Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Untitled

13/8/2009 - midnight snack - the sequel

ik dacht aan eenzaamheid.

het is een eenzaam leven, zelden je eigen hart laten zien. ik herinner me nog hoe klein ik was toen ik me begon te verbergen. vier. of was ik nog jonger? Ik denk aan vier, omdat ik me  herinner dat de wereld toen donkerder werd. minder licht. daarvoor herinner ik me een zonnig bestaan, daarna vooral ... minder licht.

Wat maakte dat ik niets zei?

Mijn ouders waren druk. Met zichzelf. Met elkaar - ruzie maken en zoeken naar een vorm om te leven. Zo doen zoveel mensen en ik vind het dapper van ze dat ze er uit kwamen. Allebei zoveel wonden, allebei zo eenzaam in zichzelf... en dan toch samen leven. Of proberen te leven.

Mijn broertjes waren kleiner dan ik. Wat ga ik mijn kleine broertjes lastig vallen met wat ik voel? Ik ben een grote zus en ik zorg voor ze, want dat doen grote zussen.

Maar gelukkig zijn er mijn vrienden. We spelen samen, met alle kinderen uit de buurt. We hebben plezier en ik ben echt mezelf... ik ben er even uit. Gewoon zijn, geen zorgen.

Maar dan komt die dag dat ik niet meer met andere kinderen mag spelen. Volgens mij hebben mijn ouders geen idee van de gevolgen van hun besluit. Ons huis heeft een hectare grond, met een hek er omheen. Dat hek was open, maar is in mijn hoofd van nu af aan dicht. En ik zit er achter.

Ik voel me niet gevangen. Waarom zou ik? Ik ben thuis, bij mijn ouders en ik heb de kat en mijn broertjes... maar ik ben wel eenzaam.

Rond die tijd gaat de kat dood (het lijkt wel een slechte film).

Ik vind echter een uitweg: ik word verliefd. Heel verliefd. Met iemand waar ik altijd van wil dromen en voor eeuwig samen wil zijn: Ivanhoe.

ja, inderdaad, Roger Moore zal nooit weten wat hij voor me gedaan heeft. Hij was mijn held, mijn redder en mijn prins. Ik ging zo ver dat ik in het woordenboek uitzocht hoe hij heette. Hij sleepte me er doorheen.

Dat was maar goed ook, want vlak na mijn zesde mocht ik ook niet meer naar school. Waarom niet? Later heb ik het zo vaak gevraagd en het enige antwoord was echt: ze hadden geen idee van het belang van hun besluit. Hoe lang ben ik thuis gebleven? Ik was toch in ieder geval vaak ziek, dus er was niet heel veel verschil. Maar bij navraag blijkt dat ik van mijn zesde tot mijn achtste in ieder geval niet vaak naar school ging.

Nu later denk ik: zou dat veel doen met iemand? Of stel ik me aan, en is een gezin genoeg om in op te groeien? Maar is dat ook zo als het een gezin is waar je verbergt wat je denkt en voelt? Of doen alle kinderen dat? Voelde ik me veilig thuis? Als dat zo is, waarom vroeg ik dan niet of ik alstjeblieft weer met de buurkinderen mocht spelen? Ik miste ze zo, en vooral het contact miste ik zo heel erg..

en nu zijn we er. een beetje. Ik voel het. ik durf het bijna niet toe te geven maar ik krijg traantjes in mijn ogen. Kleine, die ik zo heel graag wil en tegelijk zo graag wil verstoppen. Want het doet pijn.

Soms denk ik dat ik mezelf kunstmatig op de grens van ziek en gezond houd, om niet werkelijk diep te voelen. Dit wil ik niet voelen, dit gaat ver. Dan ben ik op zoek naar troost en wie kan me dat geven anders dan ikzelf? En dan denk ik tegelijk: komopzeg, er zijn ook mensen met echte problemen...

niet zeggen dat ik met iemand moet praten. Dat heb ik gedaan. Maar het zit diep. Ik praat hier niet over. niet echt en niet op het moment dat het speelt. Ik kan vermijden te praten, echt heel goed, en dat doe ik vooral met veel woorden. of met gevoel.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

13/8/2009 - midnight snack

het zal niet de eerste zijn.

 

deze blog is gestart omdat ik niet kan slapen.

Mijn lijf zit helemaal vol spanning en die spanning is zo oud dat ik er niet bij kan.

ik huil niet. noooit. nouja heel zelden. en heel zelden alleen.

soms vraag ik me af waarom niet, en dan t liefst midden in de nacht. ik praat ook niet. ja, heel veel over vanalles en iedereen denkt dat ik open ben, maar dat ben ik niet. want ik praat niet over wat ik voel.

 

Daar wordt een mens eenzaam van. daar komt spanning van. en soms wordt het te veel. dan word ik ziek en snibbig en naar en ook koud van binnen. dan wil ik iemand bellen en praten en tegen die persoon aan hangen en zeggen wat ik voel. maar dat doe ik niet.

deze blog is een experiment. zou het helpen als ik ergens mijn gedachten toevertrouw, anoniem?

Een dagboek? nee dat  helpt niet. daarbij denk ik altijd aan diegenen die het gaan lezen. ik weet niet wie dat gaan zijn, maar het zou toch kunnen. iemand leest een dagboek altijd. iemand die ik ken. die me na staat. waar ik juist mijn gevoelens voor verberg.

een blog leest iemand ook. maar dat is iemand die mij niet kent, die mij niet na staat en waar ik me ook niet voor hoef te verbergen. hoop ik.

wat ik zeg, deze blog is anoniem. en dat blijft zo. Hier staan al die dingen die ik nooit zeg.

geeft het al lucht? een beetje.

waar te beginnen......

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me

Soms is een dagboek niet genoeg. Soms is t nodig de hele wereld te schrijven. Dan heb je een blog. lezen mag, reageren ook... maar t hoeft niet.

Links

Home
View my profile
Archives
Friends
Email Me

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer