Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Zuid-Afrika

26/7/2008 -

 28 juni 2008

Lang naar uitgekeken, en vandaag is het dan eindelijk zover: we gaan naar Zuid-Afrika.

Eerst vroeg op (5.15u) om op tijd op Schiphol te zijn. Hier gingen we iets over tienen de lucht in. Het was voor mijn dochter van 3 de eerste keer dat ze ging vliegen en ze vond het best wel spannend.

Toen we net de lucht in gingen, vertelde ik haar dat we op dat moment door de wolken heen vlogen. Dat moest eigenlijk niet vond ze, want dan gingen de wolken stuk.

Nadat we al een flinke tijd in de lucht waren, zei ze: “het maar saai te vinden, en nu toch wel eens uit deze bus te willen”.

Na een vlucht van iets meer dan 11 uur landen we in Kaapstad, en daar vandaan werden we met de bus naar ons hotel gebracht.

 

29 juni

’s Ochtends vroeg op voor het ontbijt en daarna een welkomst praatje van onze reisleider.

Vandaag een “vrije dag” in Kaapstad. Met de kabelbaan de Tafelberg op was geen optie, omdat deze gesloten was i.v.m. de harde wind.

We zijn lopend vanaf het hotel naar het Victoria en Albert waterfront gegaan. Eerst lopend langs de kust, waar natuurlijk schelpen gezocht moesten worden. Er waren heel bijzondere schelpen bij. Alikruik achtige schelpen, en een hele grote met veel parelmoer aan de binnenkant.

Bij het Victoria en Albert waterfront wat boodschapjes gedaan. Wat ons hier direct opviel was het enorme prijsverschil met thuis. Als voorbeeld een zak appels die wij hier kochten voor 6 rand (1 rand = ong. 8,5 cent). In het begin vroegen we ons ook steeds af of we het wel goed deden als we de prijzen omrekende.

De rest van de middag hebben we hier doorgebracht. Veel mensen kijken, genieten van de optredens die her en der gegeven werden en genieten van het zonnetje.

Aan de temperatuur (ong. 20 graden) was het niet te merken dat het hier winter is. Wel aan sommige mensen die we af en toe voorbij zagen komen, met een muts op of handschoenen aan.

Nog meer waar aan je ziet dat het hier toch echt winter is, zijn de kale bomen en het is hier om 18.00 uur al helemaal donker.

Vanavond in het restaurant van het hotel gegeten. Dit restaurant ligt op de 22ste verdieping van het hotel. Van hier uit hadden we een magnifiek uitzicht over (verlicht) Kaapstad. Het uitzicht was ook zo mooi, omdat het restaurant ook nog eens langzaam om z’n eigen as draaide.

 

30 juni

Vandaag om ongeveer half 9 weggegaan voor een rondrit over het Kaapse schiereiland . Onze Zuid-Afrikaanse gids die mee was, praatte ons onderweg bij over alles wat we zagen. Dit alles in het Zuid-Afrikaans.

“Als jij denk dat  ek te veel praat, moet jij zeg dat ek smoel moet hou”.

Eerst naar het zuidelijkste puntje; Kaap de goede Hoop. Hier waaide het ontzettende hard (m’n haarband waaide van m’n hoofd), maar het was hier wel ontzettend mooi.

Onderweg bavianen de weg over zien steken, en langs de kust stond een struisvogel en elanden.

Op de weg terug naar het hotel langs Boulders beach waar een kolonie pinguïns leeft. Vooral mijn jongste dochter moest erg om deze beestjes lachen.

Tot nu toe ook al een aantal vreemde vogels gezien, en dit bedoel ik dan letterlijk.

 

 

1 juli

Vanochtend weer vroeg op om alle tassen weer in te pakken, want vandaag vertrekken we naar Montagu.

Vanuit Kaapstad naar Stellenbosch. Onderweg zag je pas echt de tegenstelling hier tussen arm en rijk.  Iets buiten Kaapstad reden we langs een enorme krottenwijk, waar volgens onze gids zo’n 1,8 miljoen mensen wonen.

Onderweg zie je op de hoek van de straten, vaak bij een verkeerslicht, veel zwarte mannen staan. Deze mensen zijn wel geschoold, maar hebben geen werk. Ze staan hier dan te wachten in de hoop dat iemand hen oppikt en ze voor een dag werk aanbiedt.

In Stellenbosch veel mooie wit gepleisterde huisjes met mooie (Hollandse) geveltjes. Hierna door naar Spier, waar cheeta’s geaaid konden worden. Mijn oudste dochter vond dit wel een beetje een beangstigend idee. In eerste instantie wilde ze ook niet mee. Na even op haar ingepraat te hebben ging ze toch mee.

