Weblog maken?


MaakEenWebsite.nl (tip)
Totaal slechts 10 euro per maand incl. domeinnaam en gratis overzetten van uw bestaande weblog bij Bloggers.nl 100 MB ruimte
emailadres
Lees meer..... en bestel
Gratis geld verdienen met e-mails lezen? Meld je aan bij
Zinngeld, Surfrace, Qassa en Euroclix !

Op zoek naar God?

Offroad door Roemenie Bulgarije naar de zwarte zee

8/9/2011 - VOORAF

 

Volgende week gaan we met een tiental leden van de MACL weer een buitenlands offroad avontuur aan. Daarnaast een 2 tal vrijwilligers voor de  assistentie.

Ditmaal als doel de zwarte zee in Bulgarije.

Op deze weblog kun je dit dadelijk hopelijk per dag volgen.

De tocht start in Noord midden Roemenie, dwars door het Karpaten gebergte naar zuid west Roemenie, daar een van de weinige bruggen de enorm brede Donau over door naar Varna Bulgarije. Daarna Noord West richting het westen van Roemenie. We hopen allen na 9 dagen onbekende offroad tracks de eind bestemming Timisoara te bereiken

Varna - The Bulgarian Black Sea pearl

maandag 5 sept.....Ja de motoren zijn zojuist (nu maandagavond 21uur) geladen en morgenvroeg vertrekken Leo en Patty om hopelijk over enkele dagen in Roemenie aan te komen bij het kleine vliegveld van Tirgu Mures. Donderdagmorgen hopen wij daar te landen, althans de piloot met z'n vliegtuig met ons erin.  het zal even trekken worden om dan alle motoren weer uit de grote sprinter en aanhanger te krijgen, want we hebben er 11 stuks (1 reserve) ingestouwd.

.

dinsdag 6 sept.....  Leo en Patrick,                                                                                                                    zojuist rond 21.00 uur  is de bus met alles aan boord de grens met Oostenrijk gepasseerd.              woensdag 7 sept. nog 250 km..........voor Leo en Patrick.

hieronder de gereden tocht........was super..

.

filmpje 50 seconden   http://vimeo.com/33245424

.

Comments (4) :: Post A Comment! :: Permanent Link

8/9/2011 - donderdag 8 sept.

Door Jacquo:

Lichtenvoorde 8 sept.04.00 uur: op een “geheime” plek in het “keidorp” komen 10 avontuurlijke mannen bij elkaar. Ondanks het vroege uur en bijbehorende vermoeidheid, valt er toch ook een mysterieuze glimlach en een twinkeling in de ogen bij de mannen te herkennen. Even later volgen zelfs de eerste lachsalvo’s meteen gevolgd door de opmerking “Niet te hard lachen, we moeten ook nog wat overhouden voor Roemenië” Met pijn in het hart wordt afscheid genomen van geliefden en gaat het busje richting Dortmund.

De vlucht verloopt goed en rond 11.00 uur (lokale tijd) begroeten we Leo en Patrick op de parkeerplaats voor het vliegveld van Tirgu Mures. De mannen hebben de motoren netjes afgeleverd en zelfs eten en drinken geregeld, maar wij willen meteen onze motoren rijklaar maken en omkleden. Nadat we toch een broodje hebben gegeten en de motoren hebben volgetankt kan het avontuur rond 13.00 uur echt beginnen. Met 25 ºC, lichtbewolkt en een briesje, ideaal weer voor een mooi ritje. Na een paar honderd meter op de “grote” weg, duiken we een kleine zijweg in, die overgaat in een zandweg die  prachtig door de glooiende heuvels kronkelt.

Gerrie onze cameraman......

Het weidse landschap in Roemenië

 .

Af en toe een bosje, dan weer een iets hogere heuvel, vervolgens door een weiland en soms weer omkeren (onder het motto: een mooie weg heen is een mooie weg terug). Gerrie en Fons worden nog ingesloten door een kudde schapen en grote honden, maar komen met de schrik vrij.

 

Om weer even tot rust te komen en bij te tanken, eten we rond 15.00 uur een uitsmijter. Of ze nog een beetje sloom zijn van het eten, of dat het komt door een sterk saamhorigheidsgevoel, maar niet al te lang na de late lunch leggen minstens 4 rijders de motor plat op ongeveer dezelfde plek in het bos.

 

Rond 16.30 zijn we al bij het hotel. Dit ligt in een schattig verhoogd dorpje (een soort citadel). We installeren ons snel en onder het genot van een lokaal brouwsel volgen al snel de sterke verhalen.

 

Al met al een geweldige eerste dag. Als je de vlucht meerekent hebben we een grote afstand afgelegd, maar bovenal we hebben veel gelachen en mooi gereden.

Gereden van Tirgu Mures (RO) naar Sighisoara (RO)

Afstand hemelsbreed circa 45 km

Km-stand op motor -  vertrek: 0 km – aankomst: 89 km

 

Comments (9) :: Post A Comment! :: Permanent Link

8/9/2011 - vrijdag 9 sept.

 

Door Jacquo:

9 sept. van Sighisoara (RO) naar Risnov (RO)

Afstand hemelsbreed circa 100 km

Gereden afstand circa 210 km (sommigen hebben wat meer gereden, sommigen wat minder)

 

Als we elkaar bij het ontbijt ontmoeten blijkt dat de lange nachtrust ons allemaal goed is bevallen. Zelfs een notoire snurker heeft afgelopen nacht zijn zaagkunsten achterwege gelaten door op zijn buik te gaan liggen (zijn kamergenoten overwegen om hem nu elke avond met tierips op zijn buik vast te binden.

Na een onbedoeld rondje over de citadel (waarbij we door toeristen als een soort attractie worden gezien en veelvuldig worden gefotografeerd) rijden we naar een tankstation. Meteen daarna gaan we “de paden op, de lanen in”. Als we voor een tweede keer op een punt komen waar de weg niet verdergaat, heeft Jan H. er moeite mee dit te accepteren en gaat het bos verkennen. Al snel horen we geen motorgeluid meer en gaan we kijken wat er aan de hand is. Enigszins verschrikt meldt Jan dat we echt niet verder kunnen. Hij heeft wel veel sporen gezien, alleen niet van motoren, maar van beren. Wij maken ons ook maar snel uit de voeten.

Ook bij een klein waterstroompje is de spreuk “vaak bu’j te bange” weer van toepassing. Door er lang naar te kijken lijkt het alleen maar moeilijker te worden, uiteindelijk komt iedereen er probleemloos doorheen. Even later wordt ons pad geblokkeerd door 2 enorm grote varkens, we wachten even op afstand tot ze vrijwillig opzij gaan (er blijken een groot aantal biggetjes in de bossen te lopen).

In het dorpje Dacia maken we zelf een geïmproviseerde lunch door in winkeltje brood, worst, mosterd en een soort smeerkaas te kopen. De charme van zo’n eenvoudige maaltijd wordt versterkt door een grote kudde koeien die vlak voor ons door het dorpje loopt.

’s Middags komen we zelfs loslopende paarden op de “prairie” tegen. De meer romantische rijders hebben weer oog voor de blauwe bloempjes (wilde krokussen).

Door een technische storing bij de motor van “de stucadoor” moet de hulp van de servicebus worden ingeschakeld. Na telefonische afstemming gaat de voorste rijdersgroep door en begeleiden enkele rijders de servicebus naar het hotel. Frans krijgt vervolgens nog iets meer avontuur te verwerken dan hij verwacht had. Als hij over een erf rijdt en een paar gevaarlijke honden op hem afkomen, glijdt hij uit en wordt hij bijna door de honden als avondeten genuttigd (ze komen echter niet door zijn helm heen). De boer komt net op tijd om hem te redden en de reis kan weer worden vervolgd. Over gevarieerde paden wordt aan het begin van de avond hotel Stefi in Risnov bereikt

Als Ronald wordt gevraagd naar zijn belevenissen van de dag, antwoordt hij: “ik heb zoveel meegemaakt, dat is allemaal niet te onthouden”. Na een paar drankjes komen de ervaringen weer met vlagen terug……….

Comments (5) :: Post A Comment! :: Permanent Link

8/9/2011 - zaterdag 10 sept.

Door Jacquo:

10 sept. van Risnov (RO) naar Buzau (RO)

Afstand hemelsbreed circa 145 km

Gereden afstand: weer circa 210 km

 

Na het ontbijt moet eerst aan de motor van Jan H. gesleuteld worden, de bobine wordt vervangen en de motor start weer. Zodra iedereen klaar is en wegrijdt, weigert de motor van Jan wederom dienst. Als iedereen terug is wordt besloten dat Jan met de motor in de bus naar een garage gaat, de rest gaat tanken en gaat pas rond 11.00 uur weer op weg. Omdat we veel tijd hebben verloren rijden we eerst een verbindingsroute door de bergen. We zien meer bochten dan rechte stukken. Na 120 km eten we (weer) een omelet bij een wegrestaurant. 5 km later zoeken we via de grindwegen door kleine dorpjes de mooie enduropaden, en uiteraard vinden we ze!

Bij hoog water is er de loopbrug boven..

De term “hard enduro” wordt zelfs genoemd. Het is nog niet makkelijk om boven te komen, de ossen met zwaar bepakte wagen erachter hebben er daarentegen geen moeite mee.

Bij een beekje en een appelboom (idyllisch hè) houden we een kleine pauze.

 De mooie route is echter nog niet voorbij en het wordt al later, donkerder en het wordt na een flinke klim tijd dat we eruitkomen.

Deurri’jen dus. In Buzau zien we de servicebus op een kruispunt, de heren gebaren dat we hen moeten volgen want het gereserveerde hotel heeft geen plek meer en een ander hotel is al geregeld. Daar aangekomen blijkt er een bruiloft te zijn (het schijnt de dochter van de burgemeester te zijn). De dag ervoor hadden we in hotel Stefi al gehoord dat men in Roemenië flink uitpakt bij een trouwfeest. Het ziet er in ieder geval wel leuk uit…..

PS Tonny gefeliciteerd!

Comments (5) :: Post A Comment! :: Permanent Link

8/9/2011 - zondag 11 sept.

Door Jacquo:

11 sept. van Buzau (RO) naar Medgidia (RO)

Afstand hemelsbreed circa 150 km

Gereden afstand: circa 260 km

 

Het zonnetje schijnt, alle motoren lopen weer goed, wie kan ons wat maken, ’t zal een mooie dag worden……..

Als we de zondagdrukte in Buzau hebben gehad, rijden we al meteen op mooie zandwegen, het zal voorlopig niet ophouden en we zullen nog wat meemaken.

Soms door kleine dorpjes..................... hier Frans....

Zo komen we erachter hoever de Roemeense trainrails uit elkaar liggen: precies de wielbasis van een offroadmotor. Het gevolg: je kunt er (bijna) niet overheen komen.

Een rijder op een beijerse motor besluit het roulatiesysteem te testen, hij mist (bewust of onbewust?) een post, neemt een eigen weg en komt een eind verder weer op de route en gaat zelf op post staan. Zoals valt te verwachten, ontstaat hierdoor flinke verwarring. Zelfs terwijl dit verslag wordt geschreven wordt nog gediscussieerd en proberen we ons systeem verder te perfectioneren

 

We eten watermeloen langs de weg. Ondanks dat de deze vers gesneden is zal het achteraf niet iedereen goed bevallen (verder geen commentaar).

 

Onze grolse rijder heeft pech (gebroken ketting). Omdat net de meeste rijders waren gepasseerd duurt het even voordat Fons is bereikt en terug kan komen met de kettingpons. De overige rijders (ook René) blijven netjes op hun post wachten.............

Het wordt haast te warm in de zon en de zware motorkleding en protectie wordt al uitgetrokken. Gelukkig maakt een briesje en het uitzicht over het landschap veel goed.

in een bijna onbewoonde wereld komt dan toch een paard en wagen langs..

 

samen wat mais gehaald..................

Om in de juiste richting te kunnen blijven rijden moeten we een zelfs een dubbele(!) spoorbaan passeren. Terwijl diverse rijders hiermee worstelen, ontdekken een paar anderen een sluiproute door een drooggevallen rivierbedding onder het spoor door.

Het lijkt of er geen eind komt aan het offroad plezier, het ene moment nog driftend door de bochten in het losse zand,

rijden we daarna weer door velden met zonnebloemen, mais en zelfs hennep.

 

Tot 17.30 uur rijden we offroad, daarna nog 60 km verbindingsroute en om 18.30 uur komen we aan bij het hotel. Al met al hebben we zelden zo lang achter elkaar onverhard gereden, geweldig, we hadden zelfs geen tijd voor eten. Gert meldt toch nog een minpuntje: “machtig mooie rit maar je kon bijna niet zitten”. René reageert: “maar da’s ook helemaal niet de bedoeling, zitten kun je nu wel”. Ook wordt de hoeveelheid stof (en de samenstelling van het zand) nog uitvoerig besproken, om ons vervolgens op het hapje en drankje te storten.

Comments (7) :: Post A Comment! :: Permanent Link

8/9/2011 - maandag 12 sept.

Door Jacquo:

12 sept. van Medgidia (RO) naar Varna (BUL)

Afstand hemelsbreed circa 120 km

Gereden afstand: circa 185 km

 

Het was weer iets later vanochtend, we genieten nog na van gisteren en van de “vroege” ochtendzon. Uiteraard gaan we al snel van de weg af en komen we bij een bouwplaats voor een snelweg. Onze brandweerman ziet dat er water is gesproeid (niet om te blussen, maar tegen het stof) en maakt een pirouette. De weg wordt onverstoord vervolgt, de mooie paden en vergezichten volgen elkaar op.

Frans in een grote lege wereld

Fons stopt in een dorpje net voorbij een meertje, naar eigen zeggen “om alle geweldige indrukken te verwerken”. Anderen denken dat we al stoppen omdat we al bij de zwarte zee te zijn aangekomen, maar hadden zich deze toch groter voorgesteld. Desondanks besluiten we onze ontdekkingsreis naar de zwarte zee te vervolgen en komen we na nog meerder mooie paden bij de grens met Bulgarije. We zijn verbaasd over de hoeveelheid onnodige en vervallen gebouwen, waar moeten we ons ergens melden? Nadat we meerdere gebouwen zijn gepasseerd, komen we voor een halve slagboom en besluiten we toch maar te stoppen. Even later komen een paar strenge beambten polshoogte nemen. Ze worden een stuk vriendelijker als ze zien dat we uit Nederland komen. Na een snelle check gaat de slagboom open.

Omdat we vandaag iets ruimer in de tijd zitten nemen we in de plaats General Toshevo ruim de tijd om te gaan lunchen. Met name de Bulgaarse mixed grill bevalt erg goed. Maar wat blijkt, na een goede maaltijd gaat er meer bloed naar de maag en minder naar het hoofd met als gevolg een lagere concentratie (heeft dit in het blad Quest gestaan Gerrie?). In dit geval mist hierdoor de Husqy-rijder een afslag een rijdt ruim 30 onnodige kilmeters en zorgt voor veel wachtende posten. De onderlinge afstanden zijn door het stof sowieso al groter geworden.

 Maar ook het zonnetje en de lange wachttijden zorgen ervoor dat de meeste rijders de motor in de goede richting zetten en zelf in de schaduw gaan relaxen.

Zelfs schapen kijken op en worden nieuwsgierig als we langs komen........

Ronald maakt er zelfs een tukkie bij en vraagt bij een eerstvolgend verzamelpunt wat hij allemaal gemist heeft. We praten hem even bij over de prachtige heuvels die hij gemist heeft.

Ondertussen zorgen Leo en Patrick voor het broodnodige water............

Na nog meer slingerende paden langs bosranden komen we op een gegeven moment weer in de bebouwde kom. Tussen de huizen door zien we ineens een “blauwe muur”. Na nog iets beter kijken blijkt het de zee te zijn. We hebben ons doel: “the black sea” in zicht. Dat doet je toch wel wat! De hoeveelheid kruisingen neemt toe en de afdaling naar de kust duurt dan toch nog langer dan verwacht. Maar uiteindelijk, rond 15.00 uur, is Leo T. de eerste die met zijn laarzen in de zee stapt. Maar we zijn er nog niet…Nog 30 km over verharde weg en we zijn in Varna. Het luxe-niveau ligt hier toch wat hoger dan we de afgelopen dagen gewend waren. Bij het hotel volgt divers commentaar “oh, oh, wat is zo’n biertje toch lekker, bijna te lekker om op te drinken” en “we hebben vandaag weer onmundig lekker gescheurd”.

Comments (6) :: Post A Comment! :: Permanent Link

8/9/2011 - Dinsdag 13 sept.

Door Jacquo:

13 sept. van Varna (BUL) naar Ruse (BUL)

Afstand hemelsbreed circa 180 km

Gereden afstand circa 265 km

 

Bij het ontbijt meldt Fons dat hij vandaag een rustige verbindingsroute wil rijden en niet met de offroad-groep zal meerijden (gisteren heeft hij onder het rijden het graan van iets te dichtbij willen inspecteren, waardoor hij vandaag last van zijn schouder heeft) Frans en Jan E. sluiten zich bij hem aan. De overgebleven rijders (the magnificent seven) volharden in hun doel, maar eerst gaan we nog wel met z’n allen een fotootje maken bij de zwarte zee.

Gerrie neemt de rol van Fons over en ondanks dat we vandaag een flinke afstand te overbruggen hebben, leidt hij ons in de buitenwijken van Varna meteen de heuvels in. Meteen een lekker opwarmertje. Nu eerst nog een tankstation. Het eerste blijkt niet meer in dienst te zijn, na wat verbindingskilometers hebben we meer geluk. We rijden vrolijk verder onder een heldere hemel met een mooi uitzicht (de zwarte zee blijft nog lang in zicht). Met zo’n 30 km op de teller zien we nog steeds een bordje “Varna 10 km”. Het zal wel een grote stad zijn of de borden kloppen niet. We gaan in ieder geval wel in de goede richting. Ook Gerrie weet de offroad-paden goed te vinden.

De term HUP (holt uuthaal pad) komt weer van stal. Maar ook in Bulgarije houden de houthakkers een keer op, dus als Ronald terecht opmerkt dat er helemaal geen pad is, houdt Gerrie stug vol “maar verderop wel”. En warempel, via weilanden of overgroeide paden komen we keer op keer weer op een doorgaande weg of in de bewoonde wereld. Slechts één keer moeten we omkeren omdat de begroeiing toch echt te dicht wordt. De gedachte dat we kunnen verdwalen of elkaar kwijt kunnen raken, zorgt ervoor dat de posten steeds dichter op elkaar komen te staan (slechts 20 meter?). Het is in ieder geval spannend. Volgens mij hebben we nog nooit zo lang door zo’n dichte begroeiing gereden. Maar ook de paden langs de akkers lijken speciaal voor ons gemaakt om van te genieten. We laten de motor dansen tussen de benen, machtig mooi.

Aan het begin van de middag stoppen we in een klein dorpje. We drinken cola, koffie en ondanks dat we ons niet verstaanbaar kunnen maken, krijgen we toch wat te eten (brood met worst en een soort paprika/tomaten-puree).

We rijden ook nog langs een enorme afgraving. Meerdere rijders hebben ambities om er een Erzberg-rally te rijden, maar volgens de rijpere rijders begint de tijd te dringen en moeten we toch echt verder over de verharde weg. Helaas komt dus ook deze mooie reisdag weer ten einde. Na wat rondzwervingen door Ruse, komen we bij het hotel, midden in het centrum. Even douchen en een biertje drinken op het terras. Het blijkt een echte triple-A-location, er valt veel te kieken.

Door Fons:

Vanwege een crash gisteren heb ik besloten om vandaag alleen via een andere route naar de volgende lokatie, Ruse aan de Donau te rijden.  Frans en Jan besloten later om mee te rijden en we reden nog langs het begin van het stenen bos en...

en deden nog even een heuvelklim........

en Frans wilde nog even opmeten hoeveel hektare grond deze boer had.............. ruim een vierkante kilometer. 

Door Jacquo:

Het hotel Vega verdient trouwens nog een eervolle vermelding. Van de buitenkant valt het niet op (smalle ingang tussen de winkels) maar op onze reizen hebben we nog nooit zo’n luxe hotel gemaakt: presentje op het kussen, bureau met directeurstoel, prachtige badkamer met massagedouche en omdat er geen garage bij het hotel is, begeleidt een vrouwelijke escorte ons naar een parkeerkelder, waar we door de eigenaar worden begroet. Hij heeft ook een taxi voor ons geregeld om weer bij het hotel te komen. Service ten top.

Met lekker avondeten op een groot plein tussen prachtige neoclassicistische gebouwen komt ook deze broeierige dag ten einde.

Comments (6) :: Post A Comment! :: Permanent Link

8/9/2011 - Woensdag14 sept.

Door Jacquo:

14 sept. van Ruse (BUL) naar Craiova (RO)

Afstand hemelsbreed circa 175 km

Gereden afstand - 255 km

 

Als prinsjes worden wij wakker in het luxe hotel In Ruse. Na het ontbijt wandelen we in vol ornaat door het centrum naar de parkeerkelder. De stad ontwaakt en de lokale bevolking kijkt vreemd op als de 10 noppenridders tussen de “normale” mensen verschijnen.

In de kelder ontwaken ook onze “geliefde” motoren weer. Ze krijgen deze week flink wat te verduren en ook al zijn ze voor dit doel gemaakt, je raakt toch een beetje gehecht aan je eigen stalen ros als deze trouw zijn dienst blijft leveren. We geven het beestje de sporen en gaan richting de grens met Roemenië. Ondanks dat we de zelfde grensovergang ook in 2007 al (van de andere kant) zijn gepasseerd, blijven de zuilen en de brug over de machtige Donau toch indrukwekkend. In Roemenië duiken we weer de zandpaden in. We kunnen er inmiddels wel gif op innemen: langs bijna alle weilanden liggen eindeloze paden. Af en toe een “kruip-door-sluip-door-pad” door een bos en dan weer gas geven. Frans en Gerrie stoppen bij een paar bijzondere buitenverblijven en leggen ze vast op de gevoelige plaat. Het is de bedoeling om een brochure te maken voor verhuur als vrijstaande vakantiehuisjes met landelijk uitzicht. (iemand interesse?).

De weg loopt ook door de rivier...

We komen bij een waterbron langs een beekje waar een jonge dame van 75 jaar ons verwelkomt, we besluiten even af te koelen in de schaduw met een lekker windje.

Na de bron een lastige passage..

We zijn gewend dat hoe kleiner en meer afgelegen de dorpjes zijn, des te enthousiaster de mensen op ons reageren, maar Jan E. ziet vandaag een oud vrouwtje een kruis slaan als we voorbij komen. Voor haar zijn wij waarschijnlijk een soort monsters op duivelse machines. In een dorpje met zigeuners worden we wel met veel gebaren en een soort gejuich ontvangen. Gert maakt een praatje.

Tijdens een korte stop bij gigantisch groot meer (zijtak van de Donau?), worden we omringd door kinderen. Jan H. en René besluiten vanaf dat punt een korte route naar het hotel te nemen. Fons leidt de overgebleven mannen langs het meer over eindeloze zandpaden en dijken. Al driftend worden snelheden van over de 140 km/uur geklokt.

 

Nadat Gert bodemmonsters heeft genomen ziet Jan E. een spijker in zijn achterband. Deze wordt verwijderd maar de band blijft gelukkig hard.

 

Tijdens het laatste stuk rijden we stomverbaasd door een soort dorpje (Buzescu) met prachtige paleizen. Het schijnt dat een groep zigeuners die goed geboerd hebben, hier een lap grond hebben gekocht om een soort walhalla te realiseren. Het resultaat is om zijn minst bijzonder te noemen.

Ronald test de (overgebleven) betonsterkte.....

De aankomst in Craiova is weer netjes rond 18.30 uur. Jan en René zijn er ook nog maar net en hebben toch nog meer offroad gereden dan verwacht.

Comments (3) :: Post A Comment! :: Permanent Link

8/9/2011 - donderdag 15 sept.

Door Jacquo:

15 sept. van Craiova (RO) naar Drobeta (RO)

Afstand hemelsbreed circa 105 km

Gereden afstand: circa 180 km

René rijdt vandaag jammer genoeg niet mee, hij heeft nog steeds last van een soort griep.

Meteen na vertrek volgt een kleine tour langs het spooremplacement, doodlopende straatjes en de achterstandswijken van Craiova. Daar worden de voetgangers de stuipen op het lijf gejaagd als we 2 keer over de trappen trailen. Gelukkig raken bij dit spektakel geen wandelaars (of rijders) gewond. Even later ruiken onze motoren het zand en via enkele paden rijden we in de glooiende heuvels tussen de oude olievelden door (nog 3 actieve ja-knikkers gezien). Het is genieten op de paden, afwisselend met uitgedroogde kleigrond, kiezels, gravel en zand. Soms lange rechte stukken, gevolgd door het snelle bochtenwerk.

We komen zigeuners (volgens ons) met mooie paarden tegen en laten ze even passeren.....

 Ook vandaag weet Fons de HUP’s te vinden. Zoals het hoort lopen de paden soms door en soms niet. Leo T. is van mening dat je altijd door moet gaan en dat de mooiste stukken vaak beginnen als je net denkt dat je niet meer verder kunt. Vandaag krijgt Leo gelijk. In de bossen rondom Filiasi lijkt het net alsof wij als testrijders zijn ingehuurd om de single tracks en kombochten te inspecteren.

Bij de lunchpauze verteld een stoere rijder “ik ging zo plat door de bocht, mijn stuur kwam bijna aan de grond”. Of zou hij soms gevallen zijn?

Dan  zijn er mooie afdalingen...........

Er moeten weer meerdere riviertjes overwonnen worden, de ene keer wordt het water verkozen boven de bruggetjes.

Gerrie helpt even bij het mais weer op te laden.....................

Jan H. stopt vroegtijdig omdat zijn achterwiellager aan diggelen ligt.

De rest komt weer netjes om 18.30 uur bij het hotel aan.

Los van deze laatste pech is de algemene conclusie: de mooiste rijdag tot nu toe!

 

Comments (1) :: Post A Comment! :: Permanent Link

8/9/2011 - vrijdag 16 sept.

Jacquo, de laatste kilometers op weg naar Timisoara......

Door Jacquo:

16 sept. van Drobeta (RO) naar Timisoara (RO)

Afstand hemelsbreed circa 170 km

Gereden afstand circa 305 km

 

Er moet vandaag een flinke afstand overbrugt worden, dus er zit niets ander op om eerst een verbindingsroute te rijden. Met een prachtig uitzicht over de Donau en even later slingerend door de Karpaten is dit geen straf. Als er voldoende kilometers zijn afgelegd en de bergen iets lager beginnen te worden, draait Fons van de weg af. Langs wat boerderijtjes, door een boomgaard en opvallend groene weilanden passeren we meerdere waterstroompjes en wordt ongemerkt de kloof waarin we rijden steeds smaller en de keien steeds groter.

.

 Een oude quote van Martin wordt erbij gehaald: “eerst zijn het vijanden, maar als de grote keien je vrienden worden, dan ben je goed bezig” Als er bijna geen doorkomen aan is, wordt Jan H. weer op verkenning gestuurd.

Terwijl omkeren voor hem normaal geen optie is, moet zelfs hij de conclusie trekken dat de natuur ons hier te machtig is.

We zullen een flink eind terug moeten rijden (eigenlijk dubbel genieten dus). Jan E. zoekt hierbij onbedoeld verkoeling in een beekje. Een kwestie van benen te kort of zadel te hoog?

Hier Leo.....

Al met al zijn we in een uur nog geen kilometer dichter bij onze bestemming gekomen, maar het was wel genieten geblazen. Dit wordt nog meer als we daarna een berg opdraaien. Aan het begin hadden we niet kunnen vermoeden dat deze lekkere zandweg zo lang door zou gaan en wat verder nog zou komen......

 Haarspeldbochten, flauwe bochten over heuvelruggen, een lange hillclimb door een bos, modder, zware sporen van houthakkers, stuiterende afdalingen over grote keien,  alles zit erin. Als Leo T. op een post staat zegt hij met een grote glimlach ”je moet hier het stuur wel goed vasthouden!”

Prachtig, dat we dit op de laatste dag er nog even bij krijgen. Rond 15.00 uur lunchen we in het “clubgebouw” van enduromania. Het is begrijpelijk dat in dit gebied jaarlijks meerdere tochten en wedstrijden worden gereden.

Als de buikjes weer gevuld zijn, moeten we toch echt weer wat kilometers maken. Ook het rijden over de verharde weg is hier geen straf. Volgens Ronald hebben de wegenbouwers bij de aanleg speciaal rekening gehouden met onze hobby. Het gaat zo mooi dat het moeite kost om de snelheid nog enigszins binnen de perken te houden.

In de avondzon rijden we over de zandpaden langs de rivier de Timis. Het besef groeit dat onze eindbestemming (Timisoara) in de buurt komt en we genieten van de laatste kilometers (en laatste druppels benzine). Alleen een brug over de rivier kunnen we nog niet vinden. Als we even stoppen om te overleggen welke kant we op zullen gaan, zegt Gerrie nog: “we hebben de hele rit nog geen lekke band gehad.” En alsof de duvel ermee speelt, op 6 kilometer van het hotel krijgt Frans een lekke achterband. Hij besluit rustig door te rijden en om 20.00 uur komt de colonne aan bij het hotel. Het zit er weer op. Felicitaties en bedankjes over weer. Wat een geweldige tocht was het toch, weer een avontuur om nooit te vergeten.

Comments (4) :: Post A Comment! :: Permanent Link

About Me



«  October 2017  »
MonTueWedThuFriSatSun
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031 

Friends

Hosting door HQ ICT Systeembeheer