken heeft denk ik met de eigen psychische structuur te maken,

kortom,hoe gaan we sowieso om met loslaten.

Heb hier al eerder over geschreven omdat dit thema mij erg bezig houdt.

Ik ga bij mijzelf te rade welke plek ik hierin inneem, en

 concludeer  dat het voor mijzelf heel lastig is.

Als het voor mij geen probleem zou zijn, dan was het geen issue.

Zo hebben we allemaal ons eigen thema.

Tijdens de readeropleiding werd  mij dit duidelijk.

Mijn les is het  wat soepeler omgaan met het gegeven dat we mensen aan het leven of aan de dood verliezen,

zodat de ander de ruimte krijgt om zijn weg te gaan.

Hij/zij blijft aanwezig in mijn hart.

 

 

 



Het onbekende land.

07:24, 28/8/2013 .. 0 comments .. Link

Afgelopen week zat ik met iemand haar huwelijksreportage van enige jaren geleden te bekijken.

Deze film brengt met beeld,muziek en gesproken woorden op ontroerende wijze die prachtige dag weer

in herinnering.

Haar zoontje  is vier jaar, en ik vroeg aan hem of hij later ook gaat trouwen.

Ja, met mama zei hij.

Hij verstaat onder trouwen dat hij dan weg moet bij papa en mama.

Hij komt dan in een onbekend land terecht.

Zo is het mijns inziens ook met afscheid nemen in welke vorm dan ook.

Naar een ander deel van het land moeten verhuizen omdat daar nieuw werk wacht.

Primair is dit een vreemd land , mede doordat je uit het ritme wordt gehaald waar je nu zo lekker in zit.

De mensen zijn vertrouwd, en bij diegenen kun je jezelf zijn.

Mijn vertrekpunt ligt bij het jongetje dat zo puur reageert op bovenstaand gegeven.

Het zit in ons dat we angsten voor loslaten hebben.

Zelf heb ik vele malen afscheid moeten nemen in allerlei vormen.

Afscheid is een beetje sterven wordt er nogal eens gezegd,en dat is zeker waar.

Sterker nog dat  het een oefening kan zijn om straks te  '  kunnen  '  sterven.

Inderdaad is dit het grootste afscheid, en waar ga je naartoe ?

Weer het onbekende land, niet alleen voor diegene wie het overkomt,maar ook voor de achterblijvers.

Zij belanden ook in een onbekend land ,  want zonder die ander krijgt alles een andere kleur.

Hoe zal het zijn zonder haar of hem?

Hoe zal het met onszelf gaan?



Vertedering versus agressie.

08:50, 19/8/2013 .. 0 comments .. Link

Gisteren zag ik mijn geliefde programma  '  Boeken  '  .

Wim Brand interviewde de psycholoog Jamal Quariachi.

Jamal heeft een boek geschreven waarin kitten(s) een hoofdrol spelen.

De titel van het boek is  ' Vertedering '  .

De inhoud van het boek betreft een agressieve man die zijn vrouw( en ) slaat.

Op straat vindt hij een mand met kittens.

Dat irriteert hem, want hij moet hier dus iets mee en tegelijkertijd voelt hij vertedering.

Ik zat te wachten op de conclusie , maar die bleef uit.

Heb het een en ander opgezocht en concludeer dat de zorg voor het katje de boze man

tot zelfbezinning brengt ,  wat een verandering tot gevolg heeft.

 

Ik denk dat agressie en tederheid elkaars tegenpolen zijn.

Heb veel gesproken met vrouwen die door haar man mishandeld worden.

De reden dat zij niet kan opstappen is, dat hij ook zo eindeloos teder kan zijn, althans zo lijkt het.

Hoewel zij naar een blijf van mijn lijf- huis gaan ivm mishandeling ,  keren zij korte tijd daarna weer terug.

Zij zoeken zijn tederheid  waarnaar zo hevig verlangd wordt.

De rest nemen zij op de koop toe.

Uitzonderingen bevestigen de regel natuurlijk.

 

 



Stilte

08:54, 11/8/2013 .. 0 comments .. Link

 

 

Soms is de stilte

een oorverdovend lawaai

Waar ik mijn draai

niet in vinden kan

Waar ik onrustig van word

en soms terneergeslagen

Stilte zonder jouw stem

Die stilte......

 

waar ik maar niet aan wen

 

(Auteur onbekend)



Oogkleppen?

09:54, 3/8/2013 .. 0 comments .. Link

Achter de aanhef van dit schrijven staat een vraagteken, en dat is niet voor niets.

Op voorhand wil ik stellen dat wat ik nu ga zeggen niet op iedereen van toepassing is.

Waar gaat het dan over?

' ZIEN '  en  ' GEZIEN '  worden.

Mijn vriendin roerde dit thema aan, naar aanleiding van een treinrit.

Eigenlijk het bekende verhaal over het gegeven dat ieder voor zich aan het telefoneren.whats-appen ,facebooken etc. is.

Hierdoor zien horen en voelen we elkaar veel minder.

Zelf ben ik beperkt actief op social media, en denk er goed bij na wat ik plaats,of bespreek  in gezelschap wanneer mijn mobieltje gaat, en dan nog...............

Veel mensen leggen al hun priveproblemen bloot ,  waarbij met het grootste gemak namen vallen.

Ik probeer niet te oordelen, maar ontkom hieraan met moeite merk ik.

Mijn vriendin refereerde aan de jaren zeventig, waar in discussiegroepen over de zin van het leven gesproken werd.

We lazen Sartre en de Beauvoir en daar werd in de groepen heftig over gesproken, met een fles rose onder handbereik.

We tastten elkaar af, zeker omdat we zoekende waren.

Persoonlijk vind ik zoeken fascinerender dan vinden.

In die zin vind ik het hebben van de zaak ,  einde vermaak.

Mijns inziens is zoeken  'LEVEN "  wat een bruisend gevoel geeft.

Niet als een blind paard rondrennen, hoewel de verleiding op de loer ligt,door alle prikkels die er zijn.

Ik betrap mijzelf in de huidige hectische tijd ook op de bekende oogkleppen, en wil deze afleggen.

Wie weet  lukt het.

 

 

 



Hechting.

06:02, 30/7/2013 .. 0 comments .. Link

De vorige keer schreef ik over afscheid nemen van situaties of mensen.

De pijn die hieruit voortkomt ontstaat mijns inziens door hechting.

Wat veroorzaakt de pijn bij het afscheid nemen ?

Hierop zijn verschillende antwoorden te geven,afhankelijk van uw/jouw referentiekader(s).

Vanuit mijn optiek is het volgende aan de hand, t.w. dat ik vroeger bijvoorbeeld een leraar(es) had van wie ik jaren kon genieten.

Natuurlijk blijven we mensen, en is dit niet altijd het geval.

Als er geen sprake is van een match, dan leek het zinvol als deze persoon zo snel mogelijk zou vertrekken.

Ben er inmiddels achter-gekomen dat dit gegeven een leersituatie kan zijn, vul maar in.......

In de gewenste situatie maakte je de leraar tijdens de middelbare-school-periode van begin tot eind mee.

Ongemerkt gaan we ons over en weer aan elkaar hechten, en dat gebeurt voor je het in de gaten hebt.

De match wordt versterkt door het gevoel over en weer  ' gezien  '  te worden.

Hierdoor bevestigen we elkaar, en zeggen zonder woorden dat we oke en geliefd zijn.

Ineens kan die leraar wegvalllen door welke omstandigheid dan ook.

Er ontstaat een enorm gat, dat de veroorzaker is van het feit dat je primair niemand anders accepteert op die plek.

Je zit in een compleet rouwproces.

Later blijkt als je geluk hebt dat die vervanger ook niet tegenvalt.

In dat geval hebben we mazzel.

Als er ergens een deur dicht-gaat, opent zich elders een nieuwe deur, althans dat hoopte ik dan.

Was dat niet het geval dan raakte ik in strijd met mijzelf, omdat het vervelende gevoel er niet mocht zijn.

Moet mijzelf regelmatig vermanend toespreken dat mijn verdriet er mag zijn en tijd nodig heeft.

 



Afscheid

12:46, 22/7/2013 .. 0 comments .. Link

De laatste tijd ontmoet ik mensen die worstelen met een afscheid in diverse vormen.

Afscheid van werk, gezondheid etc.

Afscheid nemen van een persoon  door overlijden of overplaatsing elders in het land, of door een scheiding.

Alle vormen brengen rouw met zich mee.

Niets is zo moeilijk als het loslaten van bovengenoemde situaties.

Met het hoofd beredeneerd zeg ik , dat we rouwen om dat -gene waaruit ,  of uit wie we vreugde hebben gehaald.

Door die vreugde en het je prettig voelen bij iemand omdat er in de geest een vorm van

herkenning is, ontstaat  er verdriet door  het gedwongen afscheid .

Zie ik hem of haar ooit weer terug?

Wij mensen hechten ons snel, mede doordat dit ons met de paplepel wordt ingegoten, langs natuurlijke weg.

Kijk naar een baby die zich hecht aan ouder of verzorger.

Er zijn filosofische en meditatieve kringen waarin men het onthechte leven nastreeft.

Hierover nadenkend besef ik dat het enerzijds een groot goed kan zijn om de pijn niet te voelen,

anderzijds lijkt het me wat kil en afstandelijk.

En.............lukt het in die kringen inderdaad?

Ik denk wel dat er een evenwicht moet zijn om het scheiden van de wegen aan te kunnen.

Persoonlijk vind ik het heel belangrijk om de rouwperiode genoemd in bovengenoemde situaties serieus te nemen,

zodat de rouwende het in zijn of haar tempo kan doen, omdat hij/zij met een dolk in het hart rond- loopt.

 



ECHTE SCHOONHEID ZIT VAN BINNEN!!

07:14, 8/7/2013 .. 0 comments .. Link

Een paar weken geleden wandelde ik door Beek-Ubbergen.

Het is een plek waar ik zeer regelmatig kom ,  omdat ik daar sowieso een positieve energie

ervaar.

De ongekende schoonheid  wekt mijn verliefdheid.

Er zijn regelmatig gelegenheden onderweg om te gaan zitten, en een drankje of heerlijk ijs tot je te nemen.

Ik streek neer op een terras, en na enige tijd verscheen er een jonge man met begeleider

in een ligstoel.

Zij namen plaats aan een ander tafeltje vlak bij mij.

De jongeman plusminus 40 jaar bleek armen noch benen te hebben.

Er ontspon zich een gesprek tussen ons , eerst over cultuur,natuur etc. waarna hij opmerkte het

fijn te vinden dat ik hem zo onbevangen te woord stond.

Hij is gewend dat de meeste mensen stiekem kijken waarna zij hun blik snel afwenden.

Toen volgde er een gesprek over zijn handicap.

Hij was zonder armen en benen geboren, tot afschuw van zijn ouders, waarna veel gepest

op school etc.

Hierdoor werd hij bang voor mensen en met hulp heeft hij zijn vertrouwen weer terug gekregen.

Hij heeft filosofie gestudeerd en heeft een baan aan de universiteit.

Wat een power heeft deze man, die laat zien dat een mens met wilskracht verder komt,in alle

alleenheid, want hij moet het uiteindelijk zelf doen.

Ik vroeg naar zijn ouders.

Het contact is nu goed nadat ook zij hulp hebben gehad om te accepteren dat hun zoon er niet

uit- ziet zoals zij aanvankelijk hoopten.

De vraag wat volmaakt  zijn is , was een gesprekspunt.

We concludeerden dat hij geen armen en benen heeft, maar wel een enorme spirit.

Hij is nu heel gelukkig getrouwd, mede door het gegeven dat ECHTE SCHOONHEID VAN BINNEN ZIT!!

 

 

 

 



Lijden,respect en geduld!

07:00, 4/7/2013 .. 0 comments .. Link

Gisteren sprak ik een vrouw, wier schoonmoeder aan dementie lijdt.

Het woord lijden in de tegenwoordige tijd komt hier om de hoek kijken merk ik.

Maar........... is het lijden?

Ik denk dat dit wel het geval is voor de naaste omstanders,maar niet voor de persoon in kwestie ,

want deze is meestal blij , en uiteraard soms verdrietig.

In de eerste dementiele fase is er wel sprake van lijden,omdat men de tekortkomingen

die dan ontstaan  opmerkt en het liefst camoufleert.

     De schoondochter gaat hier geweldig mee om.

Zij weet alles van moeders die in de war zijn , doordat dit met haar eigen moeder ook het geval was.

Voor de zoveelste keer die dag belt haar schoonmoeder met hetzelfde nieuws dat  zij een

nieuwe kamer heeft, en steeds antwoordt haar schoondochter geduldig dat ze dit geweldig vindt.

De schoondochter vindt het niet aardig om te zeggen dat zij dit al weet, en wil haar schoonmoeder

in haar waarde laten.

   De schoondochter blijft respect tonen richting haar schoonmoeder.

De schoondochter heeft veel geduld in huis, wat een belangrijke factor is.

      Met geduld komen we blijkbaar een heel eind !!!!

 

          

 



Carpe Diem!!

07:44, 29/6/2013 .. 2 comments .. Link

   Lieve volgers,

Via chatberichten wordt mij de meelevende vraag gesteld hoe het nu met mijn goede vriend gaat.

Enige tijd geleden berichtte ik hierover,vandaar.

10 Juni is bij hem een zieke nier verwijderd ,  wat hij wonderwel zeer goed heeft doorstaan.

De genezing gaat super snel, alwaar we zeer dankbaar voor zijn.

Niets is zeker in het leven, dus ook voor wat betreft de toekomst.

Over bijna  3 maanden gaat hij laten controleren of er geen metastasen in longen en lever aanwezig zijn.

De komende vijf jaren zullen onzekerheid bevatten.

Hij is heel dankbaar voor het snelle genezingsproces en neemt mijn taken weer over, die 

ik de afgelopen tijd heb mogen doen.

Nieren dienen als filters van bloed en vloeistoffen.

Deze functie ligt uiteraard lager, maar daar valt mee te leven.

Ik zal jullie het technische verhaal besparen, maar zal me beperken tot de conclusie

dat de waarden niet moeten zakken omdat hij anders gedialyseerd moet worden,

en dan komt een mens in een dwangbuis terecht , waarin hij zijn weg zal moeten vinden.

Leven bij en in het moment is hierom belangrijk.

Sowieso is dat een kunst, en dat betreft elke situatie waarin we verkeren.

Vertrouwen is het motto!

Dank voor jullie medeleven, een onontbeerlijk goed!!

Carpe  Diem!!!

Liefs, Alice



De kracht van de menselijke uitstraling.

06:45, 24/6/2013 .. 0 comments .. Link

De menselijke uitstraling kent een grote kracht, links of rechtsom.

Een vrouw die ging bevallen ervoer dit als een heftige pijnlijke aangelegenheid,totdat er

een arts binnen kwam die zij in het geheel niet kende.

Hij ging letterlijk naast haar staan waardoor zij plots rustig werd  , en de bevalling

op natuurlijke wijze tot een goed einde kon brengen.

Een tweede voorbeeld gaat over een man die angst had om onder narcose te gaan.

Op de operatiekamer aangekomen gaf de uitstraling van de anaesthesist hem onmiddellijk rust.

Ik noem dit wonderen met een grote W.

Wat is het mysterie hier- achter?

Ik zou het bijna goddelijk ,  of zo je wilt het hogere willen noemen.

Het is speculatief wat ik nu zeg, maar het zou best kunnen zijn dat deze mensen normaal niet

zo opvallen in die zin, maar dat het hogere deze mensen a.h.w. licht maakt om als gezondenen te

figureren.

Voor mij althans  een bewijs dat er altijd hulp, hoe dan ook aanwezig is.

Doordat deze mensen hun ervaring vertellen ,  zijn zij op hun manier weer de brengers van het licht.

Het is adembenemend dit te vernemen.



Met de rug tegen de muur.

04:54, 6/6/2013 .. 0 comments .. Link

Laatst sprak ik een chirurg ivm een urgentie.

Iemand heeft een ingekapselde tumor waarvan hij vindt dat deze snel verwijderd moet worden.

Nou blijkt dat de chirurg an sich weinig in te brengen heeft bij de dames van het opnamebureau.

Hij, die deel uitmaakt van de intellectuele bovenlaag moet zich voegen naar de onderlaag.

Dit is niet denigrerend bedoeld, maar om de tegenstelling weer te geven noem ik het  maar zo.

Een goede vriend van mij die eindelijk volgende week een nierextirpatie kan ondergaan wacht hier

al maanden op.

Natuurlijk is hij niet de enige, maar het systeem vind ik schrijnend.

De chirurg vertelde mij dat de artsen in het buitenland bepalen wanneer een patient geopereerd

moet worden.

De intellectuele bovenlaag heeft  ' daar '  dus de macht in dit geval en dat is juist.!

Logisch, want de arts is de enige die de ernst kan inschatten.

In de nederlandse ziekenhuizen leeft hierover een behoorlijke interne spanning.

Waar mensen samen zijn ontstaan nu eenmaal spanningen,maar wanneer het over 

communicatie gaat en bovenal miscommunicatie in ziekenhuizen, wie is hiervan dan

het slachtoffer?

Inderdaad de patient!

Oke, begin april hoorde mijn vriend dat  zijn nier verwijderd moet worden.

Hij werd op de lijst geplaatst en de afsprakenbureaudame bepaalt wanneer dit gebeurt.

Begrijp me goed dat we planners nodig hebben en er veel patienten zijn.

Vraag me niet hoe, maar ik vind dat de patient, en zeker wanneer er zicht is op een heftige

ingreep zo snel mogelijk moet weten wanneer en  wat hem boven het hoofd hangt.

We hoorden maar niets, sterker nog dat hij zelf steeds moest telefoneren om duidelijkheid te krijgen.

Men kon de eerste tijd niets noemen, zodat de spanning zich bij hem opbouwt.

Nu weten we dat het 10 juni gaat gebeuren.

Hij moet zelf bellen om te vragen hoelaat hij kan komen en geholpen wordt.

Wat is er hier in nederland mis?

Ik vind dat de chirurg met de vuist op tafel moet slaan en meer pleit voor duidelijkheid richting patient.

Hij gaf mij gelijk, maar staat met de rug tegen de muur.

Wanneer komt de tijd dat hij die muur verlaat?

 

 



{ Last Page } { Page 1 of 13 } { Next Page }

About Me

Home
My Profile
Archives
Friends
My Photo Album

Links


Categories


Recent Entries

Oordeel
Sferen.
Vorige levens?
Het scharnierpunt.
De liefdevolle blik.

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer

" title="Atom feed">Site Feed