Dag 250

Posted on 13/8/2006 at 17:43 - Post Comment

Zondag, 13 augustus 2006.

De nachtelijke reis naar Santa Cruz verloopt vlekkeloos, zij het slapeloos.

We worden gegijzeld.   Men zou het moeten verbieden dat verkopers zich kunnen opdringen op een bus.  Je kan geen kant uit en hun eindeloze uiteenzettingen vervelen en werken uiteindelijk op de zenuwen.

De bus is nog maar amper vertrokken of een pseudo-reiziger  staat op.  Een onderwijzerstype nog wel die begint met de meest onnozele vragen te stellen.  De hoofdstad van Bolivië?   De hoogste berg van Bolivië?  Hoeveel inwoners telt Bolivië...en La Paz?  Hij had ook nog kunnen vragen waar we naartoe reden.  En hij wacht de antwoorden niet af, mar geeft ze zelf, alsof hij het vanzelfsprekend vindt dat zijn landgenoten of een eenzame toerist het toch niet weten, dommer zi¡n. 

Maar hij heeft alle wijsheid gebundeld in een minuskuul driedelig werkje dat hij nu "in promotie" kan aanbieden, maar waar niemand voor geïnteresseerd is.  "Arme man", denk ik, een lange uiteenzetting en nog een langere verplaatsing, allemaal voor niets. 

Daarna een jong "zangtalent" die een soort gitaar en onze oren begint te teisteren en zijn getokkel begeleidt met afschuwelijke keelgeluiden.  Zijn inspanning levert zowaar enkele bolivianos op.

Als de rust enigzins is teruggekeerd, moeten de onvermijdelijke geweldfilms het brave publiek wakker houden. Zoveel moeite hadden ze wat mij betreft niet moeten doen, want de kerel naast mij heeft een grote zak "krackers" bovengehaald...als er iets is waar ik gek van word, en ik kan geen kant uit.

Wie toch de slaap heeft kunnen vatten, wordt op tijd gewekt.  Om twaalf uur voor een narcoticacontrole, om twee uur (het is nog altijd nacht) door Immigracion, om vijf uur door een tweede ploeg drugshonden.  En ik zou het kunnen appreciëren als ze naar iets zochten, maar de plagerijen bestaan uit een wandeling door de bus, het wekken van alle reizigers en een vluchtige blik op je paspoort.

Misschien moet het hier zo, maar ik zal het nooit helemaal begrijpen.

Rond zeven uur vindt nog iemand anders het nodig om de relatieve rust te verstoren.  In eerste instantie had ik verstaan dat het over "natuurbescherming" ging (nogal naïef, want Zuid-Amerikanen en .......) en ik spits de oren.  Tot het tot mij doordringt dat hij een product komt verkopen tegen parasieten, wormen en ander ongedierte waar kinderen op jonge leeftijd last van kunnen krijgen als ze niet hygiënisch worden opgevoed.  In Zuid-Amerika??  Vindt die man zich grappig ? of is het toch een lovenswaardig initiatief in een land waar hygiëne meer dan ver te zoeken is?   De niets aan de verbeelding overlatende prentkaarten en foto's die hier in onze nuchtere maag gespiesd worden zijn er te veel aan.  Slechte verkoop alweer en hij druipt af.

Het is zondagmorgen en Santa Cruz is een doodse stad.  Ik zoek een hotelletje, een laat ontbijt en hou mij rustig.  De jungle is weer zeer nabij en de vochtige warmte maakt mij loom.

Vanavond op tijd in bed om van de inmiddels afgezwakte verkoudheid en voorbije slapeloze nacht te recupereren.