 |
Dag 253, 254 en 255Posted on 17/8/2006 at 21:42 - Post CommentWoensdag, donderdag en vrijdag 16, 17 en 18 augustus 2006.
Gisterenavond, op weg naar het station, vroeg ik de weg. Ziehier hoe in Bolivie een gesprek met een lieve dame (kan ook een heer zijn natuurlijk, maar die kunnen nooit zo lief zijn) kan verlopen:
IK: "Waar is de nieuwe busterminal aub?" DAME: "Dat is ver!" IK: "Ja, maar is dit de juiste weg?" DAME: "Je zult een micro moeten nemen" IK: "Ik heb tijd, ik loop wel" DAME: "De nieuwe of de oude terminal?" IK: "De nieuwe, is dit de juiste weg?"
Ze toont me de weg en zegt zeer nadrukkelijk:
"Maar het is ver, je moet een micro nemen!" "Nee", zeg ik, "ik loop wel, ik heb voldoende tijd" "Ik loop even met je mee", zegt ze.
Resultaat: bij het eerste kruispunt doet ze een micro stoppen en wijst er de chauffeur op dat hij mij aan de busterminal moet afzetten.
Grappige maar soms ook vervelende toestanden. Zo is er mijn regelmatige vraag naar een kop thee. Mijn Spaans is natuurlijk verre van perfect, maar het woordje "thee" kan ik inmiddels al vrij goed uitspreken, al zeg ik het zelf. Maar in 60% van de gevallen staren ze mij dan aan en herhalen "thee??" alsof ze het in Keulen horen donderen. Via voldoende herhaling geraak in dan wel aan het gevraagde, maar het werkt zo op de zenuwen dat ik na drie herhalingen al snel in een andere zaak mijn geluk beproef.
Dat was in de marge.
Ik zit nu in het oosten van Bolivie, enkele honderden kilometer ten noorden van Santa Cruz de la Sierra (volledige naam). Dit is de provincie Chiquitos waar de Orde van de Jezuieten vanaf ongeveer het jaar 1600 haar missioneringswerk is begonnen. Jaar na jaar stichtten zij meerdere gemeenschappen waarvan ik er nu enkele bezoek. San Javier, Conception, San Ignacio, Santa Ana, San Rafael.....het zijn enkele van de velen. Allemaal afgelegen en rustige jungledorpjes. Wat hebben ze gemeen? De nog authentieke of deels gerestaureerde prachtige kerken die de Jezuieten hier gebouwd hebben. Een zestal zijn door de Unesco uitgeroepen tot Cultureel Werelderfgoed.
Midden in de nacht, om 2 uur om precies te zijn, word ik gedropt in San Javier waar ik buiten alle verwachting nog vrij gemakkelijk een onderkomen vind. Maar het bed is die naam niet waardig en hongerige muggen maken slapen onmogelijk. Het wordt een vreselijke en vreselijk korte nacht. Dus San Javier, het eerste van een reeks. Hier staat ook het door de Jezuieten eerst opgerichte complex. Alles dateert van 1691 en is nog voor 80% origineel. Inderdaad een prachtige constructie omvattende de kerk, een kapel, grote vierkante binnenkoer, afzonderlijke klokkentoren en schoolgebouwen. Een plaatselijke gids geeft tekst en uitleg bij de schilderingen op binnen- en buitenmuren (niets is ongeschilderd gebleven, een mix van gelovige en bijgelovige elementen), oude beelden, preekstoel, biechtstoelen, klokkentoren enz.. Interessante eerste kennismaking.
Een micro brengt mij tot het volgende dorpje, Conception. De jungle wordt voelbaar, hier bestaan de wegen uit aangestampte rode aarde, behalve rond het centrale plein zijn alle andere huisjes niets meer dan simpele hutjes. Armoede, en ik stel vast dat "Plan" hier ook zijn werk doet. De kerk en bijgebouwen zijn bijna identiek als die in San Javier, zij het hier bijna volledig gerestaureerd en daarom minder interessant.
Nu is het wachten tot zes uur 's avonds voor een volgende bus naar San Ignacio. Het is pikdonker (acht uur) wanneer bij een tussenstop in Santa Rosa alle mensen uitstappen. Ik ben nog de enige passagier voor San Ignacio. Het enige lichtpunt in deze hel is een benzinestation met annex restaurant net buiten het dorp. En daar hebben ze niet de brandstof die de bus nodig heeft om zijn weg te vervolgen. Ik krijg een deel van mijn geld terug met de laconieke mededeling dat er vannacht om twee uur een andere bus langskomt. Tot 23 uur kan ik blijven schuilen in het restaurant, maar dan gaan de deuren en alle lichten uit. Omdat ik naar de jungle trok en mijn bagage zo klein mogelijk wou houden, zit ik nu in een lichte T-shirt kou te lijden. Ik trek mij terug in een door de frisse wind enigzins vergeten hoekje en krijg zowaar het gezelschap van een reusachtige bruine vlinder die zich komt opwarmen aan de net gedoofde lichten. Hij heeft een spanwijdte van zeker 15 cm. en hij lijkt zich aan het licht van mijn zaklamp helemaal niet te storen. Rond half twee uur begeef ik mij naar de aangewezen plaats waar de bus zou langskomen. Plots baad ik in een zee van licht. Een soldaat en de bediener van het pompstation zitten daar ook te zitten en hebben mij horen aankomen. Wat zij daar doen is mij een raadsel. Wat die soldaat betreft, vraag ik het mij eigenlijk helemaal niet af, want je vindt ze hier in Bolivië overal, dus waarom hier niet. Maar wat die pompbediende hier nog doet is mij niet duidelijk. Er is toch geen brandstof in dit station? Later in de nacht, wanneer ik al lang niet meer weet waar kruipen van de kou, biedt deze jongeman mij zijn anorak aan. Ik kan hem uiteindelijk kopen voor 40 bolivianos ipv de gevraagde 100. De bus die om twee uur werd verwacht, komt tenslotte aan om 3u30. Ik nestel mij naast een struise Indiaanse en val onmiddellijk in slaap. En om vijf uur word ik gewekt door gerommel boven op de bus, we zijn aangekomen in San Ignacio. Het is de moeite niet meer om een hostal op te zoeken en wandel wat rond tussen en met al even verlopen en hongerige honden. Rond zes uur gaan de eerste stalletjes rond de mercado open. Deftig eten is er niet, maar thee kan wel. Eigenlijk ben ik doodop na twee nachten zonder slapen en dus is het vandaag een kwestie van wakker te blijven. Ik bezoek de plaatselijke Jezuietenkerk die er net uitziet als de twee vorige. Navraag leert mij dat verbindingen tussen en naar de andere dorpjes quasi onbestaande zijn. Het was ook mijn bedoeling om daarna naar het Nationaal Park Noel Kempff te gaan, enkele honderden kilometer verder noordwaarts, maar het is onbegonnen werk. Bussen rijden er niet naartoe, en met agentschappen wens ik het niet te doen. Trouwens, dit dorp zou de poort moeten zijn naar het Park, maar in het enige reisagenschap zit een dame die er niets van kent, en de persoon die het wel zou weten kan zij niet bereiken. Deze dame kent het telefoonnummer van haar collega niet. Zo simpel is dat allemaal. Al deze elementen doen mij besluiten om terug te keren naar Santa Cruz. Ik koop een ticket voor de enige bus die om 18 uur vertrekt. Ik zal dan wel weer midden in de nacht toekomen (de rit duurt ongeveer zes uur), maar dat vind ik geen probleem. Het wordt echter een nachtmerrie. De bus vertrekt pas om zeven uur en krijgt het ene defect na het andere. Wanneer we op een uur rijden van Santa Cruz weer tot stilstand komen -het is nu al acht uur vrijdagmorgen- en ik zie niemand iets repareren, ga ik vragen wat er scheelt. Ik zie en verneem dat we vastzitten in een lange file en moeten wachten voor een gesloten brug. Onze bus wordt overvallen door tientallen verkoopsters van alles wat mij braakneigingen bezorgd. Gebraden varkens- en kippevlees, empanadas met vulling van alle soort, melk en koffie uit vieze potten geschonken... Tot twaalf uur duurt deze miserie. Dan schuiven we mee de brug over en komen vlak erna weer tot stilstand, nu met een platte band. Uiteindelijk komen we om twee uur in de namiddag aan in Santa Cruz. De conducteur komt onze ticketten opvragen, maar ik ben het mijne kwijt. Dat moet hij in het kantoortje toch even melden, maar ik wacht niet op de te verwachten discussie en maak mij uit de voeten. Het was genoeg. We zijn zomaar eventjes 17 uur onderweg geweest. Ik haast mij naar de busterminal en koop een ticket naar Tarija. Vertrek vanavond om zes uur., dat kan er nog wel bij. Tarija ligt kort bij de grens met Argentinië. Andere lucht zal mij goed doen, denk ik.
|
|