 |
NabeschouwingPosted on 2/9/2006 at 20:00 - Post CommentDe wereld is een boek, wie niet reist, leest enkel één bladzijde. (Augustinus)
Reizen.... Een microbe?
Een paar stevige wandelschoenen, een aangepaste rugzak, een grote dosis naïeve durf en de drang om een al lang sluimerende droom te realiseren... meer is er niet nodig om alles en iedereen vaarwel te zeggen en op stap te gaan. Naar een andere wereld, andere mensen, het onbekende tegemoet. Je begint aan een lange uitstap, een avontuur waarvan je het eindresultaat niet kent, niet durft vermoeden. Waarom een veilig oord verlaten en reizen naar een gevaarlijk oord? De drang naar avontuur? Je eigen grenzen verleggen, limieten overschrijden? Voor mij waren dit allemaal motieven om te doen wat ik het gedaan. Het einddoel was Ushuaïa, dat ik niet heb bereikt, maar belangrijker was de reis, het ondernemen, het gevaar trotseren. Gevaren waarvan je je niet bewust bent, maar die dagelijks aanwezig waren. Ik had het geluk aan mijn zijde, want aardbevingen, vliegtuigongelukken, overstromingen, dolle honden, cholera, overvallen -alledaagse dingen in dit deel van de wereld- ik ben er aan ontsnapt. Op een kortstondige ziekte ten gevolge van waarschijnlijk een voedselvergiftiging na, heb ik alles kunnen ontwijken. Dat is geen verdienste maar veel geluk.
Alleen reizen was een bewuste en weldoordachte keuze. Het biedt veel bevredigingen naast de vele zorgen. Het geeft je de mogelijkheid te doen wat je wordt ingegeven. Waar, wanneer, voor hoelang, op welke manier, met wie en hoe. Je wordt verplicht zelf initiatief te nemen, contacten te leggen, te durven. Het verplicht je kracht te zoeken in jezelf en vertrouwen te geven aan doodvreemden. Maar de risicofactor wordt groter. Op eenzame trektochten kan je je been beter niet breken, avond- of nachtelijke uitstappen zijn te mijden, ziek worden doe je maar beter in de bewoonde wereld.
Ongewild was ik op slag, vanuit materieel oogpunt bekeken, even arm als de Costaricanen, de Ticos. Ik werd twintig dagen op de proef gesteld en kreeg al van bij de start een les in eenvoud en afstand doen van materieel bezit. Op zich geen groot probleem, maar de overgang verliep nogal bruusk. Costa Rica is een paradijs voor natuurliefhebbers. Bijna 30% van de totale oppervlakte is beschermd en voorbehouden aan de natuur. 35.000 soorten insecten, 160 soorten amfibieën, 220 soorten reptielen, 850 verschillende soorten vogels, naast de talrijke zoogdieren vinden er hun biotoop. Voor mij en andere eenzame trekkers een rustpunt en gedroomde omgeving om deze rijkdom te spotten.
Panama laat een wat wrange nasmaak achter. Daar zit het land zelf voor niets tussen, maar wel de miserie en het tijdverlies tengevolge van het verlies of de diefstal van geld en andere noodzakelijke papieren. Ik houd bijzondere goede herinneringen over aan de man die mij daar financieel over de meet heeft getrokken. Zonder zijn hulp had mijn situatie wel zeer hachelijk kunnen worden.
Dan naar Ecuador met hoogtepunten zoals uiteraard de -weliswaar mislukte- beklimming van de vulkaan Chimborazu, de onwezenlijke marktjes met als uitschieter Otavalo, fantastische ontmoetingen met al even fantastische trekkers, heerlijk verblijf in Vilcabamba en Parque Podocarpus, een even onverwachte als schitterende driedaagse tocht door de jungle met de vermaarde gids Luis Garcia en last but not least acht dagen Galapagos. Snorkelen en zwemmen met en tussen zeeleeuwen en haaien, van zeer dichtbij kennis maken met prachtige vogels en vreemde wezens, tussendoor interessante gesprekken voeren met mensen uit alle windstreken. Schitterend. Via Coca, in het noorden van Ecuador, de Rio Napo afvaren tot Iquitos in Peru. Tien dagen pure jungle-ervaring per kano. Onderweg eten en slapen bij families of in kleine Indiaanse nederzettingen, "lekkere" chicha drinken. Puur avontuur en genieten, wel vermoeiend.
Nog vermoeiender was tien dagen trekken door de jungle aan de Braziliaanse grens. Een uiterst zware tocht met beperkte voedselvoorraad, water uit de rivier om rijst te koken of thee te drinken, drinkwater onderweg werd van lianen afgetapt. In verlaten indianenkampen vonden we maniok, een "welkome" afwisseling voor de massa's rijst. Restanten van neergeschoten luiaards verraadden hun nog recente aanwezigheid. Een tocht die onmenselijk hard werd gemaakt door de drukkende hitte, de aard van het parcours, de immer aanwezige muggen en bijen. Om nooit te vergeten, misschien wel om nooit meer te doen. Andere herinneringen aan Peru zijn legio. De vele mooie en zware bergtochten, de talrijke interessante inca-ruïnes. Avontuurlijke tochten langs wegen die toeristen niet kennen of links laten liggen. Huancayo, Huancavelica, Ayacucho, ooit de thuisbasis van de Sendero Luminoso. Het zuiden van Peru met mooie steden als Arequipa en Cusco. Het wereldberoemde en onovertroffen Machu Picchu, maar ook de Valle Sagrado en het onlangs herontdekte Choquequirao, plaatsen om nooit te vergeten. Ik zou de Islas Flotantes, de drijvende eilanden op het Titicacameer nog over het hoofd zien, en de armoedige toestanden op de andere eilanden. Bijna drie maand Peru, het konden er net zo goed zes geweest zijn. Een in alle opzichten verbluffend land.
Hoe zuidelijker, hoe armoediger. Bolivië is een prachtig land. Indrukwekkende natuur, grootse bergen, maar een arme bevolking. 50% is indiaans. Zou dat de reden zijn? Het is een land van verliezers. Oorlog met Peru, Chili, Brazilië Paraguay, overal en altijd trokken zij aan het kortste eind. Zou er iets mis zijn met de mentaliteit? Wanneer je er enige tijd rondtrekt, kan je je niet van de indruk ontdoen dat de mensen een wat verslagen, zelfs fatalistische indruk geven. Je moet ze soms vooruit branden om iets gedaan te krijgen. Ze bieden je wel hun koopwaar aan, maar ze verkopen het niet. Het laat hen ogenschijnlijk onverschillig. Een wereld van verschil met de Argentijnen bvb. Nochtans hebben ze een hoop natuurlijke troeven uit te spelen. Jungle en pampas in het noorden waar de wilde dieren je als het ware voor de voeten lopen. Het Titicacameer en Copacabana. De Salar de Uyuni, een prachtig zoutmeer waar we dagen in hebben rondgereden. Eén grote, witte vlakte die je de indruk geeft op een andere planeet te vertoeven. Kleurrijke bergen, geisers, warmwaterbronnen. Waar je ook rijdt wordt je getrakteerd op prachtige panorama's, vergezichten en afwisselende plantengroei. De evenknie van Peru, dat dank zij de overgebleven resten van de inca-cultuur toch iets meer te bieden heeft.
Maar nu is de reis, het sprookje voorbij. Het was mooi. De fauna en flora, de mensen, de cultuur. Wondermooi. Het was hard en primitief. Mijn keuze om comfort en luxetoestanden te ontwijken. Af en toe moest ik er toch even uit, en ging dan op zoek naar een vertrouwde koffie van bij ons. Wat heb ik een simpele boerenboterham gemist. Het was een les in eenvoud en nederigheid. Wat wij teveel hebben, en dat is zowat alles wat je kan bedenken, hebben zij te weinig. Ik voelde mij soms een verwend jongetje in een arm, achtergebleven werelddeel. Het zal wel even aanpassen worden nu ik terugben, maar mijn kijk op de wereld is bijgesteld, anders. Niemand keert terug van een reis zoals hij vertrokken is. Nu is het uitkijken naar een nieuwe uitdaging, andere horizonten verkennen. Je verneemt het op tijd.
Rest mij iedereen te bedanken die langs deze weg en via e-mail het contact onderhield en voor de nodige morele steun heeft gezorgd. Het heeft mij gesterkt in moeilijke momenten. Bedankt en tot volgende onderneming.
Willy
Reizen is een manier om vragen te stellen die je thuis niet stelt. Niet per se over het land in kwestie zelf, maar over jezelf. (H. De Coninck)
|
|