Na een korte instructie over wat wel en niet te doen, werden we de kooi ingelaten en mochten we met z’n allen de cheeta aaien. Cheeta’s zijn een van de meest bedreigde diersoorten in Afrika. Vooral ook omdat de boeren ze hier afschieten om hun eigen vee te beschermen.

Hierna een lange busrit naar onze eindbestemming. Het was een lange zit en dat ontlokte onze gids de uitspraak: “wij heb vierkante bil, omdat wij zolang heb gezit”.

We overnachten nu in een soort fors uitgebouwde stacaravan. We kwamen hier tegen 18.00 uur aan. Het begon alweer donker te worden en het is hier flink koud.

We zitten hier in de kleine Karoo. Dit is een semi  woestijngebied. Het is hier aardig afgelegen, wat ’s avonds ontzettend mooie sterrenhemels oplevert. Je ziet ontelbaar veel sterren en zelfs de nevels om de sterren heen. Dit zie je in Nederland niet, daar is het ’s nachts veel te licht.

O, ja mijn middelste dochter vroeg vandaag nog of ze echt tegen onze gids mocht zeggen, dat ze haar smoel moest houden.

 

2 juli

Vandaag een rustdag.

Als je wilde kon je ’s morgens mee met een wandeling. Deze zou ongeveer 2 uur duren en onze gids zou dan onderweg van alles vertellen over de planten en de begroeiing die we tegen zouden komen.

Toen we vanochtend op stonden, was het erg koud (een graad of 2 schat ik), dus waren we dik aangekleed toen we aan de wandeling begonnen. Naar mate de wandeling vorderde gingen er steeds meer kleren uit, omdat het toch wel erg warm werd.

Tijdens de wandeling veel over de situatie hier in het land gepraat met onze gids. Over de politiek en hoe corrupt dat is. Over de armoede in de townships.

Ze wilde nog wel proberen om een toer door een township voor ons te regelen.  Ik weet alleen niet of ik dat wel wil. Niet omdat ik mijn ogen voor deze armoede wil sluiten, maar meer omdat ik het vooral voel als een soort van aapjes kijken. Ik heb daar als “rijke” westerling niets te zoeken.

’s Middags na het eten lekker gezwommen. Er is hier een “normaal” zwembad, waar het zo’n 15 graden is en 2 warmwater baden van 38 en 42 graden. Dit is heel mineraalrijk water wat zo uit de bergen komt. Er zat veel ijzer in dit water. Dit was te ruiken en naderhand ook goed te zien aan onze badkleding die verscheidene bruine vlekken vertoonde.

Vanaf een uur of 4 verdwijnt de zon achter de bergen en dan begint het gelijk flink af te koelen. Het was hierna ook snel gebeurd met de zwempret.

’s Avonds gegeten en gezegd dat we het nagerecht van de vorige dag zo lekker vonden. Gevraagd of we het recept mochten hebben. Eigenlijk was dat geheim, maar even later kwam mijn dochter mij een briefje brengen die ze van een mevrouw aan mij moest geven. Hier stond dus het recept op en we gaan het thuis zeker uitproberen.

Toen we weer terug liepen was er weer zo’n mooie sterrenhemel. Het rare alleen was dat toen ik de grote beer had ontdekt, deze op z’n kop stond.

Ook de zon gaat hier anders dan bij ons. Niet van links naar rechts, maar van rechts naar links. Lastig als je in het zonnetje gaat zitten en denkt dat het nog wel een tijdje duurt voordat hij achter de boom verdwijnt.

 

3 juli

Op weg naar Oudtshoorn vandaag.

Onderweg gestopt bij een struisvogelboerderij, hier kregen we een struisvogelei in onze handen zodat we konden voelen hoe zwaar dit is. Het is een groot ei (ong. 24 gewone eieren) en 1 kg zwaar.

Daarna mochten de kinderen een voor een bij een struisvogel in het hok komen staan, hier stonden ze zo bij de struisvogel dat hij helemaal z’n nek om ze heen draaide. Dit vonden ze wel griezelig, maar ze deden het allemaal wel.

Daarna als klap op de vuurpijl mocht er op een struisvogel gereden worden. Dit werd ook erg eng gevonden maar wel weer door iedereen gedaan, behalve dan de mannen, want die waren te zwaar.

Eerst werd de struisvogel gevangen en een zak over z’n kop getrokken. Zo kon hij alle kanten opgestuurd worden. Hierna werden z’n vleugels opgetild, en mocht je op z’n rug gaan zitten. Daarna werden de vleugels over je benen heen gelegd en moest je je goed vasthouden. Als dan eenmaal de zak van z’n kop getrokken werd, dan werd je gelanceerd. Althans zo leek het, want zo’n beest kan wel 70 km per uur lopen.

 

4 juli

Om half 10 vertrokken we vanmorgen naar de Cango grotten. Je kon hier kiezen voor een gewone rondleiding, of voor een avontuurlijke waarbij je door allerlei nauwe gangen moest kruipen. Een van mijn dochters wilde wel graag klauteren, dus moest iemand met haar mee. Dat werd ik dus. In de grotten waren hele mooie druipsteenformaties te zien.

Daarna moesten we al bukkend een tunnel door klauteren (het laagste punt was 74 cm). Hierna kwamen we uit bij een steile trap en daar begon het pas echt. De eerste tunnel heette de tunnel of love. Deze heet zo, omdat als je er door gaat fijn met de rotsen onder,

boven en naast je kan knuffelen (zo nauw is het dus). Toen we eenmaal boven stonden en mijn dochter het gat zag waar je door moest, durfde ze toch niet meer.  Ze stond nog wat te twijfelen, maar uiteindelijk besloot ze het toch maar niet te doen. Dit kwam mij eerlijk gezegd ook niet verkeerd uit. Zo had ik een mooi excuus om niet te gaan.

We zijn toen de trap maar weer afgedaald, en daar hebben we met een paar anderen (die ook niet durfden) gewacht tot de rest weer terug kwam. Toen ze terug kwamen, zaten er een aantal mannen tussen die niet al te vrolijk keken, en het zweet op hun voorhoofd hadden staan.

’s Middags naar een dierenpark geweest. Hier zaten veel dieren uit Afrika. De meest bijzondere dieren waren wel de witte leeuw en de witte tijger. Deze dieren zijn erg zeldzaam en bedreigd, vooral ook omdat jagers ze als een trofee zien en hier dus flink op jagen.

’s Avonds een braai gehouden, met de nodige wijn. Hierdoor werden er een aantal nogal overmoedig en bedachten ze dat ze later in deze reis wel de hoogste bungy jump ter wereld wilde gaan doen (216 meter).

Op tijd naar bed, want morgen vroeg op voor een lange reisdag.

 

 

5 juli

Na een nachtje geslapen te hebben, werd er onderweg in de bus alweer wat teruggekrabbeld wat betreft het bungy jumpen. Verder vandaag niet veel anders gedaan dan reizen.

Tegen 5 uur aangekomen op Zuurberg. Dit ligt vlak bij het addo olifantenpark, waar we morgen naar toe gaan.

 

 

6 juli

Vanochtend vroeg op (5.45u) voor een game drive. Als je wilde kon je met een open jeep mee het park in of met eigen bus. Wij hebben voor de bus gekozen, omdat het ons niet zo verstandig leek om met onze jongste dochter (van 3) van 6.30u tot 12.00u in een jeep rond te hobbelen.

We waren de enigen van de groep die met de bus mee gingen. We gingen eerst op zoek naar leeuwen, want volgens de gids die met ons mee ging was er ’s ochtends vroeg de meeste kans om ze te kunnen zien.

Na nog geen kwartiertje rijden zagen we ineens achter een struikje een leeuw zitten, en direct er achteraan kwam een leeuw aan sprinten met voor hem uit een wrattenzwijn. Volgens onze gids heel bijzonder om te zien. “Zoiets zie je normaal alleen op Discovery Channel”, zo zei hij.   

Hierna zagen we nog een stel kudu’s, maar die bleken niet zo bijzonder te zijn om te zien volgens onze gids, want daar zaten er wel 2000 van in het park.

Daarna nog weer terug naar het deel waar we de leeuwen hadden gezien, en zowaar we zagen ze weer. Het waren 2 jongen en de ouders moesten ook in de buurt zijn, maar die hebben we helaas niet gezien.

Ook nog buffels gezien en daarna op zoek naar olifanten. Deze lieten zich niet echt zien, alleen in de verte.

Bij een open plek met een drinkwaterplaats stonden heel veel struisvogels en zowaar weer een kudde buffels. Toen we alweer een eindje op weg waren kwamen we een ranger tegen die zei om te keren, omdat er olifanten richting de drinkplaats gingen.

Toen we daar even stonden te wachten, kwamen er vier olifanten (in een rijtje achter elkaar) het bos uitlopen. Twee volwassen vrouwtjes met twee jongen. Een daarvan was nog heel klein. Ze liepen in een rechte lijn naar het water toe en begonnen daar recht voor ons uitgebreid te drinken. Erg mooi om te zien.

Onderweg ook nog zebra’s gezien. De gids vond eigenlijk dat we nog te weinig olifanten hadden gezien dus gingen we op zoek naar meer. Ook dit keer weer geluk. Aan de kant van de weg tussen de begroeiing  stond een hele groep. Hier de bus stilgezet en ze een hele tijd bekeken, totdat ze vlak voor de bus de weg overstaken.

Verder hebben we nog veel meer kudu’s gezien. Evenals aapjes, het rode hartebeest een jakhals een sfynx een mangoest en heel veel wrattenzwijnen.

Halverwege stapte de gids nog uit de bus om olifantenpoep te pakken. Hij liet zien wat hier allemaal in zat en dat je daar aan kunt zien wat ze gegeten hebben.

Aan de kinderen vroeg hij hoe je kon ontdekken of het poep van een mannetje of een vrouwtje was. Ze hadden geen idee.

Hij ging het voordoen. Eerst stak hij z’n vinger in de poep en daarna in z’n mond. “Zeker weten¸ zei hij, het was een mannetje”. Een van mijn dochters keek hem met een heel vies gezicht aan, maar wat zij niet gezien had en mijn andere dochter wel, was dat hij zijn wijsvinger er in stak en zijn middelvinger in zijn mond deed.

Een geweldige morgen was dit die omvloog

Toen we bij het hotel kwamen en de anderen ook terug waren, bleek dat zij “alleen maar” olifanten hadden gezien en wat andere kleine dieren.

In de tuin van het hotel zitten hele mooie vogels; knalgeel en vogels met een kromme rode snavel, een beetje kaketoe achtig. Ook hier in de tuin aapjes. Onze eigen gids had hier al voor gewaarschuwd. Zorg dat je alle ramen gesloten hebt als je weggaat anders plunderen de apen alles.

 

7 juli

Vandaag was het weer een dag van veel rijden. Tussen de middag gestopt voor een lunch en om 1 persoon uit onze groep de gelegenheid te geven om de bungy jump te doen.

’s Avonds voor het eten wilde mijn man nog even douchen. Hij kwam snel van de kamer terug gelopen. Er zat namelijk een enorme spin op de kamer. Degene die erbij werd gehaald, zei: “it’s just a rainspider”, dus waar maak je je druk om.

 

 

 

 

8 juli

Eindelijk mijn dochter jarig, ze werd 9 vandaag. Ze dacht vandaag geen cadeautjes te krijgen, omdat ze thuis al wat had gekregen. Ik had toch nog een klein cadeautje voor haar mee genomen. Ze was dus erg verrast toen ze dus toch nog wat kreeg.

Vandaag voor het eerst regen. We gingen naar het tsitsikamma national park om daar te wandelen en te genieten van de natuur. Jammer van het weer dus.

We gingen eerst een eindje lopen, onder de bomen door. Allemaal loshangende boomwortels boven ons hoofd, en ook hier weer veel mooie vogels, en gekke krekelgeluiden.

Terug een eindje langs de kust gelopen, plotseling allemaal klipdassies vlak bij ons. Erg grappige beestjes. In een keer zo’n 300 meter uit de kust zagen we een walvis. Je zag hem steeds weer boven water komen en af en toe zag je z’n staart te voorschijn komen.

Daarna weer terug naar ons hotel. Daar stond in de eetzaal een verrassing voor mijn jarige dochter te wachten. Het was namelijk versierd en er stond een grote taart op haar te wachten. Hiervan mocht ze de kaarsjes uitblazen, wat natuurlijk niet lukte omdat ze vanzelf weer aangingen.  Ook kreeg ze van de hele groep nog een cadeautje. De twee (zwarte) vrouwen die hier werkten, kwamen ook nog een cadeautje brengen en haar toezingen.

Achteraf

Later op de middag gingen we met z’n allen surfen op de Indische oceaan. Na eerst op het strand uitleg gehad te hebben, mochten de kinderen het het eerst proberen. Later waren de volwassenen aan de beurt. In het water met een wetsuit aan was het helemaal niet koud, ook al was het maar 13 graden en regende het.

De golven waren een paar meter hoog en als je weer eens onderuit ging dan kreeg je geregeld een slok zout water binnen. Mijn oudste dochter vond het geweldig en was niet meer van het bord af te slaan. Ze is tot het einde toe doorgegaan. Bijna aan het eind, zagen we vlak achter de branding twee dolfijnen voorbij zwemmen.

’s Avonds tegen half 7 allemaal de bus in om naar een restaurant te rijden. Dit ging niet door, want de bus wilde niet starten. Taxi’s gebeld; niet te regelen. Dan maar pizza’s laten bezorgen. Kon ook niet, alleen ophalen. Dat dus maar gedaan. Lekker en de kinderen hadden een superavond.

 Mijn jarige dochter zei aan het eind van de dag: “nog nooit zo’n leuke verjaardag gehad te hebben”.    

Er bleef nog wel het een en ander van de pizza over. Dit werd allemaal weer ingepakt en neergezet voor het bedienend personeel van dit hotel, met de woorden dat die dit wel heel goed kunnen gebruiken.

Ik verdenk onze reisleider ervan, dat hij met opzet veel besteld met in het achterhoofd dat wat overblijft weg te geven. Hij zei namelijk zoiets als: “als wij hier zitten te schransen en je weet dat er mensen zijn die honger hebben dan kun je dit niet zomaar weggooien.                                                                                                                  

 

9 juli

Vanochtend gingen we met een boot de oceaan op om walvissen van dichtbij te bekijken. We hebben heel in de verte 1 walvis gezien, die wat water omhoog spoot, maar verder niet. Nog wel veel zeehonden, die hier op een rots zitten, maar dat was het. Er was te veel wind zeiden ze om wat te kunnen zien. Aan het eind kregen we een deel van ons geld terug, omdat we te weinig gezien hadden.

’s Middags zijn wij bij het hotel gebleven, even een middagje rust. Een van mijn dochters kreeg vlechtjes in haar haar. Dit wilde ze al een hele tijd, en hier zeiden ze dit wel te kunnen.

 

10 juli

Vandaag weer een reisdag op weg naar Malgas.

We rijden nu op een hobbelig gravelpad en het duurt zeker een uur voordat we op onze bestemming zijn. Op deze plek zijn veel kraanvogels en secretarisvogels. De eerste kraanvogels hebben we al gezien.

De kinderen gillen nu van achteruit de bus: “argh, achtbaan”. De weg gaat namelijk af en toe nogal steil omhoog of omlaag.

Toen we aangekomen waren fluisterde onze gids ons toe (zodat de kinderen het niet hoorden): “toch vooral ’s avonds de kamers op spinnen te controleren”.  

 

11 juli

Vandaag naar nature hoop reserve. Onderweg veel mist dus weinig te zien. Zo mistig als het was, zo helder werd het ook in een keer. In het nature hoop reserve zagen we bontebokken. Ook zouden hier zebra’s zijn (met bruine strepen), maar die heb ik nog niet gezien.

We werden vooraf gewaarschuwd dat hier veel slangen zitten. Deze zouden voornamelijk onder stenen zitten, dus deze maar niet optillen. Ook het stenen muurtje waarbij de bus geparkeerd werd, werd afgeraden om op te gaan zitten.

Van waar de bus geparkeerd stond naar de kust gelopen, waar je een mooi uitzicht had over de oceaan. Hier waren heel veel walvissen te zien. Heel dicht onder de kust en ook verder weg. Je kon op sommige walvissen de zeepokken zien zitten. Een heel eind verder zag je een walvis iedere keer met z’n staart uit het water komen. Ook zag je steeds dolfijnen voorbij zwemmen.

De kinderen gingen op het strand schelpen zoeken, ze hebben weer hele mooie gevonden en ook stukjes koraal.

’s Morgens is het erg koud, als we zoals vanochtend om 9 uur weggaan dan is het 5 graden in de bus. Daaraan merk je dan toch wel dat het hier winter is.

’s Avonds onder het eten weer gehad over de ongelijkheid in het land. 80% van de bevolking is zwart en 20% is blank, ondanks dat verschil maken de blanken de dienst uit en hebben zij de goede banen. Je ziet ook geen enkele blanke achter de kassa zitten, schoonmaken of bedienen in een restaurant. De apartheid mag dan officieel  afgeschaft zijn, in de praktijk zie je dat het nog steeds bestaat.

Volgens onze gids had haar vader haar altijd voorgehouden geen racist te zijn. Er mocht dan wel verschil in huidskleur zijn tussen blank en zwart, maar een ieder heeft hetzelfde kleur bloed.

Na het eten alvast afscheid genomen van onze gids en de chauffeur. Morgen is namelijk de laatste dag dat ze bij ons zijn. Morgen rijden we terug naar Kaapstad en vandaar vliegen we de dag daarop met een binnenlandse vlucht naar de omgeving van het Krugerpark, en zij gaan dan dus niet meer mee.

De gids had voor ieder kind een cadeautje. Een oesterschelp met daarin een kettinkje met daaraan een dingetje in de vorm van Afrika. Ook had ze voor ieder kind een persoonlijk verhaaltje geschreven en dit aan hun gegeven.

Voor de volwassenen had ze wat anders. Namelijk een drankje geserveerd in een klein borrelglaasje. Onderin zat een groene mintlikeur en bovenop lag een crèmekleurig laagje. Dit was hele zoete amarula. Dit drankje noemde ze een springbokkie, en hier hoorde ook nog een ritueel bij voordat je het op mocht drinken. Je moest gaan staan het glaasje voor je op tafel zetten, handen op de rug doen en dan een of andere Afrikaanse zin zeggen/zingen. Dan moest je je vingers naast je hoofd doen als 2 hoorntjes, het glaasje oppakken met je mond en het dan in een keer achterover gooien.

Best lekker en minder heftig dan ik had gedacht.

Hierna gingen we karaoke doen. De eigenaren van dit overnachtingverblijf hadden hier zelf nog de meeste lol in, hoe valser hoe mooier leek het wel. Na veel te veel wijn gingen we pas laat naar bed.

 

12 juli

Vanochtend weer vroeg op, de bus in op weg naar Kaapstad. Ook nu was het weer erg koud. Ik denk dat het hier ’s nachts tegen het vriespunt aan zit. Toen we in de bus stapten was het weer 5 graden in de bus. Onderweg lag ook op de toppen van de bergen om ons heen sneeuw. Dit is vrij bijzonder voor hier.

De hele dag hoor ik hier Engels om me heen, of Zuid-Afrikaans. Het Zuid-Afrikaans is redelijk te volgen maar het blijft vreemd in de oren klinken. Hierdoor merk ik dat ik af en toe moeite begin te krijgen met het vinden van de juiste woorden, of dat ik sommige zinnen een beetje krom begin uit te spreken.

Onderweg nog weer richting Stellenbosch gereden voor een wijnproeverij en een rondleiding aldaar. We kregen 2 witte, 2 rode en een dessertwijn te proeven. Ik denk dat het bij het merendeel van de groep niet eens zo zeer om de kwaliteit ging als wel om de kwantiteit van de wijn.

Op weg naar Kaapstad kwamen we weer langs de krottenwijk van Kaapstad. Kilometers en kilometers lang huisjes gemaakt van golfplaten en stukken dakleer. Ik kan best met dit soort dingen omgaan en goed relativeren, maar af en toe (zoals nu) krijgt toch de verbijstering en verontwaardiging de overhand. Alleen maar om je huidskleur ben je veroordeeld tot een bestaan hier.

 Belachelijk!

 

13 juli

Vanochtend wel weer erg vroeg uit bed. De wekker ging om 6 uur. Om 7 uur moesten we weer in de bus zitten om naar het vliegveld te gaan . We vliegen hiervandaan in 2,5 uur naar Nelspruit.

Daarna nog zo’n 40 km rijden naar onze overnachtingsplek. Daar om 15.00 u aangekomen, waarna we om 16.00 u weer vertrokken voor een avond game drive. Eerst zo’n 2 uur door sabie sand rondgereden waar we veel wild gezien hebben. Giraffes, gnoes, kudu’s, impala’s enz.

Daarna gingen we midden in het park eten. Hier was een soort kamp waar een buffet voor ons klaar stond. Hier hadden ze o.a. salade met krokodillenvlees, kudustoofpot en impala worstjes.

Daarna in het donker op zoek naar nog meer wild. Voor op de jeep (aan de voorkant van de motorkap) zat een gids met een grote schijnwerper, zodat de ogen van het wild mooi op konden lichten. We hebben nog wat antilope soorten gezien en een hyena.

Het kamp waar we overnachten ligt aan de rand van het Krugerpark. Vanaf ons terras kun je de wilde dieren zien lopen met een beetje geluk. Toen iedereen druk was met het naar binnen slepen van de koffers, ben ik even op de rand van het terras gaan zitten, om dieren te spotten. Wat dus ook lukte. Ik zag olifanten en toen ik dat zei geloofde niemand me en gingen ze allemaal rustig door met hun koffers. Later toen ze wat duidelijker te zien waren werd ik wel geloofd.

 

14 juli

Toen ik vanmorgen nog in bed lag, was een van mijn dochters al vast naar buiten gegaan en ze had de deur open laten staan. Ik kon vanaf m’n bed het Krugerpark in kijken en zag een dier lopen. Toen ik rechtop ging zitten, om te kijken wat het was ging mijn jongste dochter in de deuropening staan. Ik kon het dus niet zien, maar ik denk dat het een antilope soort was.

De rest van de ochtend lekker geluierd in het zonnetje. De kinderen gingen zwemmen, wat een vrouw die hier ook overnachtte de uitspraak ontlokte: “hoe kunnen ze hier gaan zwemmen in die kou”. Ondertussen knoopte ze haar jas nog eens dicht.

De mannen waren ’s ochtends om 9 uur vertrokken, voor een bushwalk. Hierbij gingen ze samen met een ranger lopend het park in. Hij legde van alles uit over wat er te zien was. Van het verschil in kleur tussen de olifantenpoep en de neushoornpoep en de medicinale werking van blaadjes.

’s Middags om half 2 weer weg voor weer een gamedrive. Hier weer van alles gezien o.a. zebra’s en nyala’s en een gewonde hyena. Wel sporen van olifanten gezien en neushoorns maar ze niet in het echt aangetroffen.

’s Avonds voor het eten werden we geroepen voor een groep zulu dansers die voor ons klaar stonden. Een groep van 10 mannen (6 dansers, 4 drummers) gaven een voorstelling rondom een vuurtje voor ons.

Een aantal van onze groep hadden overdag hun matrassen op een andere kamer gelegd, omdat de avond ervoor een rat uit hun dak was komen vallen. ’s Morgens hadden ze ook hun tassen vol met rattekeutels.

 

15 juli

Op weg naar ons nieuwe overnachtingsplek vandaag midden in het Krugerpark. Nou ja middenin is wat overdreven want het park is zo groot als half Nederland. Vanaf de ingang van het park was het nog meer dan 70 km rijden naar ons kamp.

Toen we door het park reden, zagen we weer heel veel dieren. O.a. gnoe’s, giraffes en olifanten, en ook weer heel veel impala’s. Waar we een toiletstop maakte, lag tussen het riet bij het water een krokodil.

Ook zitten hier heel lelijke vogels, zo lelijk dat ze bijna weer mooi worden. Hornbills worden ze genoemd, en ze zijn zwart met een rode kop en rode “lellen”. ’s Middags zijn we bij ons huisje gebleven en hebben we niet veel anders gedaan dan slapen, zwemmen en een wasje draaien.

Er zitten weer aapjes hier binnenin dit kamp. Ik zag ergens dat ze een prullenbak omgegooid hadden, en hieruit aan het eten waren. Wij vinden ze leuk die aapjes, maar ik denk dat de mensen hier ze vreselijk lastig vinden.

 

16 juli

Half 7 vanmorgen zaten we al weer in een jeep voor onze laatste gamedrive. Weer van alles gezien, en nu ook een neushoorn. Ook een van de big five. Op het luipaard na hebben we nu alle dieren van de big five gezien. De andere dieren zijn de olifant, de buffel en de leeuw.

We reden halverwege naar een grote waterplas, en daar stonden wel meer dan honderd buffels te drinken. Hier stonden ook zebra’s, een giraffe, waterbokken en impala’s te drinken, en op de kant lag nog een krokodil te zonnebaden. Tegen kwart voor 1 kwamen we weer terug. We hadden dus 6 uur in de jeep gezeten met 2x een korte tussenstop (plaspauze). Iedereen vond het dan nu ook wel eventjes genoeg.

 Toen we net terug waren, zaten er bij de buren apen op het terras, die daar net een banaan gestolen hadden. Terwijl wij daar nog om stonden te lachen, leek het wel of de apen ons terras aan het omsingelen waren. Toen we het overzicht even kwijt waren gristen ze snel een zakje snoep van tafel. Mijn dochters waren doodsbang en durfden zich nauwelijks te bewegen. De jongste was vooral boos, omdat het haar snoepjes waren die verdwenen zijn.

De meest mooie vogels komen hier voor. Ik weet niet hoe ze allemaal heten, maar wel waar het zo’n beetje op lijkt. Nu zit er op het moment weer een vogeltje in de boom, die veel op een ijsvogel lijkt (blauwe vleugels, oranje snavel).

We bleken niet de enigen te zijn van onze groep, die bestolen waren door de apen. Iemand van onze groep zat op haar terras een zak chips te eten en even later zat er een aap boven op het dak diezelfde zak chips leeg te eten.

Toen we ’s avonds na het eten terug kwamen in ons huisje, moesten we eerst nog een kakkerlak verwijderen, voordat we onze jongste dochter in bed konden leggen. Hierna nog bij iemand anders marshmellows geroosterd en de laatste restjes wijn opgedronken.

 

17 juli

De groep was vanmorgen aardig duf toen we vertrokken. Toch teveel wijn gedronken gisteravond denk ik.

We zijn het Krugerpark weer uitgereden en net buiten de poorten van het park stroomde een rivier. In deze rivier lag  een eilandje en daarop lagen zeker 10 krokodillen zich te warmen in de zon.

De rijstijl van onze nieuwe chauffeur is op z’n zachts gezegd niet erg rustig. Mijn jongste dochter was de eerste die hier het slachtoffer van werd. Ze was ontzettend wagenziek, ondanks het reistabletje dat ze had gehad. Gelukkig hadden we een plastic tas bij ons waarin we het resultaat van deze rijstijl op konden vangen.

Rond het middaguur zijn we in een stadje gestopt dat bekend staat om z’n lekkere pannenkoeken. De pannenkoeken waren inderdaad lekker. Ik had een pannenkoek Dutch style. Een pannenkoek met spek en cheddar kaas. Hoe Dutch kan het zijn.

Daarna verder de panoramaroute gereden. Hier waren schitterende vergezichten (Gods window) te zien, bizar uitgeslepen rotsformaties (bourke’s luck potholes), uitgeslepen door de twee rivieren die hier samen komen. Een torenhoge rots, zomaar uit het niets (pinnacle)  en bergen die door erosie op rondavels waren gaan lijken.

Bij al deze bezienswaardigheden stonden kraampjes van bewoners uit de omgeving, met veel zelfgemaakte spullen. Er was ons ook al aangeraden om hier onze souvenirs te kopen. Temeer ook omdat het geld dat je hier besteed rechtstreeks ten goede komt aan de mensen zelf. Iedereen heeft hier dan ook het nodige gekocht. Mijn twee oudste dochters waren bij iedere bezienswaardigheid niet te houden. Hetgeen er te zien was vonden ze minder belangrijk dan de souvenirs.

Het huis waar we nu overnachten is schitterend. Het ligt op de top van een heuvel en je kijkt uit over het dal en de bergen aan de overkant. Binnen hebben we een open haard die we gelijk maar aangestoken hebben, want het is best wel koud hier. Alleen wilde het niet branden. Ik zei tegen mijn man: “dat als we nog in de oertijd zouden leven, ik dan niet zoveel aan hem zou hebben, want hij kan niet eens een vuurtje stoken”.

 

18 juli

De vakantie zit er bijna op. Vandaag rijden we naar Pretoria(een lange rit), waar we nog een keer overnachten en overmorgen vliegen we vanaf Johannesburg weer naar huis. Dit pas om half 12 ’s avonds dus we hebben dan nog een hele dag.  Vanochtend zijn alle mannen eerst samen quad gaan rijden door de omgeving. Ze kwamen allemaal erg stoffig en bezweet terug.

In pretoria aangekomen is het eerste wat opvalt, alle hekken en prikkeldraad om de huizen en gebouwen. Bij het complex aangekomen waar we overnachten, hetzelfde verhaal. Eerst door twee (schuif)hekken alvorens je op een binnenplaats komt. Ons appartement heeft voor de voordeur een hek die je met een sleutel moet openen en daarna kun je pas je voordeur van slot doen. Ook voor alle ramen een ijzeren hekwerk.

Er is ons ook gezegd, vooral niet de straat op te gaan. Dat is namelijk veel te gevaarlijk hier. En ook morgen in Johannesburg is het niet verstandig alleen de straat op te gaan met de kinderen.

’s Avonds met het eten alvast een soort van afscheid genomen.

De kinderen hadden de eerste dag met onze gids een boekje van haar gekregen, om een reisverslag in te maken. Ze had op de eerste twee bladzijden zelf alvast een begin gemaakt, en voor lijm en kleurpotloden was ook gezorgd. Mijn dochters hadden zelf al een boekje bij zich met hetzelfde doel, maar ze vonden dit boekje veel leuker. Toen de boekjes uitgedeeld werden, werd erbij gezegd dat de twee die aan het eind het mooiste boekje hadden een prijs zouden krijgen.

Prijsuitreiking was vandaag voor het eten. Alle kinderen kregen sowieso een kettinkje, omdat iedereen z’n best had gedaan. De tweede prijs was…………… voor mijn oudste dochter. Veel geknipt en geplakt en leuk geschreven was het commentaar.

 

19 juli

Laatste dag vandaag.

We zijn ’s morgens naar Johannesburg geweest waar we het apartheidsmuseum bezocht hebben. Ontzettend indrukwekkend.

Hoe leg je bijvoorbeeld je dochter van 3 uit waar de 121 stroppen die daar hangen (voor iedere omgekomen politieke gevangene 1) voor zijn, als ze aan je vraagt waar al die touwen voor zijn.

Erg indrukwekkend vond ik ook de expositie over Steve Biko . Z’n verhaal/leven stond hier beschreven met veel tekst en foto’s. ondertussen hoorde je de hele tijd het nummer van Peter Gabriel over Biko. Ik vond dit altijd al een nummer, waar ik een niet zo lekker gevoel bij kreeg, maar nu voelde ik mij hier helemaal niet prettig bij. Het nummer speelt nog steeds door mijn hoofd en ik krijg het er maar niet uit.

’s Middags teruggereden naar Pretoria waar we naar het voortrekkersmonument zijn geweest. Dit monument is opgericht ter nagedachtenis aan de slachtoffers die gevallen zijn, toen de boeren van het zuiden uit naar het noorden trokken.

Daarna nog een rondrit verder door Pretoria, waarbij onze buschauffeur ons nog van alles vertelde over de gebouwen die er te zien waren.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

26/7/2008 -

's Avonds snel nog even wat gegeten en daarna naar het vliegveld. Hier afscheid genomen van onze chauffeur en reisleider.

En daar zit ik nu dus te schrijven. Het einde van onze vakantie.

 

Heel veel euro's armer, maar onbetaalbare herinneringen en indrukken rijker.

Comments (0) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me

verslag van onze reis door Zuid-Afrika

«  November 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930 

Recent Posts

Untitled
Untitled

Links

Home
View my profile
Archives
Friends
Email Me

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer